Wielki kłamca

Małe miasteczko w stanie Wyoming. Jean wraz ze swoją córką Griff wraca po 10 latach w rodzinne strony, na ranczo, do domu swojego znienawidzonego teścia. Bardzo podobają mi się historie, których akcja osadzona jest na ranczu – czuć w nich taki prawdziwy, niepowtarzalny amerykański klimat. Główni bohaterowie są bardzo dobrze nakreśleni, pełnowymiarowi, jest w nich psychologiczna prawda i to bez wyjątku. Począwszy od Einara – pełnego goryczy, nieprzejednanego człowieka, Jean – kobietę, która musi zmierzyć się z powrotem, Mitcha – prawdziwie oddanego przyjaciela, po uroczą, zjednującą sobie ludzi małą Griff. To piękna, mądra, wciągająca opowieść o ucieczce od przemocy, o powrotach do miejsc, do których miało się nigdy nie wracać, o prawdziwej przyjaźni, o życiu w poczuciu winy, o żalu, który wydaje się niemożliwy do ukojenia. Czyta się jednym tchem. Już nie mogę się doczekać, żeby przypomnieć sobie film, Redforda, Freemana i J. Lo:) Powieść gorąco Wam polecam:) Naprawdę warto!! Moja ocena: 6/6 lub 9/10

Miałam pewne obawy co do tej książki.Z opisu wydawało się,że będzie smutna, przesycona obrazami umierania i cierpienia. Zastanawiałam się czy to dobry pomysł na "książkę na wakacje" Otóż... okazało się,że tak. Książka absolutnie nie jest napisana w takim tonie aby nas sprowadzić na meandry cierpienia i melancholii.Autor nie rzuca nas w morze łez, ani nie pozwala pławić się w grząskim gruncie bolesnych przeżyć bohaterów. "Rozświetlone pokoje" są powieścią wielowątkową i napisaną w sposób, jeśli tak można powiedzieć , bardzo rzeczowy. Znajdziemy tu wątki historyczne związane z wojną angielsko-burską( wszystko poparte autentycznymi zapiskami z epoki wiktoriańskiej),fakty naukowe z dziedziny fizyki ( związane z badaniami laboratoryjnymi nad osmem),świat finansów związany z giełdą i funduszem headgingowym itp.Ale znajdziemy też klimaty płonącej w słońcu Afryki Południowej czy romantyczne nastroje paryskich nocy. To wszystko składa się na bogactwo tej powieści i zapewniam,że nie jest to mieszanka wybuchowa a raczej powoli uwalniająca swój aromat.

"Aniołek" autorstwa Colleen McCullough to druga przeczytana przeze mnie w tym roku książka tej pisarki. Nie będę ponownie pisać, że ubolewam nad tym jak mało znana jest w Polsce twórczość McCullough, a jeśli już to kojarzona jest tylko jej nagłośniejsza powieść "Ptaki ciernistych krzewów"; choć uważam, że zasługuje ona na zdecydowanie więcej uwagi. "Aniołek" może i nie został przeze mnie zaliczony w poczet książek mojego życia, ale ta książka również bardzo trafiła mi do serca, i zmotywowała mnie do polowania na kolejne książki autorki. Książka opowiada historię dwóch lat życia (1960-1961) 21-letniej bardzo odważnej, zdeterminowanej i chcącej poznawać świat takim jakim jest Harriet Purcell, mieszkającej ze swoją rodziną w stolicy Australii. Historia ta opowiedziana jest przez samą główną bohaterkę w formie pamiętnika. Główna bohaterka, trochę znudzona swoim idealnym życiem i długoletnim związkiem, pozbawionymi kompletnie emocji, namiętności i w sumie nawet miłości podjęła decyzję o podjęciu pracy i wyprowadzce z domu rodzinnego. Dzięki znajomości zawartej w pracy, znajduje mieszkanie w domu pewnej wróżbitki w jednej z najbardziej znanych dzielnic stolicy - Kings Cross. Dzielnicy znanej z burd, afer, prostututek, homoseksualistów, tranwestytów, narkotyków i alkoholu lejącego się strumieniami. Policjanci z obyczajówki są stałymi gośćmi każdego domu stojącego w tej okolicy 🙈 Nasza główna bohaterka, dzięki znajomościom zawartym z mieszkańcami domu, poszerza horyzonty i zaczyna dostrzegać to, na co nie było miejsca w idealnym świecie wykreowanym dla niej przez rodziców i narzeczonego. Harriet buduje swój charakter, poznaje prawdziwych przyjaciół, wreszcie udaje jej się odnaleźć w relacjach z mężczyznami to czego nie miała ze swoim narzeczonym - pasję i namiętność. Oprócz tego zaznajomi się z medium, odkryje jedną z przemilczanych rodzinnych tajemnic, będzie w centrum wydarzeń brutalnego zabójstwa... Bardzo wciągnęła mnie ta książka, czyta się ją cudownie, pomimo wcale przecież nielekkiej tematyki 😍

Po lekturze "Matki ryżu" spodziewałam się książki przepełnionej smutkiem i brakiem nadziei. Chociaż autorka zapewnia, że "Dotknięcie ziemi" różni się znacząco od wyżej wspomnianego tytułu, to jednak dominująca emocja jest ta sama. Niby ta sama, a jednak całość jest zupełnie inna. Dawka egzotyki jest zdecydowanie mniejsza, a jednak stanowi niesamowicie apetyczny kąsek, zwłaszcza obraz babki bliźniaczek. Większość akcji rozgrywa się w Londynie, który dla mieszkańców Europy nie jest niczym nadzwyczajnym. Ale to nie o miejsce chodzi. A przynajmniej nie o to geograficzne. Rani Manicka wybiera w Londynie jedno miejsce, mieszkanie, w którym spotykają się oni. Ci, którzy mieli marzenia o szczęściu, miłości, bliskości, rodzinie, a których los potraktował, delikatnie rzecz ujmując, dość brutalnie. Spotykamy na kartach książki ludzi, którzy podjęli decyzję, że chcą być szczęśliwi, że nie chcą godzić się na to, czego doświadczyli albo co mogą dostać gratis. I w tej ich pogoni za szczęściem, za lepszym życiem, za wydostaniem się z miejsca, w którym jest im źle, spotykają upadek. Za cenę czułości, bliskości, miłości i dobrego, radosnego seksu, dostają od życia po mordzie. Godzą się na upodlenie, przemoc, rezygnują z siebie tocząc się po równi pochyłej. Wchodzą na ścieżkę, z której nie ma już powrotu. Cena za marzenia, które i tak się nie spełnią jest najwyższa. Znajdą się też jednostki, którym się uda, ale przeszłość pozostanie. Czy warto chcieć lepszego życia, czy warto chcieć miłości i cielesności, radości i szczęścia? Czasami nie warto, bo stawka jest zbyt wysoka. Rozpaczliwe losy bohaterów zmuszają, żeby się zastanawiać. Czy Manicka odbiera nadzieję? Niektórym daje. To zależy. Niech każdy rozważy to sam w sobie. Niech każdy spróbuje dotknąć ziemi na dowód, że nie uległ pokusie.

Trudno było mi ocenić tę książkę, bo historia bardzo mi się podobała i bardzo szybko ją przeczytałam, ale raził mnie styl. Książka napisana w taki dziwnie pospieszny, chaotyczny sposób, niby wnikamy tu w umysł i emocje kobiety, która straciła pamięć ostatnich dwunastu lat, a wszystko jest jakieś takie powierzchowne, bohaterka zachowuje się, jakby przeszła do porządku dziennego nad utratą swojego życia, które znała.

Książka na pewno dla osób dojrzałych emocjonalnie, bardzo wartościowa, gdyż oprócz głównego motywu- choroby córki głównej bohaterki, doskonale opisuje uprzedzenia rasowe, czy podziały społeczne. Pozycja bardzo wciągająca, opisująca matczyną miłość i poświęcenie dla dziecka w "niepewnych czasach". Nie jest to lektura na przysłowiową plaże, gdyż porusza poważne tematy, do których stosunek czytelnika nie może być ambiwalentny.

„Dom to miejsce, które cię podniesie, kiedy upadniesz. A upadamy wszyscy.” 17-letnia Novalee Nation będąca w siódmym miesiącu ciąży zostaje pewnego dnia całkiem sama. Jej chłopak, oraz ojciec dziecka, porzuca ją bowiem na parkingu Wal Marta w maleńkiej mieścince gdzieś w stanie Oklahoma. Osamotniona nastolatka bez dachu nad głową postanawia więc zamieszkać w sklepie. Pewnego dnia, za sprawą dobrodusznych i życzliwych mieszkańców, życie Novalee odmienia się jednak całkowicie. „Tu, gdzie jest serce” Billie Letts to na pierwszy rzut oka lekka i całkiem zwyczajna historia nastoletniej matki, do której uśmiecha się los. Jednakże pod warstwą lekkości i niezobowiązującego stylu kryje się piękna opowieść o sile miłości, przyjaźni i dobroci, o poszukiwaniu swego miejsca na świecie, prawdziwego domu. Ta powieść obyczajowa pokazuje czytelnikom, iż dzięki wytrwałości i wsparciu bliskich jesteśmy w stanie osiągnąć wszystko, a na miłość i spełnienie marzeń nigdy nie jest za późno. Książka Billie Letts jest lekturą niezwykle ciepłą i przyjemną, skierowaną w szczególności do kobiet młodszych i starszych. Bawi, wzrusza, a przede wszystkim poprawia humor i przywraca wiarę w ludzi 😉 Na podstawie książki powstał także film z 19-letnią wówczas Natalie Portman w roli Novalee, który również polecam jako uzupełnienie lektury 😊

Zawsze chciałam odwiedzić Alaskę, z entuzjazmem sięgałam po tą pozycję. Czułam niedosyt czytając opisy tego miejsca, ale nie dlatego, że autorka nie potrafiła ich opisać, po prostu chciałam tam być i zobaczyć to wszystko na własne oczy :) Historia ciekawa, wciągająca, zawiła. Świetne zakończenie, ale brakowało mi jeszcze kilkudziesięciu stron, tak żeby dołożyć wisienkę na torcie. Polecam!

Kupiłam tę książkę po odwiedzeniu Oak Park, tym bardziej cenię ją za realizm i opisy tamtejszej architektury, szeroki kontekst społeczno-obyczajowy, mnóstwo ciekawych przypisów i wyjaśnień. Smutna, przejmująca historia, porusza szczególnie kwestia traktowania kobiet w tamtych, tak przecież niedawnych czasach.

Historia wielkiej miłości nastolatków Soledad i Joana, która przetrwała dziesiątki lat rozłąki. Autorka książki, Angela Becerra w piękny sposób, bardzo poetycki i trochę magiczny opisuje uczucia bohaterów. Akcja dzieje się niespiesznie. Pomału poznajemy losy Soledad i Joana, którzy brutalnie zostali rozdzieleni, a ich miłość miała szansę rozkwitnąć dopiero u kresu ich życia. Poznajemy również ich dzieci Aurorę i Andreu, którzy zafascynowani zagadkową śmiercią rodziców, odkrywają, każde na swój sposób, historię ich miłości. Ogólnie książka mi się bardzo podobała, tylko, że jestem realistką, a romantyzm ze mnie wyparował jak miałam naście lat. Jestem świadoma konieczności pewnych zabiegów w celu ubarwienia historii i podkreślenia wielkiej miłości głównych bohaterów, ale seks 80-latków to już była lekka przesada. Nie był opisany niesmacznie, ale zwyczajnie nie chce mi się w to wierzyć.

Idealna lektura na wakacje. Ale nie tylko. Jeżeli potrzebujecie pozytywnego resetu, odskoczni od rzeczywistości, to ta książka jest do tego wprost stworzona. Kate jest matką trójki małych dzieci i czuje, że przerastają ją obowiązki i obciążenia związane z ich wychowywaniem. Na domiar złego, z inicjatywy męża, przeprowadzili się na przedmieścia Nowego Jorku, gdzie panuje kult "matki idealnej", któremu chyba tylko ona nie jest w stanie podołać. Jeden zabiegany dzień jest podobny do kolejnego zabieganego dnia i nijak nie udaje się Kate wybrnąć z tego chaosu. Kocha swoje dzieci ponad wszystko, ale jednocześnie jest ogromnie sfrustrowana. I wtedy następuje coś, co w dość makabryczny sposób przerywa tę rutynę. Jedna z idealnych matek zostaje zamordowana, a ciało znajduje właśnie Kate. I poniekąd dlatego (chociaż tak naprawdę po prostu dlatego, że ma w końcu okazję wyjść z roli gospodyni domowej),Kate postanawia rozwikłać zagadkę tej śmierci. A pomagać jej w tym będą: ekscentryczna, a przy tym niezwykle zamożna przyjaciółka Janie oraz całkiem nieoczekiwanie, jej dawna, niespełniona miłość Evan, który dziwnym zarządzaniem losu jest w tę sprawę zamieszany. Lekkie pióro, galeria oryginalnych i przezabawnych postaci (w tym urocza trójka dzieci Kate),fabuła, która układa się w logiczną całość, śledztwo, które obnaża tajemnice idealnego z pozoru świata bogatych i uprzywilejowanych. Do tego życie osobiste Kate, którego centrum stanowią oczywiście dzieci oraz niełatwa relacja z mężem, ale w tle jest jeszcze jej matka, gwiazda opery, wielka LaReina, od zawsze zaniedbująca własną córkę oraz miłość jej życia Evan, którego wspomnienie wciąż przyprawia ją o szybsze bicie serca. Dzieje się dużo, czyta się szybko i niezwykle przyjemnie. Polecam 🙂

Dziwna książka.Bo z jednej strony,to chyba taka literatura o której pisze się rzadko.Z drugiej,bywa i tak.Że te książki,których się właściwie nie zna.Mogą być naprawdę bardzo fajne. Tak jest i z Mniejszym Złem. Książka na początek,jest zwykłym romansem.Ot poznanie dwojga ludzi. Jest Bristol rok 1962.Przez pierwsze parędziesiąt stron,nic ciekawego się nie dzieje. Aż,tu nagle prawdziwa bomba.Zaczyna się akcja,jak z dobrego kryminału. Kiedy w grę wchodzi sprawa molestowanie dzieci.Książka nabiera tempa. Ale według mnie,nie utrzymuje do końca. Niestety,akcja jakby nie co siada przy końcu. Tak więc,przeczytałem koniec.I szybko zapomniałem,o czym on był. Jeżeli miałbym oceniać,tylko środek książki.To ocena była by wysoka.A tak,za całość tylko dobra.

Dwa małżeństwa przechodzą całkiem poważny kryzys, szukając substytutów małżeńskiej sypialni. Byłoby całkiem przyjemnie, ale ktoś czegoś nie dopilnował, sprawy wymknęły się spod kontroli i zrobiło się poważnie. Wartka akcja, trochę fajnych opisów seksu, ciekawe opowieści z "niegrzecznych" klubów. Do tego interesujące obserwacje pracy w amerykańskiej regionalnej telewizji. Dobra książka, na podróż pociągiem (tak na 450 km).

To będzie prawdopodobnie moje największe pozytywne zaskoczenie literackie tego roku. Książka dodana do koszyka tylko po to, żeby mieć darmową wysyłkę innych książek, okazała się wspaniałą lekturą, wciągającą, skłaniającą do myślenia i refleksji. Poza tym (albo przede wszystkim) świetny obraz Chin i rozwijającego się Szanghaju, w który możemy się zanurzyć i poczuć klimat, którego nie da się doświadczyć, będąc turystą. Polecam.

Książka Louise Voss pod tytułem ,,Upragnione życie" trafiła w moje ręce zupełnie przypadkowo, gdy kupowałam z przyjaciółką książki, przez długi czas nie mogłam się jednak za nią zabrać i przeleżała na mojej półce ładne parę miesięcy, lecz gdy tylko zaczęłam ją czytać losy głównej bohaterki stawały się coraz ciekawsze, aż nie mogłam się oderwać od czytania :)

Smutna historia. W pewnym zakresie bliska mi- nastoletnia córka i chory młodszy syn i walka i cierpienie rodziców. Tym bardziej ta książka powinna mnie poruszyć. I właściwie zrobiła to, jednak nie tak, jak myślę, że by mogła. Nie wycisnęła łez z moich oczu, a przy wielu innych lekturach ryczałam jak bóbr. Jakoś autorka nie potrafiła mnie tak porwać. Książka jednak dobra. Pod koniec zaskakujący zwrot akcji. Zwraca uwagę na to, co w życiu jest naprawdę ważne.

Tę książkę dobrze się czyta. Problemy w niej przedstawione są zwyczajne, kobiece. I naprawdę można się wciągnąć w koleje losu bohaterek - trzech sióstr, które w dzieciństwie zostały porzucone przez matkę. Każda zostaje matką i ma takie same troski jak wszystkie matki na świecie, przeżywa podobne trudności. Język powieści jest łatwy w odbiorze, komunikatywny.

15 października 2002 Thomas Randal Freeman został brutalnie zamordowany w swoim domu. Został śmiertelnie raniony w tył głowy pogrzebaczem a po sekcji zwłok okazuje się, że morderca oddał około pięćdziesięciu ciosów. Mordercą okazuje się pięćdziesięcio pięcio latka, Doris Fisher. Morderczyni po dokonaniu zbrodni nagle o wszystkim zapomina. W ogóle nie pamięta co zrobiła. Jednak była na tyle świadoma żeby przejść po zalanej krwią podłodze, dotrzeć do telefonu i wezwać policję. Kiedy radiowóz zabiera Doris Fisher z miejsca zbrodni, policja przeszukuje dom ofiary. W szafie znajdują skrępowanego, zakneblowanego i wygłodzonego czteroletniego chłopca. Chłopiec żyje. Doris Fisher nie zdołała jednak uratować siedmiorga dzieci, które zniknęły w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Ich kości i czaszki wydobyto z ziemi pod piwnicą ofiary....

Bardzo ciężka, ponura, przerażająca. Wciągnęła mnie i czytałam w miarę szybko, ale przez cały czas utrzymywał się mroczny, nieprzyjemny nastrój. Momentami było obrzydliwie. Do tego bohaterzy wykreowani tak, że nie da się polubić żadnego. Ani przywiązać do żadnego. Książka jest dobrze napisana, zostaje w głowie, jest naprawdę mocna, ale następnym razem sięgnę po coś przyjemniejszego:)