Profil użytkownika: Kaganaa

„Tryptyk z pigmentu i krwi” to kryminał z bardzo gęstą, momentami wręcz duszną atmosferą. Od pierwszych stron czuć niepokój i wrażenie, że ta historia będzie prowadzić w naprawdę mroczne miejsca. I rzeczywiście tak się dzieje.
Fabuła opiera się na zbrodniach inspirowanych sztuką – motyw tryptyku Boscha zostaje przeniesiony do współczesności w wyjątkowo niepokojący sposób. Morderca tworzy własną wizję piekła, a jego ofiarami są ludzie związani ze środowiskiem hazardowym. Nie są to przypadkowe osoby, dlatego szybko pojawia się pytanie o granice sprawiedliwości i o to, czy zemsta może kiedykolwiek być usprawiedliwiona.
Ciekawym zabiegiem jest to, że czytelnik dość szybko poznaje sprawcę. Dzięki temu napięcie nie wynika z samej zagadki „kto zabił”, ale z obserwowania, jak daleko ta historia może się posunąć i czy ktoś zdoła go powstrzymać. Wchodzimy głęboko w jego sposób myślenia, co momentami bywa naprawdę niepokojące.
Autorka bardzo dobrze buduje klimat całej historii. Miasto, sztuka, trauma z przeszłości i obsesja tworzą razem mroczną opowieść o winie, karze i o tym, jak cienka potrafi być granica między dobrem a złem. To kryminał, który czyta się z napięciem, ale jednocześnie zostawia w głowie sporo refleksji.
Idealna propozycja dla tych, którzy w kryminale lubią coś więcej niż tylko samą zagadkę – mocny klimat, psychologię bohaterów i historię, która momentami potrafi naprawdę zaniepokoić.

„Tryptyk z pigmentu i krwi” to kryminał z bardzo gęstą, momentami wręcz duszną atmosferą. Od pierwszych stron czuć niepokój i wrażenie, że ta historia będzie prowadzić w naprawdę mroczne miejsca. I rzeczywiście tak się dzieje.
Fabuła opiera się na zbrodniach inspirowanych sztuką – motyw tr...

Rozwiń

Zwiń

„Siedmiu mężczyzn i siedem filiżanek Ludwiki Mayer” Sylwii Markiewicz to historia, która od początku budzi ciekawość. Bo umówmy się – kobieta, która pożegnała aż siedmiu partnerów, od razu sprawia, że w głowie pojawia się pytanie: przypadek czy coś więcej?

Poznajemy Ludwikę u schyłku jej życia. Jest chora i wie, że czasu zostało niewiele. Najbardziej martwi się o przyszłość swojej dorosłej, niepełnosprawnej córki Emilii, która wymaga stałej opieki. Ta relacja – pełna troski, zmęczenia, ale i ogromnej miłości – zrobiła na mnie największe wrażenie. Widać, jak bardzo Ludwika chce wszystko poukładać, zanim odejdzie.
Kiedy do domu zaczynają zjeżdżać się krewni, atmosfera szybko się zagęszcza. Wracają stare konflikty, niewypowiedziane żale i rodzinne napięcia. Nagle okazuje się, że wokół Ludwiki jest sporo osób, które bardzo interesuje jej majątek. I wtedy zaczyna się prawdziwa gra pozorów – kto jest szczery, a kto tylko dobrze udaje?
Autorka powoli odsłania kolejne fragmenty przeszłości Ludwiki. Dowiadujemy się o jej związkach, o różnych obliczach miłości i o tym, jak bardzo życie potrafi być nieprzewidywalne. Każdy z mężczyzn zostawił w jej historii jakiś ślad – emocje, wspomnienia, doświadczenia.

Podobało mi się, że w tej książce dużo jest o ludzkiej naturze. O chciwości, zazdrości, ale też o potrzebie bliskości i akceptacji. Widać, jak pieniądze potrafią zmienić relacje i jak szybko wychodzi na jaw prawdziwe oblicze ludzi.

„Siedmiu mężczyzn i siedem filiżanek Ludwiki Mayer” to spokojna, trochę refleksyjna opowieść z nutą tajemnicy. Czyta się ją lekko, ale jednocześnie daje do myślenia. Pokazuje, że życie rzadko jest czarno-białe, a prawda często okazuje się zupełnie inna, niż się wydaje na początku.

„Siedmiu mężczyzn i siedem filiżanek Ludwiki Mayer” Sylwii Markiewicz to historia, która od początku budzi ciekawość. Bo umówmy się – kobieta, która pożegnała aż siedmiu partnerów, od razu sprawia, że w głowie pojawia się pytanie: przypadek czy coś więcej?

Poznajemy Ludwikę u schyłku jej ...

Rozwiń

Zwiń

„Miłość po krakowsku” to lekka, ciepła historia, którą czyta się bardzo przyjemnie. Nela to bohaterka z krwi i kości – trochę zagubiona, trochę zmęczona życiem, wrzucona nagle w odpowiedzialność za nastoletnią bratanicę i próbująca ogarnąć codzienny chaos. Do tego dochodzi Maks, nowy sąsiad: przystojny, gburowaty i ewidentnie trudny w obyciu. Ich pierwsze spotkania to ciąg spięć i złośliwości, ale wiadomo – tam, gdzie iskrzy, coś musi się wydarzyć.

Książka ma bardzo fajny klimat krakowskiej kamienicy – czuć tę przestrzeń, codzienność i zwykłe życie. Dialogi są naturalne, momentami zabawne, a relacja Neli z bratanicą wypada naprawdę autentycznie i momentami jest ciekawsza niż sam wątek romantyczny. Romans jest raczej subtelny, spokojny, bez wielkich fajerwerków – bardziej w tle niż na pierwszym planie.

To nie jest historia, która zaskakuje formą, ale ma w sobie dużo ciepła i zwyczajności. Idealna na spokojny wieczór, kiedy ma się ochotę na coś lekkiego. A końcówka zostawia wyraźną ciekawość na więcej. Jeśli lubisz romanse obyczajowe z humorem i codziennymi problemami, „Miłość po krakowsku” może Ci się naprawdę spodobać.

„Miłość po krakowsku” to lekka, ciepła historia, którą czyta się bardzo przyjemnie. Nela to bohaterka z krwi i kości – trochę zagubiona, trochę zmęczona życiem, wrzucona nagle w odpowiedzialność za nastoletnią bratanicę i próbująca ogarnąć codzienny chaos. Do tego dochodzi Maks, nowy sąsia...

Rozwiń

Zwiń

„Pod milczącym niebem” to jedna z tych powieści, które mimo, że ciche, skupione na codzienności, to jednak pełne emocji, które zostają z czytelnikiem na długo i które poruszają głęboko. Katarzyna Majewska-Ziemba już we wcześniejszych książkach pokazała, że o trudnych sprawach potrafi pisać delikatnie i z empatią, a styl jakim się posługuje pozwala zanurzyć się w historii z ogromną przyjemnością.

Dom Wyjątkowy – przyklasztorny sierociniec – nie jest miejscem idealnym. Jest bieda, choroby, braki, codzienny trud. A jednak między tymi murami dzieje się coś niezwykłego. To właśnie tam dzieci, każde z własnym bagażem doświadczeń, uczą się na nowo ufać. Autorka pięknie pokazuje, że za trudnym zachowaniem często stoi zranione dziecko, które bardziej niż karcenia potrzebuje cierpliwości i uważności.

Autorka bardzo dobrze oddała klimat międzywojennej Warszawy – czuć ją w języku, w dialogach, w tle społecznym. To miasto kontrastów: z jednej strony eleganckie salony, z drugiej ulice, na których bieda jest codziennością. Bardzo poruszył mnie także wątek inspirowany działalnością Janusza Korczaka. Jego obecność nie dominuje fabuły, ale stanowi ważny punkt odniesienia – przypomnienie, że dziecko ma swoją godność, głos i prawo do szacunku.

„Pod milczącym niebem” to powieść o cichym bohaterstwie. O ludziach, którzy nie zmieniają świata wielkimi gestami, lecz codzienną konsekwencją: rozmową, obecnością, postawioną granicą, kawałkiem dodatkowego placka. O kobietach, które mimo własnych ran próbują dać innym to, czego same nie dostały.

Czytałam tę historię powoli, z uważnością. Momentami bolała, momentami wzruszała, ale przede wszystkim dawała nadzieję. Bo ona pokazuje, że nawet w czasach niedostatku można ocalić coś bezcennego – dzieciństwo. I że czasem pod milczącym niebem dzieją się rzeczy najważniejsze.

„Pod milczącym niebem” to jedna z tych powieści, które mimo, że ciche, skupione na codzienności, to jednak pełne emocji, które zostają z czytelnikiem na długo i które poruszają głęboko. Katarzyna Majewska-Ziemba już we wcześniejszych książkach pokazała, że o trudnych sprawach potrafi pisać...

Rozwiń

Zwiń

„Rigor Mortis” to książka, która nie jest typowym kryminałem. Niby mamy zbrodnię, mamy śledztwo, ale mam wrażenie, że to wszystko jest tu trochę tłem do pokazania czegoś znacznie szerszego.
Najbardziej wybrzmiewa temat mediów i manipulacji. Cała historia kręci się wokół podcastu true crime i tego, jak ogromną siłę ma dziś mikrofon oraz wierna publiczność. Autorzy świetnie pokazali, jak cienka jest granica między rzetelnym reportażem a zwykłym spektaklem pod kliknięcia. Momentami aż łapie się człowiek na myśli, gdzie właściwie kończy się prawda, a zaczyna dobrze sprzedana narracja.
Postacie są bardzo wyraziste. Mortysz to bohater, którego trudno jednoznacznie ocenić — z jednej strony irytuje swoim ego i bezwzględnością, a z drugiej… nie da się od niego oderwać uwagi. Honorata i Buła fajnie uzupełniają całość, bo pokazują inne spojrzenia na tę samą historię i pozwalają zobaczyć pęknięcia w tym „idealnym” medialnym obrazie.
Książka ma dynamiczną akcję, są zwroty, jest napięcie, ale dla mnie najważniejsze było to, co zostaje po skończeniu. To jedna z tych historii, które zmuszają do refleksji — o tym, jak konsumujemy treści, jak reagujemy na sensację i czy prawda w ogóle jest jeszcze najważniejsza.
Zdecydowanie coś więcej niż prosty kryminał. Mroczna, aktualna i dająca do myślenia historia o cenie popularności. Pozostawiająca z pytaniem, jak daleko jesteśmy się w stanie posunąć, aby wybić się w medialnym świecie i utrzymać się na jego szczycie. Jak ważna jest popularność, sukces i zasięgi.

„Rigor Mortis” to książka, która nie jest typowym kryminałem. Niby mamy zbrodnię, mamy śledztwo, ale mam wrażenie, że to wszystko jest tu trochę tłem do pokazania czegoś znacznie szerszego.
Najbardziej wybrzmiewa temat mediów i manipulacji. Cała historia kręci się wokół podcastu true crime...

Rozwiń

Zwiń

„Chłopiec z ruin” to książka, która zostaje w głowie na długo po przeczytaniu ostatniej strony.
Akcja rozgrywa się w zniszczonym Gdańsku, w 1945 roku. Mieście, które właściwie przestało istnieć, a jednak wciąż są w nim ludzie próbujący przeżyć kolejny dzień. W takich okolicznościach spotykają się Helena i mały Friedrich — dwoje zupełnie obcych sobie ludzi, których połączyła wojna, strata i zwykły, ludzki odruch.
Czytając tę historię zderzyłam się z codziennością bohaterów: strachem, głodem, zmęczeniem i podejmowaniem decyzji, które nigdy nie są dobre, tylko mniej bolesne.
Helena to bohaterka, którą bardzo łatwo polubić, nawet jeśli nie zawsze się z nią zgadzamy. Jest związana z Gdańskiem, nie chce go opuścić, mimo że miasto leży w gruzach. Dla Friedricha staje się kimś więcej niż tylko przypadkowo spotkaną kobietą — daje mu poczucie bezpieczeństwa, którego tak bardzo potrzebuje.
„Chłopiec z ruin” to nie jest typowa powieść wojenna. Bardziej historia o ludziach, którzy próbują zachować resztki normalności i empatii w świecie, który kompletnie się rozpadł. O tym, że nawet pośród ruin można znaleźć dobro — ciche, kruche, ale prawdziwe.
Autorka zadbała o szczegóły, oddała emocje bohaterów i połączyła fikcję literacką z wydarzeniami historycznymi.
Zamknęłam tę książkę z uczuciem smutku, ale też z myślą, że to dopiero początek większej opowieści. I bardzo jestem ciekawa, w którą stronę ona dalej poprowadzi. Polecam z całego czytelniczego serca.

„Chłopiec z ruin” to książka, która zostaje w głowie na długo po przeczytaniu ostatniej strony.
Akcja rozgrywa się w zniszczonym Gdańsku, w 1945 roku. Mieście, które właściwie przestało istnieć, a jednak wciąż są w nim ludzie próbujący przeżyć kolejny dzień. W takich okolicznościach spotyk...

Rozwiń

Zwiń

„Cienka granica” Anety Palki to debiutancka książka, która w pewnym momencie czytania, stała się nieodkładalna. Historia dwóch kobiet – Mai i Eweliny – pokazuje, jak cienka jest granica między dobrem a złem, prawdą a kłamstwem, winą a wybaczeniem. Jedna decyzja, jeden impuls, może zmienić całe życie, a wydarzenia z przeszłości niekiedy wracają, by wywrócić teraźniejszość do góry nogami.

Autorka ciekawie prowadzi czytelnika przez psychikę bohaterów – poznajemy ich lęki, wstyd, żal, ale też pragnienie spokoju i normalności. Fabuła łączy w sobie elementy thrillera, kryminału i powieści obyczajowej, co sprawia, że każdy znajdzie tu coś dla siebie. Tajemnica sprzed lat, anonimowe wiadomości, nieoczekiwane spotkania – wszystko to tworzy napięcie, które nie pozwala oderwać się od lektury.

Bardzo spodobało mi się też zakończenie – zaskakujące i przemyślane, pozostawia czytelnika z emocjami i pytaniami, które trudno szybko odpuścić. “Cienka granica” to książka o wyborach, konsekwencjach i cienkiej linii, która oddziela spokój od chaosu, a szczęście od tragedii. Polecam ją każdemu, kto lubi wciągające, emocjonalne i pełne napięcia historie.

„Cienka granica” Anety Palki to debiutancka książka, która w pewnym momencie czytania, stała się nieodkładalna. Historia dwóch kobiet – Mai i Eweliny – pokazuje, jak cienka jest granica między dobrem a złem, prawdą a kłamstwem, winą a wybaczeniem. Jedna decyzja, jeden impuls, może zmienić ...

Rozwiń

Zwiń

Niezbyt często sięgam po kryminały czy thrillery, tej książki jednakże nie mogłam sobie odmówić, bo pierwsza część cyklu okazała się wciągającą lekturą. „Polifem” Aldony Reich to książka, która trzyma w napięciu. Czuć je od początku, a zagadka kryminalna trzyma w niepewności do samego końca.
Książka jest wciągająca, czyta się ją szybko, a historia jest mroczna, pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji, ale też ciekawie pokazuje codzienną, mozolną pracę policjantów – intuicję, przesłuchania, drobne przypadki, które decydują o rozwiązaniu sprawy.
Podobało mi się, jak autorka pokazuje nie tylko śledztwo, ale też ludzką psychikę, motywy zbrodni i moralne dylematy.
Chociaż „Polifem” jest drugim tomem cyklu, spokojnie można ją czytać bez znajomości „Eremu”, ale kto czytał pierwszy tom, na pewno doceni powrót znanych bohaterów.
Podsumowując, to kryminał, który powinien przypaść fanom tego gatunku. Polecam każdemu, kto lubi zagadki kryminalne z wyrazistymi bohaterami i nieoczywistymi rozwiązaniami.

Niezbyt często sięgam po kryminały czy thrillery, tej książki jednakże nie mogłam sobie odmówić, bo pierwsza część cyklu okazała się wciągającą lekturą. „Polifem” Aldony Reich to książka, która trzyma w napięciu. Czuć je od początku, a zagadka kryminalna trzyma w niepewności do samego końc...

Rozwiń

Zwiń