Profil użytkownika: Wioleta

"Gra, czy nie, czasem trzeba być pionkiem, by ocalić króla (…)".


Gra w szachy rozwija logiczne myślenie i kreatywność oraz jest doskonałym treningiem dla mózgu. Podobnie jest z tym debiutem, gdyż "Szachownica" to powieść sensacyjna pobudzająca wyobraźnię i wzmacniająca umiejętność koncentracji. W trakcie tej partii literackiej rozrywki, wasz umysł skupi się jedynie na tym, co ciekawego dzieje się na fabularnej szachownicy, a dzieje się bardzo dużo!

Łukasz Chrzanowski to szczęśliwy mąż i ojciec, a także dziennikarz, którego artykuły na temat sportu można znaleźć w serwisach "Na temat" czy "Po Bandzie". Autor od lat jest zafascynowany Rzymem. "Szachownica" to jego debiut powieściowy.

Władysławowo. Nikodem Sadurski po pogrzebie wuja znajduje w jego domu zupełnie przypadkiem czarno-białe zdjęcie ukazujące grupę lokalnych działaczy z czasów PRL-u. Zagadka tożsamości poszczególnych mężczyzn przedłuża wizytę Nikodema, stając się początkiem zupełnie nieprzewidywalnych zdarzeń, które swoją genezę mają głęboko w przeszłości.

Powieść sensacyjna rządzi się swoimi prawami i z pewnością nie zapomniał o nich Łukasz Chrzanowski, gdy budował fabułę swojej pierwszej książki. Nie brakuje w niej bowiem dynamicznej akcji, jej nagłych zwrotów i skupienia się nie na opisach miejsc, ale na tym, co się dzieje. Można nawet zaryzykować stwierdzenie, że "Szachownica" łączy w sobie cechy powieści szpiegowskiej ze współczesną sensacją i na pewno jest dość mocno osadzona w obecnych realiach politycznych, bo pokazuje wymiar i sprawczość decyzji podejmowanych przez władzę. Trzeba przy tym podkreślić, że debiut ten nie ustrzegł się najczęstszego błędu pierwszej książki, czyli przegadania fabularnego, ale nie wpływa to jakoś znacząco na odbiór całości historii.

Intrygującym okazuje się pomysł na kluczowy wątek całej powieści, czy działalność tytułowej Szachownicy. Organizacja ta posługująca się w całości terminologią znaną jedynie miłośnikom szachów, z jednej strony fascynuje swoim zasięgiem i idealnie dopracowaną strukturą, a z drugiej zatrważa skutecznością i byciem ponad prawem. Przy okazji tego typu wątków zawsze zastanawiam się nad tym, iż zbyt często blisko jest fikcji do prawdy, a znamiennym wydaje się w tej płaszczyźnie zdanie, które wypowiada jeden z bohaterów książki, a mianowicie "Słowa nie mają znaczenia, dopóki nie znajdzie się ktoś, kto zechce w nie uwierzyć".

Nie byłoby całej gry, w jaką zostaje uwikłany czytelnik gdyby nie para głównych bohaterów. Nikodem Sadurski i Agata Bolda początkowo w ogóle do siebie nie pasują, ale jak okazuje się w toku akcji, jego umiejętność wyczuwania najmniejszych zmian w środowisku i jej zdolność do nawiązywania relacji oraz manipulowania nimi to połączenie gwarantujące świetną rozrywkę. Nikodem i Agata to duet z wielkim potencjałem zasługujący na kolejną część.

Łukasz Chrzanowski posiada umiejętność przenoszenia czytelnika w opisywane miejsce, by w następnej kolejności ten mógł w całości pochłaniać fabułę i zgłębiać ukrytą w niej intrygę. W tej powieści takim miejscem jest Władysławowo, czyli drugoplanowy bohater książki. Miasto w jakim "nigdy nie musisz patrzeć w niebo, żeby wiedzieć, jaka jest pogoda". Autor dość mocno zagłębia się w tkankę tego nadmorskiego miasteczka, pokazując jego dwoistą prowincjonalno wielkomiejską naturę.

"Szachownica" to idealna propozycja dla fanów wszelakiej maści powieści sensacyjnych z wątkiem tajnych organizacji. Łukasz Chrzanowski zaprasza bowiem czytelników do intrygującej partii szachów, której wynik może mocno zaskoczyć.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"Gra, czy nie, czasem trzeba być pionkiem, by ocalić króla (…)".


Gra w szachy rozwija logiczne myślenie i kreatywność oraz jest doskonałym treningiem dla mózgu. Podobnie jest z tym debiutem, gdyż "Szachownica" to powieść sensacyjna pobudzająca wyobraźnię i wzmacniając...

Rozwiń

Zwiń

"(…) wiara nie jest ucieczką od bólu, ale zgodą na jego obecność".


Urokliwe Wrzosowo już na stałe zagościło w moim sercu, stając się miejscem, do którego chętnie zaglądam. Dwa poprzednie tomy tej serii wywołały we mnie sporo refleksji i przemyśleń, ale to właśnie trzecie spotkanie z jej bohaterami okazało się największym wyzwaniem pod względem emocjonalnym. "Daruj nadzieję" to piękne i równocześnie mocne domknięcie całej "Trylogii Różanej".

Jagoda Kwiecień znana jako Jagoopeppermint to marzycielka, która nie buja w obłokach i ma głowę pełną pomysłów. Ukończyła ekonomię, ale prawdziwą pasją jest dla niej zamiłowanie do Bible Journalingu. Autorka zadebiutowała w 2024 r. książką pt. "Z różą w dłoni" będącą pierwszym tomem "Trylogii Różanej".

Wiktoria i Janek jako świeżo poślubieni małżonkowie planują korzystać z życia. Los szykuje jednak dla nich niespodziankę, która w krótkim czasie niesie ze sobą wielkie zmiany. Ich małżeństwo zostaje wystawione na wielką próbę. Tymczasem sporo także dzieje się w życiu Róży i Gabrysi. Przed przyjaciółkami nowe wyzwania i decyzje do podjęcia, którym zawsze towarzyszy święta Rita.

"Daruj nadzieję" to książka mająca duszę, podobnie jak połączenie kwiaciarni z kawiarnią, jaką prowadzi Róża. Cała ta trylogia jest wyjątkowa, ale to właśnie jej trzeci tom, finalnie zamykający serię okazuje się najbardziej dopracowaną i autentyczną częścią. A wszystko to za sprawą wątku przewodniego, czyli tego, z czym muszą mierzyć się Wiktoria i Janek. To bowiem doświadczenie najwyższej wagi, które rozdziela ludzi, albo łączy ich na zawsze. Jagoda Kwiecień z wielką wrażliwością podeszła do tego tematu i z wielkim wyczuciem zobrazowała dylematy, jakie mogą pojawić się w takiej sytuacji. Poznawanie losów tej pary to zatem wielkie emocje dla czytelnika, niezależnie od tego czym jest dla niego wiara.

Nadzieja to motyw przewodni tej części i to właśnie do niej autorka bardzo często nawiązuje budując fabułę swojej książki. Najmocniej widać to na przykładzie Wiktorii i Janka, ale doświadczenie daru dotyczy także pozostałych przyjaciółek ze Wrzosowa. Ta warstwa skłania do własnych refleksji w temacie tego, czym jest dla nas nadzieja i czy w ogóle chcemy ją pielęgnować poprzez wdzięczność i otwartość. W powieści nie brakuje także wspomnienia Jane Austen, dobrego ducha całej trylogii i kontynuacji wątku pasji do czytania przeradzającej się w powstanie ciekawego klubu książki.

Jeden z bohaterów "Daruj nadzieję" mówi, że "nie wróci tam, gdzie nie było miejsca na szacunek". Z pewnością taka sytuacja nie będzie miała miejsca w przypadku Trylogii Różanej, gdyż Jagoda Kwiecień z szacunkiem podchodzi do swoich czytelników, oddając w ich ręce tak dobrze napisane zwieńczenie całej trylogii. Jest w tej części bowiem pełne spektrum emocji oraz duch literatury zaangażowanej społecznie związany z trudnym wątkiem przewodnim, wobec którego nie sposób przejść obojętnie. Jest też oczywiście Święta Rita, która już nieodzownie będzie nam się kojarzyła z urokliwym Wrzosowem i piękne barwione brzegi, które ozdobią każdą półkę.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"(…) wiara nie jest ucieczką od bólu, ale zgodą na jego obecność".


Urokliwe Wrzosowo już na stałe zagościło w moim sercu, stając się miejscem, do którego chętnie zaglądam. Dwa poprzednie tomy tej serii wywołały we mnie sporo refleksji i przemyśleń, ale to właśnie trzecie spotk...

Rozwiń

Zwiń

"(…) przypadek ma większy wpływ na nasz los niż jakiekolwiek planowanie".


Skala emocji, jakie wywoła lektura tej autobiograficznej książki będzie zależała od tego, do jakiej grupy starających się o dziecko należy jej czytelnik. Osobom, które nie miały problemu z poczęciem na świat nowego życia, ta historia uzmysłowi, jak wielkie szczęście ich spotkało. A dla pozostałych, którzy mierzyli się z niepłodnością albo bezpłodnością, pozwoli skonfrontować własne doświadczenia i obudzi wspomnienia. Ja należę do tej drugiej grupy, dlatego zgłębianie tej historii okazało się dla mnie niezwykle osobiste.

Marek Kątny przez dwanaście lat walczył wraz ze swoją żoną Asią o to, by mogli zostać rodzicami. Ta książka to zapis tych zmagań, od niepokojących myśli wskazujących na to, że coś jest nie tak po pierwszą próbę in vitro i kolejne badania. To obraz dwunastoletniej walki nie tylko z wynikami i diagnozami, ale także z samym sobą.

"Cud na skraju rzeczywistości" jako autobiograficzna książka ze swoim słodko-gorzkim zakończeniem powinna być dostępna na bookcrossingowej półce w każdej klinice leczenia niepłodności w Polsce. Zapytacie dlaczego? Otóż historia Marka Kątnego, tak prawdziwa w swojej istocie, z pewnością mogłaby przywrócić wielu parom nadzieję na spełnienie marzenia o posiadaniu dziecka i być może uchronić także kogoś przed pewnymi błędami. Autor dotyka w niej bowiem tematów tabu, dzięki czemu ta książka nie jest tylko suchym zapisem wspomnień wieloletniej walki, ale też zbiorem celnych spostrzeżeń, z których warto czerpać.

Historia dwunastu lat walki Marka Kątnego o dziecko, walki nazwanej emocjonalnym survivalem, okazuje się w wielu jej fragmentach niezwykle wyczerpująca pod względem uczuć, jakie wywołuje. Ta książka obrazuje bowiem to, z czym mierzą się pary zmagające z niepłodnością, a dzięki zastosowanej przez autora, trafnej pierwszoosobowej narracji, wszystkie lęki, nadzieje i rozczarowania zostają pogłębione, a ich wydźwięk staje się mocniejszy. Nie da się przejść obojętnie wobec ogromu wyzwania emocjonalnego i fizycznego, przed jakim stają ludzie pragnący mieć dzieci, a jeśli samemu otarło się o podobne doświadczenie to pojawiające się współodczucie i zrozumienie stają się nieodłącznym towarzyszem podczas czytania.

Marek Kątny wokół głównego wątku buduje także całe tło, o którym często zapomina się mówiąc i pisząc o narastającym problemie niepłodności. Autor pokazuje bowiem, jak taka walka zmienia podejście ludzi do własnej seksualności, jak zmienia się relacja pomiędzy kobietą i mężczyzną oraz jak desperackie kroki można podjąć, aby nie stracić nadziei. To wszystko jest niezwykle ważne i mam wrażenie, że zbyt często pomijane w debatach o tej współczesnej chorobie cywilizacyjnej.

"Cud na skraju rzeczywistości" to wedle mojej opinii jedna z lepszych książek zaangażowanych społecznie jakie czytałam w ostatnim czasie. To szczera, nacechowana wieloma emocjami własnymi autora, prawdziwa historia, której Marek Kątny pod żadnym względem nie koloryzował. To opowieść rzetelnie przedstawiająca codzienną walkę o spełnienie marzenia o własnym dziecku. Opowieść pokazująca, że mogę istnieć różne rodzaje szczęśliwego zakończenia, a "Czasem prawda to tylko inne imię samotności".

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"(…) przypadek ma większy wpływ na nasz los niż jakiekolwiek planowanie".


Skala emocji, jakie wywoła lektura tej autobiograficznej książki będzie zależała od tego, do jakiej grupy starających się o dziecko należy jej czytelnik. Osobom, które nie miały problemu z poczęciem na św...

Rozwiń

Zwiń

"(…) istnieje więcej niż jeden rodzaj szczęśliwego zakończenia".


Katastrofa Titanica jako symbol tragizmu ludzkich losów już na stałe zagościła w światowej popkulturze więc wydawałoby się, że nie ma co liczyć na coś świeżego w tej płaszczyźnie. A jednak ta książka pokazała, że można na kanwie tej tragicznej historii zbudować nową, w której motyw ukrytej tożsamości będzie wywoływać równie silne emocje.

Frances Quinn to pisarka nazywana "mistrzynią powieści historycznej", która dorastała w Londynie i studiowała anglistykę w Cambridge. Jako dziennikarka pisała teksty do takich magazynów jak "Prima", "Good Housekeeping", "She", "Woman’s Weekly" i "Ideal Home" oraz zajmowała się także copywritingiem. Autorka mieszka obecnie w Brighton.

Elinor to córka "króla bawełny", która zaręcza się z przystojnym Frederikiem. Małżeństwo nie przynosi jej jednak miłości i szczęścia, a jedynie samotność i zniewolenie. Gdy w lordowskiej rezydencji zostaje odseparowana od własnego syna, słowo wolność zaczyna nabierać dla niej nowego wydźwięku. Rejs "Titanikiem" staje się dla Elinor szansą, dzięki której kobieta rozpoczyna w Nowym Jorku życie pod inną tożsamością.

Jeśli uwielbiacie zżywać się z bohaterami czytanych przez was powieści to "Zaginiona z Titanica" z pewnością trafi w wasz gust. To bowiem książka, w której losy głównej bohaterki okazują się tak mocno zajmujące, że nie sposób odłożyć jej lektury aż do ostatniej strony. Elinor, początkowo naiwna i łatwowierna, nasycona romantycznymi wizjami wprost z książek Jane Austen i Charlotte Brontë od samego początku wzbudza sympatię i swoistą czułość. Jednak najbardziej intrygującą część osobowości bohaterki pokazuje jej drugie życie w Nowym Jorku, w którym kobieta szybko dostosowuje się do nowej rzeczywistości. Tak głębokie wejście w życie Elinor nie byłoby możliwe gdyby nie trafnie zastosowana przez autorkę pierwszoosobowa narracja protagonistki.

"Zaginiona z Titanica" jako powieść historyczna zawiera bogate i sprawnie zaprezentowane tło historyczno-obyczajowe. Akcja książki rozpoczyna się w 1910 r. przechodząc płynnie przez kolejne lata, a jej punktem zwrotnym jest oczywiście katastrofa Titanica z 1912 r. Czytelnik otrzymuje więc w fabule obraz różnic pomiędzy brytyjską arystokracją a klasą przedsiębiorców, którzy zapracowali na swój majątek oraz barwnie przedstawiony, głośny i tętniący życiem, Nowy Jork tamtych czasów. Pomiędzy jednym a drugim mamy jeszcze oczywiście katastrofę Titanica i niemoc związaną z wyparciem z pamięci głosów tonących ludzi. Wszystkie te elementy tworzą barwne tło do przedstawienia losów głównej bohaterki.

Frances Quinn oddała w ręce czytelników nasyconą wieloma emocjami powieść o kobiecej odwadze, pragnieniu niezależności i sile matczynej miłości. "Zaginiona z Titanica" to bowiem książka, która wielokrotnie was wzruszy, czasami zdziwi i na pewno skłoni do refleksji nad ludzkimi dramatami związanymi z katastrofą Titanica. Losy Elinor zgłębiałam jak zahipnotyzowana, bo stała mi się niezwykle bliska, więc teraz i wy wybierzcie się z bohaterką w tę wspaniałą, acz czasami bolesną, wędrówkę w czasie.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl

"(…) istnieje więcej niż jeden rodzaj szczęśliwego zakończenia".


Katastrofa Titanica jako symbol tragizmu ludzkich losów już na stałe zagościła w światowej popkulturze więc wydawałoby się, że nie ma co liczyć na coś świeżego w tej płaszczyźnie. A jednak ta książka pokazała, że ...

Rozwiń

Zwiń

"Jedni chłopcy lubią misie, inni ludzki strach".


Bohaterka samochodziara i sensacyjny klimat to elementy fabularne tej książki, które sprawią, że "Stąd do jutra" zapewni wam godziwą rozrywkę na kilka wiosennych wieczorów. Jej kryminalny akcent zmotywuje was natomiast do podjęcia próby rozwikłania intrygi, w jaką wplątana została główna bohaterka. To chyba dobra zachęta do tego, by zajrzeć do tej powieści?

Agnieszka Kępkowicz pisze o ludziach wciągniętych w sprawy większe od nich samych, gdy nie mamy wpływu na to, co się przydarza, ale mamy wpływ na to, czy damy się złamać. Jej ulubione zajęcie to tworzenie opowieści i prowadzenie badań, bo oba polegają na odkrywaniu nieznanego.

Hanka mieszka w podwarszawskim Karczewie i w zasadzie wychowuje się w warsztacie samochodowym swojego ojca. Z upływem czasu sama prowadzi salon samochodowy, a jej firma dzięki zdobytym właśnie funduszom, ma szansę rozwinąć swoje skrzydła. Dobra passa kończy się, gdy jej księgowa zostaje zamordowana, a Hanka zostaje skazana za tę właśnie zbrodnię. Świat kobiety rozpada się w jednej chwili.

"Stąd do jutra" to powieść sensacyjna zachowująca wszystkie podstawowe elementy tego gatunku. Czytelnik poznając losy Hanki zostaje bowiem wciągnięty w historię pełną napięcia i mocno dynamicznej akcji zawierającej kilka zwrotów oraz zaskakujący finał. I jak to w tego typu książkach bywa, mamy szalone pościgi, głęboko ukryte tajemnice, kryminalny wątek, a także walkę o sprawiedliwość. Nie brakuje również miłości, w przypadku tej bohaterki, skomplikowanego i dość niejednoznacznego uczucia.

Podczas lektury powieści Agnieszki Kępkowicz uwagę czytelnika skupia kreacja Hanki "dziewczyny Bonda, pożal się Boże, z Mazowsza". Autorka stworzyła bowiem bohaterkę zdeterminowaną, pewną siebie, niebojącą się podjąć ryzyka, a do tego mającą smykałkę do motoryzacji. Takie swoiste przeniesienie na tę postać cech typowo męskich pozwoliło nadać jej wyrazistości i odczuwalnego pierwiastka wyjątkowości uwypuklonego w ukazanym kontraście pomiędzy nią, a jej siostrą.

"Stąd do jutra" to świetna propozycja dla wszystkich miłośników sensacyjnego klimatu, szybkiej akcji i nieprzewidywalnych wydarzeń fabularnych. Agnieszka Kępkowicz w swojej książce pokazuje, jak wielką siłę ma kobieca determinacja w powiązaniu z matczynym instynktem oraz jak takie połączenie potrafi zaskoczyć. To także opowieść o tym, że czasami pomimo strachu po prostu należy "Przeskoczyć stąd do jutra".

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl

"Jedni chłopcy lubią misie, inni ludzki strach".


Bohaterka samochodziara i sensacyjny klimat to elementy fabularne tej książki, które sprawią, że "Stąd do jutra" zapewni wam godziwą rozrywkę na kilka wiosennych wieczorów. Jej kryminalny akcent zmotywuje was natomiast ...

Rozwiń

Zwiń

"Kiedy widzisz, co jeden człowiek może zrobić drugiemu, coś się w tobie zmienia. I już nigdy nie możesz udawać, że świat to takie bezpieczne miejsce".

W Podziękowaniach znajdujących się na końcu tej książki Żaneta Górecka napisała, że skoro w niej coś zadrżało przy jej pisaniu to ma nadzieję, że i w nas, w czytelnikach, coś drgnie podczas jej lektury. W moim przypadku to życzenie autorki zostało spełnione, bo "Nieudane doręczenie" dotknęło tych najbardziej skrywanych przeze mnie miejsc w podświadomości odpowiedzialnych za strach przed złem obecnym w każdym z nas. Takie debiuty mogłabym czytać cały czas!

Żaneta Górecka to mająca milion myśli na minutę, mieszkająca koło Łodzi, studentka V roku prawa w trakcie obrony pracy magisterskiej. Miłośniczka sportu, górskich wędrówek, klocków Lego oraz literatury kryminalnej. Autorka pracuje na co dzień w kancelarii jako księgowa, jest szczęśliwą mamą trójki kociaków. "Nieudane doręczenie" to jej debiut literacki.

Pracownicy kancelarii komorniczej próbując doręczyć pismo, znajdują zmasakrowane ciało w domu Henryka Zielińskiego. Śledztwo w sprawie śmierci denata prowadzą komisarze Maja Lewandowska oraz Antoni Szymański oraz towarzysząca im patolog Katarzyna Osiczko. Sprawa komplikuje się, gdy blisko miejsca zbrodni policjanci odnajdują zaparkowany samochód z makabryczną zawartością bagażnika. Dochodzenie nabiera tempa i wymaga grzebania głęboko w przeszłości.

Mocny Prolog "Nieudanego doręczenia" to zapowiedź tego, czego można spodziewać się po lekturze tej książki. A jest tym mrok ludzkiej duszy, który wyziera niemal z każdej strony tego dreszczowca będącego hybrydą thrillera psychologicznego i kryminału. Żanecie Góreckiej udało się bowiem już w swojej pierwszej książce uchwycić złożoność ludzkiej natury i zaciekawić tym, co dzieje się w głowie człowieka. Ta powieść to nie tylko mocna, intelektualna rozgrywka dotycząca rozszyfrowania tożsamości mordercy, ale także dość głębokie pole do refleksji nad tym, czy każdy z nas jest zdolny do zła i czy niektóre powracające emocje potrafią… zabić.

Żaneta Górecka w swojej książce sprawnie posługuje się licznymi retrospekcjami, dzięki czemu z rozdziału na rozdział historia nabiera tempa, a pojawiające się liczne znaki zapytania związane z kilkoma liniami czasowymi intrygują coraz bardziej. Smaczku całości dodaje klimat dusznej, małej miejscowości i związanych z tym miejscem tajemnic. Warto także wspomnieć o tym, że autorka zadbała o prawdopodobieństwo wydarzeń w fabule i nie traktuje swobodnie policyjnych procedur, o czym świadczy, chociażby postać barwnej pani prokurator nadzorującej śledztwo, która niewątpliwie zwraca uwagę swoją kreacją.

Miłośników kryminałów z pewnością ucieszy fakt, że autorce udało się wykreować tak ciekawą parę śledczych, jakimi niewątpliwie są Maja Lewandowska oraz Antoni Szymański. Każdy z tych bohaterów niesie ze sobą swoją własną historię i trudny bagaż doświadczeń, więc połączenie linii kryminalnej z ich prywatnymi losami daje w rezultacie zajmującą lekturę. Myślę, że w szczególności doświadczenia Antka będą wywoływały w czytelnikach dużo różnorakich emocji.

To, co najmocniej wybrzmiewa z debiutu Żanety Góreckiej to myśl, że przeszłość nigdy nie śpi i jest nierozerwalnie związana z tym, co tu i teraz. I właśnie z taką refleksją zakończyłam lekturę "Nieudanego doręczenia", usatysfakcjonowana dodatkowo poprowadzeniem wątku kryminalnego. Muszę jednak przyznać, że otwarte zakończenie tej książki wyzwoliło we mnie apetyt na więcej, a to oznacza, że przed autorką trudne wyzwanie napisania drugiej części na podobnym poziomie. Ufam jednak, że mu podoła i czekam na kontynuację.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"Kiedy widzisz, co jeden człowiek może zrobić drugiemu, coś się w tobie zmienia. I już nigdy nie możesz udawać, że świat to takie bezpieczne miejsce".

W Podziękowaniach znajdujących się na końcu tej książki Żaneta Górecka napisała, że skoro w niej coś zadrżało przy jej pisaniu t...

Rozwiń

Zwiń

"Pewnie się zastanawiasz, Drogi Czytelniku, o co tu chodzi i czemuż tak długo to trwa. Szczerze powiedziawszy, ja też".


Jeśli miałabym wskazać moje największe wyzwanie czytelnicze ostatnich lat to będzie nim właśnie ta książka. Z jednej strony zaskakująco męcząca, z akapitami, które należy czytać fragmentarycznie, z kilkukrotnymi powrotami do zdań i słów, a z drugiej literacko odżywcza, pokazująca trochę zapomnianą obecnie siłę eksperymentów literackich. Nie możecie przegapić tej premiery w natłoku podobnie smakującej, "fastfoodowej" prozy.

Bogusz Hermaniuk urodził się nad fiordami w Stavanger, ale to Pomorze Zachodnie skradło jego duszę. Autor nie udziela się publicznie, a wiadomo o nim tyle, że ma duże poczucie humoru i nie czyta karmelowych noweli. "To uczucie ALBO O’Powieść Postwigilijna" to jego pierwsza wydana książka, ale nie jedyna, jaką napisał.

Wszystko i nic zaczyna się od porządkowania starej, bukowej komody déco mającej trzy rzędy szuflad. Mebel ten stał na swoim miejscu od zawsze i to właśnie jego obecność staje się przyczynkiem do surrealistycznej podróży po literackich motywach, języku i szeroko rozumianej popkulturze. Podróży niełatwej, bo jak zapowiada sam początek, autor umarł i nie żyje.

"To uczucie" to książka otwierająca przed czytelnikiem ciekawą, acz trudną perspektywę dyskursywnej konfrontacji z wielością artystycznych dzieł, które próbują odczytać świat. Utwór ten oferuje bowiem palimpsestowy model lektury, a więc świetnie odnajdą się w nim odbiorcy literatury pięknej, będący czujni podczas czytania i przede wszystkim potrafiący tropić różnorakie literackie konstrukcje w fabularnym labiryncie, jakim niewątpliwie jest ta książka. Wyeksponowana palimpsestowość tekstu Bogusza Hermaniuka jest kluczem do jej odczytania i jak pokazuje to dzieło, taki klucz może czasami otwierać wiele zamków i wiele drzwi.

Wielkie znaczenie w odczytywaniu poszczególnych akapitów książki Hermaniuka ma sama kompozycja pojedynczych zdań w tekście. Nie sposób bowiem podczas lektury nie zwrócić uwagi na ich części składowe i sposób, w jaki zostały połączone. Ta semantyczna wielowarstwowość generuje doświadczenie swoistej automatycznej refleksji wpisanej w ten właśnie utwór, którą pogłębia zmienny styl narracji, od barkowej po ironiczną oraz zaskakujące dyskusje narratora z Redakcją i Cenzorem. Smaczku całości dodaje barwna i przerysowana galeria postaci występujących w fabule z Dzierżyńskim i irlandzkimi jezuitami na czele, korelująca z obwolutą książki.

Czego w tym utworze nie ma! Już na samym początku jest śmierć autora, a potem liczne nawiązania do klasyków literatury, od Umberto Eco po Prousta i Gombrowicza, a także do szeroko rozumianej popkultury. W zasadzie przy lekturze "Tego uczucia" trzeba uruchomić swoje erudycyjne zdolności i przysiąść z notatnikiem, by z każdego zdania i z każdego akapitu, wyłuskiwać ukryte klisze, które swoją obecnością prowokują do refleksji w temacie nietrwałości sensów i przerostu formy nad treścią.

"To uczucie ALBO O’Powieść Postwigilijna" to książka reprezentująca niszową prozę, wymagająca od odbiorcy oczytania i przede wszystkim pełnego skupienia na każdym słowie i każdym obecnym w tekście dyskursie. Myślę, że jej autor, Bogusz Hermaniuk tworząc tak wielowarstwowy utwór musi być literackim wariatem, "(…) bo czyż „artysta” i „wariat” to nie – w gruncie rzeczy – pojęcia poniekąd tożsame?".

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"Pewnie się zastanawiasz, Drogi Czytelniku, o co tu chodzi i czemuż tak długo to trwa. Szczerze powiedziawszy, ja też".


Jeśli miałabym wskazać moje największe wyzwanie czytelnicze ostatnich lat to będzie nim właśnie ta książka. Z jednej strony zaskakująco męcząca, z akapitami, ...

Rozwiń

Zwiń

"Chciwość i żądza pieniądza jest rakiem wysysającym życie z tej planety".


Wbrew tytułowi to w głównej mierze książka o mężczyźnie, dla którego smakowanie życia jest ulubionym zajęciem. O człowieku, który żyjąc w świecie wielkich interesów, codziennie podejmuje grę, której stawką są milionowe zyski. Możecie go nie polubić, możecie go nie rozumieć, ale zajrzenie za kulisy jego luksusowego życia okazuje się pouczającą rozrywką.

Adam Gawłowski to menedżer mający duże doświadczenie w branży energetycznej, będący absolwentem Politechniki Warszawskiej. W 2004 r. obronił doktorat nauk technicznych na Wydziale Elektrycznym z dziedziny Elektrotechnika, a w 2011 r. zdobył tytuł Executive MBA University of Illinois. "Nadkobieta" to jego debiut literacki.

Adam ma czterdzieści pięć lat i jest jednym z najlepszych handlowców w dużej firmie energetycznej. Pewnego dnia trafia mu się interes życia związany z wielkim przetargiem. Aby zarobić swoją część, Adam podejmuje się współpracy z Rosjanami, którzy zrobią wszystko by dopiąć obranego celu. W międzyczasie mężczyzna poznaje uroczą Sandrę, która zdobywa jego serce.

"Nadkobieta" to książka odsłaniająca brudny świat i brudnych ludzi, którzy zakulisowo rządzą resztą społeczeństwa. Adam Gawłowski przy pomocy swojego bohatera, alter ego autora o tym samym imieniu, odsłania bowiem mechanizmy działania tajnych służb, walki pomiędzy rosyjskim a amerykańskim wywiadem oraz skalę pazerności polityków i prezesów różnorodnych państwowych spółek. Świat ukazany w tej powieści z jednej strony budzi wstręt swoją bezwzględnością i pogonią za zyskiem, a z drugiej przeraża realizmem sytuacyjnym. Nie da się ukryć, że po skończonej lekturze w głowie czytelnika może pojawić się myśl, że przecież to nie do końca fikcja literacka, bo tak właśnie się dzieje.

Adam Gawłowski za pomocą pierwszoosobowej narracji protagonisty, zabiera czytelnika do świata wielkich pieniędzy i dużego luksusu. Większa część akcji książki dzieje się bowiem w pięciogwiazdkowych hotelach, prestiżowych kurortach i eleganckich restauracjach. To właśnie tam, w otoczeniu drogich win i najdroższych dań, zapadają kluczowe decyzje mające wpływ na losy całego kraju. Takie specyficzne tło to z jednej strony atut książki autora, gdyż buduje realizm sytuacyjny ukazanej historii. Z drugiej jednak strony w pewnym momencie można poczuć przesyt wieloma nazwami własnymi i całym ukazanym blichtrem takich miejsc, jak Mediolan, Monaco, Sopot i Warszawa.

Większość czytelników dość szybko zrozumie korelację pomiędzy tytułem, a wątkiem romansowym ukazanym w "Nadkobiecie". Nie ma więc w tej płaszczyźnie zaskoczenia, ale takowe pojawia się w kreacji psychologicznej głównego bohatera, którym targają sprzeczne pragnienia. Adama z jednej strony przyciągają bowiem nieograniczone możliwości wpływania na ludzi i codzienność w luksusie, a z drugiej pojawia się ona, prawdziwa femme fatale, która daje mu nadzieję na inną jakość życia. Ciężko obdarzyć sympatią Adama, ale jednocześnie nie można przejść obojętnie obok jego przemyśleń i dylematów.

"Nadkobieta" to książka pokazująca w pełnej krasie to, czego pożąda ludzka natura, czyli władzę, pieniądze i miłość. Adam Gawłowski osadzając akcję swojej powieści w dobrze mu znanym środowisku wielkich biznesów, oddaje w ręce czytelników debiut balansujący na cienkiej linii prawdy i fałszu. I jak pokazuje ta historia, w tym wszystkim jest tylko jedna stała. To zysk, którego pragniemy za wszelką cenę, wszyscy bez wyjątku.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"Chciwość i żądza pieniądza jest rakiem wysysającym życie z tej planety".


Wbrew tytułowi to w głównej mierze książka o mężczyźnie, dla którego smakowanie życia jest ulubionym zajęciem. O człowieku, który żyjąc w świecie wielkich interesów, codziennie podejmuje grę, której stawk...

Rozwiń

Zwiń

"Za to uczucie mógłbym przejść przez milion burz".


Ta książka to prawdziwy comfort book, doskonale wpisująca się w nurt tzw. literatury kocykowej. Zachwycająca przepięknym wydaniem z barwionymi brzegami, otulająca i wywołująca sporo nostalgii, dając przy tym nadzieję każdemu, kto znalazł się na życiowym rozdrożu. Nie znajdziecie w niej nic nowego, bo na historię ukazaną na jej stronach składa się dokładnie to, co znamy i to, co lubimy.

Agata Czykierda-Grabowska w swoich książkach stawia na prostotę oraz realizm i zawsze bierze odpowiedzialność za to, co oddaje w ręce czytelników. Pisanie książek stało się dla niej rozszerzeniem najukochańszej pasji, czyli czytania. Jest cyniczką o romantycznej duszy. Wraz z mężem i córką mieszka w Ząbkach pod Warszawą.

Martyna straciła pracę w korporacji i pozostając bez środków do życia postanawia wyjechać na wieś. Kobieta planuje posprzątać opuszczone gospodarstwo dziadków i przygotować całą posesję do sprzedaży. Już pierwszego dnia przeżywa nieoczekiwany atak nietoperza, w wyniku czego trafia do miejscowej przychodni. Tam spotyka Huberta, swoją młodzieńczą miłość. Wspomnienia letnich dni wracają do obojga ze zdwojoną siłą.

Najnowsza powieść Agaty Czykierdy-Grabowskiej to historia drugich szans, jakie czasami podsyła nam kapryśny los. Historia z motywem przewodnim pod postacią burzy będącej symbolem życiowych zawirowań, dla czytelnika staje się pomostem przenoszącym do nastoletnich czasów i pierwszych miłości. Obecne w fabule retrospekcje wywołują nostalgiczny i nieco melancholijny nastrój związany ze wspomnieniami sielskich wakacji u dziadków. Ta warstwa przywołuje beztroskę tamtych lat dlatego tak dobrze jest się w niej zanurzyć.

Dla Martyny powrót do starego domu staje się w pewnym sensie powrotem do samej siebie. Dzięki zastosowaniu przez autorkę pierwszoosobowej narracji bohaterki, czytelnik może wejść w głowę osoby, która pracy w korporacji podporządkowała niemal wszystko i nagle zostając z niczym, odkrywa, że posiada jednak wiele. Martyna to z pewnością bohaterka, która wzbudza ambiwalentne uczucia i początkowo można jej nawet nie polubić. Taka skomplikowana kreacja, pełna wewnętrznej sprzeczności to niezaprzeczalnie wartość dodana całej tej historii.

"Przez milion burz" to powieść obyczajowa z romansowym sznytem. Wątek romantyczny nie jest jednak w tej książce wiodący, gdyż to w głównej mierze opowieść o odnajdywaniu siebie na nowo. O zmianach, jakie generuje w nas życie i o decyzjach, które przestawiają zwrotnice naszych losów. Z historii Martyny i Huberta można się wiele nauczyć i warto wynieść z tej książki jak najwięcej dla siebie.

Agata Czykierda-Grabowska oddała w ręce czytelników wartościową i mądrą opowieść o ludziach takich jak my, dlatego tak łatwo utożsamić się z jej bohaterami. "Przez milion burz" to świetna propozycja dla wszystkich miłośników dobrej prozy obyczajowej i dla wszystkich okładkowych srok, gdyż wydanie tej książki jest zachwycające.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"Za to uczucie mógłbym przejść przez milion burz".


Ta książka to prawdziwy comfort book, doskonale wpisująca się w nurt tzw. literatury kocykowej. Zachwycająca przepięknym wydaniem z barwionymi brzegami, otulająca i wywołująca sporo nostalgii, dając przy tym nadzieję każdemu, k...

Rozwiń

Zwiń

"Będą fajerwerki i niespodzianka. Sztuczna inteligencja podrzuca mi całą masę szalonych pomysłów".


Moja ulubiona, zdewastowana osobowość doczekała się prawdziwej konkurencji. Do tej pory bowiem jedynie Kubie Sobańskiemu udało się zdobyć moją sympatię, dzięki czemu śledzenie losów tej postaci z każdym kolejnym tomem funduje mi mocne guilty pleasure. Do tej pory nie znałam jednak bohaterki tej serii. Ona bezapelacyjnie mnie zafascynowała, a towarzyszący jej mrok przeraził.

Agnieszka Peszek kocha wyzwania i cele. Czyta od dzieciństwa, ceni książki, które wywołują emocje. Uwielbia tworzyć nietuzinkowych bohaterów, jest kolekcjonerką dziwnych zdarzeń. Pisze kryminały i thrillery, nie pije kawy. Z powodzeniem odnajduje się w roli autorki oraz wydawczyni. "Numer 1" to czwarty tom serii, w skład której wchodzą również "40. raków", "3kąt" i "Je2bnik".

Makabryczna śmierć popularnej influencerki staje się początkiem serii morderstw, które próbują wyjaśnić starszy aspirant Bartosz Bogucki i komisarz Kacper Ziętarski. Policjanci w swojej pracy mierzą się z przebiegłym umysłem zabójcy i presją społeczną. Z kolejnymi problemami mierzy się także Ona. Kobieta niespodziewanie musi pozbyć się ciała swojej sąsiadki i zrobi wszystko, by zachować swój sekret w tajemnicy.

Ona nie ma imienia i to dość wymowny element kreacji tej postaci, której znakiem rozpoznawczym jest tajemnica i głęboko odczuwalny smutek. Zgłębianie losów tej protagonistki rozpoczęłam od czwartego tomu, ale od razu po skończeniu "Numeru 1" sięgnęłam po wcześniejsze części serii, gdyż ta postać zafascynowała mnie swoim nie do końca definiowalnym mrokiem. Agnieszka Peszek za pomocą pierwszoosobowej narracji po mistrzowsku wchodzi bowiem w głowę Onej i prowadzi czytelnika przez niezgłębione meandry ludzkiego umysłu. Ta bohaterka to osobowościowy majstersztyk psychologiczny, którego definiują złożone motywacje i walka nieświadomości ze świadomością. Taka wielowymiarowa i przede wszystkim spójna kreacja Onej spowodowała, że nieodwołalnie stałam się jej literacką psychofanką.

Każdy tom tej serii to głęboko rozbudowana warstwa psychologiczna ukazująca postać Onej i przemyślana w każdym szczególe zagadka kryminalna. "Numer 1" okazuje się chyba najbardziej aktualną częścią tego uniwersum, gdyż dotyka tematu internetowej sławy oraz blasków i cieni influencerskiego życia. Agnieszka Peszek doprowadza swoich bohaterów na skraj życia i śmierci, a czytelnika skłania do głębszej refleksji w temacie uzależnienia od lajków, operacji poprawiających wygląd, czy też atencji społeczeństwa. Płaszczyzna kryminalna to narracja trzecioosobowa z dodającym smaczku akcentem pierwszoosobowej narracji mordercy. Autorka dzięki tym zabiegom doskonale bawi się z czytelnikiem, gdyż takie połączenie funduje mu zagadkę ze zwrotami akcji i plot twistem na końcu, jakiego nie sposób przewidzieć.

Nie sposób nie zwrócić uwagi na oprawę graficzną całej serii, która zachwyca nie tylko dopracowanymi okładkami, ale też barwionymi brzegami i umieszczoną na nich numeracją. Cyfry te jasno wskazują, od którego tomu najlepiej zacząć swoją przygodę z Nią i wymyślnymi zbrodniami, a do tego korelują z tytułami książek, których symbolikę warto odkryć. Jestem zachwycona tą wydawniczą perełką, która imponująco przedstawia się na mojej półce.

"Numer 1" to książka, która umiejętnie łączy kanwę thrillera psychologicznego z kryminałem, zapewniając czytelnikowi maksimum rozrywki na najwyższym poziomie. Ona, literacka everywoman, zostawia także każdego z nas z wieloma pytaniami dotyczącymi nie tylko jej losów, ale również mrocznej strony ludzkiej natury. Czekam niecierpliwie na kolejną część tej serii.

https://www.subiektywnieoksiazkach.pl/

"Będą fajerwerki i niespodzianka. Sztuczna inteligencja podrzuca mi całą masę szalonych pomysłów".


Moja ulubiona, zdewastowana osobowość doczekała się prawdziwej konkurencji. Do tej pory bowiem jedynie Kubie Sobańskiemu udało się zdobyć moją sympatię, dzięki czemu śledzenie los...

Rozwiń

Zwiń