Argentyńczyk, który przypłynął na cedrowej desce

Morten Vittrup

6,7 / 10

16 ocen

4 opinii

Word Audio Publishing International

Wydawnictwo: Word Audio Publishing International literatura piękna

300 str.

Kategoria:: literatura piękna
Format:: audiobook
Tytuł oryginału:: Argentineren der kom sejlende på en cedertæsplanke
Data wydania:: 2022-02-16
Data 1. wyd. pol.:: 2022-02-16
Liczba stron:: 300
Czas czytania: 5 godz. 0 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788702336818
Tłumacz:: Joanna Cymbrykiewicz

Niezwykle zabawna i pełna ciepła opowieść o rabunkach, mitach i kłamstwach, które jednocześnie łączą i dzielą trzypokoleniową rodzinę.

Pewnego wiosennego dnia 1954 roku morze wyrzuca na plażę w Hiszpanii argentyńskiego rozbitka. Víctor de la Vega, bo tak się nazywa ów mężczyzna, skrywa ogromną tajemnicę. Trafia do klasztoru, gdzie spotyka Sofíę. Dziewczyna miała zostać zakonnicą, ale gdy poznaje Víctora i jego fascynującą historią, postanawia wyjść za niego za mąż.

Víctor opowiada jej o losach swoich i swojej rodziny: o polowaniach na płetwale i kaszaloty na Południowym Oceanie Lodowatym, o polinezyjskich plantacjach wanilii, o zaniedbaniach rodziców i spotkaniach z Che Guevarą oraz Jorge Luisem Borgesem, o zewie podróżowania i zamachach terrorystycznych.
Po latach córka Víctora i Sofíi, Laura, a zwłaszcza jej synowie, Eddie i Marco, zrobią wszystko, aby uniknąć powtórzenia błędów ojca i dziadka.

Argentyńczyk, który przypłynął na cedrowej desce jest barwną wielowątkową opowieścią o trzypokoleniowej rodzinie i mających różne konsekwencje wyborach dokonywanych przez jej członków. Akcja powieści obejmuje kilkadziesiąt lat historii: od lat międzywojennych w Argentynie przez okres rządów Franco w Hiszpanii aż do początków XXI wieku w Europie. "

Średnia ocen

6,7 / 10

4 opinii 16 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Argentyńczyk, który przypłynął na cedrowej desce w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,2

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,8

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

8,5

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Argentyńczyk, który przypłynął na cedrowej desce

Średnia ocen

6,7 / 10

16 ocen

Twoja ocena

0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Argentyńczyk, który przypłynął na cedrowej desce

443

343

Dominik

10.01.2026

6 / 10

Na półkach: ,

"Argentyńczyk, który przypłynął na cedrowej desce" to nie jest powieść w stylu Robinsona Crusoe (na co mógłby wskazywać tytuł),a saga rodzinna wykorzystująca motyw zmagania się z własnymi błędami i ponoszenia konsekwencji swoich wyborów. Odniosłem wrażenie, że momentami historia była prezentowana zbyt chaotycznie.

Pokaż mimo to

1916

1374

deana

27.04.2025

7 / 10

Na półkach: ,

Jestem absolutnie mało oryginalna ale uwielbiam książki takie jak ta - monumentalne sagi rodzinne, pozornie toczące się leniwie ale skrywające wewnątrz całe mnóstwo tajemnic i niuansów. ,,Argentyńczyk, który przypłynął na cedrowej desce" tu już sam tytuł intryguje i rozbudza ciekawość oraz ma to coś, co przykuwa uwagę. I taka jest też cała historia. Momentami absurdalna, momentami poruszająca i zaskakująca.

,,Argentyńczyk.." to opowieść, która rozgrywa się na przestrzeni 50 lat i opowiada o skomplikowanych relacjach rodzinnych. Rozpoczyna się (mało zaskakujące) gdy Victor de la Vega zostaje znaleziony na brzegu morza i odmieni na zawsze życie młodziutkiej Sofii. Nie zostanie ona zakonnicą a zamiast tego pozna historię, która zadecyduje o losie kolejnych pokoleń. To właśnie wtedy zacznie się historia rodziny naznaczona tajemnicami, bolesnymi pomyłkami, zaskakującymi przypadkami i tragediami, których konsekwencje będą ciągnąć się przez lata. Ta wielowątkowa opowieść z lekkością i wyczuciem opowiada o najtragiczniejszych epizodach zarówno z dziejów Argentyny jak i Hiszpanii i pokazuje jak mniej lub bardziej świadomie odciska się ona piętnem na zwykłych ludziach. Muszą się oni mierzyć z konsekwencjami, wpływając na innych i prowadząc do kolejnych mniejszych lub większych dramatów.

Początkowo nie mogłam przekonać się do tej książki ale gdy już się w niej zanurzyłam znalazłam tam humor, pasję, nonszalanckie latynoskie spojrzenie na świat oraz ogrom emocji. I to właśnie one stanowią podstawę, na której opiera się cała historia. Ta książka to właściwie opowieść w opowieści opowiedziana z pełną dramaturgią, malowniczością i rozmachem. Pełna niedopowiedzeń i tajemnic do samego końca trzyma w napięciu i podświadomie determinuje zachowanie bohaterów, którzy próbują uciec od tego co nieuniknione, nieświadomie powtarzając błędy poprzedników. ,,Argentyńczyk.." to książka nieoczywista ale przepełniona ciepłem, którą czyta się z zapartym tchem. Polecam!

więcej Pokaż mimo to

1328

430

czomsia

31.08.2022

6 / 10

Na półkach: ,

Pierwsze podejście: Zupełnie nie mogę skupić uwagi na treści, ale zamierzam kiedyś spróbować podejść do tej książki ponownie.
Drugie podejście: zupełnie inny odbiór - fajna lekka historia, choć pełna dramatów i zawiłych sytuacji rodzinnych.
Zatem w moim przypadku trzeba było dobrze trafić z nastrojem, ale warto było zrobić drugie podejście.

Pokaż mimo to

1097

961

ewafra

08.03.2022

8 / 10

Na półkach:

Znakomita.

Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

33 użytkowników ma tytuł Argentyńczyk, który przypłynął na cedrowej desce na półkach głównych

Przeczytane 22
Chcę przeczytać 11

11 użytkowników ma tytuł Argentyńczyk, który przypłynął na cedrowej desce na półkach dodatkowych

2025 3
Legimi 2
Legimi powieści 1
Sierpień 2025 1
Audioteka 1
[O] 1
2023 1
Empik audio powieści 1

Tagi i tematy do książki Argentyńczyk, który przypłynął na cedrowej desce

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Maria i Jackie

Gill Paul

Czytałam wydanie pod tyt. RYWALKI. Niezwykle wciągająca historia o pięknych i niestety bardzo nieszczęśliwych kobietach. Bardzo polubilam w tej historii Marię, choć nie zawsze rozumilam jej wybory i decyzje, ale Jackie nie przypadła mi do gustu, a o mężczyznach wolę nawet nie wspominać ;-) Książka skłoniła mnie nawet do zapoznania sie z muzyką Marii i zgłębienia wiedzy o początkach tzw. Klątwy Kennedych ;-) polecam serdecznie

Copper_Marlene

ocenił na91 miesiąc temu

Nieznajoma z portretu

Camille de Peretti

Trochę się rozczarowałam. Liczyłam na opowieść o Klimcie i obrazie a tu całkiem inna historia. Skłamałabym, jeśli powiem że było źle. Historia wciąga, ciekawi i pochłania. Autorka sprytnie próbuje wykreować możliwa wersję wydarzeń. Powstała historia rzeczywiście mogłam się wydarzyć. Ja jednak oczekiwałam prawdziwej historii.

BiblioteczkaAnety

ocenił na61 miesiąc temu

Ostatnie dni w Berlinie

Paloma Sánchez-Garnica

Ta książka jest niesamowita! Akcja rozgrywa się na przestrzeni kilkudziesięciu lat życia głównego bohatera - pół Hiszpana, pół Rosjanina, który jako dziecko wyjeżdża z bolszewickiej Rosji, by ostatecznie trafić do Berlina i zmierzyć się z rosnącym w siłę nazizmem. Oba ustroje polityczne, jak i tocząca się później wojna ukazane zostały z perspektywy zwykłych ludzi, którzy nie popierają skrajnych ideologii. Nie ma tu walki na froncie, lecz codzienność, w której musi być miejsce na własne wartości, odwagę, ale też namiętności i miłość. Cudownie napisana! Widać ogrom wiedzy i pracy. Takie książki chcę czytać i serdecznie polecać!

Ann83

ocenił na1018 dni temu

Zbieracze borówek

Amanda Peters

Dwie rodziny, których absolutnie nic nie łączy, oprócz tego że obie są pokiereszowane przez los i obie nieszczęśliwe. Tylko że jedna z tych rodzin uznała, że można odwrócić zły los nie oglądając się na konsekwencje. Rodzina zamożnych, białych ,wykształconych Amerykanów uznała, że ich prawo do szczęścia jest ważniejsze, niż prawa ubogich, śniadoskórych Mikmaków. Nie potrafię sobie tego wytłumaczyć inaczej, niż głęboko zakorzenionym rasizmem, choć tego tematu autorka nie porusza. Najciekawsze w tej powieści wydaje mi się właśnie to, co zostało przemilczane. Ta powieść nie wzbudza tak silnych emocji, jakich oczekiwałam, ale może właśnie w tym tkwi jej wartość? Nie potrafiłam wczuć się w sytuację głównej bohaterki, ale kiedy teraz o tym myślę, to może jest to zabieg celowy? Może warunki, w jakich Norma została wychowana, pozbawiły ją nie tylko prawdziwej tożsamości, ale też umiejętności wyrażania emocji? Znacznie łatwiej mi było utożsamić się z przepełnionym gniewem i poczuciem winy Joem. Jego życie nie było kryształowe, ale przynajmniej było prawdziwe. Jedna egoistyczna, impulsywna decyzja jednego człowieka i brak właściwej reakcji otoczenia spowodowała nieprawdopodobne konsekwencje dla wielu osób. Ostatecznie nikomu nie przywróciła spokoju i szczęścia. „Zbieracze borówek” nie są jakimś wybitnym literacko dziełem, ale niosą ważne przesłanie, które warto sobie wciąż przypominać. Nie wolno budować własnego szczęścia kosztem drugiego człowieka. To takie proste, a tak łatwo usprawiedliwić swoje niemoralne wybory tysiącem ważnych, a nawet szczytnych celów…

Rabarbar

ocenił na618 dni temu

Życie Violette

Valérie Perrin

Nie lubię książek, które zaczynają się wolną i delikatną narracją a potem nagle jest "jeb". I nie da się przerwać czytania, bo zostanie się z niedomknięciem. A mimo to 7 gwiazdek. Została we mnie i pokazała, że cmentarz może być miejscem pełnym ciepła.

Petra

oceniła na73 dni temu

Lekcje chemii

Bonnie Garmus

Czy książka mnie zachwyciła - niestety nie. Odniosłam wrażenie, że autorka "wrzuciła" współczesna kobietę - wyzwoloną, ambitną, z własnymi celami w życiu w realia lat 50 i 60 w USA. Nie zgłębiałam historii życia w USA w tamtym okresie, ale główna bohaterka jest "mocno odklejona" od tamtego czasu. Z kolei, gdyby ją przenieść do współczesności, byłaby całkiem przeciętna.

Gienia

oceniła na67 dni temu

Sekret indygo

Natasha Boyd

Karolina Południowa, 1739 rok. Eliza Lucas, 16-letnia córka pułkownika armii brytyjskiej i plantatora, dostała od ojca w zarząd trzy rodzinne plantacje, w tym dwie mocno obciążone hipoteką. W obliczu kłopotów finansowych rodziny Lucasów, potęgowanych dodatkowo przez niezbyt sprzyjającą sytuację gospodarczo-polityczną w brytyjskich dominiach w Ameryce Północnej, panna Lucas zaczęła na jednej z plantacji eksperymentować z uprawą nasion indygowca, używanego w owych czasach do pozyskiwania barwnika indygo. Chociaż sukces w uzyskaniu indygo pomógłby Lucasom odbić się finansowo, młoda plantatorka nie mogła spodziewać się, jak wyboista okaże się droga do sukcesu… Sprawnie napisana i interesująca powieść historyczna o zapomnianej już dzisiaj postaci, której działalność miała niebagatelny wpływ na rozwój ekonomiczny amerykańskiego Południa. Chociaż większość wydarzeń opisanych w książce pokrywa się z życiorysem panny Lucas na anglojęzycznej Wikipedii, tak nie mogłam nie zauważyć, że pewne wątki ujęto w zgodzie z obecnymi prądami społecznymi. Największe wątpliwości, zaraz po (z tego, co się zdążyłam później zorientować, całkowicie zmyślonym) wątku niewolnika Bena i jego „relacji” z Elizą Lucas, wzbudziło we mnie podkreślanie co i rusz, jak wielkie kontrowersje wywoływało prowadzenie plantacji przez kobietę i na jak wielki ostracyzm naraziło protagonistkę. Nie doktoryzowałam się z obyczajów XVIII-wiecznego amerykańskiego Południa, wydaje mi się jednak dość naciągane, że kobieta prowadząca plantację pod nieobecność męża bądź ojca była w owych czasach takim kuriozum, jak też że od córek i żon plantatorów oczekiwano, że będą miały zerową wiedzę na temat spraw gospodarskich. No i wątek romansowy głównej bohaterki i jej przyszłego męża został ukazany w odrobinę niesmaczny sposób, można go było napisać z większym wyczuciem.

Vampiress

ocenił na723 dni temu

Mnogość rzeczy

Marcin Pilis

Nie mogę odmówić pięknego, hipnotyzującego języka tej książce. Naprawdę dobrze się tego słuchało. Przedziwna to była opowieść. Z jednej strony początkowo myślałam, że trafiłam na jakiś romans, subtelny, powolny. Chociaż bardzo szybko wkradło się jakieś napięcie, niepokój i trzymało już do końca. Mnóstwo się przydarzyło bohaterce. Mnogość sytuacji traumatycznych, aż za dużo chyba. Były też sceny, których nie byłam w stanie czytać ze względu na okrucieństwo. Książka o miłości i jej braku. Czytałam ją głównie ze względu na język.

forgetmenot

ocenił na61 miesiąc temu

Śmierć jeździ audi

Kristian Bang Foss

„Śmierć jeździ audi” to powieść skłaniająca do refleksji, w której ważną rolę odgrywa człowiek i jego pragnienia, marzenia, ale też stagnacja i pewnego rodzaju zrezygnowanie. Historia rozpoczyna się nieco komediowo – od zwolnienia z pracy Asgera, lecz to tylko zamydlenie czytelnikowi oczu, gdyż dalej jest sentymentalnie, paradoksalnie, ale przede wszystkim z zachętą do rozmyślań. Nie jest to do gruntu filozoficzna opowiastka, ale też nie mamy do czynienia z powieścią porywającą akcją, błyskotliwymi dialogami. Tak naprawdę „Śmierć jeździ audi” to powieść drogi, a jak wiadomo w trakcie takich powieściowych podróży pojawiają się pytania ważne i ocierające się o sens ludzkiego istnienia. Po tym jak Asger traci pracę, dziewczynę, popada w długi i nałogi, decyduje się na pracę asystenta osoby niepełnosprawnej – Waldemara, który jest jednym z najsmutniejszych bohaterów, jakich spotkałam w dotąd przeczytanych książkach. Oboje wyruszają w podróż do Maroka, by Waldemar mógł skorzystać z usług miejscowego uzdrowiciela. Wyruszają samochodem, ale nie tytułowym audi, które ma w powieści inny, symboliczny wymiar, lecz jadą VW. Podróżują przez Europę, spotykają różnych ludzi, rozmawiają ze sobą, śmieją się z tych samych, często w ogóle już nieśmiesznych sytuacji czy zdań powtarzanych do złudzenia. Do Afryki docierają, jednak to jeszcze nie koniec ich podróży. Jeszcze muszą odbyć jedną. Jak już wspomniałam, powieść nie ma porywającej akcji, czyta się spokojnie, lecz z zainteresowaniem. Są momenty, które bawią, więcej jest jednak zdań do przemyśleń. Obaj panowie – Asger i Waldemar na pierwszy rzut oka mogą wydawać się nieudacznikami, nudziarzami, zdawałoby się, że czasami naiwniakami, a na tle współczesnych bohaterów bywają wręcz przeźroczyści. Możemy im współczuć, ale da się ich lubić. W zachowaniu Waldemara i Asgera, w ich rozmowach odnajdujemy prostą mądrość, wręcz chciałoby się napisać „głupią mądrość”, ale po głębszych przemyśleniach wiem, że obaj panowie w czasie podróży odnaleźli coś, co jest naprawdę wartościowe: przyjaźń (choć na ten temat nie padło ani jedno słowo) i wyzwolenie z ustalonych ram, jakie narzucił nam współczesny świat, wyzwolenie z wykluczenia społecznego. Z powieści Kristiana Banga Fossa najwyraźniej zapamiętałam dwie sceny: scenę na pustyni z psami i nocą spędzoną na dachu przez Asgera i Waldemara oraz wątek Maliny – dziewczyny z Polski. Malina została opisana dokładnie tak, jak kobieta nosząca takie samo przezwisko, a którą miałam okazję kiedyś poznać. Jej postępek wobec obu bohaterów mnie nie zdziwił – poznana przeze mnie Malina była taka sama. Jednak tak przedstawiona w powieści Polka może wzbudzać protest czytelników, co jest zrozumiałe. Nie chcemy być w ten sposób opisywani przez zagranicznych pisarzy. Zastrzeżenie do powieści? Nadal nie wiem, czym jest to różowe na okładce. Edit: Już wiem, już mnie uświadomiono, że to pognieciona butelka.

Rok 1904. Ruby May to wykształcona w londyńskim instytucie niania, która zmienia miejsce pracy i wyrusza na północ, by podjąć opiekę nad czwórką dzieci. Z pozoru normalna rodzina skrywa jednak niepokojące sekrety. Sama Ruby również ma swoją tajemnicę, o której wolałaby nie mówić, by nie być ocenianą przez jej pryzmat. Do czego doprowadzi dociekliwość młodej niani? Czy będzie potrafiła unieść ciężar prawdy? Fabuła powieści osadzona jest w czasach edwardiańskich. Jest dobrze skonstruowana, a relacje między bohaterami przedstawione w sposób klarowny i logiczny, dzięki czemu łatwo odnaleźć się w realiach epoki. Od pierwszych stron wyczuwalne jest napięcie panujące w domu Englandów, które skutecznie podtrzymuje zainteresowanie czytelnika. Styl autorki – Stacy Halls – bardzo przypadł mi do gustu. Tempo akcji jest umiarkowane. Momentami odnosiłam wrażenie, że minęło znacznie więcej czasu, podczas gdy z treści wynikało, iż wydarzenia obejmują zaledwie kilka tygodni. Kreacja bohaterów jest przemyślana i pełna – wszystkie wątki dobrze się ze sobą łączą, prowadząc do zaskakującego finału. Podczas lektury nie brakowało emocji. Napięcie budowane jest stopniowo, mimo że jest to powieść obyczajowa, a nie sensacyjna. Polecam tę książkę osobom, które lubią historie o silnych kobiecych bohaterkach funkcjonujących w świecie zdominowanym przez mężczyzn – kobietach, które mimo ograniczeń potrafiły się sprzeciwić i zawalczyć o siebie.

joanna_czyta

oceniła na81 miesiąc temu

Sprawa Agathy Christie

Nina De Gramont

Książka rzuciła mi się w oczy na samym wejściu w bibliotece, sprawdziłam opis, stwierdziłam biorę. To kolejna książka z wątkiem zniknięcia słynnej autorki, jaką miałam okazję czytać. Ta sprawa intryguje czytelników od lat. Co działo się z Agathą Christie przez te jedenaście dni? Tego pewnie nie dowiemy się już nigdy. Wiedziałam, że nie znajdę tutaj odpowiedzi, ale ciekawa byłam pomysłu autorki na tę książkę. Jak wykorzystała fakt zniknięcia królowej kryminału? Historia opowiedziana jest z perspektywy Nan O'Dea, kochanki Archiego, ówczesnego męża Agathy. Myślę, że to ciekawe rozwiązanie, aczkolwiek stanowi pewną podpowiedź. Od pierwszych stron domyślałam się, że nie tylko o Agathę tu chodzi. W porównaniu do innych autorów, którzy próbowali wyjaśnić nieobecność Christie w swoich książkach, a które przeczytałam wcześniej, ta wypadła średnio. Nie zachwyciła mnie, ale też nie rozczarowała. Z pewnością na wyróżnienie zasługuje wątek irlandzki, bardzo poruszający, smutny i bolesny. Myślę, że warto po nią sięgnąć, chociażby dla tego właśnie wątku, ale też dla zaskakującego zakończenia. No i nie oczekujcie kryminału, chociaż do zbrodni również tam doszło. Sprawdźcie czy wam się spodoba, ja polecam.

Euka

oceniła na63 miesiące temu

Cisza w Pogrance

Marcin Pilis

Mistrzostwo przekazu. Tej książki się nie czyta. To wszystko się PRZEŻYWA.. Dla mnie mnie było to przeżycie wstrząsajace. Chwilami brak tchu ze grozy, brak nadziei na dobre zakończenie. Ta powieść ma wiele wymiarów. Precyzyjnie i aż do kości opisuje naturę człowieka. Motywy jego działań. Bez ocen i moralizowania. Widzimy nienawiść, która łamie wszystkie granice. I widzimy namiętność i miłość bez granic. Zakończenia nie da się zapomnieć. Całej książki nie da się "odprzeczytać".

LucyJB

ocenił na82 miesiące temu

Akuszerki

Sabina Jakubowska

Epicka, wielowymiarowa. dojmująca, przejmująca, ludzka, odkrywcza. Zachwycająca!!!! W każdym szczególe dopracowana do perfekcji. To literacki i historyczny smaczek. Lektura konieczna, obowiązkowa, do której będę wracać i polecać wszystkim! Wciąga bez reszty. Pulsuje emocjami. Zaskakuje, porusza, wzrusza. Nie sposób oderwać się od niej. Nie sposób nie chcieć więcej! Jest tu Życie. Jest tu ogromny szacunek do ludzi. Jest tu szacunek do położnych i akuszerek. Jest PRAWDA, której próżno szukać nawet w podręcznikach do historii. To oddychający obraz przeszłości, który pozwala naprawdę zrozumieć i poczuć ten świat. Bardzo, bardzo polecam!!!

domini2

ocenił na106 dni temu

Lód

Ulla-Lena Lundberg

„Lód” Ulli-Leny Lundberg to opowieść subtelna, a jednocześnie głęboko poruszająca. Autorka przenosi czytelnika na surowe, bezleśne Wyspy Alandzkie – miejsce z pozoru nieprzyjazne, ale pełne wewnętrznego ciepła i powolnie rodzącej się wspólnoty. To właśnie tutaj młode pastorostwo, Petter i Mona, postanawia rozpocząć nowe życie wraz z małą córeczką. Powieść wyróżnia się spokojnym, refleksyjnym tonem i uważnym portretowaniem codzienności. Życie na Örlandii toczy się zgodnie z rytmem natury – zmienną pogodą, lodem, który odcina wyspę od świata, i cichą, lecz nieustanną obecnością przeszłości. Lundberg z wyczuciem kreśli świat, w którym bohaterowie uczą się żyć razem, mimo różnic i wewnętrznych konfliktów. Pastor Petter emanuje dobrocią i spokojem, Mona to postać silna i praktyczna, a ich relacja z mieszkańcami – od kantora, przez sklepikarkę, aż po radziecką lekarkę – rozwija się z czasem w relację pełną wzajemnego szacunku. Autorka nie ucieka jednak od trudnych tematów. W idealnej z pozoru społeczności drzemią napięcia, a kiedy przychodzi tragedia, staje się ona papierkiem lakmusowym dla wartości, na których opiera się wspólnota. Czy mieszkańcy potrafią się zjednoczyć, gdy wszystko zostaje wystawione na próbę? „Lód” to powieść o kruchości życia i sile wspólnoty, o tym, jak codzienność może być zarówno banalna, jak i święta. To książka, która nie narzuca emocji, ale pozwala je głęboko przeżyć. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć – dla klimatu, dla języka i dla ludzi, którzy, choć żyją na krańcu świata, są nam zaskakująco bliscy.

mamausza

oceniła na87 miesięcy temu

Oprzyj swoją samotność o moją

Klara Hveberg

Genialna forma, ale co z treścią? Powieść napisana w kompozycji fraktala (figury, której części są odwzorowaniem kształtu całej figury np. trójkąt Sierpińskiego) albo symfonii, w której w wariacjach powraca główny temat utworu. Koncepcja wydała mi się nowatorska i angażująca. Zachwyciły mnie powracające zestawienia matematyczne czy muzyczne oraz wspomniany wcześniej temat główny przejawiający się m.in. w historiach sławnych twórców splatających się z historią głównej bohaterki. Powieść Klary Hveberg bardzo trafiła do mnie pod względem lingwistycznym (warto przy tym wspomnieć, że główna bohaterka nazywa się Rakel Havberg – anagram imienia i nazwiska autorki). Do połowy „Oprzyj swoją samotność o moją” byłam zachwycona, ale niestety drugą jej część czytałam na automacie. Rozumiem kwestię powrotu tematu głównego, jednak z czasem refleksje sprawiały wrażenie powtarzalnych i niczym nie zaskakiwały. Dlatego w moim odczuciu niestety powieść ta trafia do kategorii „przerost formy na treścią”.

Inesska

oceniła na61 miesiąc temu

Góry śpiewają

Nguyễn Phan Quế Mai

,,Góry śpiewają” jest jedną z tych powieści, których nie czyta się dla przyjemności, a przynajmniej nie tylko. To nie jest tylko proza – to najprawdziwszy list zawierający ból i gorzki smutek, pisany krw.ią i atramentem. Pokochałam ją za jej absolutną szczerość. W tej powieści autorka, bez cenzury i upiększeń, zawarła czystą prawdę o wojnie wietnamsko-amerykańskiej. Dzięki temu nie tylko poszerzyłam swoją wiedzę na temat historii Wietnamczyków, ale również dane mi było wczuć się w każdą ich tragedię, która rosła do niewyobrażalnej skali. Można by pomyśleć, że historia opowiedziana przez Panią Lan jest głównie o wojnie w Wietnamie i wszelkich jej następstwach. Jednak fabuła wchodzi głębiej. Na przykładzie prostej wietnamskiej rodziny obserwujemy, jak dosłownie każdy przewrót systemowy i społeczny chaos krzywdzi ich w sposób nie do opisania. To, co najbardziej mnie poruszyło w historii babci Dieu i jej wnuczki Hương, to oczekiwanie na powrót bliskich. Do domu powracają jednak zaledwie marne widma – ich dusze i człowieczeństwo wciąż walczą na polu bitwy, choć ciało jest już bezpieczne. Ciężar drogi życiowej, z jaką musiały zmierzyć się główne bohaterki i ich rodziny, przełożył się na trud, z jakim czytałam tę powieść. Zapewniam jednak, że warto było.

szkła_i_litery

ocenił na910 dni temu

Violeta

Isabel Allende

Rozpisany na 100 lat barwny i wielowymiarowy fresk, przedstawiający losy tytułowej Violety na tle tragicznej historii Chile i całej Ameryki Łacińskiej to powieść, która rzeczywiście nie wytrzymuje porównania z „Domem dusz”, czy „Córką fortuny”, ale nie znaczy to wcale, że jest powieścią słabą. Wręcz przeciwnie. Allende nie tworzy tu monumentalnej opowieści, raczej intymny portret kobiecy, w którym pobrzmiewają echa własnych doświadczeń autorki. „Violeta” napisana jest w formie pierwszoosobowej spowiedzi życia, wygłaszanej przez tytułową bohaterkę do Camila, człowieka bardzo jej bliskiego. O jego tożsamości dowiadujemy się dopiero w połowie książki, więc i ja nie zdradzę, kim jest adresat tego wielkiego monologu. Violeta, przeżywszy równo 100 lat, dzieli się z nim swoją historią, która obfitowała w wiele strat i radości, a na jej losy ogromny wpływ miały ważne wydarzenia historyczne: walka o prawa kobiet, zamachy stanu, rządy junt wojskowych, wojna, upadające rządy oraz dwie zarazy, stanowiące klamrę rozpoczynającą i zamykającą całą opowieść. Życie bohaterki rozpięte jest bowiem pomiędzy pandemię grypy hiszpanki w 1920 roku, kiedy przyszła na świat, a znaną nam wszystkim pandemię koronawirusa z 2020 roku. Losy Violety składają się z wydarzeń, które ma w swoim życiorysie większość kobiet: małżeństwo, wielkie namiętności, macierzyństwo, rozstania i powroty. Wszystko to dzieje się w świecie zdominowanym przez mężczyzn, w maczystowskiej kulturze, gdzie bicie i wykorzystywanie kobiet wpisane są w świadomość kulturową, a kobieta, która się przeciw temu buntuje uważana jest za zagrożenie dla tradycji i dziwadło. Dlatego główna bohaterka imponuje swoim hartem ducha w powolnym stawaniu się prawdziwą kobietą. O ile na początku widzimy ją jako powolną i nieświadomą swojej wartości osobę, o tyle w toku zdobywanych doświadczeń życiowych staje się niezależna, silna i wolna. W walce o swoją kobiecość nie jest sama. Towarzyszą jej inne bohaterki, tak samo jak ona zdeterminowane, by podjąć walkę o szczęście własne i bliskich. I nawet jeśli czasem trzeba pomóc losowi, uciekając się do indiańskich rytuałów, chrześcijańskich modłów, czy urzędowych sztuczek, to bohaterki są do tego zdolne. W obronie rodziny, czy przyjaciół zdecydowane są na wielkie poświęcenia. Potrafią kochać i nienawidzić. Z miłości gotowe są zabić, ale i podarować wolność ukochanej osobie, a z nienawiści doprowadzić kogoś do upadku. Bo w świecie Violety emocje są bardzo silne. Biografia bohaterki jest też okazją dla Isabel Allende do podjęcia kilku ważnych społecznie tematów: związków homoseksualnych, przemocy wobec kobiet, narkomanii, uchodźców, prześladowań na tle politycznym czy rasowym. Całość opowiedziana jest swobodnym stylem, bez silenia się na oryginalność, czy intelektualizm, co sprawia, że powieść czyta się znakomicie. Zawiera ona w sobie trochę humoru, trochę smutku, trochę magii i realizmu, znajdziemy tu także nieco filozoficznych wywodów, a nawet sceny erotyczne (ale bardzo delikatne, bez wulgarności). Wszystko podane w idealnie wyważonych proporcjach, a więc smakowite. Czytajcie więc, smacznego!

Anna-Maria

oceniła na83 miesiące temu

Była żona

Ursula Parrott

przyznam, że sięgnęłam po nią na półkę ze względu na prześliczną okładkę (na przekór sentencjom głoszącym, że nie powinnam tego robić),ale do tej pory w żadne złe miejsce mnie to nie zaprowadziło - przeciwnie, zaprowadziło mnie do tej książki. innym walorem, który stał się dla mnie niejako obietnicą miłej lektury, jest polska tłumaczka olga dziedzic, nie tylko dzieląca nazwisko z sąsiadami mojego rodzinnego domu, ale niezmiennie świetna w swoim fachu, przekładająca opowieści niczym stara znajoma szepcząca ci do ucha w zatłoczonej kawiarni świeżo posłyszane nowiny z życia towarzyskiego (komplement) ale wracając do książki przede wszystkim autorstwa ursuli parrott. jej wnętrze jest równie przyjemne, co warstwa estetyczna wydania. język opowieści uroczo-cyniczny, słodko-gorzki, miło doprawiający historię z jednej strony dość prostą, z drugiej trzymającą cię w garści. mnie złapała już na pierwszych stronach, kiedy główna bohaterka opowiada okoliczności, w jakich stała się tytułową "byłą żoną" i w dość komiczny sposób opisuje swoją histerię, dla niej aktualnie równie zabawną, co dla czytelnika. co szczególnie miłe, to historia wydana pierwotnie w 1929 (i mająca miejsce w podobnych czasach) jest naprawdę zaskakująco współczesna, ale i aktualna w czasach, kiedy niektóre grupy z tęsknotą patrzą na epokę tzw. tradycyjnych żon. oczywiście jest to walor wspominany najczęściej w kontekście tej książki, niemniej jest on na tyle istotnym umilaczem lektury, że ciężko go przeoczyć - a także prawie ciężko uwierzyć, że spoglądam na kobietę żyjąca niemal 100 lat temu. podsumowując: szczerze polecam i gwarantuję mile spędzony czas

domisia pysia

oceniła na85 dni temu

Czarne skrzydła czasu

Diane Setterfield

Jeśli chodzi o język, jest bardzo mało autorów, którzy mogliby się równać z Diane Setterfield. No kurczę, przecież to powieść o prowadzeniu sklepów, o biurokracji i budowaniu imperium kupieckiego. Taki angielski Wokulski. I właśnie. Bo koniec końców książka nie wniosła do mojego życia za wiele. Poprzednie książki niosły za sobą efekt wow, zostawiały po sobie ślad. Tutaj mam wrażenie, że mogę szybko zapomnieć, o czym była, będę tylko pamiętać, że była napisana pięknym językiem.

AuraGwen

ocenił na621 dni temu

Demon Copperhead

Barbara Kingsolver

Jednym z największych atutów tej książki jest to że jest ona pisana z perspektywy głównego bohatera, który jest świadkiem różych trudnych sytuacji mających miejsce w Ameryce. Dzięki temu że historia nie sprawia wrażenia mocno naciąganej i zmyślonej czyta się ją przyjemnie bez fragmentów zwątpienia i znudzenia. Polecam osobom, które szukają książki umożliwiającej przeżycie przygody (jednak nie jest to komedia)

Linoleum

ocenił na92 dni temu

Cytaty z książki Argentyńczyk, który przypłynął na cedrowej desce

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Argentyńczyk, który przypłynął na cedrowej desce