Wkp „przez niemal całą powieść głównego tytułowego bohatera nie ma na jej kartach. Co, o dziwo!, wcale nie razi.” Jak w „Cyryl, gdzie jesteś?” lecz oczywiście z Markiem znacznie śmieszniej. Można by pomyśleć, iż Piegus jest przydomkiem czy przezwiskiem, jednak jego rodzice mają takie nazwisko, nie wiadomo czy pozostałe, jak Zdeb czy Bosmann, są nazwiskiem czy ksywą.
Przygody niewiarygodne zatem nie należy rozważać co z tego mogło zaistnieć.
Pierwsza przygoda opowiedziana w pierwszej osobie. Marek próbuje odrobić prace domowe, lecz to zadaniem ponad siły. Co chwila ktoś do niego wpada i przeszkadza. Czemu do niego ? Wpierw jacyś chcą grać w piłkę. Później Grzesiek i Czesiek z pchłami (dłuższa sprawa, trochę przesolili). Następnie Ciocia Dora, przypominająca Ciotkę Paszczaka, lubi wszystkimi rządzić. Niby dla ich dobra. Zemdlała, kiedy pchły ją oblazły. Zaraz po tym jakichś trzech, co trenowali boks. Następnym był znajomy pana Surmy, sublokatora. Wreszcie dwóch z bombą, którą chcieli odpalić (bezskutecznie na szczęście). I jeszcze jakiś wędkarz, co zrobił straszny bałagan. Na koniec pogotowie dla żartu wezwane przez znajomego dla żartu.
Przy pierwszym podejściu ryczałam ze śmiechu. Wszyscy w koło patrzyli pytająco co mi znowu odbiło. Oczywiście powtarzałam na głos w najmniej odpowiedniej chwili najlepsze kawałki („wszyscy jesteście zdechlakami” słowa cioci) tak jak powiedzonka Kapitana z „Wesołego Diabła” (książki) czy Ducha z „Pamiętników Tatusia Muminka”.
Druga przygoda podobna do pierwszej, tym razem w szkole na przerwie. Również w pierwszej osobie. Marek na swe nieszczęście był dyżurnym i miał przygotować salę na urodziny nauczycielki. Zanim zdążył coś zrobić wszedł starszak Zdeb i kazał siebie ogolić, jakby sam nie mógł.
– To golenie należy do obowiązków dyżurnego?
– A co, nie wiedziałeś?
Oczywiście od razu go zaciął.
Tu chyba Pan Edmund przesolił.
Ledwo zacięty wybiegł z klasy, przyszła Buba, siostra bokserów z pierwszej przygody i kazała sobie zrobić manicure, jakby sama nie mogła. Już przy pierwszym podejściu ją skaleczył. Strach pomyśleć co jeszcze by z tego wyszło, na szczęście przyszedł Pumeks i nie po dżentelmeńsku kazał jej iść won.
– Nowy dyżurny?
– Tak jest, proszę kolegi.
– Nie wyglądasz mi zbyt mądrze. Wiesz, kim jestem?
– Ko… kolega jest przerośniętym Pumeksem, wyczynowcem.
– Nieścisłe. Jestem Pumeksem Drugim i w ten sposób odróżniam się od mojego brata, Pumeksa Pierwszego, który zresztą nie dorasta mi do pięt. Powtórz!
Powtórzył.
– Dobrze. Podpowiadać umiesz?
– To podpowiadanie należy do obowiązków dyżurnego?
– A co, nie wiedziałeś? Dotknąć czoła znaczy “jeden”, dotknąć nosa “dwa”, dotknąć brody “trzy”, dotknąć ucha “cztery”, nadąć policzki “pięć”, zrobić ryjek “sześć”, zęby wyszczerzyć “siedem”, język pokazać “osiem”, kaszlnąć “dziewięć”, ziewnąć “zero”, drapać się jedną ręką odjąć, drapać się dwoma rękami “dodać”, pięść pokazać “pomnożyć”, dwie pięści pokazać “podzielić”. A teraz powtórz!
– Zrobić ryjek “sześć”…
– Tylko o ryjku zapamiętałeś, co za cymbał! Uważaj, nadaję sygnał!
Nadął policzki, podrapał się w głowę dwoma rękami, a potem wyszczerzył zęby.
– No, co zrobiłem?
– Małpę.
Ten język migowy przypomina „Tajemny szyfr” („Mikołajek i inne chłopaki”) palec na nosie – to litera „a”, palec na lewym oku – to „b”, palec na prawym oku – to „c” itd. nie służył do podpowiadaia, choć mógł.
Pumeks chyba najbardziej mnie rozbawił. Dalszy ciąg opuszczam. Wszystko obracało się przeciwko Markowi i w końcu zaglądał do lusterka, czy osiwiał.
Trzecia przygoda najdłuższa, opowiedziana w trzeciej osobie. Na tle pozostałych jakby sprawia wrażenie utrzymanej bardziej w granicach prawdopodobieństwa.
Marek będąc na wagarach (nie całkiem dobrowolnie, ale jednak) omyłkowo zamienił tornister z jakimś chłopakiem, zresztą było to winą tamtego. Gdy Marek wracał do domu, widział że śledzi go jakiś okularnik z brodą. W nocy nastąpiło włamanie. Pan Surma zbił szybę rzucając butem we włamywacza.
– Mój but! – jęknął kuzyn Marka – Nie mógł pan rzucić swoim?
– Jak miałem rzucić swoim butem, kiedy go miałem zasznurowanego na nodze?
Nazajutrz chłopcy przy spotkaniu zamienili tornistry znowu. Potniej Marek znikł. Poszukiwania nie dają wyników.
Znany już znajomy pana Surmy sprowadził znajomego detektywa, zresztą byłego, Hipolita Kwasa. Właściwe Hippolitta Kwassa. Od razu odkrył ślady wytrycha w drzwiach, chociaż włamywacz wszedł oknem. Po zapachu detektyw jest w stanie wykryć każdego przestępcę (zna ich wszystkich, gdyż sam był kiedyś jednym z nich, chyba nawiązanie do „ZŁEGO” Tyrmanda). Jaśmin wskazuje na Bogumiła Kadryla, śliwowica na Alberta Flasza, benzyna na Teofila Bosmana zwanego Czarnopalcym, gdyż bezustannie czyści swoje czarne rękawiczki benzyną. Tym razem czuć było walerianę. To mógł być tylko Wieńczysław Nieszczególny. Najgorszy ze wszystkich, działający w pojedynkę.
Pan Surma go zna pod nazwiskiem Remigiusza Kurzyłło.
Czy Kuryłło z „Księgi Strachów” był nazwiązaniem? Tak przypuszczam.
Nocna wyprawa do klubu „Arizona” kończy się inaczej niż można było przypuszczać.
Następnie znika detektyw. Śledztwo przejmuje harcerz Teodor (po grecku Bożydar). Gdzieś od połowy ksiązki jest właściwie głównym bohaterem. Od razu rozwiązuje wszystkie zagadki. Z małą pomocą innych, jak Nudys i Pikolo, robiących głupie żarty, co jakby zapowiadało harcerzy z „Wyspy Złoczyńców”. W przygodach Pana Samochodzika oczywiście brak odpowiednika Teodora i dobrze.
Od detektywa przyszedł list:
Szanowni Państwo!
Jestem na tropie. Przeprowadzam pewną małą inwigilację. Wkrótce
ptaszek zostanie uwięziony, tak jak na to zasłużył.
Nie meldować milicji jeszcze przez dziesięć dni. Od
wczoraj siedzę plackiem. Opróżniłem już całą flaszkę. Studiuję
z nudów szachy, nie ma pod Słońcem lepszej gry.
Łączę pozdrowienia Kwass
Między słowami są odstępy, co przypomina szachownicę. Też lubię szachy, „co zaznaczam, gdyż jest to nieważne” (z piosenki „Nieistniejący bojler” Bronisława Opałko).
Teodor od razu odgaduje, iż skacząc jak konik szachowy można odczytać ukrytą wiadomość „Jestem uwięziony przez flaszkę pod plackiem”.
Przypomina to „Strzeżcie domu” w „Szatanie z 7 klasy” czy „Hudson wszystko powiedział” w „Glorii Scott” lecz bardziej pomysłowo ukryte.
Flaszka oznacza oczywiście Flasza, kłopot sprawia „placek”. Tu pomocą jest inna powieść Makuszyńskiego „O dwóch takich”. Zatem znaczy to „pod Jackiem”. Początkowo Teodor ma na myśli świątynię pod tym wezwaniem, lecz rychło wpada na właściwy trop. Razem z pozostałymi harcerzami odkrywa melinę Flasza i wyzwala detektywa oraz Marka, którego los do tej pory był zagadką.
Co prawda, jakby powiedział Barańczak w „Czytelniku ubezwłasnowolnionym”, ostatnie słowo ma milicjant. Lecz tu z przymrużeniem oka.
Zapodane tu streszczenie może sprawiać wrażenie zawiłego, jednak wyjaśnienie wszystkiego zajęłoby za dużo miejsca. Lepiej przeczytać powieść.
Serial „tradycyjnie” poplątany, zamiast Marka znika Czesiek, zamiast Teodora śledztwo prowadzi … Marek, wbrew zasadniczej myśli książki, że jest pechowcem.
Pan Edmund dwukrotnie wracał do tych bohaterów. W „Klubie Włóczykijów” znów są Kadryl i Nieszczególny, po blisko 40 latach od pierwszego wydania „Przygód Niewiarygodnych” dopisał „Nowe przygody Marka”, znacznie słabsze. A szkoda...
Szukamy ofert...
2573 
249 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Pan Samochodzik i Niewidzialni
Interesująca książka przygodowo-historyczna.
Interesująca książka przygodowo-historyczna.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWspominam z sentymentem.
Wspominam z sentymentem.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo ciekawe, ale dopiero teraz spostrzegam, jak wiele uwagi poświęcił Pan Zbigniew Mazurom w swoich książkach. W sumie trudno się dziwić, autor Pana Samochodzika mieszkał w Jerzwałdzie, toteż opisywane miejsca i osady mają swoje odpowiedniki w terenie. Zmagania z „Niewidzialnymi” nie toczą się wyłącznie we Frankfurcie nad Menem, ale przede wszystkim w trójkącie Pisz – Jezioro Śniardwy - Ostróda. Dla mnie to miła podróż sentymentalna, sporo opisywanych miejscowości miałem okazję poznać osobiście.
Co do samej fabuły, to pewne zastrzeżenia budzą po latach górnolotne wypowiedzi o (nad)polskości regionu mazurskiego czy powinności stawiania oporu rewizjonistycznym żywiołom z RFN. Ale akcja powieści toczy się w pierwszej połowie 1974 roku, toteż ten element „dydaktyczny” nie jest dziwny. Z drugiej strony na plus zaliczam umiejętne dawkowanie informacji o historycznych postaciach z Mazur.
Z postaci ciekawie naszkicowano postaci kobiece, szczególnie niejednoznaczna w swoich działaniach detektyw Greta Herbst. Podziw głównego bohatera (starego kawalera z zamiłowania) dla tej postaci nie jest w sumie zaskoczeniem. Na tym tle nowa współpracowniczka Tomasza N.N., czyli panna Monika, jawi się trochę trzpiotowato. Powracają starzy znajomi w osobach dyrektora Marczaka oraz „indiańskiego” duetu Winnetou i Wielki Bóbr (chociaż maniera posługiwania się żargonem zapożyczonym z westernów może dziś odrobinę razić). Natomiast zaskakującą rolę Autor przydzielił dla odwiecznego przeciwnika Pana Samochodzika, czyli Waldemara Batury. Ni to rywalizacja, ni to współpraca, hmm….
Sam wehikuł kolejny raz nie odgrywa szczególnej roli; mam wrażenie, że w miarę rozwoju serii Pan Zbigniew celowo marginalizował zalety pojazdu głównego bohatera. Dla wielu czytelników jest to bodaj ostatnia klasyczna powieść z cyklu. Do takiej tezy bym się przychylił, chociaż partie poświęcone metodom działania gangu „Niewidzialnych” wydają mi się pobieżne i mało dopracowane.
To ciekawe, ale dopiero teraz spostrzegam, jak wiele uwagi poświęcił Pan Zbigniew Mazurom w swoich książkach. W sumie trudno się dziwić, autor Pana Samochodzika mieszkał w Jerzwałdzie, toteż opisywane miejsca i osady mają swoje odpowiedniki w terenie. Zmagania z „Niewidzialnymi” nie toczą się wyłącznie we Frankfurcie nad Menem, ale przede wszystkim w trójkącie Pisz –...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW przypadku tej części nie mam za wiele do napisania. Dostajemy więcej tego samego. pozycja solidna ale powoli daje się wyczuć wtórność.
W przypadku tej części nie mam za wiele do napisania. Dostajemy więcej tego samego. pozycja solidna ale powoli daje się wyczuć wtórność.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW kolejnym tomie przygód Pana Samochodzika autor popłynął a właściwie popędził w kierunku gatunku Science Fiction. Powraca irytujący "język indiański" recykling postaci z poprzednich tomów. Papier jest cierpliwy i przyjmie wszystko, ale pewne dialogi i elementy fabuły brzmią i wyglądają absurdalnie. W odbiorze ten tom przygód Pana Tomasza przypomina tani kryminał pisany na kolanie. Pan Nienacki ewidentnie nie przyłożył się do fabuły powieści. Widać że próbuje ożywić schemat fabularny powieści, ale efekt końcowy rozczarowuje.
W kolejnym tomie przygód Pana Samochodzika autor popłynął a właściwie popędził w kierunku gatunku Science Fiction. Powraca irytujący "język indiański" recykling postaci z poprzednich tomów. Papier jest cierpliwy i przyjmie wszystko, ale pewne dialogi i elementy fabuły brzmią i wyglądają absurdalnie. W odbiorze ten tom przygód Pana Tomasza przypomina tani kryminał pisany na...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPana Samochodzika nie obawiają się już tylko polscy złoczyńcy. Jego renoma przeniosła się już na cały świat. Jednakże dalej znajdzie się ktoś kto będzie chciał stanąć z nim do pojedynku.
Dziś na lekcji poznamy historię terenów Warmi i Mazur. Omówimy postać Goethego oraz innych przedstawicieli romantyzmu. Pojedziemy na wycieczkę do Frankfurtu i okolic. Dodatkowo z Panem Tomaszem pokrzyżujemy szyki tajnej organizacji złodziei dzieł sztuki z siatką na całym świecie. Będzie to opowieść pełna intryg i podwójnej gry.
Towarzyszyć nam będą starzy jak i nowi znajomi. Drużyna ministerstwa powiększy się o piękną panią Monikę, chcącą zostać detektywem jak nasz słynny bohater. Dyrektor Marczak będzie nad wszystkim próbował trzymać pieczę. Wielki Bóbr i Winnetou będą wspierać Tomasza w terenie. Waldemar Batura ogłosi się królem przemytników i nie podoba mu się, że grupa Niewidzialnych chce na terenie Polski stworzyć nową komórkę. Kolejna piękna kobieta (do których się mówi, że nasz ulubieniec ma słabość) detektyw Herbst z polecenia muzeum w Niemczech ma odnaleźć ważne dla nich zbiory, a równocześnie szuka zemsty za zabójstwo swojego męża.
Taką dawkę emocji autor delikatnie rozprowadza po zakończeniu byśmy nie doznali szoku i na spokojnie rozwiązali wszystkie zagadki.
Jedno się kończy, a już dostajemy wiadomość, że kolejna przygoda już puka do drzwi.
Do ministerstwa przychodzi list w którym wysiedlona z Polski Niemka chce zdradzić gdzie jej ojciec ukrył skarb zawierający wiele dóbr kulturowych dla obojga narodów. Ustala pewne warunki jego odnalezienia, które zostają zaakceptowane. Dziwnym się staje gdy korespondencja nagle się urywa. Dyrektor Marczak postanawia wraz z Panem Tomaszem jechać do Frankfurtu by wyjaśnić sprawę na miejscu. Ich przyjazd sprawi, że zostaną wciągnięci w wielką intrygę z tajemniczą organizacją przestępczą w tle.
Pana Samochodzika nie obawiają się już tylko polscy złoczyńcy. Jego renoma przeniosła się już na cały świat. Jednakże dalej znajdzie się ktoś kto będzie chciał stanąć z nim do pojedynku.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDziś na lekcji poznamy historię terenów Warmi i Mazur. Omówimy postać Goethego oraz innych przedstawicieli romantyzmu. Pojedziemy na wycieczkę do Frankfurtu i okolic. Dodatkowo z Panem...
Tu jest wszystko, co trzeba: akcja, historia, piękne kobiety, międzynarodowe towarzystwo, Mazury. No jak tu nie kochać Pana Samochodzika, mimo jego dziwactw???
Tu jest wszystko, co trzeba: akcja, historia, piękne kobiety, międzynarodowe towarzystwo, Mazury. No jak tu nie kochać Pana Samochodzika, mimo jego dziwactw???
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTakże nie wierzę iż mogłem wrócić po tylu latach do tego autora. Na szczęście dla moich oczu tylko odsłuchałem a myślałem że Nienackiego po niesmacznej biografii wydanej niedawno już pożegnałem. Ale że mamy jeszcze lato i jakieś resztki sentymentu pozostały... nie pamiętam kiedy "Niewidzialnych" przeczytałem po raz pierwszy Na pewno w poprzednim ustroju. Wtedy to nawet muzealnik "ormowiec" imponował dzieciakom. Wiedza historyczna, zaginione skarby historii a w tym przypadku wydarzenia w Prusach wschodnich w pewien sposób pogłębiały wiedzę. Teraz gdy jeździmy na Warmię myślimy że to Mazury. Takie czasy... może także dlatego lubię na chwilę wracać do PRL-u.
Także nie wierzę iż mogłem wrócić po tylu latach do tego autora. Na szczęście dla moich oczu tylko odsłuchałem a myślałem że Nienackiego po niesmacznej biografii wydanej niedawno już pożegnałem. Ale że mamy jeszcze lato i jakieś resztki sentymentu pozostały... nie pamiętam kiedy "Niewidzialnych" przeczytałem po raz pierwszy Na pewno w poprzednim ustroju. Wtedy to nawet...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzytałem będąc nastolatkiem i wciągnęła mnie jak każda inna książka z tej serii.
Czytałem będąc nastolatkiem i wciągnęła mnie jak każda inna książka z tej serii.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDużo ciekawych informacji na temat historii Mazur, dynamiczna akcja. Czytało się to jednym tchem.
Dużo ciekawych informacji na temat historii Mazur, dynamiczna akcja. Czytało się to jednym tchem.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to