Profil użytkownika: Jacek

Bardzo zła książka. Autor zupełnie nie rozumie dialektyki debat nad wolną wolą, źle definiuje wolną wolę (zwłaszcza na s. 25), myli dyskurs przedmiotowy z metaprzedmiotowym, nie bardzo interesuje się kontrowersyjną metodologią neuronauk i jej ograniczeniami, popełnia mnóstwo błędów logicznych w rodzaju błędnego koła, regresu w nieskończoność, przerzucania onus probandi, a także nieświadomie kwestionuje swoje własne stanowisko. Opis na okładce robi z niego noblistę, a to zwyczajny hochsztapler, któremu wydaje się, że wymienienie paru faktów z biologii zastąpi solidny aparat pojęciowy i rygor intelektualny. Zachęcam, by omijać, bo to marna podróbka poważnego opracowania tematu. Smilansky, Strawson i Pereboom robią to o niebo lepiej.

Bardzo zła książka. Autor zupełnie nie rozumie dialektyki debat nad wolną wolą, źle definiuje wolną wolę (zwłaszcza na s. 25), myli dyskurs przedmiotowy z metaprzedmiotowym, nie bardzo interesuje się kontrowersyjną metodologią neuronauk i jej ograniczeniami, popełnia mnóstwo błędów logicznych w rodzaju błędnego koła, regresu w nieskończoność, przerzucania onus probandi, a...

Przestrzegam wszystkich miłośników historii II wojny światowej, ceniących szczerą i prawdziwą literaturę opisującą realia tamtego konfliktu. We wstępie francuski wydawca stwierdza, że autor zaczął spisywać przeżycia dziesięć lat po wstąpieniu do wojska. Jeżeli nie miał jednak żadnych notatek czy dzienników, to pamięta on podejrzanie wiele szczegółów, z których część (lub większość) jest nieprawdziwa – bądź to z powodu działania ludzkiej pamięci, bądź celowej kreacji. I rzeczywiście: lektura książki nieuchronnie prowadzi do wniosku, że Sajer zmyśla jak najęty i fabularyzuje przeżycia. Ktoś powie: co w tym złego? Ano to w tym złego, że wybitnej literatury memuarystycznej bez domieszki bajek mamy z tego okresu mnóstwo: Krwawy śnieg Koschorrka, Piekło na froncie wschodnim Rotha, Niemiecki czołgista na froncie wschodnim Sandera, a wreszcie Sołdat Nikulina czy nawet Ciekawe czasy Przyrowskiego to publikacje ZNACZNIE lepsze, bo prawdziwe. Nie są one może ubrane w szaty literatury pięknej, ale na tym polega ich przewaga – są prawdziwe i niewystudiowane. Tymczasem z prozy Sajera od pierwszej strony bije fałsz. Już sam cytat „czegoś” na początku – wiersza czy eseju, Bóg jeden wie – to pretensjonalny bełkot, któremu dorównuje wyłącznie denny poziom wprowadzenia francuskiego wydawcy. Pretensje do literatury pięknej to nic złego, ale w banałach Sajera nie ma żadnej naprawdę „gęstej” treści, jaką znajdzie się na przykład w bezpretensjonalnych, ale prawdziwie wstrząsających wspomnieniach wzmiankowanego Nikulina. Nie bez powodu zresztą do dziś toczą się spory, ile Francuz wymyślił, a ile naprawdę przeżył. Sam fakt, że taką dyskusję się prowadzi, każą potraktować Zapomnianego żołnierza jako wytwór literackiej fikcji – nie tylko w wymiarze nazw miejscowości, broni czy jednostek, ale też „podkręconych” przeżyć i wydarzeń. Ja zaś uważam, że zbyt dużo wydano literatury prawdziwie wspomnieniowej, by tracić czas na przegadany falsyfikat z pretensjami do sztuki wysokiej w stylu Remarque'a. Raz jeszcze powtarzam: kto woli szczerość, brutalność i bezpretensjonalność, niech Zapomnianego żołnierza omija szerokim łukiem.

Przestrzegam wszystkich miłośników historii II wojny światowej, ceniących szczerą i prawdziwą literaturę opisującą realia tamtego konfliktu. We wstępie francuski wydawca stwierdza, że autor zaczął spisywać przeżycia dziesięć lat po wstąpieniu do wojska. Jeżeli nie miał jednak żadnych notatek czy dzienników, to pamięta on podejrzanie wiele szczegółów, z których część (lub...

Książka-agitka udająca wydawnictwo naukowe, napisana przez ideolożkę udającą autorkę. Fakty pomieszane z opiniami, relacje nagięte pod jedyną słuszną tezę, stronniczość, manipulacja słowem, brak podstawowego warsztatu naukowego (krytyka zewnętrzna / wewnętrzna, definiowanie terminów, w tym kluczowych, takich jak szaber). Do tego wyraźna misja odbrązowienia naszych rodaków i uczynienia świętych z każdej innej nacji. I przeżyłbym to, bo to przecież licentia poetica autora, gdyby nie było to napisane tak porażająco pretensjonalnym stylem. "Czy mam prawo oceniać kogoś, skoro moje dzieci nie potopiły się w przeręblu...". Nie, to nie pastisz, ale wierna parafraza. Żenujący styl kogoś, kto jest reportażystą, ale tak mu się marzy napisanie fabuły, że nie wie już sam, co pisze i co jest udokumentowanym faktem, co wymysłem, a co czymś pomiędzy. Mało? No to dalej - masa zdrobnień, nadęte, pompatyczne cody wieńczące kolejne rozdziały i spinające je klamrą kompozycyjną, krzyczącą: "Jestem klamrą kompozycyjną!". Literackie niziny, egzaltowane dno.

Leży sobie obok mnie Polski Dziki Zachód prof. Beaty Halickiej (wydawnictwo Universitas). Jeśli ktoś potrzebuje solidnego, naukowego źródła wiedzy o tamtych czasach, to polecam. A pani Grzebałkowska niech dalej uprawia swoje agit-fabuło-reportaże w sosie barokowych romansów dla pensjonarek. Ja tego czytać nie zamierzam.

Książka-agitka udająca wydawnictwo naukowe, napisana przez ideolożkę udającą autorkę. Fakty pomieszane z opiniami, relacje nagięte pod jedyną słuszną tezę, stronniczość, manipulacja słowem, brak podstawowego warsztatu naukowego (krytyka zewnętrzna / wewnętrzna, definiowanie terminów, w tym kluczowych, takich jak szaber). Do tego wyraźna misja odbrązowienia naszych rodaków i...