Profil użytkownika: czulastrona_ksiazki

◽️A False Start – Elsie Silver◽️
▫️⭐️3,75/5⭐️▫️

O kurczę, to moja pierwsza książka w tym roku z oceną poniżej czterech gwiazdek. Muszę przyznać, że po świetnym poprzednim tomie jestem mocno zawiedziona. Spodziewałam się czegoś lepszego.

Sama nie do końca wiem, czego mi tutaj zabrakło i co konkretnie bym zmieniła. Po prostu ta historia zostawiła mnie z uczuciem niedosytu i lekkiego rozczarowania. Jak to u Silver, książkę czyta się szybko i sprawnie. Mimo to przez sporą część fabuły się nudziłam, bo niewiele się działo.

Największym rozczarowaniem było dla mnie to, że nie do końca rozumiałam skąd wzięły się uczucia bohaterów. Dosłownie w jednej chwili się w sobie zakochali. W poprzednim tomie Stefan i Mira dostali mnóstwo scen, które budowały ich relację i dawały czytelnikowi przestrzeń, by w nią uwierzyć. Tutaj mam wrażenie, że Nadia i Griff zostali potraktowani po macoszemu. Nie kibicowałam im szczególnie i nie czułam tej opisywanej więzi.

Kolejną rzeczą, która mnie irytowała, było ich zachowanie. Oboje momentami nie zachowywali się jak dorośli ludzie. Nadię jestem w stanie zrozumieć, bo w trakcie wydarzeń z książki jest młodą kobietą, ale Griff to trzydziestopięcioletni mężczyzna, a jego postawa często była bardzo niedojrzała.

Jeśli jednak odsunąć na bok ten infantylizm, bywali w porządku. Nadia podobała mi się jako osoba troskliwa, z charakterem i jasno wyznaczonymi celami. Griffin natomiast nie wywoływał u mnie większych emocji. Mam wrażenie, że mimo przedstawionej przeszłości autorka nie pokazała go wystarczająco głęboko. Przeczytałam całą książkę, a nadal trudno mi powiedzieć o nim coś więcej poza tym, że bardzo się nad sobą użalał. Rozumiem jego sytuację, ale po pewnym czasie ciągłe narzekanie i autodestrukcja zaczęły mnie męczyć.

Podobało mi się to, co zrobił w ostatnich rozdziałach. Było to trochę schematyczne i może nawet odrobinę kiczowate, ale doceniam gest i intencje. Niestety (albo stety?) największym crushem całej serii pozostaje dla mnie Stefan i trudno komukolwiek mu dorównać.

Dodam jeszcze, że drama, która zwykle pojawia się u Silver, tym razem wydała mi się zupełnie przypadkowa. Miałam wrażenie, jakby została dopisana na szybko, tylko po to, żeby coś się wydarzyło. Była dla mnie jednocześnie niepotrzebna i mało przekonująca.

Ogólnie książka nie jest zła i wiem, że wiele osób może się ze mną nie zgodzić. Po prostu to nie jest mój ulubiony tom z tej serii.

◽️A False Start – Elsie Silver◽️
▫️⭐️3,75/5⭐️▫️

O kurczę, to moja pierwsza książka w tym roku z oceną poniżej czterech gwiazdek. Muszę przyznać, że po świetnym poprzednim tomie jestem mocno zawiedziona. Spodziewałam się czegoś lepszego.

Sama nie do końca wiem, czego mi tutaj zabrakło i c...

Rozwiń

Zwiń

◽️Dwie splecione korony – Rachel Gillig◽️
▫️⭐️4,5/5⭐️▫️

Po tym, jak bardzo spodobał mi się pierwszy tom, dokładnie tego oczekiwałam od drugiego. To była czysta przyjemność. Piękne zamknięcie dylogii, która totalnie mnie wciągnęła. To prawdopodobnie moja ulubiona książka lutego. W momencie pisania tej recenzji zostało jeszcze kilka dni miesiąca, ale szczerze wątpię, żeby coś przebiło Dwie splecione korony.

Książka ma ten sam mroczny, magiczny klimat, który pokochałam w poprzedniej części. Czytało się ją świetnie, akcja wciąga. Początek trochę mnie wynudził i właśnie za to odjęłam pół gwiazdki, ale gdy fabuła nabrała tempa, przepadłam. Spędziłam z tą historią kilka solidnych godzin i ani przez chwilę nie żałowałam.

Koszmar wciąż jest pełen sarkazmu i uwielbiałam każdy jego moment na scenie. Nadal pozostaje moją ulubioną postacią. Poznajemy więcej szczegółów z jego przeszłości i dowiadujemy się kim kiedyś był, co było naprawdę ciekawe. Bardzo podobało mi się też to, jak troszczył się o Elspeth i jej przyjaciół, nawet jeśli nie chciał tego otwarcie okazywać. Mimo wszystko czuję lekki niedosyt, bo brakowało mi jeszcze większej liczby scen z jego udziałem.

W poprzednim tomie polubiłam Elma i liczyłam, że w tej części będzie go więcej. I tak się stało. Bardzo ciekawie było zajrzeć do głowy księcia i obserwować jego relację z Ione. Przez większą część książki Elm naprawdę mi imponował i bardzo się cieszę, że jego wątek został tak domknięty.

Przy zakończeniu lekko się wzruszyłam. To naprawdę piękne i satysfakcjonujące domknięcie serii. Nie spodziewałam się, że ta dylogia aż tak mi się spodoba. Serdecznie Wam ją polecam. Może też przepadniecie w historii Blunder.

„Ta dwójka była razem, więc byli tacy sami. Dziewczyna, król i potwór, którym się wspólnie stali.”

„Sekrety trzymam w ukryciu. Sekretów mam wiele. Z nikim się nimi nie dzieliłem i nigdy nie podzielę.”

„– Sposób, w jaki na mnie patrzysz, mnie przeraża – wyznał.
– Dlaczego? Czy nikt przedtem cię nie kochał?”

◽️Dwie splecione korony – Rachel Gillig◽️
▫️⭐️4,5/5⭐️▫️

Po tym, jak bardzo spodobał mi się pierwszy tom, dokładnie tego oczekiwałam od drugiego. To była czysta przyjemność. Piękne zamknięcie dylogii, która totalnie mnie wciągnęła. To prawdopodobnie moja ulubiona książka lutego. W momencie...

Rozwiń

Zwiń

◽️Keeping 13. Część druga – Chloe Walsh◽️
▫️⭐️4,5/5⭐️▫️

Tak mi przykro, że to już koniec Johnny’ego i Shannon jako głównych bohaterów. Ta część jest bardzo emocjonalna i dużo się tu dzieje. Nie będę się nad tym rozwodzić, bo może ktoś planuje czytać i nie chcę nic zdradzać. Kilka razy się wzruszyłam, kilka razy śmiałam na głos.

Ta książka jest momentami tak absurdalna, że trudno to opisać. Z jednej strony mamy bardzo poważne, emocjonalne wydarzenia, a z drugiej ogrom humoru. Nie będę Was okłamywać, skręcało mnie z zażenowania co najmniej kilkanaście razy. Niektóre sceny i dialogi były tak cringowe, że miałam ochotę przewrócić się na drugą stronę. Ale nie miałam ochoty porzucić książki ani denerwować się na bohaterów czy historię.

Shannon naprawdę dużo przechodzi przez te dwie książki. Mam do niej ogrom współczucia. Mimo to momentami wkurzało mnie jej poleganie na Joeyu i to, że w niektórych sytuacjach myślała głównie o sobie. Denerwowało mnie też jej podejście do Dereka. No i to jak bardzo potrafiła być napalona było po prostu śmieszne. Ale to nadal nastolatki. Cieszę się, że pod koniec książki wracała do zdrowia i mogła być po prostu normalną, przeciętną dziewczyną.

Johnny po raz kolejny zdobył moje serce, tym razem przez relację z braćmi Shannon. Bardzo starał się być porządnym chłopakiem i naprawdę było to widać. Kocham jego obsesję na punkcie Shannon. Fajnie było zobaczyć jego wrażliwszą stronę.

Bohaterowie poboczni jak zwykle świetni. Krótko: Gibsie to moja ulubiona postać. Jego konflikt z Tadhgiem jest złotem. Aoife jest moją idolką i bardzo chcę poznać jej historię w kolejnym tomie.

Chciałam, żeby to była krótka recenzja, bo większość rzeczy powiedziałam już w poprzednich recenzjach. W skrócie mogłabym napisać: świetne książki, kocham, czytajcie. I seria Boys of Tommen jeszcze nie raz się tu pojawi, bo mam w domu trzy kolejne tomy.

◽️Keeping 13. Część druga – Chloe Walsh◽️
▫️⭐️4,5/5⭐️▫️

Tak mi przykro, że to już koniec Johnny’ego i Shannon jako głównych bohaterów. Ta część jest bardzo emocjonalna i dużo się tu dzieje. Nie będę się nad tym rozwodzić, bo może ktoś planuje czytać i nie chcę nic zdradzać. Kilka razy się...

Rozwiń

Zwiń

◽️Nekromantka – Aleksandra Sadura◽️
▫️⭐️4,25/5⭐️▫️

Podczas czytania zrobiłam sobie listę plusów i minusów, którą uzupełniałam na bieżąco. Zacznę od plusów. Na pewno ogromnym atutem jest klimat: mgła, wiedźmy, mroczna szkoła, mitologia i zagadka do rozwiązania? Tak, poproszę. Cały świat magiczny również bardzo mi się spodobał. Rzadko czytam takie książki, więc było to dla mnie coś świeżego. Czytało mi się niezwykle przyjemnie i szybko. Autorka ma lekki styl i potrafi zaciekawić czytelnika. Spędziłam z tą historią dwa długie wieczory i czuję ogromny niedosyt. Kiedy wychodzi drugi tom? Na pewno po niego sięgnę.

Polubiłam też bohaterów, szczególnie Wartę, który dawał mi vibe Gibsiego z Boys of Tommen. Nie pojawiał się w większości scen i nie dostał zbyt wielu dialogów, a mimo to bardzo go polubiłam. Kania również wypadła świetnie. To naprawdę odważna i lojalna dziewczyna z nutką humoru i sporym buntowniczym charakterem. Jestem ciekawa, co przyniosą jej kolejne tomy.

Na plus zaliczam też unikalne imiona bohaterów. Wiele osób nie przepada za romantasy osadzonym w Polsce, z polskimi imionami. Sama trochę należę do tej grupy, bo dziwnie czyta mi się o Basi spod Warszawy. Ale tutaj wszystko zagrało. Dodatkowo, skoro akcja dzieje się w Polsce, bohaterowie są Polakami i było to konsekwentne. Nie spodziewałam się wzmianki o Izabeli Łęckiej.

Teraz minusy, na szczęście niewielkie. Po pierwsze, Olek. Przepraszam, ale mnie irytował. Był bardzo chwiejny emocjonalnie, jego humor potrafił zmienić się o 180 stopni w sekundę. Napady wrogości wywołane zazdrością może i były ciekawe za pierwszym razem, ale później zaczęły mnie męczyć. Nie do końca kupiłam też relację Kani i Olka. Choć bliższy kontakt pojawił się później, napięcie między nimi było widoczne już od pierwszego spojrzenia. Oboje momentami zachowywali się dość infantylnie, ale pamiętajmy, że to lekkie romantasy o nastolatkach. Więc przymykam na to oko.

Książkę mogę z czystym sercem polecić!

◽️Nekromantka – Aleksandra Sadura◽️
▫️⭐️4,25/5⭐️▫️

Podczas czytania zrobiłam sobie listę plusów i minusów, którą uzupełniałam na bieżąco. Zacznę od plusów. Na pewno ogromnym atutem jest klimat: mgła, wiedźmy, mroczna szkoła, mitologia i zagadka do rozwiązania? Tak, poproszę. Cały świat ma...

Rozwiń

Zwiń

◽️The Front Runner – Elsie Silver◽️
▫️⭐️4,25/5⭐️▫️

Słyszałam od Was mnóstwo opinii, że ten tom jest świetny i muszę przyznać, że mnie nie zawiódł! To zdecydowanie książka, która najbardziej przypadła mi do gustu z całej serii. Jeśli ktoś mnie zna to wie, że uwielbiam kiedy autorzy stawiają na budowanie relacji i emocje, które wydają się prawdziwe. I tutaj właśnie to poczułam.

Bardzo doceniam, że autorka poświęciła trochę czasu, żeby pokazać jak więź Miry i Stefana stopniowo się zacieśnia. Wspólna praca, rozmowy przy źrebaku czy "randki, nie randki" były mi potrzebne, żeby naprawdę wciągnąć się w ich relację i w nią uwierzyć. Moim zdaniem to para, która dostała najwięcej uwagi w całej trylogii i to właśnie mnie kupiło. Naprawdę uwierzyłam.

Minęło trochę czasu, odkąd czytałam poprzedni tom, więc nie do końca pamiętałam ani Mirę, ani Stefana. Oczywiście wiedziałam kim są, ale scen z ich udziałem już nie pamiętałam. Ostatecznie wyszło to na plus, bo weszłam w historię z czystą głową.

Stefan intrygował mnie od pierwszych stron i muszę przyznać, że to właśnie z nim poczułam największą więź spośród wszystkich bohaterów od Silver. Nie wiem, miał w sobie coś takiego, że miałam ochotę się nim zaopiekować. (Czy to normalne? Chyba nie) Odebrałam go jako bardzo wrażliwego i troskliwego mężczyznę, ale jednocześnie pewnego siebie, lekko aroganckiego i niesamowicie czarującego.

Mira to z kolei dokładnie taki typ bohaterki, jaki lubię: ambitna, silna, a jednocześnie pełna empatii. Dobrze wykreowana. Może nie stała się dla mnie gwiazdą tej książki, ale i tak wypadła świetnie. Uśmiechnęłam się przy fragmencie, w którym mówi, że jej typem są ciemnoocy, ciemnowłosi mężczyźni, a zakochała się w blondynie z zielonymi oczami. Sama kiedyś określałam swój typ podobnie. I też, jak Mira, mam swojego blondyna, tyle że oczy są niebieskie :)

Mam jednak kilka rzeczy, które mi nie pasowały. Po pierwsze, irytowało mnie, jak często Mira stawiała opinie swoich przyjaciół ponad Stefanem. Znała go najlepiej i wiedziała, że to co mówią nie jest prawdą. Po drugie, bardzo szybko rozgryzłam wątek niewiadomej, którego nie chcę spoilerować, ale był dla mnie dość oczywisty. Po trzecie, scena z pożarem wydała mi się zbyt oklepana. Może miała być romantyczna, ale mnie nie przekonała.

Poza tym książka jest naprawdę warta uwagi i już nie mogę się doczekać kolejnego tomu.

◽️The Front Runner – Elsie Silver◽️
▫️⭐️4,25/5⭐️▫️

Słyszałam od Was mnóstwo opinii, że ten tom jest świetny i muszę przyznać, że mnie nie zawiódł! To zdecydowanie książka, która najbardziej przypadła mi do gustu z całej serii. Jeśli ktoś mnie zna to wie, że uwielbiam kiedy autorzy stawiaj...

Rozwiń

Zwiń

◽️Miłość na pokaz – Lauren Asher◽️
▫️⭐️4/5⭐️▫️

Historia płynie bardzo gładko i chociaż zdarzały się momenty, w których miałam wrażenie, że opis jest tylko po to, żeby książka miała swoją objętość, to ani razu nie chciałam jej odłożyć. Lauren Asher czytało mi się tutaj naprawdę przyjemnie. Przynajmniej w tej części, bo „Projekt miłość” dostał ode mnie bardzo złą ocenę i kompletnie się nie polubiliśmy.

Spodziewałam się lekkiej, trochę głupiutkiej komedii romantycznej z udawanym związkiem. Bo owszem, humor i fake relationship są, ale jest tu też zaskakująco dużo angstu. Momentami bardzo dużo. Kilka scen naprawdę mnie ruszyło i parę razy łzy same napłynęły mi do oczu. Ale ja jestem książkową beksą, więc to nie jest obiektywna miara. Mimo wszystko zupełnie się tego nie spodziewałam i chyba właśnie tego teraz potrzebowałam, więc weszło idealnie.

Lorenzo to dość złożona postać. Na początku jest gburowaty, oschły i momentami zwyczajnie odpychający. Z każdym rozdziałem zaczynałam go lubić coraz bardziej i finalnie mogę powiedzieć, że był w porządku. Nie skradł mojego serca i nie trafi do żadnej topki, ale też nie jest źle napisany. Na duży plus działała jego obsesja na punkcie Lily, ale to już kwestia moich preferencji. To, co mnie w nim najbardziej irytowało, to ciągłe przyciąganie i odpychanie oraz mówienie naprawdę krzywdzących rzeczy. Było tego sporo.

Rozumiem, skąd to się wzięło i wszystko jest wytłumaczone, ale dla mnie to trochę słaba wymówka za byciem okropnym. Po którymś razie miałam już dość i naprawdę chciałam nim potrząsnąć. Przez to książka momentami traciła w moich oczach, bo niektóre dramy były zwyczajnie niepotrzebne.

Sama Lily była dla mnie bardzo sympatyczna. Polubiłam jej determinację, lojalność i życzliwość. Nie była może najbardziej barwną bohaterką, ale czy każda musi taka być? Nie. Uważam tylko, że powinna być nieco bardziej nieustępliwa i trzymać swoje granice trochę dłużej.

Największą siłą tej książki była jednak ich relacja. Na początku wszystko dzieje się bardzo szybko, ale potem historia wraca na dobre tory i już bez problemu mogłam uwierzyć w ich uczucie. Chemii między nimi zdecydowanie nie brakowało, podobnie jak dramatów. Lubiłam ich słowne przepychanki, kilka scen było naprawdę zabawnych.

Niestety, sporo wątków zostało potraktowanych po macoszemu. Kwiaciarnia Lily miała być ważna, a przez większą część książki kompletnie o niej zapominamy. Jej drugi biznes, Manny, Richard i wujek Lorenzo to tylko kolejne przykłady.

Mimo wszystko jest to zdecydowanie moja ulubiona część serii. Ma swoje wady, ale czytało mi się ją bardzo dobrze i dokładnie takiej historii teraz potrzebowałam.

◽️Miłość na pokaz – Lauren Asher◽️
▫️⭐️4/5⭐️▫️

Historia płynie bardzo gładko i chociaż zdarzały się momenty, w których miałam wrażenie, że opis jest tylko po to, żeby książka miała swoją objętość, to ani razu nie chciałam jej odłożyć. Lauren Asher czytało mi się tutaj naprawdę przyjemnie....

Rozwiń

Zwiń

◽️Desire or Defense – Leah Brunner◽️
▫️⭐️4/5⭐️▫️

To była bardzo przyjemna lektura. Książka jest napisana prosto, akcja płynie gładko i dokładnie takiego lekkiego romansu było mi w tym momencie potrzeba. Nie ma tu żadnych ukrytych znaczeń ani fabularnych zawirowań. Od początku wszystko jest jasne. To historia idealna na gorszy czas, taka, która nie męczy i nie wymaga emocjonalnego zaangażowania na najwyższych obrotach.

Książka miała być komedią romantyczną i faktycznie czułam taki vibe. Muszę jednak przyznać, że momentami tłumaczenie było trochę sztywne i wybijało mnie z rytmu. Nie śmiałam się na głos, ale kilka razy szczerze się uśmiechnęłam. Bardzo spodobało mi się też to, że jest to romans „za zamkniętymi drzwiami”. Nie znajdziecie tu żadnych scen spicy i muszę przyznać, że dawno nie czytałam czegoś w tym stylu. Fajne i odświeżające doświadczenie.

Mitch na początku mnie przeraził. Był nieuprzejmy, zrzędliwy i kompletnie mi się nie podobał. Bałam się, że pociągnie całą historię w dół. Na szczęście z czasem zaczął pokazywać swoją inną stronę i naprawdę go polubiłam. Andie od początku zapowiadała się świetnie i dokładnie taka była. Odpowiedzialna, opiekuńcza i bardzo kochająca. Polubiłam jej osobowość, jej cierpliwość i to, jak naturalnie podchodziła do relacji zarówno z Mitchem, jak i z bratem. Po prostu dobra osoba, bez zbędnego dramatyzmu.

Czy poleciłabym tę książkę? Jak najbardziej.

◽️Desire or Defense – Leah Brunner◽️
▫️⭐️4/5⭐️▫️

To była bardzo przyjemna lektura. Książka jest napisana prosto, akcja płynie gładko i dokładnie takiego lekkiego romansu było mi w tym momencie potrzeba. Nie ma tu żadnych ukrytych znaczeń ani fabularnych zawirowań. Od początku wszystko jes...

Rozwiń

Zwiń

◽️Wild Love - Elsie Silver◽️
▫️⭐️3.75/5⭐️▫️

W końcu powoli nadrabiam serię Elsie Silver, która mam wrażenie, że jest teraz dosłownie wszędzie. Czytało mi się ją lekko, przyjemnie i na tyle wciągająco, że często zostawałam z nią na dłużej.

Początek był dla mnie trochę zbyt szybki. Miałam wrażenie, że autorka od razu wrzuca nas w sam środek wydarzeń, bez chwili na spokojne wejście w historię. Na szczęście później tempo zwolniło w dobrym sensie i właśnie wtedy książka zaczęła mnie naprawdę wciągać. Niestety około 70% coś się zepsuło, bo historia zaczęła mnie zwyczajnie nudzić.

Jeśli chodzi o bohaterów, mam do nich dość mieszane uczucia. Rosie na początku naprawdę mnie do siebie przekonała. Jej strach przed porażką i niepewność były mi bliskie i łatwo było mi się z nią utożsamić. To, co ją spotkało na początku książki, poruszyło mnie i sprawiło, że było mi jej szczerze szkoda. Mam jednak wrażenie, że ten wątek został potraktowany zbyt powierzchownie i szybko zamknięty. Podobała mi się jej opiekuńczość wobec bliskich, pewność siebie, momentami potrafiła być też naprawdę zabawna. Jednocześnie bywała dziecinna. Czasami zachowywała się bardziej jak nastolatka niż prawie trzydziestoletnia kobieta, co zwyczajnie mnie irytowało. Ogromnym plusem była za to jej relacja z Corą. Była cudowna i zdecydowanie dostałyśmy jej za mało.

Ford to kolejny przykład bohatera, którego lubię bardziej w teorii niż w praktyce. Motyw samotnego ojca zawsze mnie kupuje i tutaj też miałam niedosyt, bo chciałabym zobaczyć więcej jego relacji z Corą. Sam Ford był w porządku. Troskliwy, ciepły, bardzo skupiony na tym, żeby jego dziewczyny były szczęśliwe. Mimo, że był opisywany jako bardzo inteligentny, ja niespecjalnie to odczułam. Momentami również zachowywał się dość niedojrzale. Na początku drażniło mnie jego podejście do Cory i Rosie. Później było lepiej, ale ich relacja pod koniec zaczęła mnie męczyć przez ciągłe przyciąganie i odpychanie.

Od momentu, gdy zostali parą, książka wyraźnie straciła tempo. Brakowało mi większej liczby scen z przeszłości, a konflikt pod koniec wydał mi się wymuszony i zbyt pospieszny. Epilog również mnie nie zachwycił i pozostawił spory niedosyt.

Najlepszą częścią tej książki była zdecydowanie Cora. Mądra, zabawna, pełna ciepła i humoru. Wnosiła do historii coś naprawdę wyjątkowego, dlatego kiedy pod koniec było jej coraz mniej, książka wyraźnie na tym ucierpiała. Bardzo żałuję, że nie dostałyśmy jej więcej.

Mimo wszystkich zastrzeżeń, całość czytało mi się dobrze i przyjemnie. To była solidna, lekka historia na kilka wieczorów. Na pewno będę kontynuować serię, bo mam jeszcze kilka książek Elsie Silver czekających na swoją kolej i mam nadzieję, że kolejne tomy trafią do mnie jeszcze bardziej.

◽️Wild Love - Elsie Silver◽️
▫️⭐️3.75/5⭐️▫️

W końcu powoli nadrabiam serię Elsie Silver, która mam wrażenie, że jest teraz dosłownie wszędzie. Czytało mi się ją lekko, przyjemnie i na tyle wciągająco, że często zostawałam z nią na dłużej.

Początek był dla mnie trochę zbyt szybki. Miałam ...

Rozwiń

Zwiń

Szczerze mówiąc, zupełnie nie spodziewałam się, że ta książka aż tak mi się spodoba. Widziałam sporo opinii, że to raczej średni tom, więc właśnie na coś takiego się nastawiłam. Tymczasem, mimo kilku mankamentów, bawiłam się przy tej historii naprawdę świetnie.

Na początku było jednak ciężko. Jak już wspominałam wcześniej, ostatnio kompletnie nie mam czasu na czytanie i pierwsze sto stron zajęło mi kilka dni. Nie mogłam się wciągnąć i miałam momenty zwątpienia. Ale kiedy już przez nie przeszłam, coś kliknęło. Historia wciągnęła mnie na tyle, że zaczęłam czytać po nocach i cały czas myślałam o tym, kiedy znów będę mogła do niej wrócić.

Książka jest napisana bardzo przyjemnie. Owszem, zdarzają się momenty, w których niewiele się dzieje i tempo wyraźnie siada, ale całościowo odbieram ją bardzo pozytywnie. Zdecydowanie najmocniejszym punktem tej historii jest świat przedstawiony. Dawno nie spotkałam się z tak ciekawie wykreowaną fikcją i tak oryginalnym systemem magii. Było to świeże i naprawdę mnie wciągnęło. Muszę jednak przyznać, że karty momentami strasznie mi się myliły i miałam problem z zapamiętaniem, jakie dokładnie umiejętności daje każda z nich.

Ogromnie spodobał mi się klimat książki. Jest mroczny i gotycki, co idealnie pasuje do tej historii. Wielkim plusem jest też postać Koszmaru. Ma w sobie coś bardzo niepokojącego, a jednocześnie bywa tak sarkastycznie zabawny, że przez całą książkę liczyłam na to, że będzie go więcej. Zdecydowanie najbardziej interesująca postać i mam nadzieję, że w kolejnym tomie jeszcze namiesza.

Elspeth polubiłam, choć nie bez zgrzytów. Strasznie irytowało mnie to, jak długo pozostawała ślepa na coś, czego ja domyśliłam się bardzo wcześnie. To, co dla mnie było oczywiste na początku, jej zajęło kolejne dwieście stron. Na starcie przeszkadzało mi też to, jak bardzo była popychadłem i jak rzadko stawiała na swoim. Dlatego tym bardziej cieszyło mnie to, że z czasem zaczęła się zmieniać i nabierać charakteru.

Ravyn niestety nie zapadł mi szczególnie w pamięć. Miałam też wrażenie, że część wątków z nim związanych zwyczajnie się nie kleiła. Jego zachowanie bywało tak oczywiste, że trudno mi było uwierzyć, iż do tej pory nikt nic z tym nie zrobił. Nie chcę zdradzać szczegółów, jeśli ktoś planuje sięgnąć po serię, więc nie będę się tutaj rozpisywać.

Sama relacja Ravyna i Elspeth była dla mnie najsłabszym elementem książki. Rozwinęła się błyskawicznie, praktycznie znikąd, w ciągu jednego dnia, i kompletnie mnie nie przekonała. Zdecydowanie bardziej interesowały mnie inne wątki.

Jeśli chodzi o bohaterów drugoplanowych, to absolutnie kupił mnie Elm. W swój arogancki, sarkastyczny sposób wślizgnął mi się do głowy i spokojnie mogę powiedzieć, że jest moją drugą ulubioną postacią. Był naprawdę zabawny i bardzo liczę na to, że w kolejnych częściach dostanie jeszcze więcej przestrzeni. Jestem też ciekawa, jak rozwinie się postać Ione.

Drugi tom już czeka na mnie na półce i bardzo nie mogę się doczekać, co będzie dalej.

Szczerze mówiąc, zupełnie nie spodziewałam się, że ta książka aż tak mi się spodoba. Widziałam sporo opinii, że to raczej średni tom, więc właśnie na coś takiego się nastawiłam. Tymczasem, mimo kilku mankamentów, bawiłam się przy tej historii naprawdę świetnie.

Na początku było jednak cię...

Rozwiń

Zwiń

Powiedzieć, że mam obsesję na punkcie tej serii, to jak nic nie powiedzieć. Odkąd przeczytałam pierwszy tom, wpadłam w jakiś trans i w mojej głowie istnieją już tylko Johnny i Shannon. Nic więc dziwnego, że zarwałam noc i dosłownie połknęłam tę książkę na raz.

Sposób, w jaki Chloe Walsh pisze o trudnych tematach, jest niesamowity. Jest surowo, boleśnie i bardzo prawdziwie. Autorka daje czytelnikowi szczegółowy, momentami wręcz brutalny obraz tego, przez co przechodzą bohaterowie. Czytanie tego potrafi naprawdę zaboleć.

Jednocześnie jest to też książka trochę głupiutka. Jeśli nie czytaliście tej serii i nie znacie Gibsiego, to ciężko to wytłumaczyć. Pojawiają się dialogi, które potrafią skręcać z zażenowania, absurdalne sytuacje i zaskakująco dużo rozmów o częściach intymnych. Czy może to kogoś skręcać? Tak. Czy mnie skręcało? Czasami. Czy jednocześnie totalnie mi się to podobało i chichotałam jak szalona? Absolutnie tak.

Ta część podobała mi się odrobinę mniej niż dwie poprzednie, ale nadal bawiłam się świetnie. Druga część czeka już na mnie na półce i bardzo chcę po nią sięgnąć, ale nie chcę jeszcze kończyć historii Johnny’ego i Shannon, więc odkładam ją na później. Nie wiecie, jak bardzo to boli.

Shannon w tej części nadal przechodzi przez strasznie trudne rzeczy i serce naprawdę mi się krajało, czytając o jej strachu i przerażeniu. Nie potrafię sobie nawet wyobrazić skali tego, czego doświadcza. Zawsze, niezależnie od tego, przez co przechodzi, Shannon potrafi być wsparciem dla ludzi, którzy jej potrzebują. Jest niesamowicie silną bohaterką i bardzo to w niej podziwiam. Z drugiej strony było dla mnie trochę zabawne, jak bardzo stała się napalona. Często się z niej śmiałam i choć zabrzmi to dziwnie to ja to rozumiem. Johnny Kavanagh to jest THE MAN.

Czasami denerwowało mnie jej zachowanie wobec Darrena. Rozumiałam jej emocje i pozycję, w jakiej się znalazła, ale momentami było mi naprawdę szkoda tego chłopaka. Wszyscy traktowali go okropnie. Nie mówię, że miał rację i zachowywał się właściwie, ale częściowo też go rozumiałam.

Nie sądziłam, że da się jeszcze bardziej zakochać w Johnnym Kavanaghu, a jednak dokładnie to się stało. Nie potrafię nawet opisać, jak bardzo kocham tego bohatera. To absolutna czołówka moich książkowych chłopaków. Uwielbiam to, jak Johnny wkłada całe serce we wszystko, co robi, i nie mogę wyjść z podziwu, jak dobrym jest człowiekiem.

Ich relacja w tej części jest na zupełnie innym poziomie niż w pierwszym tomie. Bardzo podobało mi się to, jak oboje próbują ze sobą rozmawiać i naprawdę się komunikować. Biorąc pod uwagę to, że są nastolatkami, ich podejście było zaskakująco dojrzałe. Jestem ogromnie ciekawa ich dalszego rozwoju, zarówno jako osobnych postaci, jak i jako pary. Naprawdę nie mogę się doczekać drugiej części. Mówiłam już, że śmiałam się na głos podczas czytania? Jeśli nie, to tak właśnie było.

Ogromną miłością darzę też postacie drugoplanowe. Już wcześniej wspominałam, że Gibsie to totalnie mój ukochany bohater. Sceny z jego udziałem są tak absurdalnie śmieszne, że nie mogę. Chociaż wiem już co nieco i mam przeczucie, że jego książka kompletnie mnie zniszczy.
Przyjaźń Johnny’ego i Gibsiego to czyste złoto. Prawie się popłakałam ze śmiechu przy scenie z Gibsiem, Johnnym, mamą Johnny’ego i chusteczką na spodniach.
Skoro już mowa o rodzinie, bardzo polubiłam Edel. Mama K wydaje się ostrą babką i mam ogromną nadzieję, że będzie jej więcej. Jej dialogi z Johnnym były absolutnie genialne.

Powiedzieć, że mam obsesję na punkcie tej serii, to jak nic nie powiedzieć. Odkąd przeczytałam pierwszy tom, wpadłam w jakiś trans i w mojej głowie istnieją już tylko Johnny i Shannon. Nic więc dziwnego, że zarwałam noc i dosłownie połknęłam tę książkę na raz.

Sposób, w jaki Chloe Walsh p...

Rozwiń

Zwiń