„Faraona” zaczęłam męczyć jeszcze w 2024 roku w papierze, potem próbowałam ebooka, ale efekt był zawsze ten sam: notorycznie przy nim zasypiałam. Utknęłam na etapie nauk Ramzesa w świątyni, tuż przed końcem pierwszego tomu, i tam lektura utonęła w piachu na długie miesiące. Wielki powrót zaliczyłam dopiero w styczniu 2026 roku, jednak papierowa wersja dalej mnie nużyła, więc zaryzykowałam audiobooka. I to był strzał w dziesiątkę! Okazało się, że przy prasowaniu i innych domowych obowiązkach poczynania Ramzesa stały się nagle dużo ciekawsze – zwłaszcza że po opuszczeniu murów świątyni akcja w końcu nabiera tempa.

Mimo że ostatecznie dałam się wciągnąć, do teraz nie wiem, kto właściwie miał być głównym odbiorcą tej książki. Dla dorosłego czytelnika intryga bywa zbyt oczywista, a dla młodzieży ten fabularyzowany podręcznik pod tytułem „Jak zostać faraonem” jest po prostu zbyt nudny. Nie umniejszam tu Prusowi, bo jego wiedza o Egipcie i zafascynowanie tą kulturą są widoczne w każdym zdaniu. Co ciekawe, jego bohaterowie nie są ludźmi z XIX wieku przebranymi w historyczne kostiumy; oni rzeczywiście oddają sposób myślenia antycznych Egipcjan. Z drugiej strony, mój największy problem tkwił właśnie w kreacji postaci. Prus postawił na archetypy, a z archetypem można się zżyć mniej więcej tak samo, jak z suchą kroniką historyczną – czyli wcale. Bohaterowie u Prusa rzadko bywają z krwi i kości, ale Ramzesowi XIII udało się jakoś wychodzić poza te sztywne ramy. Na końcu autentycznie było mi go żal, bo jako jedyny miał w sobie życiowy wigor, który pozwalał o nim myśleć jak o człowieku, a nie tylko o funkcji w państwie. Co do jego matki, Nikotris, jej się ta sztuka nie udała i okazała się najgorszą suczą w całej powieści. Mam wrażenie, że gdybym sama miała taką rodzicielkę, pewnie skończyłabym dokładnie tak samo.

Podsumowując, cieszę się, że ostatecznie zamknęłam tę lekturę, choć pozostawiła mnie z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony to fascynujące studium mechanizmów władzy i upadku cywilizacji, z drugiej – podręcznikowa suchość, która momentami zabijała przyjemność z obcowania z tekstem. Jak mawiała moja wykładowczyni na studiach: klasyki nie trzeba lubić ani się z nią zgadzać, ale trzeba ją znać. Prus stworzył monumentalną makietę Egiptu, w której zabrakło mi jedynie (lub aż) żywego człowieka. Niemniej, ta literacka lekcja strategii i polityki okazała się na tyle sugestywna, że mimo pewnej archaiczności, „Faraon” wciąż potrafi skutecznie zawładnąć wyobraźnią.

P.S. Wkręciłam się w te klimaty na tyle mocno, że to właśnie Egipcjan poprowadziłam do podboju świata w mojej kolejnej rozgrywce w Civilization V.

„Faraona” zaczęłam męczyć jeszcze w 2024 roku w papierze, potem próbowałam ebooka, ale efekt był zawsze ten sam: notorycznie przy nim zasypiałam. Utknęłam na etapie nauk Ramzesa w świątyni, tuż przed końcem pierwszego tomu, i tam lektura utonęła w piachu na długie miesiące. Wielki powrót zaliczyłam dopiero w styczniu 2026 roku, jednak papierowa wersja dalej mnie nużyła,...