1794

Jest to książka, która nie pozostawia złudzeń o życiu w Sztokholmie w końcu XVIII wieku, dobrze żyje się tylko ludziom majętnym. A po za tym jest brud syf i ubóstwo. Ci, którzy nie mają pieniędzy i wpływów są skazani na to, by radzić sobie tak jak potrafią - a życie niestety ich nie rozpieszcza i często muszą zmagać się z brutalną rzeczywistością, w której pełno jest niesprawiedliwości i przemocy. Autor pisze o tym w brutalny sposób, pokazując nam sceny i postacie o których czyta się momentami z odrazą i obrzydzeniem. Spotykamy się z bohaterami z pierwszej części, strażnik Cardell oraz Anna Sitna czy brat Cecila. Znowu pojawia się zbrodnia, którą strażnik próbuje rozwiązać. Brudne ulice, speluny choroby i bieda. Jednak jest to też historia o oddaniu, przezwyciężaniu strachu i przeciwności losu, poczuciu sprawiedliwości oraz na swój sposób o miłości, chociaż nie jest to miłość jak z bajki. wydaje mi się, że nie jest to książka dla wszystkich lecz bardziej dla kogoś kto szuka w literaturze czegoś wychodzącego poza schemat i lubi wyraziste powieści historyczne, które na długo zapadają w pamięć. Na pewno po przeczytaniu nie przejdziemy do porządku dziennego nad tym wszystkim a pomyślimy o tym jakie mamy szczęście, że żyjemy w obecnych czasach.

Jest to książka, która nie pozostawia złudzeń o życiu w Sztokholmie w końcu XVIII wieku, dobrze żyje się tylko ludziom majętnym. A po za tym jest brud syf i ubóstwo. Ci, którzy nie mają pieniędzy i wpływów są skazani na to, by radzić sobie tak jak potrafią - a życie niestety ich nie rozpieszcza i często muszą zmagać się z brutalną rzeczywistością, w której pełno jest...

Ciekawa powieść kryminalno-historyczna. Kontynuacja powieści "1793". Według mnie lepsza od pierwszej części. Obraz społeczeństwa ówczesnego Sztokholmu przedstawiony jest dość wiernie i bardzo naturalistycznie.

Ciekawa powieść kryminalno-historyczna. Kontynuacja powieści "1793". Według mnie lepsza od pierwszej części. Obraz społeczeństwa ówczesnego Sztokholmu przedstawiony jest dość wiernie i bardzo naturalistycznie.

82/2025
Uff… Ależ umęczyłem się przy tej książce…
Czuję się jak silnik lodołamacza „Ural” po zakończonym rejsie przez zmarzlinę.

Mam z tą książką nielichy problem.
Bo z jednej strony – doceniam jej niesamowity klimat. Realizm i naturalizm tej powieści powala, Autor nie oszczędza tu czytelnika ani bohaterów. Mroczna i ponura wizja dawnego Sztokholmu poraża wręcz brutalnością. Wszystko ocieka tu nieczystościami, oblepione jest brudem, nurza się w syfie, z każdej stronicy bije dojmujący smród tamtejszych zaułków.
To znak, że narracja jest wysoce sugestywna, obiektywnie przyznaję Autorowi laur doskonałego pisarza.

Z drugiej strony – musiałem przedzierać się przez tę prozę niczym wspomniany powyżej lodołamacz. Brnąłem przez okresowe dłużyzny, momentami zwyczajnie ziewałem z nudów i odkładałem lekturę na później.
Zdecydowanie nie pomagał mi zabieg literacki zastosowany przez Autora: prowadzenia narracji w czasie teraźniejszym. Zawsze uważałem taką formę prozy za nieprzyjazną czytelnikowi, sztuczną, nienaturalną, groteskową.
I tylko się w tych wrażeniach upewniłem.
Uważam, że tradycyjna narracja uczyniłaby tę książkę po prostu lepszą.

Nie wiem, czy wyruszę lodołamaczem w kolejny rejs przez kolejną część tego cyklu :)

82/2025
Uff… Ależ umęczyłem się przy tej książce…
Czuję się jak silnik lodołamacza „Ural” po zakończonym rejsie przez zmarzlinę.

Mam z tą książką nielichy problem.
Bo z jednej strony – doceniam jej niesamowity klimat. Realizm i naturalizm tej powieści powala, Autor nie oszczędza tu czytelnika ani bohaterów. Mroczna i ponura wizja dawnego Sztokholmu poraża wręcz...

Dla mnie to było wyborne!
Po pierwszej części musiałam chwile odsapnąć... nie wiedziałam czy przyjmę od razu kolejna dawkę okrucieństwa i brzydoty.
Ale faktycznie 1794 nie piorunuje już tak okrucieństwem jak tom I. Ale jest klimat. Tak mocny, że od pierwszych stron wciągnął mnie bardzo. A ostatnio cienko z tym było. Czytałam było fajnie, ale bez szału. A tutaj akcja złapała mnie w swoje szpony i przeniosła do tego XVIII wiecznego Sztokholmu.
I prawda jest, ze tak jakby w połowie autor zmienił koncepcje. Lekkie rozczarowanie, ale dalej tez było świetnie.
Wskakuje od razu w 1795, nie ma na co czekać! ;)

Dla mnie to było wyborne!
Po pierwszej części musiałam chwile odsapnąć... nie wiedziałam czy przyjmę od razu kolejna dawkę okrucieństwa i brzydoty.
Ale faktycznie 1794 nie piorunuje już tak okrucieństwem jak tom I. Ale jest klimat. Tak mocny, że od pierwszych stron wciągnął mnie bardzo. A ostatnio cienko z tym było. Czytałam było fajnie, ale bez szału. A tutaj akcja złapała...

Zastanawiam się co napisać w opinii. Jaką dać ocenę. Nie wiem. Z jednej strony mamy dzieło literackie. Książkę świetnie napisaną. Z bardzo przekonująco przedstawionym tłem historyczno-społecznym. Niezwykle wyrazistym obrazem ówczesnego Sztokholmu i jego mieszkańców. Obrazem mrocznym i przygnębiającym. Świat to pełen brzydoty tak estetycznej jak moralnej i duchowej, brutalności i brudu, tego dosłownego, fizycznego i tego zalegającego umysły i serca. Zatęchłe domostwa, cuchnące ulice, zniekształcone twarze, wypaczone umysły. Wstrząsa to czytelnikiem, rozpala wyobraźnię, zalewa emocjami. I to wszystko atuty. Bardzo mocne. Czemu więc ta powieść nie była w stanie zająć mnie równie silnie jak część poprzednia. Nie pochłonęła, nie wciągnęła, nie pożarła. Czegoś zabrakło w tej historii. Sensu? Intrygi? Napięcia? Wszystkiego jednocześnie? Nie wiem. Być może trzecia część serii - Sztokholm anno domini 1795 da mi głębsze zrozumienie i klarowniejszy obraz.

Zastanawiam się co napisać w opinii. Jaką dać ocenę. Nie wiem. Z jednej strony mamy dzieło literackie. Książkę świetnie napisaną. Z bardzo przekonująco przedstawionym tłem historyczno-społecznym. Niezwykle wyrazistym obrazem ówczesnego Sztokholmu i jego mieszkańców. Obrazem mrocznym i przygnębiającym. Świat to pełen brzydoty tak estetycznej jak moralnej i duchowej,...

Jest zbrodnia, jest sprawca, ale nie ma winy. Świat nie jest sprawiedliwym miejscem i chociaż wszędzie słyszy się o równości, prawo nie jest takie samo dla wszystkich. Książka „1974” autorstwa Niklas'a Natt och Dag to druga części serii „Bellman Noir”. Podobnie jak w pierwszym tomie zagłębiamy się w niej w brutalny świat osiemnastowiecznego Sztokholmu. W świecie tym poznajemy dwoje młodych kochanków. Historia jak z bajki, młody szlachcic i dziewczyna z biednej rodziny. I jak to w bajkach bywa, bogate rodziny nie pozwalają by doszło do mezaliansu, co może doprowadzić tylko do tragedii. Książka w dużej mierze skupiona jest jednak wokół dwóch „detektywów”: Michaela Cardell'a, którego poznaliśmy w poprzedniej części, oraz Emila Winge. Ważną postacią książki jest również Anna Stina, pojawiająca się w tomie pierwszym. Sama fabuła utrzymana jest w bardzo mrocznym klimacie, a dokładne opisy rozczłonkowanych ciał oraz sposobów przeprowadzenia zbrodni sprawiają, że nie jest to książka dla każdego. Jednakże, jest ona niesamowicie ciekawa, przez co zasługuje na bardzo wysoką ocenę.

Jest zbrodnia, jest sprawca, ale nie ma winy. Świat nie jest sprawiedliwym miejscem i chociaż wszędzie słyszy się o równości, prawo nie jest takie samo dla wszystkich. Książka „1974” autorstwa Niklas'a Natt och Dag to druga części serii „Bellman Noir”. Podobnie jak w pierwszym tomie zagłębiamy się w niej w brutalny świat osiemnastowiecznego Sztokholmu. W świecie tym...

Jaki jest sens długiego wprowadzenia, długiego przedstawienia postaci, zaciekawienia słuchacza brutalna, niecodzienna śmiercią i po kilkunastu stronach powiedzenie kto jest mordercą.

Jaki jest sens długiego wprowadzenia, długiego przedstawienia postaci, zaciekawienia słuchacza brutalna, niecodzienna śmiercią i po kilkunastu stronach powiedzenie kto jest mordercą.

7+

7+

Po debiutanckim „1793” przyszedł czas na kontynuację świetnego szwedzkiego cyklu. „1794” to mroczny thriller z elementami grozy, osadzony w równie mrocznych czasach. Autorowi udało się utrzymać poziom poprzedniej części. Uwodzi czytelnika niesamowitym klimatem i aurą tajemnicy. Wracają starzy dobrzy znajomi Anna Stina, Cardell. Pojawia się też nowy bohater, którym jest Emil Winge, brat Cecila.
Książka jest rewelacyjna, czyta się ją z zapartym tchem, czuć ducha tamtych czasów. Ta część nie zamyka wątków i żeby dowiedzieć się jak wszystko się zakończy, trzeba sięgnąć po finałowy „1795”. Ja już zacieram ręce.

Po debiutanckim „1793” przyszedł czas na kontynuację świetnego szwedzkiego cyklu. „1794” to mroczny thriller z elementami grozy, osadzony w równie mrocznych czasach. Autorowi udało się utrzymać poziom poprzedniej części. Uwodzi czytelnika niesamowitym klimatem i aurą tajemnicy. Wracają starzy dobrzy znajomi Anna Stina, Cardell. Pojawia się też nowy bohater, którym jest...

"1794" . Nieco mniej drastyczna niż pierwsza część ale wciąż nie pozbawiona mrocznego klimatu, nurzająca się w nędzy i niesprawiedliwości, ukazująca ohydny, pozbawiony skrupułów świat XVIII wiecznej Szwecji.
Autor zastosował podobny układ powieści prezentując nam historię podzieloną na 4 części, jako 4 pory roku. Tym razem historię poznajemy od początku i to nie zagadką będzie kto i dlaczego popełnił morderstwo tylko czy sprawiedliwości stanie się zadość.
Niejako jest to zupełnie nowy wątek młodego szlachcica, który zostaje wyprawiony przez ojca w zamorską podróż aby oderwać go od młodzieńczej miłości pachnącej mezaliansem. Trafia on na wyspę, gdzie mniej lub bardziej oficjalnie handluje się niewolnikami i ich bezgranicznie wykorzystuje, co budzi w młodzieńcu odrazę. Ten wątek jest jednocześnie okazją dla autora pokazania czytelnikowi nieludzkie warunki obdzierajacyce z człowieczeństwa i jakichkolwiek praw (poza śmiercią) niewolników (więc nieco jest drastycznie)
Po powrocie młodzieńca do ojczyzny dochodzi do morderstwa w które poniekąd jest zamieszany i które odbiera mu zmysły. Śledztwo w tej sprawie znowu zawędruje do Sztokholmu a poprowadzi je znowu duet Cardell i Winge.
Zapytacie: Winge? Ten sam Winge co był umierający w pierwszej części? Nie mogę Wam wszystkiego zdradzić....

Jest w tej części też miejsce na dalsze losy Anny Stiny Knapp, które komplikują się i przeplatają się z losami Cardella. I jest to drugi wyraźnie zarysowany wątek który przychodzi śledzić czytelnikowi z napięciem w tej części.

Ilość i rodzaje cierpienia i nieszczęść spotykających bohaterów w tej książce, dzięki wenie autora, przywodzą na myśl że Hiob nie był tak srodze doświadczany jak oni. Więc wydaje się że mógł ich nieco oszczędzić a wypadłoby to bardziej wiarygodnie.
Niezależnie od powyższej mojej subiektywnej zresztą opinii, książkę czyta się dobrze, płynnie, z rosnącym z każdą stroną zaciekawieniem. Jest to druga książka autora i widać pewniejsze, wciąż dobre, a bardziej dojrzałe pióro. To ono sprawia, że historia ta i mroczny klimat wciągają czytelnika jak bagno.
Bez pierwszej części nie ma się co zabierać za tę, ponieważ są one ze sobą silnie powiązane, a i bez trzeciej części się nie obędzie bo książka ma częściowo otwarte zakończenie. Kończę pisać tę opinię i szybko zabieram się za czytanie roku 1795.

"1794" . Nieco mniej drastyczna niż pierwsza część ale wciąż nie pozbawiona mrocznego klimatu, nurzająca się w nędzy i niesprawiedliwości, ukazująca ohydny, pozbawiony skrupułów świat XVIII wiecznej Szwecji.
Autor zastosował podobny układ powieści prezentując nam historię podzieloną na 4 części, jako 4 pory roku. Tym razem historię poznajemy od początku i to nie zagadką...