Jak praktykować. Jak nadać życiu sens

Niestety Idries Shah, który mimo iż przybliżył światu zachodniemu idee sufizmu, nie budzi mojego podziwu bądź pełnego poparcia poglądów... Sprawia wrażenie pośpiechu i pobieżności w swojej podróży po "drodze Sufich". Natomiast z całą pewnością lektura książki może stanowić doskonały początek dla tych którzy ścieżką sufich będą chcieli pójść dalej.

Przejmujące legendy i opowieści o cudach i joginach. Nie dla osób które są wyjątkowo sceptyczne i szukają naukowych faktów. Mam wrażenie, że religie czasami trzeba sprzedawać właśnie w taki sposób, bo ludzie nie widzą cudów które dzieją się każdego dnia dookoła nas. Najbardziej spodobał mi się element łączenia nauk Jezusa ze Buddyzmem i przekazami wschodnimi. Jogananda to wyjątkowa postać. Emanuje z niej wspaniała siła a moralność i etyka płynąca z tego dzieła jest ponadczasowa. Przynam że książka delikatnie mnie zmęczyła i drugi tom odłożyłem przed końcem na prawie pół roku. Prawdopodobnie ze względu na to że niektóre cudy są tylko opisane w formie "raportu", bez większych walorów przypowieści i duchowej nauki. Szkoda że ilość raportowanych na świecie cudów spadła synchornicznie ze spopularyzowaniem urządzeń z kamerami ;) A może mamy po prostu obecnie taki dobrobyt, że wszyscy święci stwierdzili że cudów już nie potrzebujemy ;)

Ta książka to po prostu sztos, na pewnym etapie mojego życia nadała inny punk widzenia i miała spory wpływ na percepcje! Namawia raczej do rozluźnienia i focusie na chwili obecnej, bez zbędnego kolorowania, jasno podparte fakty i ćwiczenia. Bardzo podoba mi się podejście autora, który do niczego nie zmusza, ani też niczego nie narzuca. Gorąco polecam, moim zdaniem, to jedna z lepszych książek i każdy powinien ją przeczytać.

Książka „Tao Kubusia Puchatka "autorstwa Benjamina Hoffa pomaga zrozumieć, jak właściwe nastawienie i podejście mogą uczynić życie lepszym i pełniejszym radości. Poprzez komentarz do postaw bohaterów z książki o Kubusiu Puchatku autor przedstawia podstawowe zasady taoizmu. Wspaniała i bardzo mądra książka.

Bardzo ciekawie i inspirująco przedstawione podejście do cierpienia i miłości. Życie jako podróż w nieznane z założeniem, że przyjmujemy wszystko, co nas spotyka: cierpienie i radość, nie odrzucamy niczego a wszystko to oparte na życzliwości i miłości wobec siebie aby móc okazywać ją innym. Tak bardzo niepopularne dzisiaj godzenie się na niewygodę, na trudne relacje-wiedząc, że wszystko przemija. To co dobre i to co złe. Ponadto umiejętność wchłonięcia swoich lęków, stawianie im czoła. Każde zdanie Pemy Cziedryn zawarte w tej książce, niezwykle do mnie przemawia i jest dla mnie prawdziwe tak, że chciałoby się zacytować całość, ale wybrałam jeden, na chybił trafił: "W codziennym życiu często wpadamy w panikę. Serce podchodzi nam do gardła, czujemy ucisk w żołądku.(...)Jak zachować się w tych dramatycznych chwilach? Jak sobie poradzić z demonami umysłu, będąc rozdartym między nadzieją a obawą. Jak przestać ze sobą walczyć? Maczig Labdryn radzi , aby udać się wówczas do miejsc napawających nas lękiem. A jak tego dokonać?(...)Trzeba wyjść naprzeciw temu, co nas odpycha, naprzeciw temu, czego za wszelką cenę chcielibyśmy uniknąć." Te słowa oraz hasło, "Porzućcie nadzieję" (że już zawsze będzie tylko dobrze)bardzo wiele mi wyjaśniają. "Wynika to z przeświadczenia, że cokolwiek się dzieje, nie stanowi ani oczątku ani końca. Jest częścią zwykłego ludzkiego doświadczenia właściwego wszystkim żywym istotom". Będę wracać do tej lektury nieraz.

🫗"Pustka jest radością, czyli filozofia buddyjska z przymrużeniem (trzeciego) oka" bierze pod lupę naszą tendencję do ciągłego rozmyślania, analizowania zdarzeń przeszłych, przyszłych, nieistniejących i nieprawdopodobnych. W tej przybliżono buddyzmu, takie jak pojęcia pustki, czasu i szczęścia, w lekkiej i bardzo rozrywkowej formie. Autor pokazuje, jak być źródłem radości i głębokiego zrozumienia rzeczywistości. Nakreśla też różnicę między Rangtong (wszystko jest puste z własnej natury) i Shentong (zjawiska są puste z natury innych, czyli z natury złudnych, nietrwałych cech i konstruktów umysłowych.) Bardzo utkwiła mi tu dywagacja na temat stołu, czym jest stół bez nóg, albo nogi bez blatu. Naprawdę wszystko to co jest wokół nas, nazywamy według ustaleń i schematów, więc wszystko jest w gruncie rzeczy… puste. 🧠 "Świat jest tylko umysłem, czyli filozofia buddyjska z przymrużeniem (trzeciego) oka" stanowi kontynuację poprzedniej książki i skupia się na drugim fundamentalnym twierdzeniu buddyjskiej filozofii: że doświadczany świat nie jest niczym innym jak tylko umysłem. Możecie spodziewać się tu również ogromnej dozy humoru i licznych rozważań nad snem, świadomością czy sensem istnienia, czy tworzenia w świadomości bytów wyższych. W obu książkach znajdziemy cytaty buddyjskich myślicieli (np. Chandrakirti,Gampopa),jednak mimo to publikacje zachowują bardzo lekki i żartobliwy charakter. Jeśli znacie podstawy filozofii buddyjskiej, z tymi książkami na pewno spojrzeć na nie “ z przymrużeniem trzeciego oka”. Jeśli to dla was nowość i lubicie filozoficzne rozważania oraz macie ochotę na dozę humoru, z tytułami Artura Przybysławskiego będziecie się świetnie bawić!☺️

Książka opisuje jak buddyści radzą sobie z gniewem oraz jakie praktyki stosują w celu utrzymania dobry relacji w rodzinie i społeczeństwie. Nie obyło się bez pewnych podstawowych "postulatów" buddyjskich, ale książka jest dobrym poradnikiem dla wszystkich. Ciekawe porównania i interesujące przykłady.

W 1845 r. Henry David Thoreau postanowił spędzić dwa lata w samodzielnie zbudowanym domu w lesie nad stawem z dala od ludzi, a bliżej swoich myśli. Utrzymywał się z pracy własnych rąk prowadząc w odosobnieniu i ciszy dziennik, który stał się rozprawą filozoficzną w formie 18 esejów. Thoreau był wielbicielem natury, którą uznawał za główne źródło poznania. Twierdził, że człowiek nie musi wysoko sięgać, aby zaspokoić swoje potrzeby, bo wszystko jest w stanie otrzymać od natury, ale musi ją szanować i poddać się jej rytmowi. Dzięki temu uprości a jednocześnie ubogaci duchowo swoją egzystencję. Jest to tekst nad wyraz aktualny, biorąc pod uwagę dzisiejszy rozwój cywilizacyjny, zagrożenia ekologiczne i „spalanie” się człowieka w konsumpcyjnym świecie, przez co staliśmy się wymagający, wygodni i uzależnieni od przeróżnych technologii. Wg mnie założenia płynące z esejów Thoreau są odpowiednikiem dzisiejszej filozofii minimalizmu, który opiera się na poszanowaniu natury, praktykowaniu zasad ekologii i posiadania tylko tego, co wnosi w życie człowieka wartość. To także rozwój osobisty, spokój i dbałość o relacje. Thoreau w swej filozofii wyraża troskę o drugiego człowieka i próbuje wskazać mu drogę do natury, która wg niego jest początkiem i końcem wszystkiego. Jego tekst to pochwała przyrody i zaprzeczenie istnienia wszelkich złudnych dogodności wymyślonych dla ludzi, z których codziennie korzystamy łudząc się, że służą nam i ułatwiają nasz żywot. Zachęcam do wczytania się w eseje Thoreau. Dzięki nim znajdziecie się w małym domku nad stawem w stanie Massachusetts i być może zainspirujecie się poglądami XIX w. filozofa.

Myślę, że książka jest świetnym początkiem zagłębiania się w cały świat buddyzmu. Temat buddyzmu poruszony jest bardzo kompleksowo (historia, założenia, odmiany, sytuacja dawniej i dziś),w sposób bardzo konkretny, ale potocznym językiem = całość jest łatwo przyswajalna. Zdecydowanie polecam jako bazę i początek do dalszych poszukiwań w tym temacie.

Ciekawy tybetańsko-buddyjski tekst o pośmiertnej wędrówce człowieka do wyzwolenia z kręgu samsary lub ponownych narodzin. Tytuł jest mylący, bo jak dowiadujemy się w przedmowie, bardzo dobrej, tego typu teksty choć popularne w Tybecie nie stanowią jednego zbioru pouczeń, a ich znajomość wśród Tybetańczyków jest ograniczona i wielu nigdy o nich nie słyszało. Interesujące jest też to na ile tekst czerpie z samego buddyzmu, a ile to naleciałości z pierwotnych wierzeń Tybetańczyków które idealnie odnalazły się w nowej religii. Niestety tego w przedmowie czytelnik nie uświadczy. Całość pracy dopełnia świetna przedmowa, wspomniana wcześniej, wprowadzająca czytelnika w dzieło i komentarz Junga - czysty bełkot.

Książka, po której zaczęłam regularnie medytować :) Yongey Rinpoche- jest w tej książce pełnym życzliwości przewodnikiem, który w mądry, ale nieprzeintelektualizowany sposób przybliża zagadnienia praktyk buddyzmu tybetańskiego. Ponieważ odbiorcami jesteśmy my, ludzie z tzw. świata zachodu, jest tu też dużo odwołań do neuronauki. Znajdziemy tu także opowieści o własnych zmaganiach autora z lękiem i trudnymi emocjami, okraszonych dużą dawką dystansu i humoru. To ten rodzaj książki, po której szczerze poczułam chęć wykonywania systematycznej pracy wewnętrznej, ukatywniającej szczęście i współczucie.

Na poradnik "Sztuka szczęścia w trudnych czasach" składa się cykl rozmów amerykańskiego psychiatry Howarda Cutlera z Dalajlamą XIV. Spisane przez tego pierwszego mają formę narratorką. Znajdziemy tu dwa sposoby patrzenia na szczęście. Jedno: duchowe, buddyjskie, tybetańskie, drugie: lekarskie, psychologiczne, biologiczne, amerykańskie. Zarówno lekarz jak i Jego Świętobliwość badają i opisują przyczyny ludzkiego cierpienia których jest mnóstwo. Szukając jednoczenie panaceum na te bolączki. W drugiej z książek ich autorstwa skupiają się nie na pojedynczym człowieku ale na społeczeństwie. Przykłady z aktualnych wydarzeń, w pełni potwierdzają przytaczane tezy. Sposób prowadzenia pióra balansuje między niewymuszoną swobodą a teoretyzowaniem. Pewne myśli na różne sposoby zapisano wielokrotnie, zwiększając pojemność książki. Podobały mi się psychologiczne wywody dotyczące rozwoju mózgu u przodków, po których odziedziczyliśmy sposób reagowania na otoczenie. Publikacja udowadnia że szczęście można osiągnąć dzięki otwartości, empatii, życzliwości i pozytywnym emocjom. Gorąco polecam stawiam 8/10.

dla adeptów Zen - pozycja obowiązkowa. dla poszukujących swojej duchowej drogi na pewno będzie ciekawym i inspiującym punktem wyjściowym. język i forma jest zrozumiała i bardzo sugestywna, treść jednocześnie jest blisko życia i pełna z niego przykładów. polecam

W tej książce się zakochałam i miałam wrażenie, że przez nią płynę. Wspaniała i merytoryczna pozycja, z której możemy dowiedzieć się, w jaki sposób miłość i seksualność są postrzegane przez buddyjskiego lamę. Po raz pierwszy spotkałam się z religią/systemem filozoficznym, który w tak piękny sposób o tym mówi. Nie ma tu bzdurnych nakazów, prób wchodzenia komuś do łóżka i wmawiania, że to, co dla nas naturalne jest złe i grzeszne. Niezależnie od tego, jakie masz poglądy, czy jesteś ateistą, agnostykiem czy wyznajesz jakąkolwiek religię, sięgnij po tę książkę. Jest piękna i trochę wyzwalająca.

Jiddu Krishnamurti (1895–1986) był hinduskim filozofem i nauczycielem duchowym, uznawanym za jedną z najbardziej wpływowych postaci dwudziestego wieku. Do bliższego poznania jego filozofii skłonił mnie sam życiorys autora – tak fascynujący, że mógłby posłużyć za scenariusz filmowy. Krishnamurti przez całe życie poszukiwał odpowiedzi na pytania o istotę i sens istnienia, a efektem tych doświadczeń jest właśnie „Wolność od znanego”. Książka ta nie jest jednak gotowym zestawem recept, lecz zaproszeniem do radykalnej podróży w głąb siebie. Podróży, której warunkiem jest porzucenie całego dotychczasowego bagażu: uprzedzeń, wyuczonych opinii i narzuconych nam schematów. W szesnastu rozdziałach Krishnamurti dzieli się prawdą, do której dotarł po długiej drodze poszukiwań. Już na wstępie uderza w nas stwierdzeniem, że „jesteśmy ludźmi z drugiej ręki” – nasyceni cudzymi przekonaniami i prawdami z książek, tracimy zdolność do samodzielnego odkrywania świata. Według autora człowiek podążający za autorytetem nigdy nie zazna prawdziwej wolności, ponieważ autorytet zawsze pełni funkcję cenzora. Filozof wznosi się ponad religie, nie formułuje gotowych doktryn i nie stawia się w roli guru. Uważa, że każdy z nas powinien być dla siebie jednocześnie nauczycielem i uczniem. Tekst książki jest bezpośredni, niemal surowy i pozbawiony zbędnych ozdobników, co tylko podkreśla radykalizm jego myśli. Nie znajdziemy tu zbędnych słów – każde zdanie wnosi konkretną wartość. Prawdy opisane przez filozofa mogą w pierwszej chwili szokować i budzić naturalny opór, jednak powolna lektura pozwala na zrozumienie jego myśli. Autor nie daje gotowych recept; jego książka to zaledwie zaproszenie do bezkompromisowego wglądu w strukturę własnej świadomości. Osiągnięcie stanu czystej, niczym niezmąconej świadomości Krishnamurti porównuje do wypłynięcia przez ciasny przesmyk na bezkresny ocean i zanurzenia się w tym, co ponadczasowe i niewyrażalne. Pozostawia czytelnika z pytaniem, czy ma on w sobie dość odwagi, by odrzucić wszystko, co oswojone i wypłynąć na otwarte, nieznane wody w poszukiwaniu prawdziwej wolności.

Pozornie miła i przyjemna, książka jest jednak na bardzo wysokim poziomie abstrakcji. Filozofia zen w czystej postaci. Pomimo, że idee buddyzmu, zen i szeroko rozumianych filozofii wschodu nie są mi obce, to jednak przy lekturze tej książki czułam silny sprzeciw. Nie potrafię zanurzyć się całkowicie w świecie bez pojęć, bez kategoryzacji, w świecie w którym jestem tym i jestem wszystkich, w świecie całkowitej współzależności. Jednym słowem nie chcę odrzucać ja, nie uważam tego jedynie za konstrukcję myślową, i nie odrzucam zasady niesprzeczności(chociaż chwilami mam wątpliwości, czy aby faktycznie wszystko jest nią objęte). Z drugiej strony uważam, że raz na jakiś czas dobrze jest się zagłębić w lekturę tego typu. Uzyskuje się nieco szersze rozumienie rzeczywistości. Może też to być drogą do podjęcia ćwiczeń medytacyjnych bez całej tej filozoficznej otoczki.

Zdecydowanie najlepsza książka o zen, jaką dane mi było przeczytać. Ukazuje sedno tej religii na przykładzie praktyki, co jest najistotniejszą kwestią. Są tutaj podane przykładowe koany, relacje z dokusan (czyli spotkań z mistrzem) oraz świadectwa oświecenia. Warstwa teoretyczna jest bezustannie odnoszona do medytacji, bo przecież bez zazen zen jest tylko figlem umysłu. Niezwykle wartościowa pozycja, dzięki której w końcu pojąłem czym jest zen i sam zacząłem siedzieć ze skrzyżowanymi nogami. Na głowę bije chociażby Wprowadzenie do Buddyzmu Zen Suzukiego, które w porównaniu do tej książki, jawi mi się jak brudny kawałek węgla do krystalicznie czystego diamentu.

 🧘‍♂️ Pustka, która chichocze 🧘‍♂️ czyli jak Artur Przybysławski zrobił z buddyzmu stand-up o istnieniu 📚 Gatunek: filozofia z herbatą i przymrużeniem trzeciego oka
 🌡️ Nastrój: lekko ironiczny, z dystansem i herbatą w dłoni
 ⭐️ Ocena: 6,5/10 — miejscami błysk, miejscami labirynt myśli, ale całość trzyma klimat ☯️ Migawka ☯️ Nie spodziewałem się, że filozofia buddyjska potrafi być aż tak… rozbawiona.
Pustka jest radością to książka, która nie każe medytować w ciszy, tylko raczej śmiać się z własnych koncepcji.
Przybysławski ma talent do wkręcania myśli w śrubki logiki — niby poważnie, ale z takim luzem, że Wittgenstein, Kant i Nagarjuna wyglądają tu jak członkowie jednego kabaretu metafizycznego. 🪞 Kilka spojrzeń w lekturę 🪞 🪷 Stoicyzm orientalny. Tak bym to nazwał. Bo sedno tej książki to właśnie spokój — ale nie ten ciężki, zakonny, tylko rozluźniony, jak po długim śmiechu. „Nie ma problemu” — mówi Przybysławski. I faktycznie, większość naszych problemów rozpuszcza się, gdy przestajemy traktować je jak realne przedmioty. 🪶 Humor jako medytacja. Filozofia, która pozwala demolować stół, analizując, czy stół bez nóg nadal jest stołem, to już poziom zen z autoironią. Autor pokazuje, że rozum też potrafi się bawić — a czasem, żeby pojąć pustkę, trzeba po prostu puścić wrotki. 🧩 Rytm zrozumienia. Momentami miałem wrażenie, że książka jest jak mantra: trochę się gubiłem, trochę odpływałem, a potem nagle — klik, wszystko wskakuje na swoje miejsce. Kiedy uda się złapać ten rytm, rozumienie pojawia się nie z głowy, ale jakby z uśmiechu. 🧠 Sedno 🧠 To nie podręcznik buddyzmu, tylko filozoficzna zabawa w odpuszczanie.
Pustka nie jest nicością — jest przestrzenią, w której rzeczy przestają nas uwierać.
Autor rozbraja pojęcia, jakby chciał powiedzieć: spokojnie, nawet jeśli wszystko jest puste, to wciąż możesz się tym cieszyć. 🕯️ Refleksyjnie 🕯️ Nie zawsze byłem w stanie nadążyć — momentami tekst się rozmywał, jakby medytował sam nad sobą.
Ale właśnie w tym jest jego urok. To książka, którą się nie tyle „czyta”, ile wchodzi w jej rytm. W końcu zaczynasz sam rozkładać rzeczywistość na części i śmiać się z tego, że próbowałeś ją naprawiać. 🪄 Finalne 🪄 To filozofia, która odpuszcza z klasą.
Zamiast mistycznych uniesień — błysk rozumu wśród śmiechu.
Przybysławski przypomina, że pustka nie boli — pustka rozluźnia. 6,5/10 – książka dla tych, którzy lubią myśleć o niczym… i wreszcie zrozumieć, że to naprawdę coś. 💡 Clue 💡 „Najlepszy sposób na rozwiązanie problemu – to zorientować się, że go nie było.”