Spowiednik rzeczy

To nie jest łatwa lektura ,wymaga uwagi i chłonięcia niuansów, które autor wplata w narrację. Postacie są wyraziste i wielowymiarowe, a ich dylematy i słabości sprawiają, że historia rezonuje długo po odłożeniu książki. Pilch balansuje między humorem a powagą w sposób, który jest typowy tylko dla niego – wciąga czytelnika w swoje literackie obserwacje życia, przy jednoczesnym poczuciu, że każdy gest i słowo mają znaczenie.

Na początku wydaje się niesamowicie pretensjonalna. Drażniło mnie to środowisko i sposób jego opisywania. Natomiast jak się już wejdzie w ten kosmos, to dzieje się coś ciekawego. Uważam, że w pewnych momentach można wręcz mówić o geniuszu autora. To jak opisuje relacje Ninel z matką jest i trafne i oryginalne, tragiczne, komiczne, pełne talentu. Albo to jak opisuje spacer po parku jednego z bohaterów, idzie to w niesamowitą filozoficzną stronę, która mnie zachwyciła swoją świeżością. Jestem bardzo zadowolona, że trafiłam na tego autora. Jednak tyle nominacji do Nike mimo wszystko coś znaczy.

Niegdysiejszy (choć dzisiaj chyba jeszcze nadal działający z rzadka i z doskoku) spindoktor Donalda Tuska zajmował się także pisaniem. W wolnych od PR-owej roboty chwilach, co niestety po tej książce widać. Pomysł bardzo dobry, żywy język, ciekawe obserwacje o "stanie świata", ale całość pozostawia wrażenie niedopracowanej. Tak więc rozstajemy się z książką i jej bohaterami z poczuciem pewnego niedosytu, ale powieść jest nadal czymś więcej niż ambitną porażką.

Parę lat temu (pewnie w roku wydania książki - 2014) czytano "Spotkamy się w Honolulu" w radiowej Trójce. Nie słuchałam zbyt uważnie, radio było po prostu włączone w pracy, a ja zajmowałam się czymś innym. Jednak jedno zdanie (o łacinie, tak naprawdę bez głębszego związku z całą książką) przykuło moją uwagę i stwierdziłam, że chcę kiedyś przeczytać tę powieść. No cóż, to "kiedyś" wypadło dopiero teraz. Powieść napisana jest w taki sposób, żeby nas trochę wodzić za nos, trochę nas gubić, że kiedy co się stało i jak to było naprawdę. Narracja przeskakuje na osi chronologicznej między różnymi okresami. Najpierw poznajemy Romę, Bellę i Stefana, podczas wakacji w latach sześćdziesiątych. A potem nagle nasze czasy i Piotr z Markiem. A z czasem historie się zazębiają, połączone osobą Romy. Ale wszystkich szczegółów dowiadujemy się dopiero na samym końcu, dopiero w ostatnich zdaniach opisana jest sytuacja z całej książki najbardziej (według mnie) intrygująca, a i tak pozostawia niedopowiedzenia. Finał książki to prawdziwe mistrzostwo, końcowe przemyślenia Romy przeczytałam jednym tchem, pomimo rozmytej, mylącej narracji, przeskoków myślowych bohaterki, jej zagubienia. Po prostu rewelacja. Z czym mam trochę problem, to z tematem książki (chyba ten jednak należało by uznać za główny) - związkiem pomiędzy starszą kobietą a mężczyzną w średnim wieku. Nie oburzało czy coś, ale po prostu dotarłam do jakiejś swojej bariery mentalnej i trudno mi było ją przekroczyć. Nie żebym odmawiała ludziom prawa do tworzenia takich relacji, ale nigdy się z czymś takim nie spotkałam i trudno mi było wczuć się w historię, identyfikować z uczuciami bohaterów (jestem z dziesięć lat młodsza od młodszego z nich, może to dlatego). Było to bardzo ciekawe doświadczenie intelektualne. PS. Czytanie przemyśleń Marka, to jak zaglądanie do umysłu Sheldona z "Big bang theory" - cudo!

Powieść doceniam za styl, za irytująco konsekwentne i przez to wiarygodne nakreślenie postaci, m.in. przez język jakim się posługują. Szczególnie magnetyczny jest główny bohater. A został nim znany nam z polskiej literatury cham Edek. Tylko że w "Raporcie o stanie państwa" jest już właśnie głównym bohaterem, a właściwie gwiazdą, wzorem.

książka totalna. na 100 stronach mieści więcej treści niż niejedna opasła powieść. do tego jest zabawna i wchodzi pod skórę. sprawdza nas - co będzie dla ciebie przekroczeniem granicy? dziwi, w czasach kiedy nic już nie dziwi. kręci językiem i każe się skupić, bo jak się nie skupisz, to będziesz czytać dwa razy, żeby wiedzieć o co chodziło na końcu.

"Różni bohaterowie i sytuacje, ale zawsze ona i on…" – przeczytałam między innymi na tylnej okładce tekstu Dariusza Nowackiego, zachęcającego do sięgnięcia po ten debiut. Trochę mnie to zniechęciło, bo ileż można pisać o relacjach damsko-męskich? Na dodatek wybranie tak banalnego, powszechnego i wyeksploatowanego tematu jest ryzykiem, który może swoją nośność zamienić w pułapkę, klatkę lub kamień u szyi, który pociągnie w bezdenną głębię literackiego niebytu. Na dodatek w 29 odsłonach! Czytaj – klęskach! Ale, ale! Dalsza część promującego tekstu zaciekawiła mnie i zaintrygowała, bo przeczytałam, że "Porczyńska posiada słuch językowy oraz nieprzeciętną biegłość stylistyczną, a do tego nie powtarza się, nie zastyga w schematach". I to już mnie mocno zastanowiło, bo jak można pisać nieschematycznie i niepowtarzalnie 29 razy o tym samym? Ciekawość sięgnęła zenitu, a siła przymusu po tę książkę po kolejnym zdaniu – "Takim potencjałem, nawet jego cząstką, nie dysponują dziś młodzi autorzy stawiający pierwsze kroki na scenie literackiej". Musiałam przekonać się o tym osobiście i jak na sceptyka przystało, przygotowałam sobie nawet kartkę i długopis, żeby wynotowywać krótkie myśli o poszczególnych opowiadaniach, będąc przekonaną, że tylko i wyłącznie na ich podstawie będę w stanie je potem od siebie odróżnić. Spasowałam już po drugim opowiadaniu! Byłam już całkowicie przekonana, że przede mną kilkadziesiąt niepowtarzalnych historii. Wariacji na temat wszystkiego, co może się wydarzyć między kobietą i mężczyzną (ale między rodzicami i dziećmi również) pokazanych z punktu widzenia głównego bohatera lub bohaterki. Kobiety, mężczyzny, ducha, dziewczynki, wdowy, męża, kochanki, prostytutki, nastolatki, matki i uwaga!, uwaga! – penisa (sic!). I jak pomylić takiego bohatera z innymi?! Już taka plejada postaci i organów (he, he) czyniła treść ciekawą, mającą z kolei wpływ na styl i język wypowiedzi narratora od języka staropolskiego do współczesnego, autentycznego, pełnego wulgaryzmów, kolokwializmów i makaronizmów. Od zdań długich, kwiecistych, wykwintnych, wielokrotnie złożonych do krótkich, hasłowych, czasami zredukowanych do onomatopei lub emotikonek w rozmowie internetowej. Zmianom tym podlegała również forma literacka, bo opowiadanie nie było jej jedyną postacią. Podczytywałam e-mail, przysłuchiwałam się monologom, oglądałam występ wróżki telewizyjnej i program konkursowy, podglądałam rozmowę na czacie, śledziłam dialog kochanków, wsłuchiwałam się w zwierzenia i myśli. Miałam przed sobą dowód na prawdziwość słów, że miłość niejedno ma imię, wielu bohaterów i jeszcze więcej twarzy od tej idealnej po tę szpetną. Pierwsza była obecna w marzeniach bohaterów, a druga w ich życiu. Podana przez autorkę wzbudzała we mnie zachwyt turpistki i obrzydzenie estetki moralnej na widok miłości sprzedajnej, zredukowanej do kopulacji, zakazanej czy patologicznej. To jeszcze nie wszystko! Najlepsze zostawiłam na koniec – błyskotliwy, piekielnie inteligentny język narracji. Autorka czyni z nim cuda na kiju, a na tym kiju cały cyrk! To obszar, w którym jest pewną siebie i zdystansowaną konferansjerką (patrz okładka!), śmiesznym klaunem humorystycznej interpretacji, odważną ekwilibrystką słów, elastyczną gimnastyczką na drążku gramatyki, dżokejką ujeżdżającą nieokiełznane wyrazy, magikiem zmieniającym pierwotne pojęcia w zupełnie nowe i wyczarowującym neologizmy, jak króliki z kapelusza oraz gościnnie występującym człowiekiem z innej epoki literackiej, by na końcu zamienić całość w pegaza i unieść mnie na wyżyny żonglerki słownej. Czytałam tekst i czułam to, co mój kolega mówił o swoim odbiorze muzyki jazzowej. Cudowna niemożność określenia, w jakim kierunku się potoczy w wolności interpretacyjnej. Puenta nieraz zmuszała mnie do powtórek, by odczytać przesłanie malowanej miniaturki obrazkowej na nowo lub dla zwykłej przyjemności rapowania. Tak! Dokładnie rapowania! Od początku towarzyszyły mi tu i ówdzie pojedyncze zrymowania, delikatna nuta muzycznej fali słów. Przypadek – myślałam – dopóki nie dotarłam do kawałka, bo w hip-hopie tak się nazywa teksty, "Dolce banana", a potem "Serce i szczała". To dzięki fenomenalnemu słuchowi językowemu i narzędziom intelektualnym takim, jak błyskawiczność kojarzenia, wybitna pamięć słuchowa, adekwatność wybiórczego wyłuskiwania z całości materiału postrzeganego, wysoka zdolność akomodacji i przekształceń słów, analizy i ponownej ich syntezy, potrafiła ze strefy komunikacji międzyludzkiej wyłapać lapsusy językowe, komiczność dialogów, piękno żargonu i absurdalność niedopowiedzeń słów wypowiedzianych, oprawić w ramkę odpowiedniej formuły przekazu, wcielając się w pasującego do historii bohatera pochodzącego z różnych środowisk społecznych, by ukazać grozę życia współczesnego człowieka, o którym Wisława Szymborska mówi – Żyjemy dłużej, ale mniej dokładnie i krótszymi zdaniami. Autorka zawęża to życie do miłości i dodaje od siebie jeszcze wadę wymowy, zniekształcającą ostatecznie intencję przekazu i uniemożliwiającą porozumienie. Miłość, ta idealna i wymarzona, staje się ostatecznie przedmiotem tęsknoty prostytutki opowiadającej o niej w trakcie wykonywania usługi, o czym przypomina od czasu do czasu wrzucone, jak przecinek, „ała”. Ała, chciałoby się powiedzieć, po przeczytaniu całości. 29 razy AŁA! naostrzuksiazki.pl

Przytrafił mi się Jan Jakub Kolski i jego "12 słów", fenomenalny opis przemiany skrzywdzonego z cudzej i własnej winy, sześćdziesięcioletniego chłopca, w mężczyznę, który zauważa samego siebie i drugą osobę. Po afrykańskim dzieciństwie pełnym matczynego odrzucenia, po walce o wolność starszej siostry, Fryderyk nie odnajduje w sobie chęci nawiązania jakichkolwiek relacji, prócz szybkiego, rutynowego seksu i kilku szkolnych godzin w roli nauczyciela muzyki. Kobiety dzieli na dziwki i te głupie, żadna nie jest w stanie choćby w minimalnym stopniu zastąpić obrazu matki. Marianna - Agnieszka - i może ktoś jeszcze w jednej osobie. Zakonnica, która z klasztoru rusza ku Fryderykowi. Nie zna go, nie wie gdzie szukać, ale po jednej rozmowie z umierającą kobietą wie, że taka jest jej misja. Ta służącą, z którą wymieniał będzie tylko niezbędne słowa (ile?), otworzy nowe, zaskakujące okno na świat. Nie wiem jak oceniać czyny bohaterów, które są piękne i straszne, które są pełne miłości do umierającego chłopca i zdolne zabić innego, które są wyciem za bliskością. Wiem natomiast, że książka, której początek brzmi niezwykle obrazoburczo, jest piękna. Wzrusza, listy w nią wplecione rozrywają serce, a każde opisane spojrzenie, westchnienie, nowo odkryte uczucie jest tak plastyczne, że po prostu trzeba je współodczuwać. Jan Jakub Kolski rozkochał mnie w swej wrażliwości poprzez filmy. Teraz wiem, że chcę w tym lesie, złym, obelżywym ale i pięknym miłością absolutną, pozostać także literacko. "Małość i wielkość, siła i słabość, moralność i deprawacja, przebaczenie i grzech - oto dwanaście słów prawdy o człowieku". - okładkowy opis idealny. Jestem zauroczona. Polecam nie zrażającym się pierwszymi, chropowatymi zdaniami i wierzącym, że gdzieś, ktoś, kto wie... Pani_Ka Czyta

Opowiadanie otwierające zbiór to istny fajerwerk. Wszystkie utwory, mimo że krótkie, uderzają swoją świeżością, są nie tyle odkrywcze, co niebanalne. W sumie lektura tego zbioru opowiadań była dla mnie przyjemnym zaskoczeniem, a ich poziom uważam za wyrównany.

Moje pierwsze spotkanie z prozą autora (wiem, niewybaczalnie późno...). Błyskotliwy i inteligentny styl - tak, pomysł - świetny, zmysł obserwacji - pierwszorzędny, włącznie ze stereoptypami. Cała gama emocji i refleksji, aż czasem w głowie wiruje, bo trzeba się zastanowić kim jesteśmy i w jakim świecie żyjemy (i czy to nasze życie, czy czyjś - może metafizyczny, a może tylko komercyjny - projekt). Lekka tendencja do szarżowania sentencyjnymi zdaniami, ale to nie przestępstwo, a niektóre smaczne. Fabuła - niestety z tendencją do grzęźnięcia. Konstrukcja - katastrofa. Po co pisać drugą część książki opowiadając ją od nowa z innej perspektywy - i to z powierzchownym zarysowaniem bohaterki, motywacji i kontekstu - zamiast połączyć wątki, prowadzić równolegle, spleść i odkrywać całość przed czytelnikiem aż do pointy? Moje zaciekawienie i zauroczenie w rezultacie stale pikowało. Za dużo w jednym, zbyt przeszarżowane, niedomyślane? Ale bez wątpienia warte przeczytania.

Jaki ten świat mały! Bohaterowie tej powieści spotykają się nieustannie, mimo upływu lat, zmiany miejsca w rzeczywistości. I wciąż towarzyszą im emocje. Dla głównego bohatera liczy się przyjemność. Ponad wszystko... Ale potrafi ją sobie organizować i dawkować. I ma odwagę żyć tak, jak chce. Mimo kosztów, jakie musi ponosić. Przewijająca się postać tytułowej Julii spaja tę wielowątkową, osadzoną w sporej przestrzeni czasu opowieść. A jednak Janek Ruczaj, z pozoru jej najbliższy, jest ...obok Julii. Może dlatego, że do końca życia wciąż dowiaduje się o niej czegoś nowego. Znajduję też w tej książce świetnie oddane klimaty małych, zamkniętych wspólnym losem, zależnościami, trybem życia społeczności. No, i utwierdzam się w przekonaniu, że nie jesteś tym, kim jesteś, tylko tym, którego zapamiętano.

MĘKA KARTOFLANA. ...czyli z każdej granicy strony. Czego w tej książce nie ma? Elektryzujące sytuacje spotkania Polaków z Niemcami, rozwijające się siłą rozpędu pamięci o wojnie – są. Portret staczającej się alkoholiczki – jest. Wieśniaccy Polacy, którzy wyrwali się poza granice „matecznika” - są. Wulgaryzmy – całe kopy. Absurd i groteska – im dalej, tym więcej, aż do zbrojenia ziemi krzyżami przeciwko szatanowi. No i Bruno Schulz. „Męka kartoflana” jest zbiorem opowiadań Janusza Rudnickiego, które jako takie muszą reprezentować różny poziom. Poniżej kilka słów o wybranych. Szczególnie dla mnie interesujące są utwory koncentrujące się na przemyśleniach Rudnickiego dotyczących twórczości Schulza oraz zapisków Nałkowskiej i Dąbrowskiej. Autor „Męki kartoflanej” nie uznaje w tym przypadku kompromisów i uderza wszystkim co ma w pisarzy, można powiedzieć, pierwszej wielkości wśród gwiazd naszej literatury. Nie obawia się krytykować autorów, co chwilę rzuca cytatami i sprawnie porusza się po niemałym przecież dorobku pisarzy. Jego impresje są zupełnie inne od powszechnie znanej praktyki interpretacyjnej. Rudnicki śmiało sobie poczyna z sylwetkami pisarzy i bezlitośnie czepia się szczegółów, wytyka usterki, powtarzalność i nieautentyczność. Czyta się to wszystko jednym tchem, momentami aż trudno nadążyć za porywającym stylem autora. Jest to doświadczenie odświeżające w stosunku do prac krytyków piejących z zachwytu nad twórczością „klasyków”. A jednak nie odnosi się wrażenia, że Rudnicki kopie leżącego. Nie znęca się on nad opisywanymi sylwetkami, lecz jego krytyka jest rozmyślnie rozdmuchana i jednak podszyta szacunkiem do wziętych na warsztat, czy też pod ostrze pióra, pisarzy. Opowiadania portretujące alkoholiczkę Uschi aż kipią od fizjologii. Ociekają potem, brudem i wymiocinami. Ciężko powiedzieć, jak w wielu miejscach książki, gdzie kończy się inspiracja prywatnymi doświadczeniami Autora, a zaczyna wyobraźnia. Pisarz stworzył tutaj bardzo plastyczny obraz fiksacji i nienawiści maskującej fascynację. Co do reszty utworów, skwitować je można terminem „groteska”. Sytuacje z życia codziennego nagle nabierają innego znaczenia i zdarzyć się może dosłownie wszystko. Ulubionym chwytem Rudnickiego jest przepis następujący: wrzucić do jednego worka grupę wybraną z zestawu Polacy/Niemcy w scenerii Polski/Niemiec, zamieszać, potrząsnąć i spróbować, co z tego wyszło. A wychodzi zazwyczaj napędzająca bohaterów tajona nienawiść, skrywana uraza i maskowane kompleksy. Polacy przedstawiani przez Rudnickiego, to ci, których znamy, choć znać byśmy nie chcieli. Reprezentują sobą szerokie spektrum negatywnych stereotypów. Każdego można określić etykietą złodzieja, degenerata, idioty. Obrywa się od Rudnickiego Polakom, obrywa przy każdej okazji. „Taś, taś, Polaczki!”, pisze Rudnicki i przywabione stadko stawia w coraz dziwniejszych sytuacjach. Groteska króluje, absurd goni absurd, pojawia się romantyczna symbolika wraz z zestawem wszelkich rekwizytów od rozdętej martyrologii, wielkiej sprawy narodowej i patriotyzmu. Rudnicki całą tę graciarnię polskiej literatury wsmarowuje w błoto, dając chyba wyraz swoim przekonaniom na temat poruszania tych kwestii w książkach. „Męka kartoflana” zaczyna zalatywać Gombrowiczem i wszystkim, co z tego wynika. Warto przeczytać, ze względu na dystans Autora do świata, ludzi, siebie samego, a szczególnie wobec pisarstwa. Dla kogo? Dla spragnionych komentarzy do twórczości Schulza, nieoklepanych i świeżych. Dla zafascynowanych relacjami polsko-niemieckimi. Dla Polaków z dystansem do siebie. Nie dla tych, którzy: mają alergię na potoczysty styl strumienia świadomości; nie trawią romantyzmu nawet obśmiewanego; nie przepadają za groteską; bulwersują się dostrzeganiem śmieszności w mitach narodowych; obrażają się za krytykowanie Schulza; wieszczów.

nie wiem dlaczego w necie tak jadą po tej książce. może dlatego, że jest wulgarna, ohydna, szokująca i brudna, a jej główną bohaterką jest kobieta. może dlatego, że takie historie nie powinny być nominowane do nagrody Nike. może dlatego, że to powieść alkoholowa, w której już od samego czytania może się zakręcić w głowie. jesteście chyba zbyt wrażliwi. mnie się ta powieść podobała i ani na moment podczas czytania nie skrzywiła. historię dopełniła rozmyta wódą nocna Warszawa, w której żyła Tamara Mortus. trochę dystansu sensytywni czytelnicy!

Wspaniałe dzieło. Wymaga od czytelnika nieco rozgarnięcia, bo z pewnością nie należy do lekkich czytadełek, ale działa to tylko na jego korzyść. Historia jest o Janku, kloszardzie, który trafia do ośrodka pełnego jemu podobnych. Janek jest zmuszony prowadzić dziennik, jednak nie jest to spełnienie jego marzeń i zamiast tego pisze historię alternatywnego świata, w którym jest szanownym, szanowanym okulistą. Sieniewicz bawi się koncepcją oniryczną, dodaje troszkę realizmu magicznego i co tam sobie tylko wyśnicie. W „Mieście Szklanych Słoni” jest wszystko. Wszystko na wysokim poziomie.

Backlog z 2013 r. Styl Orbitowskiego jak zawsze imponuje - świetne opisy, zwłaszcza czasów młodości bohaterów. Niestety, podobnie jak wiele osób, mam wrażenie, że eksperymentowanie z metafizyką wypada w dorobku pisarza dość średnio (nie źle, ale też nie spójnie i pięknie). Nie pamiętam dokładnie, co konkretnie nie zagrało, ale w autorze są dwa pisarskie wilki i pogodzenie ich jest chyba do końca niemożliwe. Nawet kiedy pisze o byku!

Moje pierwsze spotkanie z prozą Huberta Klimko-Dobrzanieckiego, dość przypadkowe, ale na pewno nie ostatnie. Wspaniała opowieść o Grecji i Grekach, o rodzinie, wyobcowaniu i tęsknocie za tym, co było. Opowiedziana w oryginalny, czasami - wydawać by się mogło - nawet dziwaczny sposób, gdzie nie ma miejsca dla utartych konwencji, czy ujednoliconej stylistyki. Wyjątkowa literacka przygoda i duża przyjemność.

Początek był trudny ale po zapoznaniu się z bohaterami książkę czytało się bardzo dobrze. Dotyka ona trudnego czasu w historii Polski i Europy. Daje czytelnikowi do myślenia. Pokazuje jaki los potrafi być okrutny i niesprawiedliwy i że czasem wygrać znaczy przegrać...

Przyznam szczerze: czytałam tę książkę właściwie tylko dla języka, którym ją napisano. Miks trzech narracji zachwycał, każda inna, każda dobra. Krótkie zdania blogu, to wieczne zaplątane "się" i "sobie", czyli kwintesencja blogowania, te ironiczne smaczki - wszystko to przeciwstawione tradycyjnemu stylowi innych części. Niełatwa lektura, i w pewnym sensie rozumiem, że na listę bestsellerów literatury popularnej nie trafiła. Ale można poznać smak i wagę słów, żadne nie jest przypadkowe. Czasem warto sięgnąć także i po takie lektury. Ot, tyle.

"Mały człowiek. Bajki z lewej kieszeni" znalazły się zupełnie przypadkiem w mojej domowej biblioteczce (był to prezent-niespodzianka wymuszony dobiciem do darmowej dostawy przy zamawianiu innej książki), ale sięgnęłam po nie z dość sporą dozą zainteresowania. Jest to króciutka książeczka z przykuwającą wzrok okładką, zawierająca szereg krótkich albo wręcz ultra krótkich opowiadań. Historie Aleksandara Prokopieva prezentują różny poziom. Wszystkie są napisane ładnym literackim językiem, ale przyznaję, że nie wszystkie były dla mnie zrozumiałe. W przypadku niektórych mało czytelna była cała historia, w przypadku innych była jedynie mało trafna puenta. Było jednak trochę historii ciekawych, a nawet wyjątkowych. W pamięć na pewno zapadła mi kontynuacja znanej bajki "Piotruś Pan", a także dwa pierwsze opowiadania, które wręcz rozdzierały serce. Trudno było mi się po nich otrząsnąć. Czy polecam ten zbiór? Jeśli przypadkiem trafi w wasze ręce, tak jak trafił w moje, to pewnie, warto przeczytać. Specjalnie jednak bym go nie poszukiwała, bo nie jest to książka, którą koniecznie trzeba mieć i znać. Najuczciwszą oceną byłoby tu 6,5/10.

Nic się nie dzieje. Życie. Spotkania. Przypadkowe znajomości, miłości. Tajemnica, którą bohater nosi w sobie i przez którą podjął decyzję ciążącą na całej rodzinie. Tak w skrócie mogę opisać Sunset Park Paula Austera. Podobnie jak w filmach, na podstawie jego scenariuszy patrzymy na ludzi, którzy mogliby żyć obok nas. [...] całość https://www.speculatio.pl/sunset-park/