Cesarska córka

Wśród późniejszych ksiażek z uniwersum Świata Czarownic, pisanych głównie przez zupełnie inne autorki, ta zaskoczyła mnie nawet przyjemnie. Po pierwsze wreszcie ktoś opisuje dokładnie Alizon i to w sposób całkiem sensowny. Po drugie, wypadałoby nareszcie nieco ocieplić wizerunek Strazniczek, co tutaj się udaje. Historyjka jest przyjemna, choć brak w niej może heroizmu i patosu, który pojawiał się w innych częsciach. Niemniej może to i dobrze? Jak pokazuje przykład "Paktu Sokolników" nie zawsze doklejanie wątku ratowania świata wychodzi dobrze. Tutaj zaś mamy opowieść pełną niebezpieczeństw z jednej strony, ale z drugiej też pewnego ciepła i nadzieji. Można powiedzieć, że jest to historia o pewnym odrodzeniu się Czarownic po Wielkim Poruszeniu. Ujęcie jej z perspektywy dzieci to zabieg ciekawy, który pozwala także zbudować pewną narrcję, jakiej od dłuższego czasu brakowało mi w cyklu. Mam tutaj na myśli narrację dziewczynek które posiadają talent magiczny i chcą go rozwijać. Bowiem mam wrażenie, że od "Czarodziejki ze Świata Czarownic" dominuje zwykle stanowisko przeciwne: kobiet utalentowanych magicznie, które bronią się jak mogą przed rozwijaniem swego talentu w Przybytku Mądrości. Co było zawsze w mym odczuciu trochę mało wiarygodne. Opowieść tutaj przedstawiona w pewien sposób więc wyrównuje ten deficyt. Przy czym także nie stroni od elementów mrocznych, jak choćby przedstawienie okrócieństwa Alizończyków czy Kolderczyków. Pojawia się także element walki sił Światła i Ciemności, który jest dodany sensownie, nie narzuca się i ma swoje miejsce. Tak więc zdecydowanie jest to jedna z lepszych książek w cyku Wielkie Poruszenie.

Ten tom był znacznie lepszy od poprzedniego. Wydaje mi się, że ten tom zawiera dużo więcej akcji niż dwa pozostałe tomy razem wzięte. Ciekawe, że między tym tomem a poprzednim upłynęły trzy lata. W tym czasie Joisan stała się Mądrą kobietą. Wydaje się, że tylko Kerovan się nie zmienił - nadal jest uparty i nie akceptuje swojego dziedzictwa. Na szczęście w trakcie tej książki dojrzewa i zachodzą w nim zmiany na lepsze. Zakończenie jest satysfakcjonujące i zamyka wszystkie wątki. Zdecydowanie polecam!

Kolejny tom cyklu. Kolejna historia. Właściwie nie trzeba znać poprzednich tomów, każda jest odrębną całością. Czyta się przyjemnie. Jest i magia i intryga i trochę walki, a także dylematów moralnych (nie za dużo więc w czystej rozrywce nie przeszkadzają). Jako lektura przed kominkiem w wyjątkowo paskudny wieczór godna polecenia.

Najlepszy chyba tom z późniejszych części, w którym poznajemy córkę Elys oraz dalsze losy bohaterów związanych z dziedzictwem Gryfa. Historia sama w sobie jest ciekawa, bohaterowie doswiadczają wielu przygód, mocie Ciemności są nadal mroczne, czego nie psuje nawet wykorzystanie wątku kelipaina półkrwi. Jedynie na końcu ma się wrażenie, iż zjawia się zbyt wielu protaginistów na raz. Niemniej, jeśli ktoś ma sentyment do sagi o Gryfie powinno mu się to sposobać. Ja się nie nudziłem.

Pierwsza książka tej autorki po którą sięgnęłam i właściwie od niej zaczęła się moja przygoda z fantasy. Super lektura dla młodzieży ale nawet jako dorosła osoba lubię wracać do książek tej autorki bo super się je czyta i wciąż nie tracą swojej magii. Polecam :)

Bardzo mi się ta przygoda podoba. Jest jasny podział na dobrych i złych, magia, zła czarownica, dobra czarownica, miłość, porzucone dzieci, jednym słowem - wszystko, co powinno się znaleźć w porządnej bajce :) A tak na poważnie - przemiła opowieść z wartką akcją, chyba bardziej dla kobiet (bo taka romantyczna), ale jest też sporo walk między rycerzami, trochę magicznej broni... Z optymizmem sięgam po drugi tom.

Kolejny tom cyklu. Kolejna historia. Właściwie nie trzeba znać poprzednich tomów, każda jest odrębną całością. Czyta się przyjemnie. Jest i magia i intryga i trochę walki, a także dylematów moralnych (nie za dużo więc w czystej rozrywce nie przeszkadzają). Jako lektura przed kominkiem w wyjątkowo paskudny wieczór godna polecenia.

Kolejny tom lubianej przez mnie sagi, wyczekiwany. I..drobny zgrzyt. Przeczytałam, podobał się, tylko jakby mniej. Czyta się świetnie, nie ma dłużyzn, nie zniechęca do następnych tomów, tylko wrażenie, że to już nie to. Jednak literatura rozrywkowa pierwsza klasa, dla fanów z wyobraźnią:)

Starsza fantastyka, od której wielu odbija się jak od ściany, tylko dlatego, że nie są do niej przyzwyczajeni, nie są wręcz wychowani. Jak wyglądała moja sentymentalna podróż do przeszłości? Oj, całkiem nieźle. Choć nostalgicznie trąca myszką, to w całokształcie bawiłam się nieźle. Jak na dobrym ciastku na deser ;) Więcej? Zapraszam: https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/02/92024-230-andre-norton-marion-zimmer.html

Muszę przyznać, że czytając historię o bezwzględnej rasie elfich panów, ludzkości zepchniętej do roli niewolników, o skazanych na zagładę mieszańcach półkrwi i magicznym, niesamowitym rodzie smoków, spędziłam niezwykle przyjemne chwile z lekturą. Działo się tak zarówno podczas czytania tej opowieści jak i przy pierwszej części Kronik Półkrwi. Autorki starannie scharakteryzowały poszczególne rasy i stosunki między nimi panujące. Na tym tle umieściły szereg postaci, których losy i przygody przeplatają się ze sobą. "Ponad podziałami" zawiązują się przyjaźnie a nawet pojawiają delikatne romanse. W wykreowanym świecie króluje magia - wszystkie rasy obdarzone są własnymi magicznymi umiejętnościami. Władza i bogactwo, jak również możliwość ocalenia zależą od siły tych zdolności, choć także od postaw i determinacji bohaterów. Pomimo że tempo akcji nie było oszałamiające, to dałam się wciągnąć do tego zaczarowanego świata i ujęła mnie baśniowa atmosfera książki. No i nie ma to jak pozytywne zakończenie zmagań bohaterów.

Rewelacja, coś od czego nie można się oderwać. To była moja druga książka o tematyce fantasy po zbiorze opowiadań "Ostatnie życzenie" i mimo tak wysoko postawionej poprzeczki wyłączyła mnie z życia na dwa dni ;) Po wielu wielu latach wróciłem do niej by zrozumieć, że się nie "zdeaktualizowałem" Po latach hehe kilkudziesięciu wciąż pamiętam tę książkę to chyba o czymś świadczy ;)

Trochę zapomniana, starsza fantastyka/SF - w zasadzie miks, bo odległa, poatomowa przyszłość, w której ludzie żyją jak w przeszłości. Książka drogi, zmiany, o wężach i nadziei. Dla fanów Ursuli LeGuin, ale nie tylko :) Więcej? Zapraszam! https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/03/192024-239-vonda-mcintyre-opiekun-snu.html

T. Pratchett, Trollowy most, [w: ] Praca zbiorowa, pod red. M. H. Greenberg, W hołdzie królowi Ciekawa książką jest ten zbiór opowiadań poświęcony Tolkienowi, zatytułowana jest "W hołdzie królowi". Opowiadań jest 20, wypowiadają się różni znani autorzy fantastyki, nie tylko fantasy. Jednym z nich jest Terry Pratchett i z tego co kojarzę twórczość tego autora to opowiadanie jest raczej wyjątkowe. Bo klimatem rzeczywiście jakoś tam pasuje do klimatu Tolkiena, bo tam są między innymi trolle. Pasuje też, może nawet bardziej do klimatu twórczości Sapkowskiego, bo jak wiemy trolli i całej armii dziwnych stworów w twórczości polskiego mistrza fantasy nie brakuje. Pod względem samych trolli gry Wiedźmin 2 i Wiedźmin 3 są niesamowite. W dwójce w parze trollowej była drama, bo facet troll znalazł czarodziejkę Triss, jak wyleciała z portalu, a jego samica, była okropnie zazdrosna. A trójka to już w ogóle cała masa genialnych questów z tymi sympatycznymi i wielkimi stworami, bywa, że groźnymi. Na porządku dziennym były teksty typu "takie duże bum i nie ma torfuna" są świetne. Albo jak Talar uczy trzy trolle Oga, Poga i Roga przeklinać, a te go przetrzymują, bo "my być wielkie pany i chcemy mieć buty jak człowieki", wzięło się to stąd, że przykrywką szpiegowską Talara był wóz z warsztatem szewskim i trafił na trollowe towarzystwo. Był też troll patriota, który służył w redańskim wojsku, wysyłał Geralta po farby, żeby namalować białoczerwonego redańskiego orła, który przypomina naszego, ale tego gracz/widz bez problemu się domyśla. To tak tytułem specyficznego, półżartobliwego wprowadzenia, bo o to też chodzi, żeby czasem wesoło było, przy okazji tego wirtualnego dyskursu o książkach. No ale zacznijmy, co tu się dzieje w tym opowiadaniu, które wybrałem do recenzji. Głównym bohaterem jest Cohen Barbarzyńca, właściwie nie ma konkretów kim on jest. Wiemy tylko, że jest awanturnikiem, charakternikiem, i jak napatoczą się jakieś potwory, to podobnie jak robią to wiedźmini w innym uniwersum, zabija je. Zapewne często bierze wynagrodzenie w jakiejś wartościowej walucie, za tego typu przysługi. Aż pewnego dnia w trakcie peregrynacji przez liczne fantastyczne krainy trafił na tytułowy trollowy most. Troll pilnujący mostu, był zachwycony, że taka wybitna osobistość się pojawiła, żeby go zgładzić. Kazał ściągnąć całą troll'ową rodzinę, żeby obejrzała tą batalię, której wynik był oczywisty do przewidzenia. No ale wydarzył się cud, troll otrzymał coś w rodzaju prawa łaski. Przeżył. No tutaj ten spojler jest konieczny, żeby wyjaśnić, co pojawiło się w głowie bohatera. Wynikło to w rozmowie z koniem, i tu mamy coś podobnego w Wiedźminie 3, a konkretnie w dodatku "Krew i wino". W polskim dubbingu Płotką był Wojciech Mann, znany dziennikarz radiowy i to zrobiło wrażenie jak się to oglądało. Nie ma wyjaśnienia jak to było z koniem Cohena, ale tak czy siak ten koń gadał ile wlezie. No ale wróćmy do tej pogaduszki z wiernym towarzyszem podróży Cohena, koniem. Obaj rozmawiali o tym, że świat się zmienia i duża w tym robota samego Cohena, że trolle, gobliny, z nim łatwego życia, nie miały, do tego stopnia że prawie wszystkie zostały uśmiercone. Cohen, mimo, że sam się do tego przyczynił, stwierdził, że ten świat się zmienił, stał się jakiś taki byle jaki. Pojawił się też motyw ekologiczny, bowiem było nie było potwory jako element ekosystemu świata fantastycznego broniły przyrodę przed nadmierną ekspansją ludzi, i co za tym idzie wyniszczenia przyrody. W prozie Sapkowskiego też było coś podobnego. Największy rwetes był o las Brokilon, bowiem driady nie dopuszczały okolicznych królów do tego, żeby zajmowali ich ziemie, a ludzie, którzy tam trafiali byli zabijani strzałami z łuku, bo driady były dobrze w tym wyszkolone. Upiekło się Geraltowi, został z poselstwem wpuszczony do lasu. Jak wiemy wiedźmin poznał tam Ciri i zaczęło się to całe zamieszenia z przeznaczeniem. Potwory, zarówno u Sapkowskiego, jak i Pratchetta były pożyteczne jak się okazuje, bo chroniły przyrodę przed niekorzystnymi zmianami klimatu. Szkoda, że tutaj w sensie dosłownym nie było mowy o jakiejś Ithlinie, no ale opowiadanie raczej jest krótkie i koncept autor miał cholernie intrygujący. No i dałem dowód na to, że jest ono cholernie treściwe. Czyta się je bardzo fajnie, daje do myślenia. Zaraz pojawiają się analogie do Tolkiena i Sapkowskiego. Bo przecież u Tolkiena też mamy drzewa entowe, z którymi czarodziej Saruman ma na pieńku. Czytelnik rozumiejąc te analogie literackie z pewnością docenia kunszt Pratchetta i innych twórców, którzy wzięli udział w projekcie jakim jest książka zatytułowana". W hołdzie królowi". Opowiadania są świetne, warto je przeczytać. Książka jest świetna.

„Mistrz zagadek z Hed” to książka, która ma w sobie sporo uroku i kilka naprawdę ciekawych pomysłów, ale niestety nie wszystko w równym stopniu działa tak, jak bym chciała. Sam koncept — połączenie fantasy z elementami zagadki logicznej i swoistą „detektywistyczną” konstrukcją fabuły — zapowiada się oryginalnie i intrygująco. Świat, w którym rozgrywa się akcja, jest barwny, czasem zabawny, a często podszyty ironią, dzięki czemu czyta się go łatwo i względnie przyjemnie. Największym atutem tej powieści jest niewątpliwie klimat i pomysłowe zadania, które bohaterowie muszą rozwiązywać. Momentami lektura przypomina łamanie łamigłówek razem z protagonistami, a obserwowanie, jak odkrywają kolejne wskazówki czy tropy, jest niewątpliwie satysfakcjonujące. Dobrze wypadają też krótkie, błyskotliwe dialogi i humor, którym autor operuje — czasem zabawny, czasem suchy, ale generalnie trafiający w przyjemny, lekki ton opowieści. Z drugiej strony książka ma wyraźne słabsze momenty. Cała zagadkowa konstrukcja jest miejscami zbyt przewidywalna, a tempo narracji nierówne — są fragmenty, które ciągną się nieco zbyt długo, podczas gdy inne rozwiązania czy zwroty akcji zdają się pojawiać zbyt szybko i bez głębszego uzasadnienia. To sprawia, że cała opowieść, choć na ogół sympatyczna, momentami traci impet i trudno się przez nią przebić bez lekkiego znużenia. Postacie są ciekawe, ale też trochę jednowymiarowe — mają swoje charakterystyczne cechy i momentami potrafią zabłysnąć, jednak nie zawsze rozwijają się w toku historii na tyle, by naprawdę głęboko zapadać w pamięć. Ich relacje bywają interesujące, ale brakuje im czasem tej prawdziwej iskry, która miałaby czytelnika mocniej zaangażować emocjonalnie. Podsumowując, „Mistrz zagadek z Hed” to powieść, którą czyta się sprawnie, z przyjemnością i z wyraźnym uśmiechem na twarzy, ale nie jest to lektura, która porwie mnie bez reszty czy zostanie w pamięci na długo. Ma swoje mocne strony — ciekawy pomysł, lekki styl i zabawne momenty — ale też kilka elementów, które mogłyby być lepiej dopracowane. Dlatego oceniam ją na 7/10 — dobra, sympatyczna książka, choć bez większego „wow”. Jeśli ktoś lubi łamigłówki w świecie fantasy, może się spodobać, ale spodziewałabym się raczej dobrego niż znakomitego doświadczenia. Jak bym miała polecić coś podobnego napolskim gruncie, to „Kwestia wyboru” MarMaxa Borowskiego jest świetnym fantasy o podobnej logicznej, jakby detektywistycznej konstrukcji i jest znacznie lepsza od tej powieści.

„Harfista na wietrze” to powieść, która ma w sobie dużo uroku i kilka naprawdę ciekawych pomysłów, ale w praktyce działa bardziej jak przyjemna, niż porywająca lektura. Pomysł świata i roli, jaką w nim pełni harfa — oraz muzyka w ogóle — jest interesujący i daje książce charakteru, jednak ta atmosfera nie zawsze przekłada się na tempo akcji czy emocjonalne zaangażowanie czytelnika. Największym atutem książki jest jej klimat. Opisy podróży, krajobrazów i muzycznych chwil z pewnością mają swój urok — momentami narracja potrafi naprawdę zanurzyć czytelnika w subtelne, liryczne obrazy i dać poczucie, że świat przedstawiony jest czymś więcej niż tylko tłem dla fabuły. To sprawia, że lektura bywa momentami po prostu przyjemna i ładnie napisana. Z drugiej strony tempo narracji bywa nierówne. Dużo czasu spędzamy na opisach, przemyśleniach bohatera i jego wewnętrznych zmaganiach, co może być dla niektórych bardzo klimatyczne, ale mnie miejscami trochę męczyło. Akcja zdaje się toczyć powoli, a prawdziwe zwroty wydarzeń pojawiają się raczej rzadko — przez co książka momentami traci impet i nie angażuje tak bardzo, jak by mogła. Bohaterowie są sympatyczni i mają swoje charakterystyczne cechy, ale nie wszyscy z nich rozwijają się w fabule w sposób, który głębiej zapada w pamięć. Relacje między postaciami bywają interesujące, jednak często brakowało mi w nich większej iskry albo wyraźniejszego dramatyzmu — takie momenty, które mogłyby naprawdę poruszyć, były rzadkie i przytłumione ogólnym spokojem narracji. Styl autora jest zdecydowanie jednym z mocniejszych elementów tej powieści — ładny, malowniczy język pomaga poczuć klimat świata i lepiej zrozumieć emocje harfisty. Jednocześnie miejscami ten sam styl sprawia, że całość staje się zbyt ozdobna i lekkie fragmenty przekształcają się w nieco zbyt rozwlekłe opisy. Podsumowując, „Harfista na wietrze” to książka z przyjemnym klimatem i wieloma ładnymi momentami, ale jednocześnie taką, którą czyta się raczej spokojnie niż z zapartym tchem. Ma swoje mocne strony — barwne obrazy, subtelne fragmenty muzyczne i sympatycznego bohatera — jednak brakuje jej tego „czegoś”, co sprawiłoby, że zapada w pamięć na długo po odłożeniu książki. Dlatego oceniam ją na 7/10 — dobra i pełna uroku lektura, ale nie do końca poruszająca albo porywająca, którą poleciłabym przede wszystkim osobom lubiącym klimatyczną, spokojną fantasy z muzycznym akcentem.

Niebagatelna i tajemnicza historia, która rozwija się wraz z kolejnymi stronami. Kilka razy zatrzymywałem się nad tekstem, ale nie dlatego że mnie zmęczył, tylko żeby przemyśleć pomysły i spojrzenie na kreowany w książce świat. Naprawdę nieźle spędzony czas.

Chciałam posiadać tą książkę od bardzo dawna i nareszcie się udało. Mimo mojego wieku była w stanie mnie zaciekawić. Jest to książka dla dzieci, dlatego napisano ją w taki a nie inny sposób. Jednak świat w niej przedstawiony oraz bohaterowie są na tyle barwni i intrygujący, że ta pozycja pozostanie w mojej biblioteczce dla moich dzieci. Posiada w sobie wystarczająco dużo mądrości.

Początek mojej przygody z fantastyką to szukanie polecajek. Ta książka była u kogoś na 1 miejscu. Zdobyłem. Po latach zmusiłem się do przeczytania. No cóż. Dziś jestem dużo bardziej świadomy książek fantastycznych i zapewne tej pozycji bym nie mial. Książka młodzieżowa. Trochę za długa. Średnia.

Ponownie, jak u poprzedniczki, razi mnie okładka książki, która za bardzo nie jest z nią związana. Tak jakby ktoś poszedł do ilustratora i powiedział "Zrób mi fajnie wyglądającą okładkę do książki fantastycznej", nie mówiąc nic więcej. Chociaż jakby się uczepić... Nah, nieważne, okładka nie jest najważniejsza. Dałam znacznie niższą ocenę "Arcymagowi" w stosunku do "Aurian". Sama niesamowita Aurian przestała mnie miejscami irytować, co idzie zdecydowanie na plus, ale stała się dla mnie dosyć mało znaczącą postacią. Zostawia Anvara z Sarą na wyspie w chwili wielkiego gniewu, jednak później zdaje sobie sprawę, że mogło mu się coś złego stać i wraca go szukać. Ja szczerze mówiąc nie wiem, czy bym po niego wróciła. Wątpię, po takim fochu! Najbardziej podobał mi się kooootek. Sara jest teraz dla mnie śmieszna, kiedy tak gorączkowo stara się zgładzić Aurian. Poza tym nie wiem, co napisać. Poprzednia część bardziej mi się podobała, chociaż ta również nie jest zła. Z pewnością sięgnę po ostatnią część trylogii. Mam mały problem z tym, że w mojej ulubionej bibliotece są tylko te dwie, jednak właśnie "Artefaktu" już nie ma, ale jakoś przeboleję e-booka.

Lekka i niezobowiązująca jednotomowa fantasy dla młodzieży. Przygoda jest, magia jest, Humor jest, Wątek romantyczny jest. Przemocy brak, treści watpliwych dla dzieci brak. Nie wiem czego moznaby oczekiwać więcej od przygodowego, optymistycznego fantasy, w starym stylu, kierowanego do młodzieży.