O psie, który jeździł koleją

Pierwsza powieść (która wówczas była lekturą szkolną),która zachęciła mnie do czytania i zainteresowania literaturą oraz szerzej - kulturą. Z sentymentem wróciłem i o matko jedyna, ale to jest piękna podróż. Typowo chłopięca historia z głębszym przekazem. W tej historii miłość ojczyzny i poświęcenie idą w parze z czystością idei, uczciwością oraz szlachetnym współzawodnictwem. A o przeznaczeniu ostatecznym naszego kawałka ziemi i tak zadecydują inni, za biurkami, niezwiązani z ziemią, którzy w chłodnej kalkulacji przeznaczą ją na przeróżne cele. Z sentymentem i po latach ta historia nadal wzbudza we mnie wiele emocji i przemyśleń.

"Ten obcy" nie jest już dla mnie obcy. Cała przyjemność po mojej stronie ;-) Zenek, bo tak ma chłopiec na imię, od początku jest postacią enigmatyczną. Jego tajemniczość ciągnie się przez wiele stron, a właściwie niemalże do samego końca, czym wprowadza w coraz większą ciekawość. Nie tylko u reszty bohaterów książki, lecz także u czytelnika. Jurgielewiczowa prezentuje różnorodności cech bohaterów, oraz takie wartości jak uczciwość, szczerość, zaufanie, przyjaźń. Dawno nie karmiłam się tak odżywczą fikcją. Zakończenie adekwatne, jednak ostateczna kropka jest bezlitosna. Ma się wilczy apetyt na rozwinięcie pewnych wątków ;-) chociaż z drugiej strony...wyobraźnia może dopowiedzieć.

Powieść Astrid Lindgren w każdym aspekcie wydaje się tym, czym jest dla nas dzieciństwo. Nie tylko samym, przeżywającym je właśnie dzieciom, lecz także nam, dorosłym, którzy wracamy do tego czasu po latach doświadczeń i życiowych perturbacji. Zostają drobne wspomnienia, krótkie migawki niczym rozdziały tej książki. Na pozór niepowiązane ze sobą śmieszne historyjki, a cała masa innych wydarzeń przepada w mroku niepamięci. Powieść to nonszalancka, frywolna, nie siląca się na moralizatorski ton, nie dążąca przesadnie do głębokiego i wzniosłego morału. Czyli taka jak nasze dzieciństwo. Ujęła mnie ta książka, obecnie czytam ją córce, która powoli odkrywa świat Bullerbyn i przygody naszych małych sowizdrzałów.

Bardzo zabawna, wielowątkowa powieść detektywistyczna ... o powoli kiełkującym pierwszym uczuciu miłości, o roli przyjaźni, o pomocy i lojalności, troszkę o harcerstwie, a przede wszystkim o tym, jak pokonywać trudności, jak nie poddawać się, jak "walczyć w imię dobra" ... i o tym, w jaki sposób drogą dedukcji dojąć do rozwiązania zagadki ... np. zaginionych drzwi ... Emocje gwarantowane! (U mnie to lektura w VI klasie)

Absolutna klasyka literatury dziecięcej. I nie bez powodu. Mary jest bohaterką, która według mnie ma dar by poruszyć niejedno serce. Poznajemy ją jako bogatą, władczą, wiecznie nadąsaną i… przeraźliwie samotną dziewczynkę. Tak bardzo, że w obliczu epidemii, która zabiła jej rodziców i wielu innych domowników, nikt o niej nie pamiętał. Potem trafia do Anglii, do ponurego domu swojego wuja, którego nigdy nie widziała. I zaczyna się akcja, która poruszy niejedno serce. Jako dziewczynę ujęła mnie akcja i tajemnica. Jako dorosła osoba zwracam również uwagę na to, w jaki sposób autorka opisuje przyrodę. A robi to w ten sposób, że aż chce się wyjść na spacer lub – jak bohaterowie – przystąpić do pracy w ogrodzie.

Karolcia Marii Krüger to moja najukochańsza książka z dzieciństwa. Zupełnie o tym zapomniałam, ale jak sobie przypomniałam, to zapragnęłam przeczytać ją jeszcze raz. Niestety, z powrotami do ulubionych książek zawsze wiąże się ryzyko. Zwykle okazuje się, że już nie wiemy, co takiego fascynującego kiedyś w nich widzieliśmy. Perspektywa dorosłych zmienia się zupełnie. Ale! Jest ryzyko, jest zabawa. Historia o nieco roztrzepanej dziewczynce i magicznym koraliku to pierwsza fantastyczna książka, jaką przeczytałam. Mam do niej przeogromny sentyment. W moich wspomnieniach jawiła się magicznie wręcz, jak ten niebieski paciorek. 🧿 Wszystko ma swoją cenę Karolcia zobaczyła koralik przypadkiem, w jakiejś dziurze. Sam jej powiedział, że spełnia marzenia, ale nie zdążył uprzedzić, że każde wypowiedziane życzenie ma swoją cenę. Dziewczynka korzysta więc z niego często, rozpraszając moc na przypadkowe zachcianki. Dopiero gdy zauważa, że jego kolor blaknie, zaczyna bardzo ostrożnie podchodzić do tego, co wypowiada. Karolcia wraz ze swoim kolegą Piotrem najpierw łobuzują i się bawią, a później angażują moce koralika w ratowanie ogrodu z placem zabaw. Miejsce to jest wspólne dla wszystkich okolicznych mieszkańców oraz bardzo lubiane i potrzebne. Niestety miasto planuje jego zamknięcie pod budowę restauracji. Karolcia i Piotr udają się więc na wyprawę do Prezydenta Miasta, żeby go przekonać do zmiany decyzji. 🧿 Obudzona wyobraźnia Historia Karolci jest mądrą książką o tym, że świat jest ułożony tak a nie inaczej z konkretnych powodów, a wszystko, każda decyzja i czyn mają swoje konsekwencje. Dziecięce pomysły mogą doprowadzić do rożnych sytuacji. Czasami będzie zabawnie, ale czasami niebezpiecznie. Niewidzialność może się przysłużyć, ale może też być przyczyną czyjejś przykrości. Dorosłość wcale nie jest taka fajna i nie ma się co niej spieszyć. A w ogóle to czarownice istnieją i trzeba się ich wystrzegać. Chciałam mieć taki niebieski koralik. Bardzo. Jako dziecko wierzyłam szczerze, że może znajdę kiedyś taki sam i on spełni moje marzenia. Już nie wierzę w magiczne artefakty, a już na pewno nie takie spełniające życzenia, ale coś z tej książki dalej we mnie tkwi. Otworzyła mi oczy, obudziła wyobraźnię i pokazała, że w książkach można znaleźć nieprawdopodobne. Nie żałuję, że przeczytałam ją jeszcze raz, chociaż nie znalazłam w niej nic, co widziałam w niej kiedyś. Ale ponowna lektura nie zabrała mi wspomnień i poczucia, że Karolcia to wciąż wyjątkowa książka

Nie jestem już niestety tak naiwna, by wierzyć, że przemiana starego, zrzędliwego skąpego kapitalisty w osobę dobrą i empatyczną byłaby możliwa... ale raz w roku, podczas świąt, miło pomyśleć - a może jednak? Historia jest ponadczasowa, uniwersalna, a styl Dickensa lekki i przyjemny. Mimo, że przesłanie może wydać się banalne, to nie czułam nachalnego moralizatorstwa ze strony autora. Może to kwestia formy i elementów fantastycznych, może po prostu umiejętne prowadzenie narracji. Tak czy siak, jest to klasyk, do którego warto wrócić, także w dorosłości. W grudniu rozgrzeje najzimniejsze serce!

Opowieść niby reportaż, lecz Centkiewicz na Grenlandii nigdy nie był. Czy zatem zawarte informacje są nieprawdziwe? O to trzeba zapytać ekspertów... jeśli chodzi o treść, to Anaruk (polecam poszukać co to "imię" oznacza w języku Inuitów) jest bardziej super silnym, sprawnym i mądrym bohaterem bez, którego wioska nie byłaby by w stanie sama funkcjonować. Trochę wydaje się przekoloryzowane.

Kubuś Puchatek Autor: Alan Alexander Milne Moja ocena: ★★★★★★★★★★ (10/10) Literatura dziecięca, która pozostaje bajką — i właśnie jako bajkę należy ją czytać. Jednak pod tą pozorną prostotą kryje się coś znacznie głębszego: opowieść niezwykle subtelna, mądra i ponadczasowa, trafiająca zarówno do młodszych, jak i dorosłych czytelników. To książka rewelacyjna — wspaniała w swojej delikatności, a jednocześnie zaskakująco inteligentna. Autor z niezwykłym wyczuciem buduje świat Stumilowego Lasu, pełen prostych historii, które niosą ze sobą uniwersalne prawdy o przyjaźni, relacjach i codziennych drobnych radościach. Język jest lekki, momentami wręcz minimalistyczny, ale jednocześnie bardzo precyzyjny i pełen uroku. Szczególne wrażenie zrobiły na mnie dialogi oraz sposób konstruowania postaci. Każda z nich ma swój charakter i sposób patrzenia na świat — często kontrastowy wobec innych. Przykładem może być spotkanie Puchatka z Sow ą — zestawienie prostoty i naturalności z pewną pretensjonalną „mądrością”, które w niezwykle subtelny sposób ukazuje różne sposoby myślenia i komunikacji. Czytając tę książkę, trudno nie docenić wyczucia autora — zarówno w formie przekazu, jak i w budowaniu nastroju. To jedna z tych lektur, przy których można się zatrzymać, zwolnić i po prostu cieszyć samym procesem czytania. Klasyka literatury dziecięcej w najlepszym wydaniu — książka, do której warto wracać niezależnie od wieku. Zdecydowanie polecam. 📖 22:42 · 28.03.2026 · 30/2026 · (P)

Przypomniała mi się ta lektura ze szkoły podstawowej. Pamiętam, że mi się podobała, bo przeczytałam ją w jeden dzień. Teraz jak sobie odświeżyłam, też myślę, że jest przyjemna. Nie myślałam, że była napisana tak dawno. Ogromny plus za kaszubski. Wzrusza pod koniec, słodko się zakończyła.

Książka „Plastusiowy pamiętnik” - Maria Kownacka to pełna humoru opowieść o ludziku z plasteliny o imieniu Plastuś, który mieszka w piórniku małej dziewczynki. Książka napisana bardzo dawno temu ale także dziś uczy , bawi ,pobudza wyobraźnię i wychowuje nowe pokolenia. Mam nadzieję ,że nigdy nie zniknie z kanonu lektur bo jest to naprawdę cenna lektura dla rozwoju małego ucznia jak i czytelnika

Znakomita książka, znakomita satyra. Zupełnie inaczej odebrałem tę książkę dzisiaj niż przed laty, kiedy była lekturą w szkole podstawowej. "Przygody Tomka Sawyera" to część pierwsza eposu rzeki Missisipi. Zachętą do przeczytania tej książki (a także całego eposu składającego się z trzech książek) będą słowa, które do czytelnika skierował sam autor: "...mam jednak nadzieję, że sięgną po nią bez oporów także dorośli, jako że moim zamiarem było miedzy innymi przypomnieć im w zabawnej formie, jacy byli kiedyś, jak czuli, myśleli, mówili i w jak szalone angażowali się przedsięwzięcia". Czy trzeba coś więcej, żeby sięgnąć po tę wspaniałą lekturę?

Posiadam cztery egzemplarze przygód o Robinsonie Kruzoe i każdy ma inne tłumaczenie. Uważam, że najlepszy jest ten, który najwierniej oddaje treść oryginału i jest najobszerniejszy. Mianowicie jest to przekład pod tytułem "Przypadki Robinsona Kruzoe", który pochodzi z Państwowego Instytutu Wydawniczego – mam siódme wydanie z 1986 roku. Składa się z dwóch tomów (brak podziału na rozdziały i nie ma przypisów). Pierwszy tom tłumaczy Józef Birkenmajer w 1949 roku. Drugi tom stanowi anonimowy przekład z XIX wieku, który opracowuje Grzegorz Sinko. Przyznaję siedem gwiazdek (czyli książka jest bardzo dobra). Chyba wszyscy kojarzą Robinsona Kruzoe jako rozbitka, który egzystuje wiele lat na bezludnej wyspie. Morze wyrzuca go na wyspę w ujściu rzeki Orinoko (dziś teren Wenezueli) w miejscu o silnym oddziaływaniu przypływów, odpływów i prądów morskich. Jednak to stanowi akcję tylko z pierwszego tomu powieści. Drugi tom jest pomijany we wszelkich znanych mi tłumaczeniach, oprócz wydania z Państwowego Instytutu Wydawniczego. Daniel Defoe adresuje treść do dorosłego czytelnika. Widać u niego duże obeznanie z geografią świata (morza, wybrzeża kontynentów, miasta, rzeki, nawet Księstwo Moskiewskie, chiński mur, stepy opanowane przez Tatarów – stąd główny bohater powieści zwiedza te wszystkie rejony, nawet w późnej starości jest bardzo ciekawy świata). Dobrze zarysowuje psychologiczną sylwetkę Robinsona Kruzoe – widać to w opracowaniu Józefa Birkenmajera i Grzegorza Sinki. Oprócz tego samotny rozbitek często sięga po Biblię i podejmuje autorozważania religijne. Zapoznaję się z trzema pozostałymi przekładami. "Przypadki Robinsona Kruzoe" z krakowskiego wydawnictwa Zielona Sowa, tłumaczenie Władysława Ludwika Anczyca z 1868 roku; w treści narrator mówi, że powieść jest skierowana do dziesięcioletniego czytelnika. E-book z portalu internetowego Wolne Lektury pod tytułem "Robinson Crusoe. Jego życia losy, doświadczenia i przypadki", tłumaczenie Franciszka Mirandoli z 1924 roku. "Robinson Kruzoe", jako lektura dla szóstej klasy szkoły podstawowej, z wydawnictwa Nasza Księgarnia, według Daniela Defoe tłumaczy Stanisław Stampf'l w 1958 roku. Chociaż każdy z nich różni się językiem, niekiedy zmienionymi wydarzeniami, podziałem na rozdziały i ich odmiennymi tytułami, uproszczeniami fabuły i liczbą stron, to oceniam je tak samo – na pięć gwiazdek (lektury przeciętne).

Książka w odbiorze miejscami trudna. Trudności te spowodowane są archaicznym słownictwem. Jednakże przez mieszkanie na terenach wiejskich, myślę, że łatwiej ją było nam przyswoić, niż osobom z miast. Pomimo to przygody Kajtka kilkukrotnie rozśmieszyły moje dziecko. Myślę, że warto ją przeczytać, ponieważ w lekki sposób przybliża dziecku obraz tamtejszej wsi, którą już ciężko spotkać w obecnych czasach.

Jedna z moich ukochanych książek. Czytałam ją dwa razy - jako lekturę w piątej klasie i tak dla przyjemności, kilka lat później. Historia Stasia i Nel zawsze była dla mnie bardzo wciągająca. Po prostu świetna książka i nie jestem w stanie zrozumieć jak innych może ona przynudzać. Dodam, że ogólnie nie lubię starych książek, ale ta była dla mnie inna niż wszystkie.

To chyba nie był dobry pomysł czytać TĘ książkę 3 tygodnie po tym jak odszedł mój ukochany pies😭😭😭 Książka jest piękna i wzruszająca, wzruszy największego twardziela. To historia suczki rasy collie o imieniu Lassie. Przyjaciółki chłopca przede wszystkim. Codziennie czekała na niego przed szkołą. Nastały jednak trudne czasy, ojciec psa sprzedał, bo nie stać go było na jego utrzymanie. Lassie uparcie uciekała i wracała do domu. Wreszcie nowy właściciel wywiózł ją do swojej psiarni do dalekiej Szkocji. Był pewny, że teraz już będzie to jego pies. Ale Lassie zdołała uciec. Przemierzyła trasę ze Szkocji do angielskiego Yorkshire, to w prostej drodze jest 400 mil. A przecież po drodze zdarzały się wypadki, ktoś ją uwięził, inny pobił, pogryzły ją psy. Pogoda też nie zawsze sprzyjała. Ale wierny pies uparcie dążył do celu, na południe, do swojego ukochanego chłopca. Niesamowita historia, pięknie napisana, a ja średnio co 4 kartki miałam kluchę w gardle. Kto nie czytał, oczywiście polecam.

Jest to chyba ta książka, którą łatwiej jest wysłuchać niż przeczytać. Autor pisze w sposób kwiecisty, co może stanowić pewną trudność w odbiorze dla młodego czytelnika. Kiedy zaś ten już biegle czyta, treść może wydawać mu się przeznaczona dla młodszego odbiorcy ... Niemniej sama fabuła ciekawa .... oparta na pomyłce, emocjonująca, do końca trzymająca w napięciu ...

Nie planowałem pisać tej opinii. Nie o każdej książce dla dzieci je piszę, bo to trochę zakłamuje statystykuli a nie o to mi chodzi. W ciągu ostatniego półrocza przeczytałem ją córce jakieś 8 razy a do tego pewnie ok. 20 razy przesłuchaliśmy audiobooka. Żadna książka nie wkręciła się córce aż tak jak ta. Znamy ją oboje na pamięć, na wyrywki. Z ciekawości sprawdziłem jakie opinie ma książka na lc....i byłem w lekkim szoku. Nie mam problemu z tym, że to co mi się podoba innym może nie pasować. Nie mam problemów z tym aby wspominać o minusach tej książki, bo takie oczywiście są. Ok. Od tego tu jesteśmy. Jednak ilość kłamstw i nadużyć w komentarzach jest dla mnie szokująca. Mamy tu przedstawione perypetie małej dziewczynki, która nagle czuje, że cały jej świat legł w grupach a wszyscy najbliżsi zapomnieli o niej po tym jak w domu (niespodziewanie dla Kasi) pojawiła się młodsza siostrzyczka. Niewątpliwie dla rozpieszczanej i zewsząd chwalonej ,,małej księżniczki " był to szok. Widzimy co się dzieje z Kasią z jej perspektywy. Mamy przedstawione jej traumy, ale i wewnętrzną przemianę w dłuższej perspektywie. Mega ważne tematy dla dzieci w podobnej sytuacji. Fantastyczny materiał na analizę z uczniami, dlatego bardzo dobrze, że jest to lektura i jest możliwość wytłumaczenia zaistniałych sytuacji młodym uczniom. Szkoda, że niektórym z piszących tu wcześniej opinię nikt tego nie tlumaczył, bo ewidentnie lektura ich przerosła. Oczywiście książka ma swoje lata co daje się łatwo wyczuć. Nie ma komórek, są obowiazki. Nie ma nowoczesnego języka, jest wymagany respekt do rodziców, czy nauczycieli. Jest palenie papierosów, jako coś normalnego. Są wreszcie nagrody i kary. Dziś niektóre z tych rzeczy wydają się szkować, ale przecież żadna z tych spraw nie jest tu MOTYWEM PRZEWODNIM a jedynie odzwierciedleniem czasów w których książka została napisana! Czynienie jej z tego powodu zarzutów jest tak irracjonalne jak np. wytykanie książce mówiącej o starożytności wspomnienia o niewolnikach. W komentarzach pojawiają się określenia, że książka jest okropna, ochydna itp. miedzy innymi dlatego, że mama Kasi ,,nic nie robi, tylko rodzi dzieci". Masakra-jak można tak sobie dopowiadać? Przecież nic nie wiemy ani o tym, czy mama realizuje się zawodowo czy nie. Poznajemy ją w 9 miesiacu ciąży. Trudno, żeby wtedy realizowała największe plany zawodowe w swojej karierze. To przecież logiczne, że wtedy rodzi dziecko a nie siedzi w biurze? Ludzie, ale macie problemy. Może po urlopie wychowawczym zrobi mega karierę?!? Co za roznica?!? Nie o tym jest ta książka! To nie walka o światopogląd. Nie znamy wyborów tej Pani a zresztą jakie by one nie były, to przecież jej wybory a nie narzucanie wam jakiejś jedynej słusznej wizji. To książka o emocjach małej dziewczynki. Zbyt skomplikowane? Te emocje są bardzo dobrze pokazane. Ale nie tylko Kasi emocje. Mamy tu złożone sytyacje. Relacje ze starszym bratem, z koleżankami itd. Trochę się irytuję pisząc tę opinię, ale jak przejść obojętnie wobec tego, że skrajnie źle pisze o niej osoba, która ewidentnie książki nie przeczytała? Nie ma takiej możliwości, po prostu jest to niemożliwe, żeby ktoś kto książkę przeczytał, napisał w swojej opinii, że Kasia była jedynaczką przed pojawieniem się w domu Agnieszki. Najbardziej roztrzepana osoba na świecie, czytającą i jednocześnie robiąca 42 inne czynności i tak musiałaby wyłapać, że Kasia ma starszego brata. Przecież jest on tam bardzo ważną postacią i pierwszą osobą wraz z tytułową bohaterką, ktorą poznajemy. Na podstawie streszczeń można by taki mylny wniosek wyciągnąć, ale na pewno nie po przeczytaniu książki. Dzieci odnajdują w tej książce siebie. Swoje problemy, swoje reakcje i konsekwencje czynów (mówię to nie tylko na podstawie swoich odczuć, czy opinii córki). Mega dobra książka w której chyba część osób doszukuje się więcej niż powinna a nie zauważa najważniejszego. Takie jest moje zdanie. Musiałem to napisać, jesli kogoś gdzieś uraziłem w tej opinii to przepraszam :-)

Marcowe wyzwanie LC - książka na ekranie. Polska powieść fantasy sprzed 80 lat. Całkiem nieźle się trzyma, choć piegi i kleksografia dziś bardziej śmieszą niż imponują. Brawo dla Jan Brzechwy za wymyślenie protoplasty Hogwartu, Brawo dla Ambrożego Kleksa za lekcje, które pokazują, że nauka może być przyjemnością i że każdy ma prawo do własnego zdania i że przyjaźń, odpowiedzialność, ciekawość świata – ponad wszystko. Brawo dla Adasia Niezgódki za cierpliwość i psoty, które pamiętam do dziś. Większe brawa dla twórców pierwszego filmu i trochę mniejsze (ale jednak) dla twórców drugiego. I tak warto obejrzeć. Brawo dla moich dzieci, że kiedyś dały radę i przeczytały. I brawa dla mnie, że w końcu odnalazłam w sobie dzieciaka i też dokończyłam lekturę. Choć przewracałam oczami na każdy kleks i magiczny wtręt, to i tak uśmiech nie schodził mi z twarzy. Mamy XXI wiek. I choć Harry i Sami Wiecie Kto dziś błyszczy mocniej, Kleks wciąż ma swój urok. Trochę staroświecki, trochę dziwny, ale wciąż nasz.