Martynka. Zaczynam czytać z Martynką. Nowa koleżanka

Oto Tadek, jest głodny ale do obiadu daleko chce cukierki ale są na półce bierze mopa i bierz pudełko z cukierkami znowu sukces. Oto Natalka która pytała się ile zarabia pies? Co jada hipopotam? Była bardzo ciekawska. Ksiązka konczy sie jak Tadek idzie spac

Tytułowa bohaterka jest małą dziewczynką, którą spotykają różnorodne przygody, dzięki czemu każdy młody czytelnik ma szansę utożsamić się z nią. Nie ukrywam, że mnie książka nie zachwyciła, ale mój czterolatek polubił ją - zwłaszcza historię o złamanej nodze.

Zbiór opowiadań o uroczej Martynce i Jej przygodach. Atutem jest przekład Wandy Chotomskiej - dużo fragmentów się rymuje co sprawia że w głośnej lekturze to pięknie wybrzmiewa. Opowiadania mają często walor edukacyjny np są informacje o koniach, jeździe konnej, żeglowaniu itd. I do tego wszystkiego piękne bardzo klasyczne ilustracje. Bardzo polecam

Mały Antek zawsze na lato przyjeżdżał do babci i dziadka. Babcia mu gotowała pyszne potrawy, a on zawsze wszystko zjadał z wielkim apetytem. Chłopiec pomagał dziadkom z chęcią. Uwielbiał te wakacje, spacery po lesie a w szczególności starą jabłonkę, która dawała przepyszne owoce. Pewnego lata Antek się zdziwił, że jabłonka zaczęła usychać i nie miała żadnych owoców. Bardzo go to zmartwiło, ale wziął sprawy w swoje ręce - postanowił wykopać rów od rzeczki do jabłonki. W szopie znalazł deski i zrobił na jabłonce dom. Co się stało, kiedy przybyli robotnicy, którzy mieli ściąć jabłonkę? Czy powstała droga w jej miejscu? Czy jak wrócił za rok, jabłonka stała na swoim miejscu? Przeczytajcie koniecznie o wielkiej miłości chłopca do drzewa.

Świetna książka dla młodych czytelników, na pewno zaskoczy Was ta historia! Jest zabawnie ale i poważnie, trochę groźnie i trochę smutno... ale zapewniam, że czyta się rewelacyjnie, a dzieci słuchają od początku do końca. Jedna z lepszych książek dla maluchów, które miałam okazję ostatnio czytać.

Niektóre dzieci mają problem ze skupieniem się na treści czytanej książki. I nie jest to ich wina - w końcu dzieci są pełne zapału, energii, przez ich umysł przewijają się setki myśli i szalonych pomysłów. Bywa jednak tak, że dobrze dobrana książka zaciekawi naszą pociechę na tyle, aby dotrwała do końca powieści. Dzisiaj pragnę przedstawić Wam kolejną książkę, wartą uwagi: jest to "Martynka". Ola zachwycona jest wyjątkowo naturalną postacią dziewczynki: przeżywa radości i smutki, czasem musi pokonać strach przed nieznanym, zmęczenie czy uporać się ze zmianami w życiu. Martynka żyje bardzo aktywnie - uczy się jeździć konno, pływać, uwielbia zajmować się przydomowym ogrodem, czy spacerować po łące wraz ze swoim nieodłącznym przyjacielem: Pufkiem. Książka nie jest przeznaczona wyłącznie dla dziewczynek (chociaż sama z początku odnosiłam takie wrażenie). Praktycznie w każdej części Martynce towarzyszą bracia: Alanek i Jaś, kuzynostwo lub nowo poznani przyjaciele. Jest to niezwykle istotne - bo dzieci utożsamiają się z bohaterami książki. A w przypadku odmiennej płci bywa to trudne - może powodować skrępowanie. Seria "Martynka" składa się aż z 50 części. I chociaż książki nie należą do najdroższych, to zakup wszystkich, może zbliżyć nas do bankructwa. Warto więc pomalutku zakupywać poszczególne części, wzbogacając nie tylko dziecięcą biblioteczkę, ale także słownictwo i wyobraźnię naszych pociech. Sądzę, że książki są idealne dla dzieci, które marzą o posiadaniu własnego zwierzaka: pokazują, że opieka (w tym wypadku) nad czworonogiem, to nie tylko zabawa, ale także spore obowiązki i zmartwienia. Pufek, to sympatyczny psiak, ale nie jest w stanie odmówić sobie pogonienia leśnej zwierzyny, czy zbłąkanego kota. Często ucieka, niszczy ulubione rzeczy Martynki - co wcale nie oznacza, że jest złośliwy czy źle wychowany. O nie - to tylko psia natura, którą należy zaakceptować. Tak więc wraz z Olą książki polecamy i do miłej lektury serdecznie zapraszamy!

Jaś ma bardzo mocno kręcone, czarne włosy, przez co staje się przedmiotem drwin w szkole. Inni uczniowie, jak to zwykle bywa, zaczynają go przezywać. Daniel, kolega z klasy, wymyśla mu przezwisko "Czarny Baran". Pewnego dnia Jaś tworzy rysunek swojego zaczarowanego przyjaciela. Nazywa go - Kumpelek. Jest to wyimaginowany przyjaciel, lecz Jaś słyszy jego głosik dochodzący spor szafy, karmi go ciasteczkami a Kumpelek odwdzięcza się, pocieszając Jasia w trudnych chwilach. W klasie pojawia się nowy chłopiec - Romek. Jaś się szybko z nim zaprzyjaźnia i zaprasza go do domu. Czy Jaś opowie Romkowi o Kumpelku? Przeczytajcie. Życiowa lektura dla młodszych o konfliktach i przyjaźniach w szkole.

Świetna książeczka! Przepiękne ilustracje - to raz. Zresztą to zaleta zarówno tej serii, jak i serii o Martynce. Ciekawa i pouczająca treść - to dwa. Niby prosta opowiastka o spacerze w lesie, a jednak udało się autorce przemycić w tekście bardzo dużo wartościowych informacji - począwszy od opisu kilku gatunków ptaków, na opisie zwyczajów leśnych zwierząt kończąc. Realizm zmieszany z bajkowością - to trzy. Też chciałabym podczas spaceru móc podejść do sarenki i ją pogłaskać, czy bez poczucia zagrożenia podejrzeć jelenie na rykowisku lub buszujące dziki - ale przecież wiem, że to raczej niemożliwe. Ale trzeba być dorosłym, żeby zdawać sobie z tego sprawę. Dla dzieci możliwe jest wszystko - na tym zresztą polega magia dzieciństwa. Całości obrazu dopełnia tu element grozy: gdy dzieci dostrzegają ciemniejszą stronę natury. To sprawiło, że opowieść nie jest tylko banalną historyjką, jakich wiele, ale wnosi pewien element dydaktyczności.

Zbliża się Dzień Matki. Martynka z Jankiem mają problem z wyborem prezentu. Chcą zrobić mamie niespodziankę, ale nie uzbierali wystarczających funduszy, a nie chcą, by tata dorzucał się do ich zakupu. Na szczęście z odsieczą przychodzą dziadkowie. Ich pomysły na własnoręcznie wykonane prezenty dla mamy przypadną do gustu nie tylko Martynce i Jasiowi, ale również ich kuzynkom. Dzieci czeka niezwykle pracowity weekend. Z jednej strony jest to przesympatyczna książeczka do samodzielnego czytania przez dziecko. I ze względu na postać Jasia może być interesująca także dla chłopców. Bardzo subtelnie podpowiada, jakie prezenty mogą się spodobać mamie. Z drugiej strony nie mogę się pozbyć wrażenia, że to taka niezwykle kolorowa wydmuszka. Ale to moje zdanie mogę schować sobie do kieszeni, skoro dzieciom się podobało...

"Skarb Arubaby" to wciągająca historia dla dzieci autorstwa Małgorzaty Strzałkowskiej z ilustracjami Mikołaja Kamlera. Tomek i Ola spędzają wakacje u wujka Anatola i przeżywają tam mnóstwo przygód. Akcja zaczyna się, gdy znajdują mapę prowadzącą do ukrytego skarbu. Czy uda im się rozwiązać zagadki i odnaleźć legendarny skarb pirata Arubaby? Książka napisana jest prostym, zrozumiałym dla dzieci językiem i zawiera dużo humoru. Ilustracje Kamlera są kolorowe i dynamiczne, co dodatkowo uatrakcyjnia lekturę. "Skarb Arubaby" to idealna propozycja dla młodszych czytelników, którzy lubią przygodowe historie.

Kolejny zachwyt serią, już nie liczę który. Jak w opisie książka ma wiele zalet wydania, formy, treści itp POLECAM O samum opowiadaniu można opowiedzieć ... "Psotnice podwórkowe Rafała Witka to zabawna i urocza opowieść o dwóch psotnicach – bliźniaczkach – Olce i Olci, które ciągle płatały figle mieszkańcom skwerku przy ulicy Kota w Worku. Pewnego dnia psotnice trafiają do Akademii Dziwnych Umiejętności, gdzie uczęszczały na kurs wróżek podwórkowych. Czy niesforne dziewczynki zmienią się na lepsze, czy skończą kurs i czy uda im się otrzymać dyplom wróżki podwórkowej? Odsyłam do lektury tej wyjątkowo ciekawej książki." Słowniczek ka końcu książki: - bywalec - delikatesy - internet - klub fitness - lampa błyskowa - madame - menadżer - śmiać się do rozpuku

Choć uwielbiam Strzałkowską, to ten tytuł nie jest jej najlepszym, a moim ulubionym. "Rady nie od parady" to wg mnie bardziej lektura dodatkowa, uzupełniająca - ale jest kilka powodów, dla których warto ją mieć. Z jednej strony jest bardzo fajna, bo porusza tematykę dobrego i złego zachowania - pomaga w wychowaniu dzieci. Ale obawiam się, że nie jest to lektura dla dzieci poniżej 7 roku życia. Słownictwa znajdującego się w treści wierszy nie zrozumieją przedszkolaki, więc to na pewno książka dla "szkolniaków". Chyba najlepiej od drugiej klasy... Dodatkową zaletą tej książki jest krótka treść wierszy. Jeden wiersz opisuje jeden problem i znajdziemy w nim jedną złotą radę. To ułatwia czytanie i sprawne przerabianie lektury w szkole, albo daje świetny początek o zachowaniu w domu w luźnej rozmowie z dziećmi. Polecam, zwłaszcza jeśli dzieci lubią rozmowy o zachowaniu, o innych lub lubią "pomyśleć" po lekturze.

Kolejna książeczka dla miłośników psów oraz dzieci trenujących samodzielne czytanie. Jest jesień. Zuzia chodzi z pieskiem na spacery. Wydaje jej się, że wszystkie pieski mają ładne ubranka na jesienną pluchę, tylko jej Medor ma obrożę. Gucio ma cudowny sweterek w żółte paski, Maciuś ma wdzianko w niebieskie kropki, Kapselek ma śliczną kamizelkę.... Skarży się mamie. A mama, czy umie zrobić ubranko dla psa? Skąd piesek otrzyma nowy sweterek? Jak się skończy spacer w ulewnym deszczu dla pieska? Bardzo piękne ilustracje w kolorach ciepłej pomarańczy i brązu. Polecam ❤️🩷🧡💛

Pies Tytus świętuje pierwszą rocznicę bycia detektywem. Okazja sprzyja świętowaniu, więc przygotował tort, zaprosił też Korka, ale ten - wprawdzie przyszedł punktualnie - to jednak wyglądał niewyraźnie... Okazało się, że uroczystość trzeba przełożyć, ponieważ zaginął Zorro, brat kotka Pazurka, wielki nicpoń. Rano dostał misję, by pójść do wujenki Łapki pożyczyć kubek cukru i nadal nie wrócił a wszyscy się martwią. Detektyw rusza na poszukiwania i z pozoru nieistotne elementy otoczenia poddają mu myśl, gdzie może być Zorro. Jakie niespodziewane zakończenie czeka na małego czytelnika? "Tytus w cyrku" to kolejna już pozycja z drugiego poziomu nauki czytania od Egmontu, którą miałyśmy okazję poznać - idealnie dopasowana do aktualnych umiejętności mojego dziecka. Sugestywne ilustracje, sylabizowanie, duża czcionka - to cechy tej książeczki. Jedynie w tym przypadku muszę "przyczepić" się do samej treści, bowiem początek historii zaginięcia kotka jest dosyć zawiły i mało interesujący dla pięciolatki, ogromnie ją zniechęcał do czytania. Dopiero od chwili, gdy detektyw dociera do małpki opowieść zaczęła ją interesować i chciała wiedzieć jak się skończy. Czy Zorro się odnajdzie i co nabroił od chwili zniknięcia? Dla kogo był Asystentem do spraw Gier i Wygłupu?

Bardzo wciągająca, zabawna, piracka historia, przemycająca subtelnie pochwałę empatii, opiekuńczości, odpowiedzialności. Seria "Czytam sobie" jest bardzo pomocna. To trzypoziomowy program wspierający w nauce czytania dla dzieci w wieku 5-7 lat. Poziom 1 obejmuje krótkie zdania, 150-200 słów w tekście, 23 podstawowe głoski języka oraz ćwiczenia sylabizowania. To właśnie głoskowanie jest najbardziej użyteczne dla mojej 6-letniej córki 💛

Dzieci nie rodzą się z miłością do książek. Jest takie mądre powiedzenie stwierdzające, że aby dziecko czytało trzeba samemu czytać. Jest w tym sporo prawdy, ale nie do końca, bo sama obserwacja to jednak za mało. Czerpanie przyjemności z czytania to naprawdę długie lata oswajania i ćwiczenia, a te nigdy nie są łatwe. Nauka czytania to dość długi proces wymagający dużego zaangażowania dziecka, opiekunów, rodziców i nauczycieli. Od atrakcyjności pierwszych książek z obrazkami, a później tekstów zależy dużo więcej niż zdajemy sobie sprawę. Przede wszystkim czytanie otwiera drzwi do wiedzy, pozwala wejść w świat analizy i lepszej świadomości świata, rozwijania rozpoznawania związków przyczynowo-skutkowych, rozwijania pamięci oraz daje możliwość wyszukiwania informacji. Można, co prawda uczyć się obrazami, ale zapamiętywanie większych treści, możliwość dotarcia do nich jednak związane są z pismem. Jak widać oswajanie dzieci z książkami jest ważne bez względu na to, jakie zdolności ono posiada, ponieważ umiejętność czytania pozwala na samodzielne docieranie do wiedzy z użyciem jakichkolwiek (niekoniecznie tylko książek) narzędzi. Jak skutecznie rozmiłować dziecko w samodzielnym czytaniu, odkrywaniu świata oraz lepszego kształtowania swoich talentów? Jak nauczyć dziecko czytania i nie zniechęcić do książek? Przede wszystkim dawać wzorce, sporo czytać. I to nie tylko sobie, ale przede wszystkim pociesze od pierwszych chwil życia, pokazywać, że świat słowa pisanego może zaczarować, przenosić w niezwykłe krainy, poszerzać wiedzę, a później podsuwać odpowiednie teksty przyciągające uwagę młodego czytelnika. Nauka czytania nie musi wiązać się z brnięciem przez długie nudne teksty lub czytaniem zdań, które dzieci nudzą brakiem akcji. Pierwsze książki do samodzielnego czytania mogą być pełne przygód lub codziennych spraw bliskich młodym czytelnikom, łączyć w sobie rzeczy znane z życia z baśniowymi. I tu z pomocą przychodzą nam pisarze, których publikacje wydano w ramach serii „Czytam sobie”, którą zapewne kojarzycie z Wydawnictwem Egmont. Obecnie nowe książki i wznowienia wcześniejszych ukazują się w Wydawnictwie Haperkids. Sama seria ma już dziesięć lat! I ciągle cieszy się bardzo dużą popularnością. A wszystko przez to, że młodzi czytelnicy dostają tu teksty dostosowane do ich umiejętności, potrzeb i zainteresowań młodych czytelników. Rozbudowana i wielotematyczna seria ma trzy poziomy trudności. W pierwszym do każdego zdania mamy ilustrację. Młodzi czytelnicy uczą się składać słowa, czytać podstawowe głoski. Książki zawierają niedługie, proste i jednocześnie bardzo interesujące historie, które możemy zaliczyć do różnych gatunków. „Składam słowa” – to temat przewodni tego poziomu. Niedługie teksty zawierają od 150-200 wyrazów, 23 podstawowe głoski i ćwiczenia głoskowania. Wiele czytanek wprowadza dzieci w świat nauki, zagadnień związanych z różnymi dyscyplinami, ale jest też codzienność z apkami, grami i sporo baśniowego bujania w obłokach. W drugim poziomie zobrazowano nieco dłuższy tekst. Młodzi czytelnicy znajdą nieco bardziej rozbudowane opowieści zachęcające do czytania większej liczny słów. „Składam zdania” – to podtytuł tego poziomu. Znajdziemy w nim od 800 do 900 wyrazów w tekście (czyli ciągle niedługie historie),dłuższe zdania oraz dialogi w fabule. Do tego nadal ćwiczymy 23 podstawowe głoski, sylabizujemy trudniejsze wyrazy i powoli wchodzimy w świat ortografii. Trzeci poziom, czyli „Połykam strony” to już dłuższe opowieści liczące od 2500 do 2800 słów w tekście. Książki te cechuje prostota, rozwijanie dziecięcej wyobraźni, przemycanie wiedzy o świecie, wprowadzanie w świat nauki, bo na nią człowiek nigdy nie jest za młody tylko musi być odpowiednio zaprezentowana. A na końcu całość dopełnia alfabetyczny słownik trudniejszych wyrazów, aby rozwijać w czytelnikach potrzebę szukania wyjaśnienia znaczenia wyrazów. Na każdym poziomie na końcu każdej książki znajdziemy naklejki. Są tam też zadania sprawdzające umiejętność czytania ze zrozumieniem. Duża czcionka, wyróżnienie trudniejszych wyrazów, a do tego proste, interesujące historie sprawiają, że dzieci chętnie sięgają po te lektury. Po opanowaniu czytania mały odkrywca może sobie zrobić dyplom zakończenia kolejnego etapu nauki czytania. My wprowadziłyśmy zasadę, że córka stara się zrobić ilustrację tematyczną do książki, przyklejamy w rogu naklejkę-odznakę i przyklejamy taki dyplom na ścianie, aby dziecko mogło pochwalić się przeczytaną książką, przypomnieć sobie zawartą w niej historię. Wybór książek z każdego etapu jest bardzo bogaty, dzięki czemu każdy znajdzie coś interesującego dla siebie. Warto u młodszych dzieci potraktować te opowieści jako czytanki do poduszki. Dzięki temu młody czytelnik oswojony z formą opowieści chętnie będzie sięgał po kolejne. Do tego rozwijanie umiejętności czytelniczych to też uważne śledzenie postępów dziecka. Nie należy przeskakiwać z poziomu pierwszego na trzeci, bo nam wydaje się, że to już czas. Warto dać dziecku czas, r

Rejs na Titanicu z perspektywy małej Ewy i jej mamy. Przez całą książeczkę drżałam o ich życie.... "Ewa jest w swoim pokoju. Mama jej opowiada bajkę na dobranoc. Zasypia, kiedy ich statek nabiera wody..." Dobrze zilustrowana historia. Książeczka może okazać się trudna dla początkujących czytelników, ma dużo trudnych terminów i niezrozumiałych dla dziecka imion: Bertram, Reginald, Ballard. Mimo to polecam.

"Koc trolla Alojzego" to bajka z serii czytam sobie. Jest to seria książek podzielona na kilka poziomów. 1 poziom -składam słowa, 2 poziom - składam zdania, 3 poziom - połykam strony. Książki mają wspierać naukę czytania. Obecnie ze starszym synem czytamy tę serię z poziomem pierwszym. Polecam książki z tej serii. A co przemawia na plus. Fajne ilustracje, ciekawe historie, wyciągnięte ze zdań pojedyncze słowa wypisane większą czcionką które ma przeczytać dziecko. Mój syn jest bardzo dumny że może przeczytać coś rodzinie. Ba młodszy który jeszcze liter nie potrafi też chce czytać. Każe sadzać się na kolanach i podpowiadać tekst. Jak widać wspólne czytanie w tej formie cieszy całą rodzine

Leciutka, wesoła książeczka dla maluchów rozpoczynających przygodę z czytaniem. Mała, wesoła Fretka odwiedza klasę Kacpra. Widząc 2 osy, dostaje małpiego rozumu - robi dzikie skoki, wariacje i straszny bałagan, a wszyscy wokół biegają próbując złapać zwierzątko:) Aż tynk leci ze ścian! Czy dzieciom uda się powstrzymać szkolną katastrofę? Przeczytajcie!