Kasztan, tapczan, tralala

Świetna książka dla młodych czytelników, na pewno zaskoczy Was ta historia! Jest zabawnie ale i poważnie, trochę groźnie i trochę smutno... ale zapewniam, że czyta się rewelacyjnie, a dzieci słuchają od początku do końca. Jedna z lepszych książek dla maluchów, które miałam okazję ostatnio czytać.

Grzegorz Kasdepke na stałe zawitał w naszym domu. A wszystko zaczęło się od książki „A ja nie chcę być księżniczką”. Nieszablonowa opowieść o dziewczynce, która marzy o byciu smokiem podbiła serce mojej córki. Później przyszedł czas na inżyniera Ciućmę i już wiedziałam, że cokolwiek napisane przez Grzegorza Kasdepke trafi na rynek wydawniczy to na pewno po to sięgniemy. I od kilku lat wypatrujemy kolejnych nowości oraz wznowień. Dzięki temu poznałyśmy opowieści o niezwykłych dziecięcych bohaterach. W książkach Grzegorza Kasdepke dziewczynki wcale nie marzą o byciu księżniczkami, detektywi mają dużo czasu dla dzieci, a inżynierowie potrafią być niesamowicie zakręceni. Ponad to w jego opowieściach wszystko jest możliwe. Nawet kontakt z kosmitami, jak w serii o Bodziu i Pulpecie. Młodych bohaterów łączy wybujała wyobraźnia. To ona napędza akcję, to przez nią bohaterzy ciągle pakują się w tarapaty, ale też zawierają interesujące znajomości, przeżywają niezwykłe przygody, które są kwintesencją tego, co nam się kojarzy z dziećmi, czyli jego książkach mamy nagromadzenie ciągłego zaskakiwania otoczenia fantazją. Wśród publikacji nie zabraknie też opowieści poświęconych emocjom, czyli zabierających w świat tego, co trudno dzieciom wyjaśnić, dorosłym opowiadać, a wszystkim nad nimi panować. Zwłaszcza, kiedy mamy do czynienia z negatywnymi odczuciami i nie wiemy jak je nazwać. Burza odczuć może zburzyć nie jedną przyjemną zabawę, dlatego warto wprowadzić swoje pociechy w świat emocji i pokazać im jak sobie z nimi radzić, którym pozwolić się rozwijać, a nad którymi nauczyć się panować i pomagać innym w oswajaniu się z nimi. Grupa niesfornych przedszkolaków bierze udział w ciekawym projekcie pani Miłki, czyli wychowawczyni. W czasie czytania poznajemy grupę dzieci przeżywających różne sytuacje, zmuszonych do uporania się z towarzyszącymi temu emocjami. Na szczęście wychowawczynią grupy zostaje nieśmiała, otwarta, pomysłowa i bardzo cierpliwa pani Miłka, która zamierza przybliżyć dzieciom świat uczyć. Razem z nią do grupy dołączył też pajacyk, który często pomaga, a czasami staje się obiektem zazdrości czy drwin. Wydawałoby się, że zaplanowanie i przeprowadzenie zajęć, trzymanie się grafiku nie jest takie trudne. Życie jednak pisze swoje historie i pani Miłka musi nadążać za dziecięcymi nastrojami. Dzięki książce „Tylko bez całowania!” zapoznamy się z takimi emocjami jak tęsknota, wstyd, zazdrość, gniew, wstręt, nuda, poczucie krzywdy, radość. „Kocha, lubi, szanuje” pozwala na zrozumienie, czym jest miłość, nienawiść, pogarda, strach, smutek, poczucie winy, szczęście. „Tylko bez całowania” zapoznaje dzieci z takimi emocjami jak tęsknota, wstyd, zazdrość, gniew, wstręt, nuda, poczucie krzywdy, radość. „Horror!, czyli skąd się biorą dzieci” to opowieść krążąca wokół naszych narodzin. „Drużyna pani Miłki” pozwala poruszyć takie tematy jak szacunek, odwaga, sprawiedliwość, szczerość, wytrwałość i współczucie. Każde opowiadanie zabiera dzieci w świat problemów im znanych: próby nawiązania pierwszych przyjaźni, pierwsze zazdrości o wygląd, próby podobania się i imponowania innym sprawiają, że dzieci ulegają różnym emocjom. Nawet zwykły obiad może stać się powodem do dyskusji nad emocjami, pomoże zrozumieć, dlaczego niektóre rzeczy są postrzegane przez różnych ludzi odmiennie, dlaczego zwykłe przedstawienie może wywołać wiele zamieszania. „Drużyna pani Miłki” to opowieść o piłce nożnej, treningach, ale też pomaganiu sobie w ćwiczeniach wyobraźnią, pokazanie, że nie zawsze trzeba mieć specjalne boisko i świetne warunki, aby rozwijać swoje umiejętności. Wszystko zależy od naszego nastawienia i systematyczności. Mamy tu sporo zabawnych scen, luźne podejście do wielu wyzwań, otwartość na pomysły dzieci, umiejętność nakierowywania ich. Nowy projekt wychowawczyni spodoba się wszystkim. Treningi będą też świetnym pretekstem do rozegrania meczu z rodzicami. Możecie być pewni, że przedszkolaki poradzą sobie z tym wyzwaniem. Książki o grupie przedszkolaków to interesująca i skierowana do rówieśników bohaterów wykreowanych przez Grzegorza Kasdepke. Prosty język, codzienność, świat dziecięcych zabaw i zmartwień sprawią, że małym czytelnikom łatwiej będzie zrozumieć to, o czym pisze autor. Wiele zabawnych sytuacjo sprawia, że dzieci będą mogły na swoje emocje popatrzeć z boku i zastanowić się nad próbom panowania nad nimi lub odpowiedniego demonstrowania uczuć. Na końcu każdej opowieści znajdziemy krótką definicję przedstawionego uczucia, rady dla dzieci, jak powinny zachować się w przypadku odczuwania określonej emocji oraz dla dorosłych, w jaki sposób reagować i rozmawiać o emocjach. To sprawia, że lektura staje się pretekstem do dłuższych rozmów z dzieckiem, lepszego wzajemnego poznania, pogłębiania relacji i pomocy w dorastaniu, którego celem jest wychowanie samodzielnego człowieka. Piękne, proste ilustracje, niewielka ilość na stronie, nieduży format książki, sztywna, matowa, tekturowa okładka sprawiają, że książka może nam towarzyszyć w czasie spacerów. Jeśli jesteśmy miłośnikami audiobooków możemy opowieści nabyć również w tej formie, co pozwoli nam na wspólne słuchanie jej w czasie zabaw. Temat emocji, zaprezentowanie ich w opowieściach, zdefiniowanie, podpowiedzi, w jaki sposób postępować z określonym uczuciem sprawia, że napisane przez Grzegorza Kasdepke historie doskonale sprawdzą się, jako pomoce terapeutyczne. Dzięki wskazówkom będziemy wiedzieli, w jaki sposób rozmawiać z dzieckiem, jak pomóc nazwać, rozpoznać i zdystansować się wobec określonego odczucia. Zdecydowanie polecam.

Oto Tadek, jest głodny ale do obiadu daleko chce cukierki ale są na półce bierze mopa i bierz pudełko z cukierkami znowu sukces. Oto Natalka która pytała się ile zarabia pies? Co jada hipopotam? Była bardzo ciekawska. Ksiązka konczy sie jak Tadek idzie spac

Książka „Wakacje Mikołajka. Wczasy nad morzem” pisana jest lekkim i zabawnym językiem, obrazującym punkt widzenia dziecka na zawarte w nim sytuacje oraz nieprzewidziane okoliczności. Szczerze przyznam, że teraz ciekawa jestem filmowej wersji, zawartych w książce przygód. Recenzja: http://mamao.pl/koniec-wakacji-wakacje-mikolajka-wczasy-morzem/

Książka „Bolek i Lolek. Genialni detektywi” Marcina Wichy zabiera nas do kolejnych przygód ulubionych bohaterów przedszkolaków. Książka wydana w twardej oprawie z pięknymi ilustracjami z przygodami Bolka i Lolka, którzy mają mnóstwo niewyjaśnionych spraw. Ciekawe przygody i detektywistyczne poszukiwania. Dodatek to miejsce na notatki i zadania do wykonania. Idealna na prezent dla dzieci, które mają zacięcie małych detektywów. Dzięki takim książkom wyobraźnia dzieci pracuje na najwyższych obrotach, a koncentracja uwagi wydłuża się z każdą stroną.

Opowiadanko zawiera 56 stron teksu z ilustracjami, które są czarno-białe. "Mama tata i Bunio zabłądzili w drodze na wakacje. Tymczasem zapada noc i trzeba gdzieś przenocować. Zatrzymują się w dość dziwnym domu. Czy znajda tam miła gościnę? A może coś jeszcze?" Czytam sobie: - zgodne z zaleceniami metodyków - wybitni publikacji i mistrzów ilustracji - duża czcionka i przyjazny papier Słowa słowniczek: - casting - chitynowy pancerzyk - koślawy - staroświecki - weekend - wezgłowie - zirytowany

Bohaterem tej zabawnej historii jest uroczy piesek, który myśli, że ma na imię NIE, gdyż wszyscy tak właśnie do niego wołają. Jednocześnie jest zdezorientowany całą sytuacją, ponieważ nie rozumie dlaczego na noszonej przez niego obroży znajduje się napis AZOR. Czyżby właściciele się pomylili? Książeczka ma duży format, opatrzony bardzo ładnymi ilustracjami. Ilość tekstu jest niewielka, w sumie mogłoby go być więcej - dlatego wydaje mi się, że książka będzie odpowiednia dla mniejszych dzieci, które czasami mają problem z wysłuchaniem dłuższej treści. Ogólnie u nas nie było jakiegoś szczególnego efektu wow, natomiast na pewno czyta się szybko i przyjemnie.

Świetnie napisana, wciągająca historia dla siedmiolatków. Wyprawa klasowa do Gadolandu, chłopczyk- okularnik, który nie jest zbyt lubiany przez rówieśników...dzięki swojej przygodzie z diplodokiem wstępuje do klasowego klubu o nazwie Super- Truper i zyskuje akceptację rówieśników. Książka spójna, ciekawa, zawiera ładne ilustracje. Polecam!

Dużo mówi się o uchodźcach. Nie zawsze dobrze: "cholera, dezynteria, pasożyty". Często są to słowa ludzi gorliwie religijnych. Są też używani do politycznych potyczek i interesów. A gdzie w tym wrażliwość, empatia, współczucie? "Bo to strach i ciemnota zabijają serca w ludziach, robią z nich okrutników". Przecież ci ludzie uciekają z niczym przed okrucieństwami, jakich doświadczają w swoich krajach od dziecka. I głównie o dzieciach mowa w tej książce (dla nich jest dedykowana). Jak one widzą świat, w którym przyszło im żyć, czego pragną, jak traktowani są w krajach, w których znaleźli swój azyl? Aman chce chodzić do szkoły, grać z kolegami w piłkę nożną, marzący o bezpiecznym domu w Menchesterze, w którym będzie szczęśliwy wraz ze swoją mamą. Tylko mamą, bo ojca i dziadków zabito. "... to tylko dzieciak - bez domu, bez nadziei, czekający na odesłanie do kraju ogarniętego wojną" - czekający na deportację do Afganistanu w więzieniu, gdzie "między nim, a światem na zewnątrz jest sześć par zaryglowanych drzwi i ogrodzenie z drutem kolczastym" oraz bezduszni i surowi strażnicy. To strasznie poruszająca lektura. Moim zdaniem to jedna z tych książek, która powinna znaleźć się w kanonie lektur, by dzieci zrozumiały czym jest tolerancja, jakie mają szczęście, że mogą żyć w bezpiecznym świecie, mieć rodzinę, własny pokój, co włożyć do ust i kolegów, z którymi beztrosko mogą się bawić. Po porostu cieszyć się spokojnym, beztroskim dzieciństwem, które jemu nie było dane. Aman miał tylko marzenia, gwiazdy na niebie, prawdziwego przyjaciela Matta i psa przybłędę. Niezwykłego psa.

Stara willa "Nad Modrym Stawem" przechodzi ciężkie chwile. Pogoda nie dopisuje, turystów brak, dach przecieka, a tata siedzi za granicą. Dlatego kiedy pojawia się starsza pani i zostaje na wakacje, mama się cieszy i dzieciaki się cieszą. Wraz ze starszą panią przychodzą też nieprzespane noce. Powód? Hałasy i stuki. Dzieci, jak detektywi, postanawiają rozwikłać zagadkę. I udaje się! Nie tylko znaleźć rozwiązanie zagadki, ale też uratować starszej pani życie. Ciekawa książeczka do trenowania czytania na poziomie 2, polecam!

Oj syn uwielbia ta serię! Połyka książki nie strony ;) Bardzo zadowolona jestem z tego wydawnictwa. Zalety serii: świetne, wciągające historie, super ilustracje tu szkice ołówkiem, które są godne podziwu. Poziom 3 charakteryzuje się 2500-2800 wyrazów w tekście, wyżycie wszystkich głosek, dłuższe i bardziej złożone zdania, alfabetyczny słownik trudnych wyrazów {wg zgodnych zaleceń metodyków} co dobrze działa na rozwój czytelnictwa, które zaobserwowałam u swojego synka (9 latka). Zawartość słowniczka: głusza, kłoda, niezidentyfikowany, przytaszczyć, stelaż, szuwary, tchórz. POLECAM !

Czytam sobie że dorośli nie lubią Zuzy! Tego się spodziewałam. Zuza nie jest polukrowanym na różowo bobasem. Jest całkiem niegrzeczna, czekam tylko na opinię że dziewczynce nie wypada. Ale mi co innego chodzi po głowie. Co jest z tym keksem? Owszem znam ludzi, którzy nie lubią go, ale nie jest to standardowe ohydztwo w wyobraźni dziecięcej jak wątróbka, szpinak i brukselka. Sama dziecięciem będąc lubiłam z ciast keks najbardziej, był najbardziej słodki i miał dużo bakalii i mało ciasta. Może w Anglii to jakaś ohyda?

Ten niewielki tomik wierszy trafił po raz kolejny na moją półkę „teraz czytam”, przy okazji reorganizacji domowej biblioteczki. Książeczka była kupiona dla córek, pomyślałam, że spodoba się też wnukom. Niestety nie potrafiłam ich zainteresować tą lekturą. Natomiast sama z dużą przyjemnością przypomniałam sobie kolejne wiersze autorki. Ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu, kilka z nich bardzo dobrze zapamiętałam. Szczególnym sentymentem darzę wiersz pt. „krople deszczu” o przemijaniu i powtarzalności.

Nieco dziwna magiczna książka dla dzieci ok 7 lat które już podstawy czytania mają. Historia mnie nie porwała, ale pewnie dzieci mogą ją polubić. W walizce są kartki z zaklęciami. Może skłonić do myslecia ciekawskich i być może będą chcieli złamać szyfr sami. Dobrze, ze na końcu oddali tę walizkę właścicielowi.

Niby fajna, niby ciekawa, ale jednak coś mi w niej nie pasowało. Na pewno powtórzenia o tym, że to pierwsza wyprawa na księżyc. Brakowało mi wyjaśnień np. dlaczego flaga stoi nieruchomo na tym księżycu. Na pewno są dzieci, które to zainteresuje, ale raczej nie moje.

Zabawna historia robota Roberta, który zapragnął wyjechać na urlop. Porzuca więc swoje obowiązki i zostawia samego pana Polikarpa, swojego konstruktora. Dużo wyrazów z "r" w tekście, więc głośna lektura będzie przy okazji ćwiczeniem z wymowy. Ładne ilustracje, tekst, który dobrze się czyta - warto przeczytać z młodymi.

Rejs na Titanicu z perspektywy małej Ewy i jej mamy. Przez całą książeczkę drżałam o ich życie.... "Ewa jest w swoim pokoju. Mama jej opowiada bajkę na dobranoc. Zasypia, kiedy ich statek nabiera wody..." Dobrze zilustrowana historia. Książeczka może okazać się trudna dla początkujących czytelników, ma dużo trudnych terminów i niezrozumiałych dla dziecka imion: Bertram, Reginald, Ballard. Mimo to polecam.

"Skarb Arubaby" to wciągająca historia dla dzieci autorstwa Małgorzaty Strzałkowskiej z ilustracjami Mikołaja Kamlera. Tomek i Ola spędzają wakacje u wujka Anatola i przeżywają tam mnóstwo przygód. Akcja zaczyna się, gdy znajdują mapę prowadzącą do ukrytego skarbu. Czy uda im się rozwiązać zagadki i odnaleźć legendarny skarb pirata Arubaby? Książka napisana jest prostym, zrozumiałym dla dzieci językiem i zawiera dużo humoru. Ilustracje Kamlera są kolorowe i dynamiczne, co dodatkowo uatrakcyjnia lekturę. "Skarb Arubaby" to idealna propozycja dla młodszych czytelników, którzy lubią przygodowe historie.

"Siedmiomilowe buty" Jana Brzechwy to wiersz, który zachwyca dzieci i dorosłych swoją pomysłowością, humorem i językową wirtuozerią. Brzechwa, mistrz słowa, stworzył utwór, który bawi, uczy i pobudza wyobraźnię. Brzechwa z dużą swobodą operuje językiem, tworząc neologizmy, grając słowami i wykorzystując rymy, co sprawia, że jego wiersze są niezwykle melodyjne i łatwo wpadają w ucho – tak jest też w tym przypadku.