"Kruki nie są rozumnymi stworzeniami. A na pewno nie aż tak rozumnymi, żeby polować na ludzi. To musiał być tylko senny koszmar. Odważyłam się podejść do okna. Odetchnęłam głęboko i odsunęłam zasłonę. Na parapecie leżało długie czarne pióro. Poczułam, że coś we mnie pękło."
Dwudziestokilkuletnia Julia budzi się w ośrodku dla osób cierpiących na zaniki pamięci o nazwie "Druga szansa". Kompletnie nic nie pamięta. Począwszy od szeroko pojętej przeszłości do tego, jak się nazywa, kim jest, a nawet jak wygląda. Dziewczyna nie poznaje swojego odbicia w lustrze. Nie pamięta swojego wyglądu, a także jej bliskich osób. Właściwie wie o sobie tyle, co nic. Od psychiatry, Zofii Morulskiej wie, że jej rodzina zginęła w pożarze, tylko jej udało się przeżyć pomimo silnych obrażeń głowy. Terapia nie przynosi zamierzonych rezultatów, a w ośrodku dzieją się bardzo dziwne, niepokojące rzeczy. Julia słyszy głosy, widzi rudowłosą młodą kobietę, która za chwilę znika, coś ją notorycznie budzi w środku nocy, a kruki wydają się nad wyraz ludzkie i niebezpieczne. Dziewczyna już sama nie wie, czy zwariowała i faktycznie jest chora na umyśle, czy może w tym ośrodku nic nie jest takie, jak na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać. Czy Julia odzyska pamięć i odkryje prawdę o sobie samej? Co się kryje pod nazwą ośrodka "Druga szansa"?
Napiszę bez zbędnych wstępów. Ta książka jest GENIALNA! Już dawno nie czytałam tak dobrej literatury. Tyle myśli kłębi mi się w głowie, że nie wiem od czego tak naprawdę zacząć. Cała historia jest przedstawiona z perspektywy Julki, co sprawia, że widzimy "jej oczami". Gdy ona jest odurzona silnymi lekami - my też, gdy odczuwa strach - my też. Czytając tę książkę śmiałam się sama do siebie, że chyba niewiele brakuje żeby i mnie zamknięto w jakimś szpitalu psychiatrycznym ;). Właśnie przez to, że autorka serwuje nam tu wiele zwrotów akcji, sen miesza się tu z rzeczywistością, co za tym idzie potencjalny czytelnik ma tzw. kisiel zamiast mózgu. Cała historia utrzymywana jest w dość mrocznym klimacie. Mamy tu momenty, które zahaczają o zjawiska paranormalne. W tej pozycji znajdziemy całą gamę bohaterów. Od tych zabawnych, głupawych, zwyczajnych, po nawiedzonych, mrocznych i wywołujących ciarki na plecach. Szczególnie polubiłam się z Adamem - jednym z pacjentów ośrodka, przyjacielem Julki. Sama mogłabym się z nim zaprzyjaźnić, bo poczucie humoru ma idealne ;). Zżyłam się z tym chłopakiem o wiele bardziej niż z główną bohaterką. Co do książki jako gatunku, bo kilka osób mnie o to pytało w wiadomościach prywatnych. Ja tę pozycję zaliczyłabym do thrillera psychologicznego z domieszką fantastyki i malutką nutką horroru. Według mnie, mieszanka doskonała. Przyznam szczerze, że w czasie lektury i w przerwach między czytaniem zastanawiałam się, jak ta historia się zakończy. Co tak naprawdę się wydarzyło i kto ma właściwie rację. Takiego rozwiązania spraw się nie spodziewałam. Na pewno bym na niego nie wpadła i nie wiem, czy ktoś będzie na tyle bystry, by pójść właśnie tym tropem. Do tego mamy tutaj otwarte zakończenie - zabieg, który bardzo lubię. "Druga szansa" skłania czytelnika do refleksji, po przeczytaniu książki cały czas myślę o jej treści i jestem pewna, że na długo pozostanie w mojej głowie. Chylę czoła przed Katarzyną Bereniką Miszczuk. Ta książka to istna perełka! Polecam!
"Kiedy już miałam ruszyć do przodu, w stronę włącznika, mojego ratunku od ciemności, usłyszałam go. Cichy, chrapliwy oddech dobiegający zza moich pleców. O Boże. On się zbliżał..."
Szukamy ofert...
Opinia
Julia budzi się w tajemniczym ośrodku. Nic nie pamięta. Dowiaduje się, że jej rodzina zginęła w pożarze domu, a ona została sama. Otoczenie ją przeraża, kruki siadające na jej parapecie zdają się chcieć ją zabić. Jej lekarka, Zofia Morulska, zaprzecza wszystkiemu, co dziewczyna jej mówi, tłumacząc dziwne sny wybujałą wyobraźnią. Co dziwne, Julia widzi dziwne rzeczy tylko jeżeli nie weźmie leków. Wkrótce poznaje Adama, który potwierdza jej przypuszczenia. Pracownicy Drugiej Szansy ich okłamują. W ośrodku dzieje się coś dziwnego, tajemnicza dziewczyna woła Julię innym imieniem, mała dziewczynka mówi, że musi się obudzić, choć Julia wcale nie śpi. Okazuje się, że nie wszystko jest takie, jak mówią sanitariusze...
Co jest prawdą w ośrodku dla umysłowo chorych? Gdzie są rodzice Julii? Czy naprawdę nie żyją? Co chce jej przekazać rudowłosa dziewczyna?
Bardzo lubię twórczość pani Miszczuk. Jej trylogia o przygodach Wiktorii Biankowskiej jest pełna śmiechu i przygód w życiu po śmierci. Tym razem autorka wpadła na pomysł, jak pokazać w książce swoją naturę. Skończyła bowiem studia na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym. W "Drugiej Szansie" pokazuje nam, jaka z niej pani doktor. Jednak trochę się tutaj zawiodłam.
O Julii wiemy tyle co ona sama - nic. To powinno sprawić, że odczuwamy te same uczucia, mamy takie same pytania. Jednak na mnie nie podziałało. Fabuła jest wyjątkowa, niepowtarzalna. Autorka stworzyła sobie tło medyczne: zanik pamięci głównej bohaterki, ośrodek dla umysłowo chorych. Bardzo dobrze wszystko wyjaśniła, nie użyła trudnych terminów tylko prostego języka. Dzięki niej czuję się mądrzejsza. Jeszcze nigdy nie spotkałam się z taką tematyką w książce. Trzeba przyznać, że trzyma w napięciu, choć ma kilka wad.
Pierwszą wadą książki jest jej przewidywalność. Miszczuk wyrabia sobie rutynę - najpierw Julia coś widzi, potem mówi o tym swojej lekarce, a ona jej nie wierzy i zmienia leki. Może na początku jest to znośne, jednak potem robi się nudne. Choć w niektórych momentach autorka potrafi zaskoczyć. Pojawia się iskierka nadziei dla bohaterów, po czym nagle znika zduszona przez pracowników Drugiej Szansy. Kilkadziesiąt stron do końca książki wiedziałam już, jak mniej więcej się to skończy. Niemniej autorka zaskoczyła mnie odrobinę zakończeniem.
W "Drugiej Szansie" brakuje humoru, który stał się dla mnie cechą charakterystyczną książek autorki. W jej poprzednich powieściach, z którymi miałam się okazję zapoznać, nie brakowało zabawnych sytuacji czy dialogów. Tutaj humor wprowadza Adam na dodatek rzadko, bo Julia i chłopak rzadko są sam na sam ze sobą. Nie ukrywam, bardzo mnie to zabolało, miałam nadzieję na przynajmniej 1/3 książki z uśmiechem na ustach, a dostałam tylko kilka sytuacji, w których autorka rozluźniła napięcie.
Julia jak dla mnie jest zbyt naiwna i zbyt niewinna. Irytowała mnie. Aczkolwiek jej opisy przeżyć były dosyć dobre, podobały mi się. Adam również nie był najlepiej wykreowaną postacią. Brakowało mu tego czegoś, co miał w sobie Beleth, a nawet Azazel. Zdziwiłam się trochę widząc imię Piotrek. Widocznie autorka bardzo lubi kogoś o tym imieniu, skoro nadała je już swojemu drugiemu bohaterowi.
Ogólnie rzecz biorąc nie jestem zachwycona. Autorka nie popisała się swoją nową powieścią, jednak zawsze mogło być gorzej. Usprawiedliwiam jej niektóre fragmenty tym, że jest to jej pierwsza powieść mająca za zadanie trzymać w napięciu i budzić grozę. Miszczuk ma bardzo przyjemny styl pisania, miło się ją czyta, ale to nie jest gatunek dla niej. Czułam, że chciała spróbować czegoś nowego, miała dobry pomysł i wykonanie też nie jest złe, aczkolwiek mogło być lepsze. W powieści "Druga Szansa" nie czuć naturalności z jaką napisała chociażby "Ja, diablica".
Podsumowując, jeżeli chcecie - czytajcie. Ustawcie sobie poprzeczkę dosyć nisko, to się nie zawiedziecie. Ja bardzo się cieszę, że nie ma kontynuacji, choć czuję lekki niedosyt po zakończeniu. Nie było tak źle, jak napisałam wyżej, po prostu robię to dla dobra mojej ulubionej polskiej autorki.
Julia budzi się w tajemniczym ośrodku. Nic nie pamięta. Dowiaduje się, że jej rodzina zginęła w pożarze domu, a ona została sama. Otoczenie ją przeraża, kruki siadające na jej parapecie zdają się chcieć ją zabić. Jej lekarka, Zofia Morulska, zaprzecza wszystkiemu, co dziewczyna jej mówi, tłumacząc dziwne sny wybujałą wyobraźnią. Co dziwne, Julia widzi dziwne rzeczy tylko...
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to