Zagubieni

„Zagubieni” to poruszająca opowieść o Soni i Matim, którzy przypadkowo spotykają się na moście, gotowi skończyć swoje życie. Jednak rozmowa, która trwa całą noc, daje im szansę na ponowne odkrycie wartości życia. Przez miesiąc, który postanawiają sobie dać, zaczynają dostrzegać małe rzeczy, które wcześniej umykały ich uwadze, i powoli uczą się ufać światu i sobie nawzajem.

To książka o drugich szansach, nadziei i miłości, która przychodzi wtedy, kiedy najmniej się jej spodziewamy. „Zagubieni” pokazują, że czasem wystarczy się zatrzymać i otworzyć na życie, by wszystko zaczęło się zmieniać.

„Zagubieni” to poruszająca opowieść o Soni i Matim, którzy przypadkowo spotykają się na moście, gotowi skończyć swoje życie. Jednak rozmowa, która trwa całą noc, daje im szansę na ponowne odkrycie wartości życia. Przez miesiąc, który postanawiają sobie dać, zaczynają dostrzegać małe rzeczy, które wcześniej umykały ich uwadze, i powoli uczą się ufać światu i sobie...

Dobra na zimowe wieczory

Dobra na zimowe wieczory

Choć historia mnie poruszyła i doceniam jej kaliber emocjonalny, to nie wszystkie elementy idealnie zagrały (tempo, przewidywalność w części). Ale to na pewno książka, którą poleciłabym znajomym, i która zostawiła ślad.

Choć historia mnie poruszyła i doceniam jej kaliber emocjonalny, to nie wszystkie elementy idealnie zagrały (tempo, przewidywalność w części). Ale to na pewno książka, którą poleciłabym znajomym, i która zostawiła ślad.

„Zagubieni” Nataszy Sochy to poruszająca i niezwykle refleksyjna opowieść o dwojgu ludzi, którzy w najciemniejszym momencie swojego życia spotykają się przypadkiem i tym spotkaniem zmieniają wszystko.

Sonia i Mateusz poznają się na moście, oboje z tym samym zamiarem zakończenia swojego życia. Ich rozmowa, początkowo pełna bólu i rozpaczy, zamienia się w niezwykłą wymianę historii, która pokazuje, jak różne drogi mogą prowadzić do tego samego miejsca – do utraty sensu i nadziei.

Nie potrafią jednak zdecydować, które z nich miało trudniej. Wtedy postanawiają dać sobie miesiąc. Trzydzieści dni, by spróbować coś zmienić, naprawić choćby najmniejszy fragment rzeczywistości. Po tym czasie mają spotkać się ponownie i podjąć ostateczną decyzję.

To, co dzieje się później, jest niezwykłą podróżą ku życiu. Autorka z ogromną wrażliwością pokazuje proces zdrowienia, który zaczyna się od najmniejszych kroków. Od spaceru, od chwili ciszy, od zrobienia czegoś tylko dla siebie. Od małych rzeczy, które z czasem zaczynają budować nową codzienność i nowy sens.

Natasza Socha nie boi się trudnych tematów. Z czułością i zrozumieniem pisze o depresji, samotności, poczuciu winy i utracie nadziei. Pokazuje, że każdy z nas może się zagubić, ale też każdy ma w sobie siłę, by spróbować odnaleźć drogę powrotną.

Ta książka nie jest łatwa, ale jest niezwykle potrzebna. Zmusza do refleksji nad tym, jak często nie dostrzegamy ludzi wokół, którzy noszą w sobie ogromny ciężar. Uczy empatii i pokazuje, że czasem wystarczy rozmowa, by dać komuś powód do jeszcze jednego dnia.

To książka, która zostaje w sercu na długo po ostatniej stronie. Pełna emocji, ciepła i prawdy o tym, że życie, mimo wszystkich trudności, potrafi wciąż zaskakiwać swoją wartością 🩷

„Zagubieni” Nataszy Sochy to poruszająca i niezwykle refleksyjna opowieść o dwojgu ludzi, którzy w najciemniejszym momencie swojego życia spotykają się przypadkiem i tym spotkaniem zmieniają wszystko.

Sonia i Mateusz poznają się na moście, oboje z tym samym zamiarem zakończenia swojego życia. Ich rozmowa, początkowo pełna bólu i rozpaczy, zamienia się w niezwykłą wymianę...

Kobieta i mężczyzna spotykają się na moście. Oboje mają dość swojego życia i postanawiają ze sobą skończyć. Tylko żadne z nich nie chce świadków, ani odpuścić czyli dać pierwszeństwo skoku. Dialog między dwójką na krawędzi życia oddala ich od popełnienia samobójstwa. W trakcie rozmowy oboje opowiadają o swoim życiu, które nie jest idealne, jest smutne, załamujące, a złe zachowania gryzą sumienie.
Sonia i Mati na czas nieokreślony podczas długiej rozmowy dochodzą do wniosku że warto spróbować żyć, zwolnić. Zachwycić się życiem, robić to na co mają ochotę. Przede wszystkim nie podawać się. Uzgadniają że zamieszkają razem w mieszkaniu Matiego. Krok po kroku zmienia się wszystko na lepsze, pozytywne nastawienie, radość z małych rzeczy, wspólne wycieczki, terapie. Nie są już samotni bo mają siebie i wspierają się we wszystkim. Dla Soni życie zmieniło się bardzo, czy stanie na wysokości tej sytuacji? Mati też zaczął doceniać inne wartości w życiu.
Książka ma fabułę, która nam pokazuje życie człowieka, jego niedoskonałości, rozczarowanie, samotność. Czasami warto zwolnić, nie podawać się realizować swoje marzenia, cieszyć z małych rzeczy i nie odtrącać drugiego człowieka gdy oferuje pomoc. Nie wszyscy są toksycznymi wampirami, którzy tylko chcą, nie dając nic w zamian. Polecam 😈

Kobieta i mężczyzna spotykają się na moście. Oboje mają dość swojego życia i postanawiają ze sobą skończyć. Tylko żadne z nich nie chce świadków, ani odpuścić czyli dać pierwszeństwo skoku. Dialog między dwójką na krawędzi życia oddala ich od popełnienia samobójstwa. W trakcie rozmowy oboje opowiadają o swoim życiu, które nie jest idealne, jest smutne, załamujące, a złe...

Książka ciekawa, pokazuje też, że warto się w życiu zatrzymać i doswiadczać. Nie spodobało mi się jednak umniejszanie roli psychologa czy psychiatry w tak poważnej chorobie jak depresja. Wybrzmiewa swoista niechęć do pomocy psychologicznej a jej nie należy się obawiać. Niektóre osoby mogą dojść do wniosku, że ich terapia nie ma sensu i że sami poradzą sobie z tą chorobą.

Książka ciekawa, pokazuje też, że warto się w życiu zatrzymać i doswiadczać. Nie spodobało mi się jednak umniejszanie roli psychologa czy psychiatry w tak poważnej chorobie jak depresja. Wybrzmiewa swoista niechęć do pomocy psychologicznej a jej nie należy się obawiać. Niektóre osoby mogą dojść do wniosku, że ich terapia nie ma sensu i że sami poradzą sobie z tą chorobą.

Dwoje młodych ludzi ,spotykają się na moście w chwili , gdy chcą popełnić samobójstwo. Zaczynają się licytować , kto ma większy powód by to uczynić. Co z tego wyniknie ? . Przeczytajcie warto.

Dwoje młodych ludzi ,spotykają się na moście w chwili , gdy chcą popełnić samobójstwo. Zaczynają się licytować , kto ma większy powód by to uczynić. Co z tego wyniknie ? . Przeczytajcie warto.

Ciekawe spojrzenie na życie codzienne. Jak wiele możemy sobie wmówić kiedy nie staramy się ułożyć życia układając się razem z nim. Wiele wątków typowych dla naszego podwórka. Całość dość spokojna.

Ciekawe spojrzenie na życie codzienne. Jak wiele możemy sobie wmówić kiedy nie staramy się ułożyć życia układając się razem z nim. Wiele wątków typowych dla naszego podwórka. Całość dość spokojna.

Na początku wyglądało mi na to, że ta książka trywializuje problem samobójstw i generalnie problemów psychicznych, ale potem zmieniłam zdanie. Nie jest to jakieś literackie arcydzieło, ale po lekturze tej książki czuję się po prostu dobrze i polecam ją każdemu, kto tego potrzebuje.

Na początku wyglądało mi na to, że ta książka trywializuje problem samobójstw i generalnie problemów psychicznych, ale potem zmieniłam zdanie. Nie jest to jakieś literackie arcydzieło, ale po lekturze tej książki czuję się po prostu dobrze i polecam ją każdemu, kto tego potrzebuje.

Och co to była za książka jak dla mnie ciągły strach o bohaterów, że skoczą. Zaczynając od początku dowiadujemy się od autora, że "niemal każdy most ma swojego samobójcę" - jestem ciekawa czy może każdy most ma. Dla tych bohaterów zbieg okoliczności okazał się ratunkiem. Dwójka bohaterów Sonia i Mati spotykają się przypadkowo na moście każdy z nich chce popełnić samobójstwo jednak, żaden z nich nie chce skoczyć jako drugie. Sonia wpada na pomysł zakładu, skoczy pierwszy ten kto posiada lepszy powód. Jak potoczą się ich życia czy skoczą w tym dniu? Czy odroczą swoje skoki? Co stanie się z Sonią i Mateuszem? Moim zdaniem książka jest warta uwagi każdego, tylko trzeba sięgnąć po nią w odpowiednim momencie. Ja znalazłam w tej książce wiele fragmentów, z którymi się zgadzam, a nawet utożsamiam. Odnalazłam w tej książce również koty, a szczególnie Janka - czyli maine coona (byłam zakochana). Zostałam również rozgryziona przez Matiego o wyobrażeniu swojej przyszłości, chyba jestem typową babą (strona 84). Mamy tu też fragmenty z lasu i żarty o Soni, które były zabawne ;P. Ta książka również miała zwątpienia, ale ta dwójka mogła na siebie liczyć i doceniała to (260 strona). Końcówka dla mnie to był rollercoaster emocjonalny strach, płacz no i wiadomo zakończenie, przy którym płaczesz i zbierasz szczękę z podłogi. Takiego zakończenie na pewno się spodziewałam, ale chapeau bas dla autorki.

Och co to była za książka jak dla mnie ciągły strach o bohaterów, że skoczą. Zaczynając od początku dowiadujemy się od autora, że "niemal każdy most ma swojego samobójcę" - jestem ciekawa czy może każdy most ma. Dla tych bohaterów zbieg okoliczności okazał się ratunkiem. Dwójka bohaterów Sonia i Mati spotykają się przypadkowo na moście każdy z nich chce popełnić samobójstwo...