Muszę przyznać, że było to moje pierwsze spotkanie z komisarzem Montalbano – i od razu spotkanie wyjątkowo udane. Ta charyzmatyczna postać, stworzona przez Camilleriego, z miejsca przyciąga uwagę swoją niejednoznacznością, intelektem i niecodziennym podejściem do pracy. Montalbano to człowiek pełen sprzeczności – z jednej strony bezkompromisowy i przenikliwy śledczy, z drugiej – ktoś, kto nie stroni od swoich małych słabostek, ale mimo nich zawsze kieruje się uczciwością, empatią i głębokim poczuciem sprawiedliwości.
Zbiór opowiadań „Pomarańczki komisarza Montalbano” stanowi doskonałe wprowadzenie do tego świata – to wybór spraw, które nie tylko ukazują szerokie spektrum przestępstw i zbrodni, ale też znakomicie portretują samego bohatera oraz środowisko, w którym funkcjonuje. Camilleri prowadzi akcję na tle malowniczej Sycylii, gdzie wszystko toczy się własnym, południowym rytmem, a mieszkańcy – jak można wywnioskować z opisów – znają się nawzajem od pokoleń. Panuje tu specyficzny klimat małego posterunku, gdzie nie wszyscy funkcjonariusze grzeszą bystrością, co czyni Montalbana jeszcze bardziej wyrazistym. W zbiorze znajdziemy między innymi historię dziwnej pomyłki z osobą o identycznym nazwisku, śledztwo w sprawie zamordowanej siedemdziesięcioletniej prostytutki czy poszukiwania mężczyzny, który od lat skutecznie ukrywa się... za lustrem w swoim domu. Każda z tych historii ma swój odrębny ton i tempo, ale łączy je jedno – nieszablonowe podejście Montalbana do dochodzeń, jego umiejętność kojarzenia faktów, wyczucie psychologiczne i nieco ironiczny dystans wobec rzeczywistości. Camilleri pisze z lekkością i humorem, jednocześnie potrafiąc zbudować napięcie i oddać powagę sytuacji. Język jest żywy i naturalny, przez co książkę czyta się płynnie i z dużą przyjemnością. W wielu momentach trudno się od niej oderwać – kolejne strony pochłania się z rosnącą ciekawością. Nie da się jednak nie zauważyć, że autor subtelnie przemyca krytykę włoskiej biurokracji i skuteczności tamtejszej policji – nie zawsze przedstawia ją w najkorzystniejszym świetle, co może budzić refleksję, ale i uśmiech. Montalbano, choć sam jest częścią tego systemu, często zdaje się działać wbrew jego sztywnym ramom, co czyni go jeszcze bardziej ludzkim i przekonującym bohaterem.
„Pomarańczki komisarza Montalbano” to pozycja idealna zarówno dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z tym bohaterem, jak i dla wielbicieli klasycznego kryminału w południowym, pełnym słońca i ironii wydaniu. To książka nie tylko o przestępstwach, ale i o ludziach – ich słabościach, motywacjach, wyborach. Z pewnością sięgnę po kolejne tomy serii. Jeżeli szukacie inteligentnej, a zarazem lekkiej i klimatycznej lektury, która wciąga od pierwszych stron – koniecznie przeczytajcie. Czytajcie!
Książkę przeczytałam w ramach Akcji Recenzenckiej serwisu LubimyCzytać.pl oraz dzięki uprzejmości Wydawnictwa NOIR SUR BLANC.

Muszę przyznać, że było to moje pierwsze spotkanie z komisarzem Montalbano – i od razu spotkanie wyjątkowo udane. Ta charyzmatyczna postać, stworzona przez Camilleriego, z miejsca przyciąga uwagę swoją niejednoznacznością, intelektem i niecodziennym podejściem do pracy. Montalbano to człow...

Rozwiń

Zwiń

To prawdopodobnie ostatnia część serii Miś i jej mali pacjenci, którą przeczytałem z synem — powoli widzę, jak zmieniają się jego zainteresowania i sięga po inne tematy oraz bardziej wymagające fabuły. Niemniej jednak lektura tej części była dla nas bardzo przyjemnym doświadczeniem i wartościowym zwieńczeniem naszej wspólnej przygody z małą weterynarką.
Tym razem Miśka, wierny pies Popik oraz dziadek Tadeusz wybierają się na wieś, gdzie dziewczynka pomaga zwierzętom gospodarskim. Na kartach książki spotykamy m.in. klacz wujka Henia, zadziornego byczka, który niefortunnie zaplątał się w drut kolczasty, a także małego perkoza. Każdy przypadek to nie tylko ciekawe wyzwanie medyczne, ale też okazja do rozmowy o odpowiedzialności, trosce o zwierzęta i ich potrzebach.
Jak zwykle seria nie zawodzi — pełna jest ciepła, pozytywnych emocji i mądrych przesłań. Ilustracje wspierają zrozumienie treści, a narracja prowadzona jest w sposób przystępny i angażujący dla młodego czytelnika. Ogromną wartością jest również stały nacisk na rozwijanie empatii oraz zrozumienia dla zwierząt — coś, co od początku stanowiło siłę tej serii.
Choć żegnamy się z Miśką z lekkim sentymentem, cieszy mnie, że mój syn mógł dorastać z książką, która nie tylko bawi, ale i uczy wrażliwości. Czytajcie!

To prawdopodobnie ostatnia część serii Miś i jej mali pacjenci, którą przeczytałem z synem — powoli widzę, jak zmieniają się jego zainteresowania i sięga po inne tematy oraz bardziej wymagające fabuły. Niemniej jednak lektura tej części była dla nas bardzo przyjemnym doświadczeniem i warto...

Rozwiń

Zwiń

„Odłamki” to kolejna książka, z którą zapoznałem się w formie audiobooka – i muszę przyznać, że coraz bardziej przekonuję się do tej formy obcowania z literaturą. Początkowo, kierując się opisem zamieszczonym m.in. na portalu Lubimyczytać.pl, spodziewałem się raczej powieści obyczajowej. Tymczasem całość zdecydowanie bardziej przypomina kryminał z elementami thrillera.
Już od pierwszych scen zostajemy wrzuceni w sam środek wydarzeń – pogrzebu Jagny, właścicielki niewielkiej firmy produkującej powidła w bieszczadzkiej wsi Stuposiany. Przedsiębiorstwo to zapewniało pracę wielu okolicznym mieszkańcom. Po śmierci Jagny firmę oraz dom dziedziczy jej córka Irmina Łuczak, która – mimo braku kontaktu z matką przez wiele lat – organizuje pogrzeb i powraca w rodzinne strony. Z początku planuje jedynie sprzedaż majątku, jednak z czasem zaczyna dostrzegać, że wiele spraw się nie zgadza. Pojawiają się pytania, niedomówienia, a wokół narastają podejrzenia związane z tajemnicami z przeszłości matki i dziadków, a być może także z przemytem. Narracja stopniowo odsłania kolejne warstwy historii, zarówno tej teraźniejszej, jak i z przeszłości. Wraz z Irminą odkrywamy fragmenty prawdy – tytułowe „odłamki” – które z czasem układają się w spójną, choć niepokojącą całość. Zakończenie również potrafi zaskoczyć – nie wszyscy bohaterowie są tymi, za których się podają. „Odłamki” to wciągająca i dobrze napisana opowieść osadzona w klimatycznej, małej miejscowości przygranicznej. Tytuł trafnie oddaje konstrukcję narracyjną – czytelnik (lub słuchacz) zbiera fragmenty układanki, by na końcu zrozumieć pełny obraz. Książkę czyta się (lub słucha) lekko, a historia potrafi zaangażować i zaintrygować. Czytajcie!
Dziękuję wydawnictwu PulpBooks za udostępnienie kodu do audiobooka i możliwość zapoznania się z tą ciekawą pozycją.

„Odłamki” to kolejna książka, z którą zapoznałem się w formie audiobooka – i muszę przyznać, że coraz bardziej przekonuję się do tej formy obcowania z literaturą. Początkowo, kierując się opisem zamieszczonym m.in. na portalu Lubimyczytać.pl, spodziewałem się raczej powieści obyczajowej. T...

Rozwiń

Zwiń