1795

Nie wierzyłam, ale faktycznie jest to najsłabsza część trylogii.
Ratuję ja niezwykłe i przygnębiające (?) zakończenie. Ale żeby do niego dobrnąć trzeba przejść przez mnóstwo opisów i pobocznych wątków. Dalej jest brudno i śmierdząco, dalej pomysłowo i okrutnie.
Nie wiem czy to lubię, ale na pewno lubię poziom wciągnięcia w opowieść. Dawno tak nie miałam więc za poruszenie duszy i wyobraźni naprawdę mocna siódemka!

Nie wierzyłam, ale faktycznie jest to najsłabsza część trylogii.
Ratuję ja niezwykłe i przygnębiające (?) zakończenie. Ale żeby do niego dobrnąć trzeba przejść przez mnóstwo opisów i pobocznych wątków. Dalej jest brudno i śmierdząco, dalej pomysłowo i okrutnie.
Nie wiem czy to lubię, ale na pewno lubię poziom wciągnięcia w opowieść. Dawno tak nie miałam więc za poruszenie...

Ciekawe, brutalne, smutne, przygnębiające. Świat w tonacjach szarości i czerni, pełen szaleństwa, nie znający piękna, dobra, miłości i pokoju. Mocna i świetnie napisana literatura. Ścisła kontynuacja wątków z "1794". Trudno czytać z pełnym zrozumieniem bez znajomości tomu poprzedzającego.

Ciekawe, brutalne, smutne, przygnębiające. Świat w tonacjach szarości i czerni, pełen szaleństwa, nie znający piękna, dobra, miłości i pokoju. Mocna i świetnie napisana literatura. Ścisła kontynuacja wątków z "1794". Trudno czytać z pełnym zrozumieniem bez znajomości tomu poprzedzającego.

Czy człowiek może od tak zniknąć? Chociaż w erze cyfrowej wydaje się to wręcz niemożliwe, to nierzadko możemy usłyszeć o osobach po których ślad zaginął. Jednakże współczesne metody śledcze w znacznej mierze pomagają taką osobę odnaleźć. Jak zatem ponad 200 lat temu pierwsi detektywi, mierzyli się z problemem zaginięć osób oraz ukrywaniem się zbiegłych przestępców? Książka „1795” autorstwa Niklasa Natt och Dag’a jest najnowszą częścią serii Bellman Noir. Autor po raz kolejny zabiera nas w podróż do XVIII wiecznego Sztokholmu. Pozycja ta jest bezpośrednią kontynuacją „1794”, ciągnąc wątki rozpoczęte w poprzedniczce. Książka sama w sobie napisana jest w bardzo mrocznym klimacie, pełnym przemocy i brutalności otaczającego świata. Fabuła jednak nie jest zbytnio ciekawa, poboczne historie są zbyt przedłużane i na dobrą sprawę przez większość czasu nic się nie dzieje. Przytłacza również liczba wątków prywatnych i problemów samych detektywów. Zatem, po dwóch poprzednich częściach, które oceniam dość wysoko, nie jestem w stanie wystawić jej pozytywnej oceny.

Czy człowiek może od tak zniknąć? Chociaż w erze cyfrowej wydaje się to wręcz niemożliwe, to nierzadko możemy usłyszeć o osobach po których ślad zaginął. Jednakże współczesne metody śledcze w znacznej mierze pomagają taką osobę odnaleźć. Jak zatem ponad 200 lat temu pierwsi detektywi, mierzyli się z problemem zaginięć osób oraz ukrywaniem się zbiegłych przestępców? Książka...

„1795” wieńczy bardzo udaną trylogię Niklasa Natt och Daga. Autor zamyka w niej wszystkie wątki, rozwiązuje wszelkie niejasności i wygląda na to, że definitywnie zamyka ten rozdział historii.
Mnie zakończenie usatysfakcjonowało, niewiele tu można było zrobić lepiej. Bardzo będzie mi brakowało tego mrocznego klimatu osiemnastowiecznego Sztokholmu, bohaterów, z którymi zdążyłem się mocno zżyć. Ale cóż… wszystko się kiedyś musi skończyć.
To była wspaniała przygoda, do przeżycia której wszystkich gorąco zachęcam.

„1795” wieńczy bardzo udaną trylogię Niklasa Natt och Daga. Autor zamyka w niej wszystkie wątki, rozwiązuje wszelkie niejasności i wygląda na to, że definitywnie zamyka ten rozdział historii.
Mnie zakończenie usatysfakcjonowało, niewiele tu można było zrobić lepiej. Bardzo będzie mi brakowało tego mrocznego klimatu osiemnastowiecznego Sztokholmu, bohaterów, z którymi...

Kolejny tom, kolejny rok. 1795.
Ten sam mroczny, specyficzny klimat co w dwóch poprzednich, podobny schemat przedstawienia historii według pór roku, z perspektywy różnych osób osadzony na ulicach Sztokholmu. Sprawne pióro autora wciągające w fabułę.
Trzecia ostatnia część to już nie nowa oddzielna intryga i morderstwo. To kontynuacja historii bohaterów których splecione wątki przyszło poznać nam w poprzedniej części.
I tak jak z zapałem, prosto z marszu zabrałem się za czytanie tego tomu, aby jak najszybciej poznać losy Anny, Cardella, Winge a nade wszystko czy sprawiedliwość spotka Celtona, to muszę przyznać że zapał mój z każdą stroną przygasał, by ponownie obudzić się w drugiej połowie książki niepozwalając się od niej oderwać.
Książka tak jak poprzedniczki ma w sobie to coś co uwodzi czytelnika stylem i klimatem, fabułą, ale też niestety w początkowej części gubi rytm, jest nierówna.
Zakończenie nie przypadło mi do gustu, biorąc pod uwagę całość trylogii, okazało się dla mnie mało przekonujące i bez wyrazu, tak jakby zabrakło autorowi pomysłu jak "z przytupem" zakończyć tę mroczną historię.
Ostatnia część trylogii nieco odstaje od poprzedniczek, można powiedzieć że to górne stany średnie czyli "7", całość trylogii zasługuje na uwagę ze względu na oryginalność, sprawne pióro i wciągającą fabułę , czyli mocne "8".

Kolejny tom, kolejny rok. 1795.
Ten sam mroczny, specyficzny klimat co w dwóch poprzednich, podobny schemat przedstawienia historii według pór roku, z perspektywy różnych osób osadzony na ulicach Sztokholmu. Sprawne pióro autora wciągające w fabułę.
Trzecia ostatnia część to już nie nowa oddzielna intryga i morderstwo. To kontynuacja historii bohaterów których splecione...

Jak dla mnie najgorsza z trylogii. Zero pomysłu, męcząca, dłużąca się. Szkoda, że tak odstaje na tle reszty.

Jak dla mnie najgorsza z trylogii. Zero pomysłu, męcząca, dłużąca się. Szkoda, że tak odstaje na tle reszty.

Trzecia część niestety słabsza od poprzednich. Za dużo opisów, za mało śledztwa.

Trzecia część niestety słabsza od poprzednich. Za dużo opisów, za mało śledztwa.

Niestety ale ta część jest męcząca, bardzo dużo opisów i mało akcji - czegoś innego oczekuję od kryminału. Autor nadal świetnie oddaje realia XVIII wiecznego Sztokholmu ale umawialiśmy się na kryminał a nie powieść społeczno-historyczną.
W pewnym momencie złapałem się na tym, że czytam byle doczytać. Miałem wrażenie, że wróciłem do czasów szkolnych gdzie ktoś znów zmusił mnie do czytania twórczości Orzeszkowej.

Niestety ale ta część jest męcząca, bardzo dużo opisów i mało akcji - czegoś innego oczekuję od kryminału. Autor nadal świetnie oddaje realia XVIII wiecznego Sztokholmu ale umawialiśmy się na kryminał a nie powieść społeczno-historyczną.
W pewnym momencie złapałem się na tym, że czytam byle doczytać. Miałem wrażenie, że wróciłem do czasów szkolnych gdzie ktoś znów zmusił...

Pierwszy tom jest rewelacyjny, drugi przeciętny, trzeci jest słaby. Czytasz, bo czytasz, choć już nawet specjalnie nie interesuje cię, jak to się skończy. Krążysz z bohaterami po ulicach Sztokholmu, wycierasz ciągle buty z błota szukając akapitu, który pchnie akcję do przodu. Żadnych emocji.

Pierwszy tom jest rewelacyjny, drugi przeciętny, trzeci jest słaby. Czytasz, bo czytasz, choć już nawet specjalnie nie interesuje cię, jak to się skończy. Krążysz z bohaterami po ulicach Sztokholmu, wycierasz ciągle buty z błota szukając akapitu, który pchnie akcję do przodu. Żadnych emocji.

No niestety. Poza przyjemnym piórem oraz specyficznym klimatem znanym z poprzednich części, ta książka nie ma niczego do zaoferowania.
Do 250 strony, czyli dokładnie połowy, nie działo się absolutnie nic. Całość jest przegadana, bohaterowie krążą po Sztokholmie w te i wewte, ich rozmowy i działania nie wnoszą nic do fabuły.
Wątek kryminalny nie istnieje, od razu wiadomo kto stoi za zabójstwami.
Dodatkowo sam akt przemocy miał zapewne szokować, być kontrowersyjny i obrazobórczy - w efekcie był przerysowany, naciągany i niesmaczny.
Zakończenie beznadziejne, niespójne z akcją, motywami bohaterów i ich charakterem, działanie Cardela nielogiczne.
Zło zostaje pokonane po cichu,
nie ma prawdziwej zemsty, publicznego ostracyzmu, na który liczyłam.
Skończyłam tą pozycję tylko z powodu nerwicy natręctw, która nie pozwala mi pozostawiać niedokończonych książek. Liczyłam również na spektakularny finał,
tymczasem autor chyba sam miał już dosyć i zakończył ją jeszcze bardziej ospale niż prowadził całą fabułę.
Kompletna strata czasu. Nie polecam.

No niestety. Poza przyjemnym piórem oraz specyficznym klimatem znanym z poprzednich części, ta książka nie ma niczego do zaoferowania.
Do 250 strony, czyli dokładnie połowy, nie działo się absolutnie nic. Całość jest przegadana, bohaterowie krążą po Sztokholmie w te i wewte, ich rozmowy i działania nie wnoszą nic do fabuły.
Wątek kryminalny nie istnieje, od razu wiadomo...