Profil użytkownika: Wioleta

"(…) istnieje więcej niż jeden rodzaj szczęśliwego zakończenia".


Katastrofa Titanica jako symbol tragizmu ludzkich losów już na stałe zagościła w światowej popkulturze więc wydawałoby się, że nie ma co liczyć na coś świeżego w tej płaszczyźnie. A jednak ta książka pokazała, że można na kanwie tej tragicznej historii zbudować nową, w której motyw ukrytej tożsamości będzie wywoływać równie silne emocje.

Frances Quinn to pisarka nazywana "mistrzynią powieści historycznej", która dorastała w Londynie i studiowała anglistykę w Cambridge. Jako dziennikarka pisała teksty do takich magazynów jak "Prima", "Good Housekeeping", "She", "Woman’s Weekly" i "Ideal Home" oraz zajmowała się także copywritingiem. Autorka mieszka obecnie w Brighton.

Elinor to córka "króla bawełny", która zaręcza się z przystojnym Frederikiem. Małżeństwo nie przynosi jej jednak miłości i szczęścia, a jedynie samotność i zniewolenie. Gdy w lordowskiej rezydencji zostaje odseparowana od własnego syna, słowo wolność zaczyna nabierać dla niej nowego wydźwięku. Rejs "Titanikiem" staje się dla Elinor szansą, dzięki której kobieta rozpoczyna w Nowym Jorku życie pod inną tożsamością.

Jeśli uwielbiacie zżywać się z bohaterami czytanych przez was powieści to "Zaginiona z Titanica" z pewnością trafi w wasz gust. To bowiem książka, w której losy głównej bohaterki okazują się tak mocno zajmujące, że nie sposób odłożyć jej lektury aż do ostatniej strony. Elinor, początkowo naiwna i łatwowierna, nasycona romantycznymi wizjami wprost z książek Jane Austen i Charlotte Brontë od samego początku wzbudza sympatię i swoistą czułość. Jednak najbardziej intrygującą część osobowości bohaterki pokazuje jej drugie życie w Nowym Jorku, w którym kobieta szybko dostosowuje się do nowej rzeczywistości. Tak głębokie wejście w życie Elinor nie byłoby możliwe gdyby nie trafnie zastosowana przez autorkę pierwszoosobowa narracja protagonistki.

"Zaginiona z Titanica" jako powieść historyczna zawiera bogate i sprawnie zaprezentowane tło historyczno-obyczajowe. Akcja książki rozpoczyna się w 1910 r. przechodząc płynnie przez kolejne lata, a jej punktem zwrotnym jest oczywiście katastrofa Titanica z 1912 r. Czytelnik otrzymuje więc w fabule obraz różnic pomiędzy brytyjską arystokracją a klasą przedsiębiorców, którzy zapracowali na swój majątek oraz barwnie przedstawiony, głośny i tętniący życiem, Nowy Jork tamtych czasów. Pomiędzy jednym a drugim mamy jeszcze oczywiście katastrofę Titanica i niemoc związaną z wyparciem z pamięci głosów tonących ludzi. Wszystkie te elementy tworzą barwne tło do przedstawienia losów głównej bohaterki.

Frances Quinn oddała w ręce czytelników nasyconą wieloma emocjami powieść o kobiecej odwadze, pragnieniu niezależności i sile matczynej miłości. "Zaginiona z Titanica" to bowiem książka, która wielokrotnie was wzruszy, czasami zdziwi i na pewno skłoni do refleksji nad ludzkimi dramatami związanymi z katastrofą Titanica. Losy Elinor zgłębiałam jak zahipnotyzowana, bo stała mi się niezwykle bliska, więc teraz i wy wybierzcie się z bohaterką w tę wspaniałą, acz czasami bolesną, wędrówkę w czasie.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl

"(…) istnieje więcej niż jeden rodzaj szczęśliwego zakończenia".


Katastrofa Titanica jako symbol tragizmu ludzkich losów już na stałe zagościła w światowej popkulturze więc wydawałoby się, że nie ma co liczyć na coś świeżego w tej płaszczyźnie. A jednak ta książka pokazała, że ...

Rozwiń

Zwiń

"Jedni chłopcy lubią misie, inni ludzki strach".


Bohaterka samochodziara i sensacyjny klimat to elementy fabularne tej książki, które sprawią, że "Stąd do jutra" zapewni wam godziwą rozrywkę na kilka wiosennych wieczorów. Jej kryminalny akcent zmotywuje was natomiast do podjęcia próby rozwikłania intrygi, w jaką wplątana została główna bohaterka. To chyba dobra zachęta do tego, by zajrzeć do tej powieści?

Agnieszka Kępkowicz pisze o ludziach wciągniętych w sprawy większe od nich samych, gdy nie mamy wpływu na to, co się przydarza, ale mamy wpływ na to, czy damy się złamać. Jej ulubione zajęcie to tworzenie opowieści i prowadzenie badań, bo oba polegają na odkrywaniu nieznanego.

Hanka mieszka w podwarszawskim Karczewie i w zasadzie wychowuje się w warsztacie samochodowym swojego ojca. Z upływem czasu sama prowadzi salon samochodowy, a jej firma dzięki zdobytym właśnie funduszom, ma szansę rozwinąć swoje skrzydła. Dobra passa kończy się, gdy jej księgowa zostaje zamordowana, a Hanka zostaje skazana za tę właśnie zbrodnię. Świat kobiety rozpada się w jednej chwili.

"Stąd do jutra" to powieść sensacyjna zachowująca wszystkie podstawowe elementy tego gatunku. Czytelnik poznając losy Hanki zostaje bowiem wciągnięty w historię pełną napięcia i mocno dynamicznej akcji zawierającej kilka zwrotów oraz zaskakujący finał. I jak to w tego typu książkach bywa, mamy szalone pościgi, głęboko ukryte tajemnice, kryminalny wątek, a także walkę o sprawiedliwość. Nie brakuje również miłości, w przypadku tej bohaterki, skomplikowanego i dość niejednoznacznego uczucia.

Podczas lektury powieści Agnieszki Kępkowicz uwagę czytelnika skupia kreacja Hanki "dziewczyny Bonda, pożal się Boże, z Mazowsza". Autorka stworzyła bowiem bohaterkę zdeterminowaną, pewną siebie, niebojącą się podjąć ryzyka, a do tego mającą smykałkę do motoryzacji. Takie swoiste przeniesienie na tę postać cech typowo męskich pozwoliło nadać jej wyrazistości i odczuwalnego pierwiastka wyjątkowości uwypuklonego w ukazanym kontraście pomiędzy nią, a jej siostrą.

"Stąd do jutra" to świetna propozycja dla wszystkich miłośników sensacyjnego klimatu, szybkiej akcji i nieprzewidywalnych wydarzeń fabularnych. Agnieszka Kępkowicz w swojej książce pokazuje, jak wielką siłę ma kobieca determinacja w powiązaniu z matczynym instynktem oraz jak takie połączenie potrafi zaskoczyć. To także opowieść o tym, że czasami pomimo strachu po prostu należy "Przeskoczyć stąd do jutra".

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl

"Jedni chłopcy lubią misie, inni ludzki strach".


Bohaterka samochodziara i sensacyjny klimat to elementy fabularne tej książki, które sprawią, że "Stąd do jutra" zapewni wam godziwą rozrywkę na kilka wiosennych wieczorów. Jej kryminalny akcent zmotywuje was natomiast ...

Rozwiń

Zwiń

"Kiedy widzisz, co jeden człowiek może zrobić drugiemu, coś się w tobie zmienia. I już nigdy nie możesz udawać, że świat to takie bezpieczne miejsce".

W Podziękowaniach znajdujących się na końcu tej książki Żaneta Górecka napisała, że skoro w niej coś zadrżało przy jej pisaniu to ma nadzieję, że i w nas, w czytelnikach, coś drgnie podczas jej lektury. W moim przypadku to życzenie autorki zostało spełnione, bo "Nieudane doręczenie" dotknęło tych najbardziej skrywanych przeze mnie miejsc w podświadomości odpowiedzialnych za strach przed złem obecnym w każdym z nas. Takie debiuty mogłabym czytać cały czas!

Żaneta Górecka to mająca milion myśli na minutę, mieszkająca koło Łodzi, studentka V roku prawa w trakcie obrony pracy magisterskiej. Miłośniczka sportu, górskich wędrówek, klocków Lego oraz literatury kryminalnej. Autorka pracuje na co dzień w kancelarii jako księgowa, jest szczęśliwą mamą trójki kociaków. "Nieudane doręczenie" to jej debiut literacki.

Pracownicy kancelarii komorniczej próbując doręczyć pismo, znajdują zmasakrowane ciało w domu Henryka Zielińskiego. Śledztwo w sprawie śmierci denata prowadzą komisarze Maja Lewandowska oraz Antoni Szymański oraz towarzysząca im patolog Katarzyna Osiczko. Sprawa komplikuje się, gdy blisko miejsca zbrodni policjanci odnajdują zaparkowany samochód z makabryczną zawartością bagażnika. Dochodzenie nabiera tempa i wymaga grzebania głęboko w przeszłości.

Mocny Prolog "Nieudanego doręczenia" to zapowiedź tego, czego można spodziewać się po lekturze tej książki. A jest tym mrok ludzkiej duszy, który wyziera niemal z każdej strony tego dreszczowca będącego hybrydą thrillera psychologicznego i kryminału. Żanecie Góreckiej udało się bowiem już w swojej pierwszej książce uchwycić złożoność ludzkiej natury i zaciekawić tym, co dzieje się w głowie człowieka. Ta powieść to nie tylko mocna, intelektualna rozgrywka dotycząca rozszyfrowania tożsamości mordercy, ale także dość głębokie pole do refleksji nad tym, czy każdy z nas jest zdolny do zła i czy niektóre powracające emocje potrafią… zabić.

Żaneta Górecka w swojej książce sprawnie posługuje się licznymi retrospekcjami, dzięki czemu z rozdziału na rozdział historia nabiera tempa, a pojawiające się liczne znaki zapytania związane z kilkoma liniami czasowymi intrygują coraz bardziej. Smaczku całości dodaje klimat dusznej, małej miejscowości i związanych z tym miejscem tajemnic. Warto także wspomnieć o tym, że autorka zadbała o prawdopodobieństwo wydarzeń w fabule i nie traktuje swobodnie policyjnych procedur, o czym świadczy, chociażby postać barwnej pani prokurator nadzorującej śledztwo, która niewątpliwie zwraca uwagę swoją kreacją.

Miłośników kryminałów z pewnością ucieszy fakt, że autorce udało się wykreować tak ciekawą parę śledczych, jakimi niewątpliwie są Maja Lewandowska oraz Antoni Szymański. Każdy z tych bohaterów niesie ze sobą swoją własną historię i trudny bagaż doświadczeń, więc połączenie linii kryminalnej z ich prywatnymi losami daje w rezultacie zajmującą lekturę. Myślę, że w szczególności doświadczenia Antka będą wywoływały w czytelnikach dużo różnorakich emocji.

To, co najmocniej wybrzmiewa z debiutu Żanety Góreckiej to myśl, że przeszłość nigdy nie śpi i jest nierozerwalnie związana z tym, co tu i teraz. I właśnie z taką refleksją zakończyłam lekturę "Nieudanego doręczenia", usatysfakcjonowana dodatkowo poprowadzeniem wątku kryminalnego. Muszę jednak przyznać, że otwarte zakończenie tej książki wyzwoliło we mnie apetyt na więcej, a to oznacza, że przed autorką trudne wyzwanie napisania drugiej części na podobnym poziomie. Ufam jednak, że mu podoła i czekam na kontynuację.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"Kiedy widzisz, co jeden człowiek może zrobić drugiemu, coś się w tobie zmienia. I już nigdy nie możesz udawać, że świat to takie bezpieczne miejsce".

W Podziękowaniach znajdujących się na końcu tej książki Żaneta Górecka napisała, że skoro w niej coś zadrżało przy jej pisaniu t...

Rozwiń

Zwiń

"Pewnie się zastanawiasz, Drogi Czytelniku, o co tu chodzi i czemuż tak długo to trwa. Szczerze powiedziawszy, ja też".


Jeśli miałabym wskazać moje największe wyzwanie czytelnicze ostatnich lat to będzie nim właśnie ta książka. Z jednej strony zaskakująco męcząca, z akapitami, które należy czytać fragmentarycznie, z kilkukrotnymi powrotami do zdań i słów, a z drugiej literacko odżywcza, pokazująca trochę zapomnianą obecnie siłę eksperymentów literackich. Nie możecie przegapić tej premiery w natłoku podobnie smakującej, "fastfoodowej" prozy.

Bogusz Hermaniuk urodził się nad fiordami w Stavanger, ale to Pomorze Zachodnie skradło jego duszę. Autor nie udziela się publicznie, a wiadomo o nim tyle, że ma duże poczucie humoru i nie czyta karmelowych noweli. "To uczucie ALBO O’Powieść Postwigilijna" to jego pierwsza wydana książka, ale nie jedyna, jaką napisał.

Wszystko i nic zaczyna się od porządkowania starej, bukowej komody déco mającej trzy rzędy szuflad. Mebel ten stał na swoim miejscu od zawsze i to właśnie jego obecność staje się przyczynkiem do surrealistycznej podróży po literackich motywach, języku i szeroko rozumianej popkulturze. Podróży niełatwej, bo jak zapowiada sam początek, autor umarł i nie żyje.

"To uczucie" to książka otwierająca przed czytelnikiem ciekawą, acz trudną perspektywę dyskursywnej konfrontacji z wielością artystycznych dzieł, które próbują odczytać świat. Utwór ten oferuje bowiem palimpsestowy model lektury, a więc świetnie odnajdą się w nim odbiorcy literatury pięknej, będący czujni podczas czytania i przede wszystkim potrafiący tropić różnorakie literackie konstrukcje w fabularnym labiryncie, jakim niewątpliwie jest ta książka. Wyeksponowana palimpsestowość tekstu Bogusza Hermaniuka jest kluczem do jej odczytania i jak pokazuje to dzieło, taki klucz może czasami otwierać wiele zamków i wiele drzwi.

Wielkie znaczenie w odczytywaniu poszczególnych akapitów książki Hermaniuka ma sama kompozycja pojedynczych zdań w tekście. Nie sposób bowiem podczas lektury nie zwrócić uwagi na ich części składowe i sposób, w jaki zostały połączone. Ta semantyczna wielowarstwowość generuje doświadczenie swoistej automatycznej refleksji wpisanej w ten właśnie utwór, którą pogłębia zmienny styl narracji, od barkowej po ironiczną oraz zaskakujące dyskusje narratora z Redakcją i Cenzorem. Smaczku całości dodaje barwna i przerysowana galeria postaci występujących w fabule z Dzierżyńskim i irlandzkimi jezuitami na czele, korelująca z obwolutą książki.

Czego w tym utworze nie ma! Już na samym początku jest śmierć autora, a potem liczne nawiązania do klasyków literatury, od Umberto Eco po Prousta i Gombrowicza, a także do szeroko rozumianej popkultury. W zasadzie przy lekturze "Tego uczucia" trzeba uruchomić swoje erudycyjne zdolności i przysiąść z notatnikiem, by z każdego zdania i z każdego akapitu, wyłuskiwać ukryte klisze, które swoją obecnością prowokują do refleksji w temacie nietrwałości sensów i przerostu formy nad treścią.

"To uczucie ALBO O’Powieść Postwigilijna" to książka reprezentująca niszową prozę, wymagająca od odbiorcy oczytania i przede wszystkim pełnego skupienia na każdym słowie i każdym obecnym w tekście dyskursie. Myślę, że jej autor, Bogusz Hermaniuk tworząc tak wielowarstwowy utwór musi być literackim wariatem, "(…) bo czyż „artysta” i „wariat” to nie – w gruncie rzeczy – pojęcia poniekąd tożsame?".

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"Pewnie się zastanawiasz, Drogi Czytelniku, o co tu chodzi i czemuż tak długo to trwa. Szczerze powiedziawszy, ja też".


Jeśli miałabym wskazać moje największe wyzwanie czytelnicze ostatnich lat to będzie nim właśnie ta książka. Z jednej strony zaskakująco męcząca, z akapitami, ...

Rozwiń

Zwiń

"Chciwość i żądza pieniądza jest rakiem wysysającym życie z tej planety".


Wbrew tytułowi to w głównej mierze książka o mężczyźnie, dla którego smakowanie życia jest ulubionym zajęciem. O człowieku, który żyjąc w świecie wielkich interesów, codziennie podejmuje grę, której stawką są milionowe zyski. Możecie go nie polubić, możecie go nie rozumieć, ale zajrzenie za kulisy jego luksusowego życia okazuje się pouczającą rozrywką.

Adam Gawłowski to menedżer mający duże doświadczenie w branży energetycznej, będący absolwentem Politechniki Warszawskiej. W 2004 r. obronił doktorat nauk technicznych na Wydziale Elektrycznym z dziedziny Elektrotechnika, a w 2011 r. zdobył tytuł Executive MBA University of Illinois. "Nadkobieta" to jego debiut literacki.

Adam ma czterdzieści pięć lat i jest jednym z najlepszych handlowców w dużej firmie energetycznej. Pewnego dnia trafia mu się interes życia związany z wielkim przetargiem. Aby zarobić swoją część, Adam podejmuje się współpracy z Rosjanami, którzy zrobią wszystko by dopiąć obranego celu. W międzyczasie mężczyzna poznaje uroczą Sandrę, która zdobywa jego serce.

"Nadkobieta" to książka odsłaniająca brudny świat i brudnych ludzi, którzy zakulisowo rządzą resztą społeczeństwa. Adam Gawłowski przy pomocy swojego bohatera, alter ego autora o tym samym imieniu, odsłania bowiem mechanizmy działania tajnych służb, walki pomiędzy rosyjskim a amerykańskim wywiadem oraz skalę pazerności polityków i prezesów różnorodnych państwowych spółek. Świat ukazany w tej powieści z jednej strony budzi wstręt swoją bezwzględnością i pogonią za zyskiem, a z drugiej przeraża realizmem sytuacyjnym. Nie da się ukryć, że po skończonej lekturze w głowie czytelnika może pojawić się myśl, że przecież to nie do końca fikcja literacka, bo tak właśnie się dzieje.

Adam Gawłowski za pomocą pierwszoosobowej narracji protagonisty, zabiera czytelnika do świata wielkich pieniędzy i dużego luksusu. Większa część akcji książki dzieje się bowiem w pięciogwiazdkowych hotelach, prestiżowych kurortach i eleganckich restauracjach. To właśnie tam, w otoczeniu drogich win i najdroższych dań, zapadają kluczowe decyzje mające wpływ na losy całego kraju. Takie specyficzne tło to z jednej strony atut książki autora, gdyż buduje realizm sytuacyjny ukazanej historii. Z drugiej jednak strony w pewnym momencie można poczuć przesyt wieloma nazwami własnymi i całym ukazanym blichtrem takich miejsc, jak Mediolan, Monaco, Sopot i Warszawa.

Większość czytelników dość szybko zrozumie korelację pomiędzy tytułem, a wątkiem romansowym ukazanym w "Nadkobiecie". Nie ma więc w tej płaszczyźnie zaskoczenia, ale takowe pojawia się w kreacji psychologicznej głównego bohatera, którym targają sprzeczne pragnienia. Adama z jednej strony przyciągają bowiem nieograniczone możliwości wpływania na ludzi i codzienność w luksusie, a z drugiej pojawia się ona, prawdziwa femme fatale, która daje mu nadzieję na inną jakość życia. Ciężko obdarzyć sympatią Adama, ale jednocześnie nie można przejść obojętnie obok jego przemyśleń i dylematów.

"Nadkobieta" to książka pokazująca w pełnej krasie to, czego pożąda ludzka natura, czyli władzę, pieniądze i miłość. Adam Gawłowski osadzając akcję swojej powieści w dobrze mu znanym środowisku wielkich biznesów, oddaje w ręce czytelników debiut balansujący na cienkiej linii prawdy i fałszu. I jak pokazuje ta historia, w tym wszystkim jest tylko jedna stała. To zysk, którego pragniemy za wszelką cenę, wszyscy bez wyjątku.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"Chciwość i żądza pieniądza jest rakiem wysysającym życie z tej planety".


Wbrew tytułowi to w głównej mierze książka o mężczyźnie, dla którego smakowanie życia jest ulubionym zajęciem. O człowieku, który żyjąc w świecie wielkich interesów, codziennie podejmuje grę, której stawk...

Rozwiń

Zwiń

"Za to uczucie mógłbym przejść przez milion burz".


Ta książka to prawdziwy comfort book, doskonale wpisująca się w nurt tzw. literatury kocykowej. Zachwycająca przepięknym wydaniem z barwionymi brzegami, otulająca i wywołująca sporo nostalgii, dając przy tym nadzieję każdemu, kto znalazł się na życiowym rozdrożu. Nie znajdziecie w niej nic nowego, bo na historię ukazaną na jej stronach składa się dokładnie to, co znamy i to, co lubimy.

Agata Czykierda-Grabowska w swoich książkach stawia na prostotę oraz realizm i zawsze bierze odpowiedzialność za to, co oddaje w ręce czytelników. Pisanie książek stało się dla niej rozszerzeniem najukochańszej pasji, czyli czytania. Jest cyniczką o romantycznej duszy. Wraz z mężem i córką mieszka w Ząbkach pod Warszawą.

Martyna straciła pracę w korporacji i pozostając bez środków do życia postanawia wyjechać na wieś. Kobieta planuje posprzątać opuszczone gospodarstwo dziadków i przygotować całą posesję do sprzedaży. Już pierwszego dnia przeżywa nieoczekiwany atak nietoperza, w wyniku czego trafia do miejscowej przychodni. Tam spotyka Huberta, swoją młodzieńczą miłość. Wspomnienia letnich dni wracają do obojga ze zdwojoną siłą.

Najnowsza powieść Agaty Czykierdy-Grabowskiej to historia drugich szans, jakie czasami podsyła nam kapryśny los. Historia z motywem przewodnim pod postacią burzy będącej symbolem życiowych zawirowań, dla czytelnika staje się pomostem przenoszącym do nastoletnich czasów i pierwszych miłości. Obecne w fabule retrospekcje wywołują nostalgiczny i nieco melancholijny nastrój związany ze wspomnieniami sielskich wakacji u dziadków. Ta warstwa przywołuje beztroskę tamtych lat dlatego tak dobrze jest się w niej zanurzyć.

Dla Martyny powrót do starego domu staje się w pewnym sensie powrotem do samej siebie. Dzięki zastosowaniu przez autorkę pierwszoosobowej narracji bohaterki, czytelnik może wejść w głowę osoby, która pracy w korporacji podporządkowała niemal wszystko i nagle zostając z niczym, odkrywa, że posiada jednak wiele. Martyna to z pewnością bohaterka, która wzbudza ambiwalentne uczucia i początkowo można jej nawet nie polubić. Taka skomplikowana kreacja, pełna wewnętrznej sprzeczności to niezaprzeczalnie wartość dodana całej tej historii.

"Przez milion burz" to powieść obyczajowa z romansowym sznytem. Wątek romantyczny nie jest jednak w tej książce wiodący, gdyż to w głównej mierze opowieść o odnajdywaniu siebie na nowo. O zmianach, jakie generuje w nas życie i o decyzjach, które przestawiają zwrotnice naszych losów. Z historii Martyny i Huberta można się wiele nauczyć i warto wynieść z tej książki jak najwięcej dla siebie.

Agata Czykierda-Grabowska oddała w ręce czytelników wartościową i mądrą opowieść o ludziach takich jak my, dlatego tak łatwo utożsamić się z jej bohaterami. "Przez milion burz" to świetna propozycja dla wszystkich miłośników dobrej prozy obyczajowej i dla wszystkich okładkowych srok, gdyż wydanie tej książki jest zachwycające.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"Za to uczucie mógłbym przejść przez milion burz".


Ta książka to prawdziwy comfort book, doskonale wpisująca się w nurt tzw. literatury kocykowej. Zachwycająca przepięknym wydaniem z barwionymi brzegami, otulająca i wywołująca sporo nostalgii, dając przy tym nadzieję każdemu, k...

Rozwiń

Zwiń

"Będą fajerwerki i niespodzianka. Sztuczna inteligencja podrzuca mi całą masę szalonych pomysłów".


Moja ulubiona, zdewastowana osobowość doczekała się prawdziwej konkurencji. Do tej pory bowiem jedynie Kubie Sobańskiemu udało się zdobyć moją sympatię, dzięki czemu śledzenie losów tej postaci z każdym kolejnym tomem funduje mi mocne guilty pleasure. Do tej pory nie znałam jednak bohaterki tej serii. Ona bezapelacyjnie mnie zafascynowała, a towarzyszący jej mrok przeraził.

Agnieszka Peszek kocha wyzwania i cele. Czyta od dzieciństwa, ceni książki, które wywołują emocje. Uwielbia tworzyć nietuzinkowych bohaterów, jest kolekcjonerką dziwnych zdarzeń. Pisze kryminały i thrillery, nie pije kawy. Z powodzeniem odnajduje się w roli autorki oraz wydawczyni. "Numer 1" to czwarty tom serii, w skład której wchodzą również "40. raków", "3kąt" i "Je2bnik".

Makabryczna śmierć popularnej influencerki staje się początkiem serii morderstw, które próbują wyjaśnić starszy aspirant Bartosz Bogucki i komisarz Kacper Ziętarski. Policjanci w swojej pracy mierzą się z przebiegłym umysłem zabójcy i presją społeczną. Z kolejnymi problemami mierzy się także Ona. Kobieta niespodziewanie musi pozbyć się ciała swojej sąsiadki i zrobi wszystko, by zachować swój sekret w tajemnicy.

Ona nie ma imienia i to dość wymowny element kreacji tej postaci, której znakiem rozpoznawczym jest tajemnica i głęboko odczuwalny smutek. Zgłębianie losów tej protagonistki rozpoczęłam od czwartego tomu, ale od razu po skończeniu "Numeru 1" sięgnęłam po wcześniejsze części serii, gdyż ta postać zafascynowała mnie swoim nie do końca definiowalnym mrokiem. Agnieszka Peszek za pomocą pierwszoosobowej narracji po mistrzowsku wchodzi bowiem w głowę Onej i prowadzi czytelnika przez niezgłębione meandry ludzkiego umysłu. Ta bohaterka to osobowościowy majstersztyk psychologiczny, którego definiują złożone motywacje i walka nieświadomości ze świadomością. Taka wielowymiarowa i przede wszystkim spójna kreacja Onej spowodowała, że nieodwołalnie stałam się jej literacką psychofanką.

Każdy tom tej serii to głęboko rozbudowana warstwa psychologiczna ukazująca postać Onej i przemyślana w każdym szczególe zagadka kryminalna. "Numer 1" okazuje się chyba najbardziej aktualną częścią tego uniwersum, gdyż dotyka tematu internetowej sławy oraz blasków i cieni influencerskiego życia. Agnieszka Peszek doprowadza swoich bohaterów na skraj życia i śmierci, a czytelnika skłania do głębszej refleksji w temacie uzależnienia od lajków, operacji poprawiających wygląd, czy też atencji społeczeństwa. Płaszczyzna kryminalna to narracja trzecioosobowa z dodającym smaczku akcentem pierwszoosobowej narracji mordercy. Autorka dzięki tym zabiegom doskonale bawi się z czytelnikiem, gdyż takie połączenie funduje mu zagadkę ze zwrotami akcji i plot twistem na końcu, jakiego nie sposób przewidzieć.

Nie sposób nie zwrócić uwagi na oprawę graficzną całej serii, która zachwyca nie tylko dopracowanymi okładkami, ale też barwionymi brzegami i umieszczoną na nich numeracją. Cyfry te jasno wskazują, od którego tomu najlepiej zacząć swoją przygodę z Nią i wymyślnymi zbrodniami, a do tego korelują z tytułami książek, których symbolikę warto odkryć. Jestem zachwycona tą wydawniczą perełką, która imponująco przedstawia się na mojej półce.

"Numer 1" to książka, która umiejętnie łączy kanwę thrillera psychologicznego z kryminałem, zapewniając czytelnikowi maksimum rozrywki na najwyższym poziomie. Ona, literacka everywoman, zostawia także każdego z nas z wieloma pytaniami dotyczącymi nie tylko jej losów, ale również mrocznej strony ludzkiej natury. Czekam niecierpliwie na kolejną część tej serii.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"Będą fajerwerki i niespodzianka. Sztuczna inteligencja podrzuca mi całą masę szalonych pomysłów".


Moja ulubiona, zdewastowana osobowość doczekała się prawdziwej konkurencji. Do tej pory bowiem jedynie Kubie Sobańskiemu udało się zdobyć moją sympatię, dzięki czemu śledzenie los...

Rozwiń

Zwiń

"Każdy człowiek miał inny próg bólu, który wystarczyło złamać".


Tytuł tej książki mnie zahipnotyzował, a jej przepiękne wydanie z barwionymi brzegami i zagadkową okładką totalnie oczarowało. "Zwrotnica" to bowiem tylko słowo, a może przecież posiadać tak wiele znaczeń. W tej powieści to słowo klucz służące do odkrywania kolejnych warstw ukazanej historii, która pod względem moralnym może okazać się dla czytelnika sporym wyzwaniem.

Anna Król-Bocheńska jest Ślązaczką z zamiłowania i metryki, która lubi się uczyć nowych rzeczy i poznawać świat. Pisanie stało się dla niej nie tylko przygodą, lecz przede wszystkim drogą pełną wybojów, nierówności, spadków i nagłych wzniesień. Doktor nauk humanistycznych i kulturoznawczyni. Szczęśliwa żona i mama, a także zagorzała psiara.

Emil przeżywa małżeński kryzys, dlatego wraz z pięcioletnim synem przyjeżdża na Górny Śląsk do rodzinnego domu. Podczas prac stolarskich zupełnie nieoczekiwanie odnajduje starą fotografię i list, które wskazują na nazistowską przeszłość jego pradziadka. Katowice, rok 1939. Helena w końcu się zakochała, a jej brat Paweł dla swojej miłości jest w stanie wstąpić w szeregi nazistowskich oprawców. Wybuch wojny mocno doświadcza każdego z rodziny Pielorzów.

Ta książka to niewątpliwie tytułowa zwrotnica w twórczości Anny Król-Bocheńskiej, gdyż autorka znana z literatury lekkiej i zabawnej tą książką wchodzi w segment prozy trudnej i poważnej. Losy śląskiej rodziny Pielorzów to bowiem powieść z historią w tle, która odkrywa ciemne karty tamtych czasów pod postacią codziennych dramatów mieszkańców Górnego Śląska, o których nie mówi i nie pisze się zbyt wiele. Smaczku całości dodaje fakt, że inspiracją do napisania tej książki były po części prawdziwe wydarzenia, jakie miały miejsce w rodzinie autorki.

"Zwrotnica" to powieść wyzwalająca w czytelniku wiele pytań, które kłębią się w głowie długo po jej odłożeniu. Autorka kreśląc losy swoich bohaterów pyta o to, czy miłość może być przekleństwem i co wybrać w starciu pomiędzy uczuciem a honorem. Pokazuje skomplikowaną naturę człowieka i próbuje zrozumieć pokolenia ludzi naznaczonych wojną. A poprzez niezwykle złożone kreacje Pawła i Fridy, uświadamia, że nic nie jest tylko czarne i białe, a większa wyrozumiałość wobec wyborów innych pomaga zrozumieć drugiego człowieka. To niezwykle ważna warstwa tej książki, która może również budzić sporą dozę kontrowersji oraz liczne dyskusje.

Anna Król-Bocheńska poprzez swoją najnowszą powieść udowadnia, że kiedyś mocno koreluje z teraz oraz pokazuje bezwzględne karty historii, które na zawsze zmieniają ludzkie losy. "Zwrotnica" to bowiem niezwykle wartościowa powieść z historią w tle, z mocnym przekazem, będąca w dużej mierze dość niejednoznaczną historią. To książka pozostawiająca każdego z nas z pytaniem o to, jak dużo jesteśmy w stanie wybaczyć swojej rodzinie.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"Każdy człowiek miał inny próg bólu, który wystarczyło złamać".


Tytuł tej książki mnie zahipnotyzował, a jej przepiękne wydanie z barwionymi brzegami i zagadkową okładką totalnie oczarowało. "Zwrotnica" to bowiem tylko słowo, a może przecież posiadać tak wiele znaczeń...

Rozwiń

Zwiń

"Wiedziała, że nie będzie łatwo".


Podobnież historię piszą zwycięzcy, a jak pokazuje ta książka, czasami także zwyciężczynie. "Fride i Hilda" to opowieść o kobietach pragnących lepszego życia w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Sięgając po tę książkę nastawcie się więc głównie na krew, pot i łzy, ale także i na... miłość.

Tomasz Pczycki to malarz mieszkający w Wielkiej Brytanii tworzący swoje obrazy metodą akrylową. "Fride i Hilda" to jego debiut literacki wydany w 2025 r.

X wiek, anglo-saksońskie królestwa Wessexu i Mercii. Fride, jako sierota została przygarnięta przez jednego z anglosaskich dostojników, by po latach stać się jego spadkobierczynią. Hilda zostaje wdową i nie zamierza stracić swojej pozycji, majątku i niezależności. Obydwie kobiety wzbudzają zazdrość i zawiść mężczyzn łaknących władzy. Ich pierwsze spotkanie staje się początkiem wspólnej historii pełnej zdrad i dramatów.

Powieść historyczna rządzi się swoimi prawami i z pewnością nie zapomniał o nich Tomasz Pczycki, który w swoim debiucie malowniczym językiem opisuje czasy Dawnej Anglii. Takimi detalami budującymi klimat tamtej epoki są z pewnością opisy strojów, obrzędów i cała płaszczyzna kulinarna, które pozwalają głębiej wejść w tamten ówczesny świat. Niewątpliwym atutem tej powieści jest także jej trzecioosobowy narrator, którego wszechwiedza nie jest ograniczona do perspektywy jednego bohatera. Dzięki tym elementom, debiut Tomasza Pczyckiego niesie ze sobą większą wartość dla czytelnika.

Tytułowe "Fride i Hilda" to crème de la crème całej fabuły. Te dwie kobiety ze swoimi ambicjami, z krążącą w ich żyłach niezależnością i motywacją podążania wbrew utartym schematom, wzbudzają bowiem nieustanne zaintrygowanie. Osadzenie przez autora tak mocnych kobiecych charakterów w nieprzyjaznej dla kobiet epoce historycznej z pewnością okazało dla niego nie lada wyzwaniem. Trzeba przy tym także wspomnieć, że obydwie są skomplikowane osobowościowo, ale zdecydowanie większą uwagę czytelnika będzie przyciągać Czerwona Fride. Kobieta niepokorna i mściwa aż do bólu, mająca jednakże wielkie serce dla słabszych i pokrzywdzonych. I to właśnie głównie dla poznania kolejnych losów tej bohaterki, kreacji pełnej sprzeczności i szukającej ciągle swojej tożsamości, zarwałam kilka nocy czytając tę powieść.

Powieść Tomasza Pczyckiego może początkowo przytłaczać swoją objętością, gdyż cała historia została opisana na prawie sześciuset stronach. Pierwsze akapity tekstu wzbudzają także pewne zaniepokojenie tak szybkim nagromadzeniem postaci i zdarzeń, ale w toku dalszej lektury to początkowe zdezorientowanie rekompensuje dynamiczna akcja z barwnymi opisami bitew i walk przeplatana warstwą uczuciowych rozterek obu kobiet. Sporym zaskoczeniem okazuje się także wątek romantyczny, który ewoluuje w stronę, która może dla niektórych okazać się nieco kontrowersyjna.

Historię Fride i Hildy skończyłam czytać z przeświadczeniem, że bohaterki mogą być dumne z wyborów jakich dokonały i z tego, co dla siebie wywalczyły. Dumnym powinien także być Tomasz Pczycki, gdyż jego pierwsza książka zawiera dobrze rozbudowaną warstwę historyczną, stającą się fundamentem wciągającej opowieści o losach dwóch nietuzinkowych kobiet. Mam nadzieję, że ten prozatorski potencjał zostanie wykorzystany w kolejnych książkach autora.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"Wiedziała, że nie będzie łatwo".


Podobnież historię piszą zwycięzcy, a jak pokazuje ta książka, czasami także zwyciężczynie. "Fride i Hilda" to opowieść o kobietach pragnących lepszego życia w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Sięgając po tę książkę nastawcie się...

Rozwiń

Zwiń

"Wierzę, że istnieje jakaś wyższa siła, która zawiaduje całym wszechświatem".


Jeden z bohaterów pierwszego tomu nowej trylogii Andrzeja H. Wojaczka zadaje pytanie dotyczące tego, czy chcielibyśmy znać datę swojej śmierci. Ja wolałabym wcześniej nie wiedzieć kiedy umrę, ale na pewno chciałabym już teraz poznać dalsze losy Teofila Kłoska, którego postać stała mi się niezwykle bliska za sprawą fenomenalnego cyklu "Wrzeciono boga".

Andrzej H. Wojaczek to urodzony 1981 r. filolog polski. Autor z zawodu jest nauczycielem, a z zamiłowania muzykiem i instrumentalistą. Zadebiutował w 2021 r. powieścią pt. "Kłosy" będącą pierwszym tomem trylogii "Wrzeciono boga". Jest autorem, którego najbardziej poruszają i zajmują ludzkie zmagania z losem, walka człowieka z pustką oraz poszukiwanie sensu i prawdy.

Rok 1939, rozpoczęcie II wojny światowej. Teofil Kłosek ma 37 lat, jest mężem Klary i jak wielu w tamtym czasie, staje się żołnierzem kampanii wrześniowej. W trakcie swojej drogi walczy z Niemcami i Sowietami, a także z samym sobą. Uczestniczy w bitwie pod Pszczyną, staje się świadkiem ukraińskich mordów i w końcu trafia do Lwowa. Wielka historia ma ponownie wpływ na jego dramatyczne losy.

"Żniwo ognia. Ciernie i osty" to tom rozpoczynający kolejny etap w życiu Teofila, który jest już dojrzałym mężczyzną. Towarzyszenie jego dalszym losom okazuje się więc frapujące, gdyż to Teofil nieco inny, niż ten, którego znamy z poprzedniej trylogii. Andrzej H. Wojaczek uchwycił mentalną przemianę bohatera i targające nim lęki ujęte symbolicznie w samym tytule książki. Ciernie i osty okazują się bowiem największym przeciwnikiem protagonisty w jego wędrówce przez życie i to kolejne biblijne nawiązanie, jakie autor stosuje w swojej prozie.

W tej części tłem do ukazania życiowych zmagań Teofila staje się początek II Wojny Światowej i na tym polu autor kreśli istotną oraz wzbogacającą linię fabularną. Mało znaną okazuje się bowiem informacja o tym, że wówczas tabory konne były dla wojska prawdziwą kulą u nogi. Wiele emocji wywołuje rozwinięty wątek ukraińskich mordów czy też refleksja o kolosalnej rzezi zwierząt w wojennej zawierusze. Nad tym i nad wieloma innymi aspektami wojny pomiędzy ludźmi pochyla się Teofil, a razem z nim również czytelnik i to największa wartość tej książki.

Andrzej H. Wojaczek doskonale wie, jak zbudować powieść z historią w tle, aby wywoływała ona w czytelnikach wiele emocji i przede wszystkim budziła zainteresowanie od pierwszej do ostatniej strony. Na kolejnym etapie życia Teofila nie sposób bowiem uciec od pytań dotyczących śmierci i strachu, jaki jej towarzyszy, a także tych odnoszących się do definiowania historii i istnienia siły wyższej. Jest także w tej powieści ukazana destrukcyjna strona naszej duszy, która często prowadzi do dramatycznego końca.

Warto przy lekturze pierwszego tomu "Żniw ognia" podążać czytelniczo tropem pojawiającego się w fabule pegaza. Biały pegaz z utrąconymi skrzydłami, pegaz pohańbiony smugami czerwieni czy też gwiazdozbiór Pegaza to bowiem mitologiczne konotacje, jakie Andrzej H. Wojaczek w umiejętny sposób uchwycił poprzez wojenną soczewkę. Warto też czekać cierpliwie na kolejną część losów Teofila Kłoska, gdyż ta zwykła i zarazem niezwykła odyseja jego życia wzbogaca nas wszystkich na wielu poziomach.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"Wierzę, że istnieje jakaś wyższa siła, która zawiaduje całym wszechświatem".


Jeden z bohaterów pierwszego tomu nowej trylogii Andrzeja H. Wojaczka zadaje pytanie dotyczące tego, czy chcielibyśmy znać datę swojej śmierci. Ja wolałabym wcześniej nie wiedzieć kiedy umrę, ale na p...

Rozwiń

Zwiń