Profil użytkownika: Green_Gravity_

Jestem bardzo wdzięczna za egzemplarz recenzencki, ale niestety zakończenie tej trylogii nie było dla mnie interesujące. Nie mogę powiedzieć, że dobrze bawiłam podczas czytania tej historii. I choć żałuję, że nie mogę podzielić się bardziej pozytywną opinią, tym razem ta powieść po prostu do mnie nie trafiła.
Pierwsze dwa tomy oceniłam na 3/5 – może nie były porywające, ale nadal calkiem „spoko”. Lubię styl autorki i mam do niej duży sentyment, zwłaszcza po Królestwach Nyaxii, które potrafiły mnie wciągnąć bez reszty.
Nowelka „zabić wampirzego najezdzce” znalazła się w moim top 3 w zeszłym roku i uwielbiam ją do granic możliwości. Tym bardziej zaskoczyło mnie, jak inna była ta trylogia, która wyszła spod tego samego pióra.
No ale czym zraził mnie do siebie trzeci tom serii „wojna straconych serc”, czyli „matka śmierci i świtu”?
Moim zdaniem powieść bardzo się przeciąga – pojawia się mnóstwo długich, często zbędnych opisów, które wybijały mnie z rytmu czytania. O ile pierwszy i drugi tom były dla mnie interesujące – szczególnie droga bohaterki od niewolnictwa do miejsca, w którym się znalazła – tak trzeci tom znacząco stracił moje zainteresowanie.
Najbardziej zależało mi na tym, by dowiedzieć się, jak zakończy się jej historia z Maxem oraz jaki będzie finał wojny. W tego typu wątkach zwykle pojawia się napięcie i oczekiwanie na moment, w którym szala zwycięstwa przechyli się na jedną ze stron – tutaj niestety tego zabrakło. Zamiast emocji pojawiło się znużenie.
Miałam momenty, w których czytałam jedną stronę kilka razy, bo przez nadmiar opisów trudno było mi skupić się na samej fabule i rejestrować wydarzenia.
Gdyby trzeci tom był krótszy, całość mogłaby wypaść znacznie lepiej.

Jestem bardzo wdzięczna za egzemplarz recenzencki, ale niestety zakończenie tej trylogii nie było dla mnie interesujące. Nie mogę powiedzieć, że dobrze bawiłam podczas czytania tej historii. I choć żałuję, że nie mogę podzielić się bardziej pozytywną opinią, tym razem ta powieść po prostu ...

Rozwiń

Zwiń

Czy Twoje brwi mogą skrywać jakiś sekret?

Hannah jest specjalistką od mimiki twarzy. Jest do tego stopnia uczulona na wszystkie związane z ludźmi emocje, że nie jest nawet w stanie patrzeć na swoje odbicie w lustrze.
Jednak w najtragiczniejsza w jej życiu noc dokonuje czegoś, o co nigdy by siebie nie podejrzewała.
Ale czy to aby na pewno Hannah dokonała tych wszystkich straszliwych rzeczy?
Nagranie, które puszcza jej Blankenthal wszystko na to wskazuje, jednak kobieta nic nie pamięta, a na dodatek tego okazuje się, że została porwana przez okropnego psychopatę.
Hannah podejmuje decyzję - musi odzyskać wspomnienia i odnaleźć syna oraz udowodnić przede wszystkim samej sobie, że to nie ona zabiła.
Ale jak tego dokonać uciekając przed policją nie wiedząc nawet komu może zaufać?
I dlaczego jej porywaczowi również zależy na tym, by odzyskała pamięć?

„Mimika” to druga powieść Sebastiana Fitzka, którą czytałam i muszę przyznać, że wciągnęła mnie dosłownie od pierwszych zdań. Wtęp do tej historii zmrozi wam krew w żyłach, a im dalej brniemy w powieść, tym akcja robi się jeszcze ciekawsza.
Już dawno żadnemu autorowi nie udało się mnie zmylić aż tyle razy. Gdy dotarłam do zakończenia powieści, nie mogłam uwierzyć, że to tak właśnie się rozegrało!
Tutaj plot twist nie goni kolejny plot twist.. tu cała książka jest jak jeden, wielki plot twist.

Muszę też wspomnieć o bardzo fajnym zabiegu, który został wprowadzony w książce - dosłownie na jednej stronie, w jednym momencie możemy czytać 2 punkty widzenia - Hannah oraz Blankenthal i ten drobny zabieg spowodował iż jeszcze bardziej wtopiłam się w fabułę i dosłownie oczami wyobraźni widziałam odgrywające się tam sceny.
Bardzo korzystne dla fabuły jest również to, że poznajemy ją w pewnych momentach nie tylko od strony Hannah.
Generalnie jest to powieść, która dostarczyła mi mnóstwa szokujących momentów, emocji, które sprawiały, że nie potrzebowałam sięgać po kawę podczas i po przeczytaniu książki.
Polecam każdemu miłośnikowi thrillerów psychologicznych.

Czy Twoje brwi mogą skrywać jakiś sekret?

Hannah jest specjalistką od mimiki twarzy. Jest do tego stopnia uczulona na wszystkie związane z ludźmi emocje, że nie jest nawet w stanie patrzeć na swoje odbicie w lustrze.
Jednak w najtragiczniejsza w jej życiu noc dokonuje czegoś, o co nigdy b...

Rozwiń

Zwiń

„Four ruined realms” opowiada dalsze losy pięciorga bohaterów, które następują po „pięć pękniętych ostrzy”.
Tym razem nie tylko mają zadanie do wykonania, ale muszą sobie nawzajem zaufać, by móc sprostać wszystkim trudnością, które czekają na nich po drodze. Tylko jak to zrobić, skoro tak naprawdę wszyscy nawzajem siebie okłamywali?
Czy wszystkie problemy, którym muszą stawić czoła, sprawia, że na nowo będą traktować siebie nawzajem jak sprzymierzeńców a nie wrogów? Czy uda się powstrzymać króla Joona i tym samym uratować wszystkich, na których im zależy?
Czy odkryte tajemnice poróżnią ich na tyle, aby rozbić tą wyjątkową grupkę przyjaciół?

Och, co to była za historia!
Muszę przyznać, że pierwszy tom tej trylogii jakoś specjalnie mnie nie zachwycił.
Ale dałam się namówić na przeczytanie drugiego i uwaga - nie żałuję!
Po 1 akcja w drugim tomie wydaje mi się o wiele ciekawsza, napięcie, jakie jest pomiędzy bohaterami, którzy nie ufają sobie nawzajem, momentami przechodzi na czytelnika i miałam już wrażenie, że i ja podejrzewam każdego o zdradę.
Po drugie - plot twisty! Byłam w szoku nie raz i nie dwa.
Plot twisty w tej powieści są naprawdę na najwyższym poziomie.
I po trzecie - zakończenie. Zostawia Cię w takim punkcie, że od razu chcesz przejść do trzeciego tomu, aby poznać dalsze losy Aeri, Sory i…chłopaków.
Jest to tego rodzaju przygodówka, która wciąga od pierwszej strony i trzyma w ogromnych emocjach do samego zakończenia.
Także, czy polecam? Oczywiście, mało tego, radzę kupić sobie od razu trzeci tom, byście mogli płynnie przejść do dalszego czytania historii ;)

„Four ruined realms” opowiada dalsze losy pięciorga bohaterów, które następują po „pięć pękniętych ostrzy”.
Tym razem nie tylko mają zadanie do wykonania, ale muszą sobie nawzajem zaufać, by móc sprostać wszystkim trudnością, które czekają na nich po drodze. Tylko jak to zrobić, skoro tak ...

Rozwiń

Zwiń

„Królowa mieczy” to książka, w której czytelnik zostaje dosłownie wciągnięty do powieści. Rozwiązując kolejne łamigłówki, odbiorca aktywnie uczestniczy w rozwijaniu fabuły, a każda zagadka przybliża go do dalszego biegu historii.
I tu pojawia się mój problem w ocenie tej książki - pomysł na interaktywną książkę jest świetny, uwielbiam takie, jednakże fabuła tutaj nie porywa.
Mam wrażenie, że gdyby nie zagadki to dosłownie nic by się tutaj porywającego nie dzialo. Ot, zwykłe romantasy.
Zostając przy zagadkach - tutaj miałam prawdziwą zabawę i świetnie mi się je rozwiązywało. Zagadki mają różne poziomy trudności, a swoje odpowiedzi możesz sprawdzić na ostatnich stronach książki.
Pozostaje pytanie: czy w takim razie warto ją zakupić?
Moim zdaniem warto, jeśli zaczynasz swoją zabawę z takimi książkami, w których jesteś częścią fabuły. Dlaczego? Dlatego, że powieść nie jest na tyle skomplikowana aby się pogubić, a zagadki mają różny poziom zaawansowania, więc możesz tu sprawdzić swoje siły. Dodatkowym plusem jest cena książki - jest stosunkowo niska (9.03 wynosi bowiem ona ok 30zl) oraz wydanie - jest naprawdę ładne.

„Królowa mieczy” to książka, w której czytelnik zostaje dosłownie wciągnięty do powieści. Rozwiązując kolejne łamigłówki, odbiorca aktywnie uczestniczy w rozwijaniu fabuły, a każda zagadka przybliża go do dalszego biegu historii.
I tu pojawia się mój problem w ocenie tej książki - pomysł n...

Rozwiń

Zwiń

Il jesteś w stanie poświęcić, żeby udowodnić, że nigdy nie byłaś tak słaba, jak ci wmówiono?

Życie Sadie nie należy do łatwych i przyjemnych.
Wraz z siostrą zostają „adoptowane” przez bezwzględnego człowieka, który nie oszczędza pleców starszej ze sióstr…
I nagle, gdy dziewczyna ma już wszystkiego dość, na ratunek przychodzi jej tajemnicy najemnik, który zabiera ją do jeziora, które swoją decyzją zmienia jej całe życie i Sadie trafia pomiędzy dominujące Alfy.
Ale to nie oni są dla niej niespodzianką, to ona jest ogromnym zaskoczeniem dla nich…

„Psychozmienni” to jedna z tych książek typu „guilty pleasure”.
Fabuła nie jest skomplikowana, akcja dzieje się praktycznie non stop, a jak na RH nie ma ona wiele scen spicy, które opisane są w naprawdę hot sposób.
Tu duży plus jeśli chodzi o tłumaczenie książki i nazywanie rzeczy takimi jakimi są i dzięki temu unikamy tu cringowego nazewnictwa.
Bardzo podoba mi się postać głównej bohaterki, która mimo braku walorow fizycznych, nie boi się mówić co myśli. Niejednokrotnie sprzeciwia się przerażającym mężczyznom, a oni, choć na pierwszy rzut oka budzą grozę - w głębi duszy zaczynają podziwiać jej odwagę i niezwykły hart ducha.
Muszę też dodać, że bardzo podobał mi się cięty język Sadie.
Jeśli chodzi o samych zmiennokształtnych, jedyne co mnie irytowało, to to jak często wspominane były ich atuty fizyczne. Autorka chciała podkreślić, że są przystojni, ale moim zdaniem robiła to po prostu za często.
No i PLOT TWIST!
Szczerze? W życiu bym się nie spodziewała, co nadciąga - nie powiem, zbierałam szczękę z podłogi ;)
Podsumowując: polecam tę książkę, przeczytałam ją dosłownie w 2 wieczory i nie mogę doczekać się drugiej części.

Il jesteś w stanie poświęcić, żeby udowodnić, że nigdy nie byłaś tak słaba, jak ci wmówiono?

Życie Sadie nie należy do łatwych i przyjemnych.
Wraz z siostrą zostają „adoptowane” przez bezwzględnego człowieka, który nie oszczędza pleców starszej ze sióstr…
I nagle, gdy dziewczyna ma już w...

Rozwiń

Zwiń

Mance wysyła swego ojca do lochów i przejmuje władzę, nie do końca będąc świadoma rzeczy, które na nią czekają.
Widmo wojny to jedno, ale dowiedzieć się, że Twoja ręka została oddana komuś, kogo nienawidzisz i to bez Twojego pytania… to już kwestia przelewająca czarę goryczy.
Jednak nie wypełnienie tego warunku umowy, może kosztować świeżo upieczoną Prym wiele sojuszy, a na to nie może sobie pozwolić.
No i jak to wszystko wytłumaczyć Silver?
Czy Mance da radę okiełznać siedzące w niej zwierzęta i zwyciężyć ta najważniejszą wojnę - tą która toczy ze swoją głową i sercem?

„Bestie wyzwolone” to drugi tom, jaki otrzymujemy zaraz po „bestiach pogrzebanych”.
Co muszę zaznaczyć na wstępie, to to, że drugi tom podobał mi się o wiele bardziej. Tutaj akcja toczy się dosłownie ze strony na stronę, mam wrażenie, że przez to, iż tom jest duzo krótszy, autorka „nie miała” czasu aby niepotrzebnie się rozpisywać (co czasem następowało w tomie pierwszym).
Bardzo podoba mi się to, jak wykreowała główną bohaterkę - osobę, która mimo tłamszenia w sobie dusz zwierząt, była w stanie kreować intrygi i opracować sposób, aby zapanował ponownie ład i spokój pomiędzy królestwami.
Jeśli chodzi o postać Silvera - to ciężko było mi się z nim zżyć. Niestety, ale pozostał mi obojętny do końca powieści.
Dlaczego? Nie wiem, był po prostu taki…nijaki. I ja rozumiem, co on osiągnąl, również to, że szczerze pokochał naszą bohaterkę. Jednak między nami po prostu nie kliknęło ;).
Ale powracając do plusów książki - tak jak wspomniałam wcześniej - akcja, akcja, akcja! Tu się w końcu coś działo. W końcu mieliśmy jakieś zdarzenia, które potrafiły zszokować czytelnika.
Podobał mi się motyw z małżeństwem i to, że ktoś w końcu ukarał ojca Mance.
Jednak patrząc ogólnie na zakończenie historii, moglibyśmy dostać coś więcej.
Nie było zle, ale chyba oczekiwałam czegoś bardziej… „z przytupem”.
Czy polecam?
Tak, prócz fajnej historii dostajemy tu przepiękne wydanie książek.

Mance wysyła swego ojca do lochów i przejmuje władzę, nie do końca będąc świadoma rzeczy, które na nią czekają.
Widmo wojny to jedno, ale dowiedzieć się, że Twoja ręka została oddana komuś, kogo nienawidzisz i to bez Twojego pytania… to już kwestia przelewająca czarę goryczy.
Jednak nie w...

Rozwiń

Zwiń