Kobieta w bieli

Świetne to, nie mogłam się oderwać, a to ponad 20 godzin słuchania. Czego tam nie ma, thriller, kryminał, trochę romansu, a wszystko poprowadzone sprytną narracją, przez różnych bohaterów powieści: od tych najważniejszych, po wręcz epizodyczne postaci. Warto sięgnąć, niespodziewane wrażenia.

Świetne to, nie mogłam się oderwać, a to ponad 20 godzin słuchania. Czego tam nie ma, thriller, kryminał, trochę romansu, a wszystko poprowadzone sprytną narracją, przez różnych bohaterów powieści: od tych najważniejszych, po wręcz epizodyczne postaci. Warto sięgnąć, niespodziewane wrażenia.

Tajemniczy, budujący napięcie grozy początek. Przegadane rozwinięcie. Zakończenie oparte na misternej kryminalnej intrydze niewynagradzającej jednak wcześniejszego przyziemienie akcji.

Powieść uważana za prekursorkę gatunku kryminalno-detektywistycznego. Dobra, ale w dorobku autora znajdą się lepsze.

Tajemniczy, budujący napięcie grozy początek. Przegadane rozwinięcie. Zakończenie oparte na misternej kryminalnej intrydze niewynagradzającej jednak wcześniejszego przyziemienie akcji.

Powieść uważana za prekursorkę gatunku kryminalno-detektywistycznego. Dobra, ale w dorobku autora znajdą się lepsze.

XIX wieczny czytelnik Collinsa nie mógłby narzekać na nudę. Dzieje się sporo, jedne skandaliczne manipulacje, gonią inne. Krótko mówiąc - dzieje się! Co jednak może powiedzieć czytelnik współczesny? Powieść z biegiem czasu nabrała charakteru, czy raczej trąci myszką? Cóż... to zależy. Dla fanów dickensowskiej prozy, nie będzie się do czego przyczepić, reszta może nie być aż tak entuzjastycznie nastawiona.

Akcja z pewnością nie jest wartka, mimo to, co chwilę ktoś mdleje, niektórzy dostają gorączki. Bywa nużąco, jednak koniec końców, dostajemy sporo - spiski, intrygi i wstrętny złoczyńca pod płaszczykiem arystokraty. Smaczku dodaje wieloosobowa narracja. Głosu udzielono nawet zwykłemu lokajowi, który tym razem nie okazał się być mordercą.

Muszę przyznać, że nie było lekko. O ile sam styl nie stanowił problemu, o tyle mocne rozwleczenie fabuły, dawało się momentami we znaki. Po przebrnięciu przez pierwszą połowę, zostajemy zagęszczenie akcji, które utrzyma czytelnika ciekawego, jak ta historia się skończy.

XIX wieczny czytelnik Collinsa nie mógłby narzekać na nudę. Dzieje się sporo, jedne skandaliczne manipulacje, gonią inne. Krótko mówiąc - dzieje się! Co jednak może powiedzieć czytelnik współczesny? Powieść z biegiem czasu nabrała charakteru, czy raczej trąci myszką? Cóż... to zależy. Dla fanów dickensowskiej prozy, nie będzie się do czego przyczepić, reszta może nie być aż...

W tej powieści są tajemnice i intrygi, a do tego mroczne, podstępne postacie, od których przechodzą ciarki oraz cudnowne ocalenie niewinnych, czyli to kwintesencja współczesny powieści krymianalnych i sensacyjnych. Niektóre rozwiązania wątków są mocno naciągane, ale i tak lektura sprawia przyjemność. Ciesze się dzieła tego autora w końcu zostały przetłumaczone na język polski i docenione, bo są tego warte.

W tej powieści są tajemnice i intrygi, a do tego mroczne, podstępne postacie, od których przechodzą ciarki oraz cudnowne ocalenie niewinnych, czyli to kwintesencja współczesny powieści krymianalnych i sensacyjnych. Niektóre rozwiązania wątków są mocno naciągane, ale i tak lektura sprawia przyjemność. Ciesze się dzieła tego autora w końcu zostały przetłumaczone na język...

Niestety, nie doczytałam. Historia bardzo ciekawa, jednak rozwlekły sposób pisania autora umęczył mnie niemiłosiernie. Na początku myślałam, że autorką jest współczesna kobieta, która stara się stylizować powieść na XIX w. i stąd ciężar lektury. Uświadomienie sobie, że napisał ją mężczyzna i to rzeczywiście w tamtych czasach trochę złagodziło moją opinię i wyjaśniło makaronowe opisy, sztuczne, nadmuchane dialogi, naiwne postaci, które zamiast zachowywać się zgodnie ze zdrowym rozsądkiem, zachowują się absurdalnie, egzaltowanie; całe to decorum sentymentalnego kryminału. Niestety, nawet to nie pomogło i po prostu musiałam zakończyć czytanie.

Niestety, nie doczytałam. Historia bardzo ciekawa, jednak rozwlekły sposób pisania autora umęczył mnie niemiłosiernie. Na początku myślałam, że autorką jest współczesna kobieta, która stara się stylizować powieść na XIX w. i stąd ciężar lektury. Uświadomienie sobie, że napisał ją mężczyzna i to rzeczywiście w tamtych czasach trochę złagodziło moją opinię i wyjaśniło...

Przepiękny język powieści, ciekawa historia, która w dobry sposób dawkuje napięcie i zdradza czytelnikowi kolejne elementy układanki.

Przepiękny język powieści, ciekawa historia, która w dobry sposób dawkuje napięcie i zdradza czytelnikowi kolejne elementy układanki.

Wylosowana w jakimś quizie, miała być idealnie do mnie dopasowana. I chyba muszę odnaleźć tą psychozabawę, bo chyba rozminęłam się tam z prawdą przy odpowiedziach.
No bardzo wymęczyła mnie ta powieść i nie doceniłam tej klasyki gatunku.
Jest owszem ciekawa i napisana pięknym językiem, ale bardzo obszerna i dla osób z podobnym do mnie temperamentem zbyt rozwlekła.
Opowiada historię nauczyciela rysunku zakochanego w swojej uczennicy, który na swojej drodze spotyka kobietę w bieli i to spotkanie odmienia jego życie.
Na początku powieści pojawia się pewna tajeminca, na której wyjaśnienie czekamy do samego końca snując przy tej okazji różne domysły.
W tle-wiktoriańska Anglia z uwydatnionymi losami kobiet, a więc dość ciekawy klimat.
Postacie rownież interesująco wykreowane. Zwłaszcza siostra wspomnianej uczennicy pani Halcombe, z perspektywy której wyrobiłam sobie zdanie o bohaterach.
Tak więc mimo wszystko nie chciałabym nikogo zniechęcić do tej pozycji, bo pomimo, że dla mne była niemal drogą przez mękę jestem dumna i szczęśliwa, że przebrnęłam :))

Wylosowana w jakimś quizie, miała być idealnie do mnie dopasowana. I chyba muszę odnaleźć tą psychozabawę, bo chyba rozminęłam się tam z prawdą przy odpowiedziach.
No bardzo wymęczyła mnie ta powieść i nie doceniłam tej klasyki gatunku.
Jest owszem ciekawa i napisana pięknym językiem, ale bardzo obszerna i dla osób z podobnym do mnie temperamentem zbyt rozwlekła.
Opowiada...

Wyzwanie Styczeń 2025 - Przeczytam klasyczną powieść

Przeczytanie tej pozycji to było prawdziwe wyzwanie...
Przestarzały język nie był problemem (np. do "y" zamiast "j" można się przyzwyczaić),ale pisownia wyrazów "tłómaczyć", "zkąd", "jestto", "pomódz", "wziąść" itp. powodowały, że mi, wzrokowcowi, krwawiły oczy...
Do tego niezliczona ilość literówek, ale to już pewnie wina wydawcy.
Historia sama w sobie ciekawa, chociaż przydługa. Wciągnęła mnie dopiero w okolicy 70%, kiedy akcja nabiera tempa.
Z chęcią dałabym wyższą ocenę, niestety nie mogę, przede wszystkim ze względu na tłumaczenie. Być może 150 lat temu pisano w ten sposób, ale skoro poprawność polityczna sięgnęła książek, to przydałaby się też poprawność ortograficzna.

Wyzwanie Styczeń 2025 - Przeczytam klasyczną powieść

Przeczytanie tej pozycji to było prawdziwe wyzwanie...
Przestarzały język nie był problemem (np. do "y" zamiast "j" można się przyzwyczaić),ale pisownia wyrazów "tłómaczyć", "zkąd", "jestto", "pomódz", "wziąść" itp. powodowały, że mi, wzrokowcowi, krwawiły oczy...
Do tego niezliczona ilość literówek, ale to już pewnie...

Walter Hartright, w wieczór poprzedzający jego do Limmeridge House, gdzie ma objąć posadę nauczyciela rysunku, spotyka tajemniczą młodą kobietę, ubraną w biel i widocznie szukającą pomocy. Bijące z jej postaci szczerość i szlachetność sprawiają, że Walter decyduje się jej pomóc, nie pytając o okoliczności, które sprawiły, że znalazła się sama, w środku wielkiego miasta o tak późnej porze. Kiedy później dowiaduje się, że nieznajoma uciekła ze szpitala psychiatrycznego dręczą go wątpliwości, czy postąpił słusznie...
Następnego ranka po przybyciu na miejsce poznaje swoje uczennice - Marianne Halcombe i Laurę Fairlie, przyrodnie siostry mieszkające w Limmeridge House pod opieką wuja, Fryderyka Fairlie. Walter ze zdumieniem uświadamia sobie, że młodsza z sióstr, Laura, jest niezwykle podobna do kobiety w bieli, którą spotkał w Londynie...
Dni płyną beztrosko Walterowi i dziewczętom, z każdą chwilą jednak serce młodego nauczyciela bije mocniej dla Laury, a i ona nie jest obojętna. Szczęście jednak nie jest im pisane, bowiem Marianne wyznaje smutną prawdę Walterowi - Laura jest zaręczona z sir Parsivalem Glyde' em, co było życzeniem jej ojca, a panna Fairlie, mimo miłości, jaką żywi do Waltera, nie potrafi złamać raz danego słowa...
Zdruzgotany Walter opuszcza Limmeridge House, a Laura w spokoju pełnym cichego cierpienia i rozpaczy oczekuje dnia swego ślubu ..
Tak zaczyna się historia Laury i Waltera, w której roi się od mrocznych intryg, historii, która wciąga nas w wir tajemnic kreślonych wspaniałym piórem Wilkie Collinsa. Piękny, plastyczny język autora, który jednym zdaniem potrafi sprawić, że wiemy, iż mamy do czynienia z osobą anielsko dobrą czy też oślizgłą jak wąż! Wilkie Collins to mistrz wciągających historii i zawiłych intryg i zapewniam, że porwie Was ta powieść o sile siostrzanej miłości, ciemnej stronie ludzkiej duszy oraz o potędze pieniądza, która łamie słabe charaktery i prowadzi do czynów nikczemnych.Polecam gorąco!

Walter Hartright, w wieczór poprzedzający jego do Limmeridge House, gdzie ma objąć posadę nauczyciela rysunku, spotyka tajemniczą młodą kobietę, ubraną w biel i widocznie szukającą pomocy. Bijące z jej postaci szczerość i szlachetność sprawiają, że Walter decyduje się jej pomóc, nie pytając o okoliczności, które sprawiły, że znalazła się sama, w środku wielkiego miasta o...

Collins w najlepszym wydaniu.Świetnie poprowadzona intryga i kwiecisty język sprawiły , iż czytałam z wypiekami na twarzy.Gorąco polecam autora.

Collins w najlepszym wydaniu.Świetnie poprowadzona intryga i kwiecisty język sprawiły , iż czytałam z wypiekami na twarzy.Gorąco polecam autora.