Jak praktykować. Jak nadać życiu sens

Pozornie miła i przyjemna, książka jest jednak na bardzo wysokim poziomie abstrakcji. Filozofia zen w czystej postaci. Pomimo, że idee buddyzmu, zen i szeroko rozumianych filozofii wschodu nie są mi obce, to jednak przy lekturze tej książki czułam silny sprzeciw. Nie potrafię zanurzyć się całkowicie w świecie bez pojęć, bez kategoryzacji, w świecie w którym jestem tym i jestem wszystkich, w świecie całkowitej współzależności. Jednym słowem nie chcę odrzucać ja, nie uważam tego jedynie za konstrukcję myślową, i nie odrzucam zasady niesprzeczności(chociaż chwilami mam wątpliwości, czy aby faktycznie wszystko jest nią objęte). Z drugiej strony uważam, że raz na jakiś czas dobrze jest się zagłębić w lekturę tego typu. Uzyskuje się nieco szersze rozumienie rzeczywistości. Może też to być drogą do podjęcia ćwiczeń medytacyjnych bez całej tej filozoficznej otoczki.

Myślę, że książka jest świetnym początkiem zagłębiania się w cały świat buddyzmu. Temat buddyzmu poruszony jest bardzo kompleksowo (historia, założenia, odmiany, sytuacja dawniej i dziś),w sposób bardzo konkretny, ale potocznym językiem = całość jest łatwo przyswajalna. Zdecydowanie polecam jako bazę i początek do dalszych poszukiwań w tym temacie.

Do książki tej podeszłam z dużym wyczekiwaniem, miałam nadzieję na naprawdę dobrą, odkrywczą lekturę. Teraz po przeczytaniu mogę z czystym sercem powiedzieć, że owszem, zaciekawiła mnie, zaintrygowała, ale może spodziewałam się większej ilości interesujących teorii na temat życia, śmierci? Wiem, można teraz pomyśleć, że jestem stuknięta, "jeszcze jej mało?", ale cóż poradzić... Takie są moje odczucia. Najbardziej podobał mi się fragment książki o młodym księciu. Sytuacje opisane z różnych perspektyw, naprawdę można było stracić poczucie czasu, czytając tę część. Późniejsze fragmenty... Były dobre, ale nie za bardzo przypadły mi do gustu te przeskoki w czasie i zawirowania w latach. Ciekawą sprawą jest też krótki przewodnik dla początkujących buddystów na końcu. Można się paru interesujących rzeczy dowiedzieć. :) Aha, no i nurtuje mnie też fakt, że Budda stwierdził, że umieranie to poddanie się śmierci, więc on, oświecony człowiek, poddał się jej? Naciągana teoria...

Media nas atakują poradnikami dotyczącymi maksymalnego wykorzystania swojego życia i cieszenia się z tego. Życie jest jednak inne niż pokazują nam wszelkie publikacje opisujące niezwykle szczęśliwych ludzi. Ono ma swój początek, wzloty, upadki i kres. Żaden z poradników nie napisze nam wprost, że robienie kariery, nauka i gromadzenie dóbr i tak się skończy wraz ze śmiercią. One zwykle nas utwierdzają, że nasze szczęście zależy od naszego dorobku i relacji z ludźmi. Jedno, co je łączy z książką Dalajlamy XIV to przekonanie, że świat zmieniamy od siebie. To tam w sobie musimy inaczej spojrzeć na siebie, swoją pracę, naukę, bo otoczenie właśnie przez widzimy przez własną osobę. Uciekanie od przeszłości czy przyszłości jest tu ucieczką od własnej osoby, dla której powinniśmy chcieć wszystkiego, co najlepsze. Na pewno nie możemy traktować tej książki, jako poradnika. Ma on nam służyć do refleksji nad prostymi sprawami naszego życia i pomóc wyciszyć swoje bulgoczące negatywne emocje, które kierowane pozornie na otoczenie odbijają się na nas. Jest to doskonała książka dla każdego. Ja znalazłam kilka interesujących mnie zdań, którymi dzielę się z Wami, aby oddać klimat przemyśleń i zachęcić do lektury. W tego typu książkach ważne jest nie tylko jednorazowe przeczytanie, ale ciągłe powroty, myślenie o słowach, wzorcach. W chwilach upadku czy złości warto zajrzeć i nabrać dystansu. „Nie wystarczy po prostu coś usłyszeć albo przeczytać; powinniście się starać wykorzystywać nauki w praktyce duchowej, ponieważ jedynie wtedy przyniosą one prawdziwy pożytek”. „Cierpienie jest skutkiem niewłaściwych i negatywnych uczynków, natomiast szczęście jest rezultatem działań pozytywnych”. „Tradycje religijne zaspokajają różne potrzeby psychiczne ludzi. Jednak wszystkie te metody i formy praktyki łączy wspólny cel: pomaganie ludziom, by stali się dobrymi i prowadzili lepsze życie”. „Szlachetny umysł, pragnący dobra innych, przynosi wyjątkowy owoc. Jest głównym źródłem szczęścia, odwagi i powodzenia w życiu. Gdy nasze umysły pełne są podejrzeń i złej woli, automatycznie sądzimy, iż inni źle o nas myślą”. „Tak więc nawet w odniesieniu do naszego zdrowia fizycznego, gdy radzi nam się odpoczynek, powinniśmy przyjąć «postawę życzliwości», ponieważ jest to najlepszy sposób uniknięcia niepokoju”. „Najważniejsze nasze złe uczynki, popełniane pod wpływem przeszkadzających uczuć, zostały zebrane i nazwane dziesięcioma szkodliwymi działaniami. Do czynów fizycznych zalicza się zabijanie, kradzież i złe prowadzenie się seksualne. Czyny słowne obejmują kłamstwo, dzielącą mowę, szorstką mowę i czcze plotkowanie. Do błędów popełnianych w myślach należą zawiść, szkodliwe zamiary i błędne poglądy”. „Rozwijanie szlachetnego umysłu pragnącego dobra innych jest rzeczą cudowną. Nawet jeżli realizujemy własne dążenia, to im bardziej rozwijać będziemy umysł pragnący dobra innych, tym szybciej spełnią się również nasze cele. Rozwijanie takiego umysłu przynosi więc wielki pożytek. Przede wszystkim musimy zrozumieć, że los innych istot jest związany z nami”. „Współczucie należy rozwijać wobec wszystkich czujących istot. Wyróżnianie jakiejś grupy czujących istot, jako przyjaciół lub krewnych i poczucie szczególnej bliskości wobec nich jest w gruncie rzeczy przywiązaniem, a nie prawdziwym współczuciem. A skutkiem obsesyjnego przywiązania jest cierpienie. Dlatego powinniśmy traktować innych równo, bez stronniczości, przywiązania i nienawiści”. „Budynki świata zewnętrznego, niezależnie jak dobrze wykonane, rozsypią się i zniszczeją. To, co stworzymy w umyśle, przetrwa o wiele dłużej”. „Żadne stworzenie nie przewyższa człowieka potencjałem i zdolnościami działania z pożytkiem”. „Jeżeli będziemy umieli rozwijać taki umysł przynoszący pożytek innym czującym istotom, automatycznie zdobędziemy wielką zasługę, źródło szczęścia i spokoju. Gdy poświęcimy się zaspokajaniu dążeń innych istot, nasze zostaną zaspokojone przy okazji”. „Śmierć nie ma szacunku dla starszeństwa czy wieku. Jest jak gra losowa”. „Każdy wie, że któregoś dnia nadejdzie śmierć. Problem w tym, że zawsze sądzimy, iż nastąpi to kiedyś, w odległej przyszłości. I ciągle zajmujemy się naszymi doczesnymi sprawami”. „Zmuszanie innych do robienia czegokolwiek, nawet czegoś wartościowego, nie zda się na nic”. „Jesteśmy zwierzętami społecznymi; żyjemy w społeczeństwach, w których podstawą egzystencji jest współpraca i wzajemna zależność. Współpraca opiera się na fundamencie miłującej dobroci wobec siebie nawzajem”. „Zwykle gdy ludzie są zdrowi i wolni od chorób, chełpią się, że nie wierzą w przeszłe czy przyszłe życie. Lecz gdy pojawia się groźba śmierci, przypominamy sobie wszystkie złe uczynki. Nasz umysł wypełnia skrucha, ból i nieszczęście”. „W dzisiejszych czasach są ludzie, którzy cierpią, ponieważ nie mogą mieć dzieci. Odwiedzają specjalistów i lamów w nadziei, że wreszcie urodzi im się dziecko. Odmawiają specjalne modlitwy i biorą lekarstwa tylko po to, żeby mieć dzieci. Z innymi jest odwrotnie. Cierpią właśnie dlatego, że urodzi się dziecko. Myślą o aborcji. Ludzie, którzy pragną dziecka, traktują jego przyjście na świat jako znalezienie skarbu. Ale gdy się urodzi, a potem wyrośnie na niesforną, nieposłuszną osobę, staje się źródłem niepokoju”.

Na poradnik "Sztuka szczęścia w trudnych czasach" składa się cykl rozmów amerykańskiego psychiatry Howarda Cutlera z Dalajlamą XIV. Spisane przez tego pierwszego mają formę narratorką. Znajdziemy tu dwa sposoby patrzenia na szczęście. Jedno: duchowe, buddyjskie, tybetańskie, drugie: lekarskie, psychologiczne, biologiczne, amerykańskie. Zarówno lekarz jak i Jego Świętobliwość badają i opisują przyczyny ludzkiego cierpienia których jest mnóstwo. Szukając jednoczenie panaceum na te bolączki. W drugiej z książek ich autorstwa skupiają się nie na pojedynczym człowieku ale na społeczeństwie. Przykłady z aktualnych wydarzeń, w pełni potwierdzają przytaczane tezy. Sposób prowadzenia pióra balansuje między niewymuszoną swobodą a teoretyzowaniem. Pewne myśli na różne sposoby zapisano wielokrotnie, zwiększając pojemność książki. Podobały mi się psychologiczne wywody dotyczące rozwoju mózgu u przodków, po których odziedziczyliśmy sposób reagowania na otoczenie. Publikacja udowadnia że szczęście można osiągnąć dzięki otwartości, empatii, życzliwości i pozytywnym emocjom. Gorąco polecam stawiam 8/10.

Zdecydowanie najlepsza książka o zen, jaką dane mi było przeczytać. Ukazuje sedno tej religii na przykładzie praktyki, co jest najistotniejszą kwestią. Są tutaj podane przykładowe koany, relacje z dokusan (czyli spotkań z mistrzem) oraz świadectwa oświecenia. Warstwa teoretyczna jest bezustannie odnoszona do medytacji, bo przecież bez zazen zen jest tylko figlem umysłu. Niezwykle wartościowa pozycja, dzięki której w końcu pojąłem czym jest zen i sam zacząłem siedzieć ze skrzyżowanymi nogami. Na głowę bije chociażby Wprowadzenie do Buddyzmu Zen Suzukiego, które w porównaniu do tej książki, jawi mi się jak brudny kawałek węgla do krystalicznie czystego diamentu.

dla adeptów Zen - pozycja obowiązkowa. dla poszukujących swojej duchowej drogi na pewno będzie ciekawym i inspiującym punktem wyjściowym. język i forma jest zrozumiała i bardzo sugestywna, treść jednocześnie jest blisko życia i pełna z niego przykładów. polecam

Dziwny to twór. Jest to na pewno zgrabna, filozoficzna pozycja, jednak wydaje mi się, że nie dla wszystkich. Część z nich przemówiła do mnie. Większość niestety nie. Bardzo dużo przypisów i odniesień do epok, dynastii oraz rządzących w Chinach. Do tego skomplikowane imiona (i nazwiska?). Trudno to ogarnąć. Nie mniej jednak, wydaje mi się, że my-ludzie Zachodu powinniśmy co jakiś czas sięgać po takie krótkie przypowieści Wschodu dla higieny myśli, etyki czy też po prostu życia.

Ciekawy tybetańsko-buddyjski tekst o pośmiertnej wędrówce człowieka do wyzwolenia z kręgu samsary lub ponownych narodzin. Tytuł jest mylący, bo jak dowiadujemy się w przedmowie, bardzo dobrej, tego typu teksty choć popularne w Tybecie nie stanowią jednego zbioru pouczeń, a ich znajomość wśród Tybetańczyków jest ograniczona i wielu nigdy o nich nie słyszało. Interesujące jest też to na ile tekst czerpie z samego buddyzmu, a ile to naleciałości z pierwotnych wierzeń Tybetańczyków które idealnie odnalazły się w nowej religii. Niestety tego w przedmowie czytelnik nie uświadczy. Całość pracy dopełnia świetna przedmowa, wspomniana wcześniej, wprowadzająca czytelnika w dzieło i komentarz Junga - czysty bełkot.

Książka, po której zaczęłam regularnie medytować :) Yongey Rinpoche- jest w tej książce pełnym życzliwości przewodnikiem, który w mądry, ale nieprzeintelektualizowany sposób przybliża zagadnienia praktyk buddyzmu tybetańskiego. Ponieważ odbiorcami jesteśmy my, ludzie z tzw. świata zachodu, jest tu też dużo odwołań do neuronauki. Znajdziemy tu także opowieści o własnych zmaganiach autora z lękiem i trudnymi emocjami, okraszonych dużą dawką dystansu i humoru. To ten rodzaj książki, po której szczerze poczułam chęć wykonywania systematycznej pracy wewnętrznej, ukatywniającej szczęście i współczucie.

To niesamowite jak autor potrafił w tym eseju, który został pośmiertnie opublikowany w maju 1862 odnieść się do ludzkiej potrzeby przebywania w dziczy i chęci powrotu do natury, ale i też ucieczki od codzienności poprzez stanie się włóczęgą wyjętym spod kajdanów zakładanym nam przez społeczeństwo. Jego słowa nadal są aktualne, bo wciąż można zostać uznanym za dziwaka, kiedy się długo wędruje i przebywa w naturze bez wyraźnego celu i z góry założonej korzyści. Wędrówka jest tutaj przedstawiona jako cel sam w sobie. I w przeciwieństwie do podróży do jakiegoś miejsca i po coś, pozwala nam zapomnieć o problemach codziennego życia i otworzyć umysł na dotąd nieodkryte ścieżki. Proponuje nawet być jak bezdomny, czyli zmierzać przed siebie bez poszukiwania w tym jakiegokolwiek sensu, czerpać przyjemność z bycia i doświadczania. Także wspomina o akceptacji bytów takimi jakie są i o tym, że nie powinniśmy przekształcać ich pod siebie, lecz korzystać z dobrodziejstw jakie one same z siebie nam dają. Na 77 stronach znajdziemy wiele prawd życiowych, którymi Thoreau obdarzył nas u schyłku swojego życia, które mogą nam pomóc odkryć to co jest dla nas najważniejsze.

Potrafie programować, nauczyłem się tego jak byłem dzieckiem kiedy rodzice kupili mi komputer. Od tamtej pory programowałem tylko komputery. W tej książce znalazłem podstawy programowania umysłu. Ziarna bo onich mowa, są jak pierwsze wizje kodu który ma powstać, to od nich wszystko się zaczyna. Ta książka uzmysłowiła mi , że moje postępowanie w życiu to nic innego jak programowanie siebie, pokazała mi jak to robić lepiej i jak osiągać najlepsze wyniki.

Przegląd wybranych nurtów filozoficznych. Omówione zostały wedle jednolitej formuły, ukazującej teorię, etykę i propozycję przezwyciężenia lęków egzystencjalnych. Przyjęta konstrukcja pozwoliła mi ujrzeć je w innej odsłonie i odkryć ich nieoczywiste elementy. Treść w pewnym sensie odbiega jednak od tematu, ponieważ ciężar położono w większym stopniu na prezentację idei, niż konkretną odpowiedź na tytułowe pytanie. Ostatni rozdział zawiera wprawdzie przemyślenia autora w tym zakresie, ale są to mętne i niezbyt przekonujące wywody. Coś tam napisał, żeby było zakończenie. Książka jest zatem ciekawa i godna polecenia, brakuje jej niestety kropki nad "i" w najważniejszym aspekcie. Jak więc żyć? Nadal nie wiem.

Przejmujące legendy i opowieści o cudach i joginach. Nie dla osób które są wyjątkowo sceptyczne i szukają naukowych faktów. Mam wrażenie, że religie czasami trzeba sprzedawać właśnie w taki sposób, bo ludzie nie widzą cudów które dzieją się każdego dnia dookoła nas. Najbardziej spodobał mi się element łączenia nauk Jezusa ze Buddyzmem i przekazami wschodnimi. Jogananda to wyjątkowa postać. Emanuje z niej wspaniała siła a moralność i etyka płynąca z tego dzieła jest ponadczasowa. Przynam że książka delikatnie mnie zmęczyła i drugi tom odłożyłem przed końcem na prawie pół roku. Prawdopodobnie ze względu na to że niektóre cudy są tylko opisane w formie "raportu", bez większych walorów przypowieści i duchowej nauki. Szkoda że ilość raportowanych na świecie cudów spadła synchornicznie ze spopularyzowaniem urządzeń z kamerami ;) A może mamy po prostu obecnie taki dobrobyt, że wszyscy święci stwierdzili że cudów już nie potrzebujemy ;)

Niestety Idries Shah, który mimo iż przybliżył światu zachodniemu idee sufizmu, nie budzi mojego podziwu bądź pełnego poparcia poglądów... Sprawia wrażenie pośpiechu i pobieżności w swojej podróży po "drodze Sufich". Natomiast z całą pewnością lektura książki może stanowić doskonały początek dla tych którzy ścieżką sufich będą chcieli pójść dalej.

Refleksja po przeczytaniu książki: Człowiek stał się na tyle konformistycznym bytem, że przestał badać i poszukiwać. Od tego są inni. Ja wybiorę już zbadaną i odkrytą drogę, na której dostanę jasne wskazówki jak się poruszać, co omijać i na co uważać. Krishnamurti próbuje pokazać, jak zepsuty stał się nasz świat i co ja, jako jednostka, mogę z tym zrobić. Genialna lektura, dająca zupełnie inne spojrzenie na kluczowe sprawy. Czasami, podczas czytania, musiałem robić chwilowe przerwy, aby pomyśleć o tym, co napisał autor. Zapiera dech w piersiach.

Ta książka to po prostu sztos, na pewnym etapie mojego życia nadała inny punk widzenia i miała spory wpływ na percepcje! Namawia raczej do rozluźnienia i focusie na chwili obecnej, bez zbędnego kolorowania, jasno podparte fakty i ćwiczenia. Bardzo podoba mi się podejście autora, który do niczego nie zmusza, ani też niczego nie narzuca. Gorąco polecam, moim zdaniem, to jedna z lepszych książek i każdy powinien ją przeczytać.