Żyje się tylko dwa razy

Po przeczytaniu wielu książek Deavera, które mnie zaciekawiły, szczególnie cykl z A. Sachs i L. Rhyme postanowiłem sięgnąć po coś innego w wykonaniu autora. James Bond – agent 007 w wykonaniu Deavera wypadł średnio. Plusy: - wartka akcja, czyta się dobrze i szybko; - agent 007 w świecie XXI wieku, ale w starym dobrym stylu – szybkie samochody, piękne kobiety, miłośnik najnowszych gadżetów; - dużo nawiązań do nowoczesnej technologii i wirtualnego świata; - odmłodzony Bond, weteran Iraku i Afganistanu, a nie II wojny światowej; Minusy: - zbyt wiele nieśmiertelnego Bonda, który wychodzi cało z każdej opresji; - czasami zbyt rozwlekła intryga z mnóstwem postaci niewiele wnoszących do akcji; - zakończenie, zbyt absurdalne nawet jak na Bonda. Do przeczytania, zwłaszcza dla fanów. Ogółem książka dobra, ale bez fajerwerków.

"Dzienniki i przygody" to zbiór dzieł Doyle'a na temat dokonań Sherlocka Holmesa. Bohater znany chyba wszystkim, słynący ze swej inteligencji oraz wiedzy. Mistrz dedukcji. Czytając o jego poczynaniach możemy się przekonać, jak wiele informacji jesteśmy w stanie wyczytać ze środowiska. Sięgałam po tę książkę z myślą, iż natknę się na nowe i ciekawe historie. Co prawda, te krótsze (ale wcale nie mniej ciekawe) przeczytałam po raz pierwszy, jednakże większe dzieła, czyli "Studium w szkarłacie" czy "Pies Baskerville'ów" stoją już u mnie na półce od dłuższego czasu. Wielkość książki jest dla mnie pewnym atutem. Niezmiernie cieszę się, gdy mam okazję sięgnąć po książkę formatu A4, w dodatku grubą i z twardą oprawą. Czcionka moim zdaniem była trochę zbyt mała, przez co musiałam trzymać książkę bliżej twarzy. Wiem też, że nie każdemu spodoba się wizja dźwigania ciężkiej książki. Jest mniej poręczna niż dzieło o popularnych wymiarach, na skutek czego ciężej jest ją zabrać w podróż,. Idealnie za to nadaje się do czytania na kanapie czy fotelu, gdzie możemy ją wygodnie ułożyć na kolanach.

"Cóż, zabiłem nie tego co trzeba i dlatego znalazłem się tutaj teraz." Moi Drodzy ➡️Ta książka to samo życie. Opisy codzienności na Zachodzie mogłyby równie dobrze znaleźć się w fabularyzowanym dokumencie. Połykałem je garściami i wołałem o więcej. A dlaczego? Bo humor towarzyszył im na każdym kroku, bo ironia wychylała się zza każdego pif paf, a barwność, niezwykłość i realność treści towarzyszyła mi od początku do końca. ➡️Żeby uczynić bohaterką powieści dziejącej się na Dzikim Zachodzie czternastoletnią dziewczynkę - trzeba mieć jaja ze stali. Żeby zrobić to wiarygodnie - trzeba być geniuszem. A żeby jeszcze napełnić to mega folklorem prerii, dzikością ludzi i postaciami tak żywymi, że niemalże wyskakującymi z kart książki - trzeba się nazywać Charles Portis. ➡️Nieźle już podjarany filmem, którego mini reckę dałem Wam na story - zasiadłem do tej króciutkiej książki z wielkimi oczekiwaniami. Powiedziałem sobie tak - niech no po pierwszych 10 stronach nie odpłynę - książka idzie do kosza. Nie, nie do kosza - idzie na stos! Stos nieprzeczytanych książek, stos odłożonych książek, stos książek zapomnianych. ➡️Taki stos jest gorszy od stosu z płonącą wiedźmą. Taki stos jest gorszy od spieprzonego stosu atomowego. Ta książka się przestraszyła, wiem to, bo kto by się nie przestraszył? Jest tu jakiś cwaniak? To każdy cwaniak daje trzydzieści a reszta piątaka zarzucając z lekka klasyką 😉 A zatem - przestraszyła się i była rewelacyjna 😊 ➡️Zacząłem uwielbiać Mattie od samego początku i łaskawszym okiem spojrzałem na pyskówki Młodej, dziękując Bogu, że nie dorwała się do tej książki 😉 Przecież, gdyby wzięła przykład z tej czternastolatki - marny mój los. Teraz na każde moje słowo ma 5 a tak miałaby 50 😅 ➡️Krótko i na temat - ta historia wyrywa z butów! Główna bohaterka to chodząca masakra, która zagada każdego, przegada adwokatów, zapyskuje na śmierć rewolwerowców i zniszczy potokiem swych wypowiedzi teksaskich rangersów 😁 Ona jest jak kataklizm - nie do zatrzymania. "- Z początku zastanawiałem się, czy nie skraść ci całusa, chociaż młoda jeszcze jesteś, chora i niespecjalnie atrakcyjna, ale teraz mam poważną chęć sprawienia ci lania pasem. - Jedno i drugie byłoby dla mnie równie nieprzyjemne - odparłam" 😅 ➡️Fabuła jest prosta jak cep - ginie ojciec bohaterki a ona wynajmuje twardego, lubiącego dać w palnik szeryfa, żeby schwytał i zabił zabójcę. Tyle. Motyw zemsty - klasyk. Motyw winy i kary - klasyk. Motyw pijącego bohatera - klasyk. Ta książka jest klasykiem od a do z, w najlepszym tego słowa znaczeniu. "Bo za wszystko trzeba na tym łez padole zapłacić, w taki czy inny sposób. Nie ma niczego za darmo, oprócz łaski Pańskiej. A na nią można wyłącznie zasłużyć." Ha! Lepiej bym nie powiedział. ➡️Dalej - jeśli nie lubujecie się w stonowanym i nie tak ostrym jak u "Braci Sisters" sarkazmie - ta książka nie jest dla Was. Jeśli nie kochacie pełnych ironii dialogów przyprawiających o skurcz śmiechu - ta książka Wam się nie spodoba. Jeśli nie lubicie bohaterów, którzy kupią Was od razu - to Wam się nie spodoba. A jeżeli nie uwielbiacie krwistych, wspaniałych, żywych, niesamowicie dynamicznych scen i postaci - omijajcie to szerokim łukiem! Byłbym zapomniał - jeśli nostalgia nie jest dla Was - omińcie tę książkę. "PAN GOUDY: Wycofał się pan? PAN COGBURN: Tak. Aaron zamachnął się na mnie siekierą. PAN GOUDY: W jakim kierunku się pan cofał? PAN COGBURN: Zazwyczaj cofam się do tyłu sir." 😅 Oooo scena przesłuchania to bajka 😅 ➡️Powiem więcej, każda ze scen w tej książce to majstersztyk. Absolutnie każda. Począwszy od sceny wieszania, przez targi o konie do całego pościgu i prześwietnego finału. A wszystko to okraszone ironią najwyższej próby, często nieuchwytną, ledwo wyczuwalną, ale ona tam ciągle jest. A scena z wręczaniem nakazu szczurowi - 😅😅😅 Do teraz mam skurcze ze śmiechu. Prosty ze mnie chłop 😁 ➡️Znacznie bliżej tej książce do "Brazos" niż to było w przypadku "Braci Sisters" i jeśli szukacie czegoś podobnego - tutaj macie szansę to znaleźć. Oczywista na mniejszą skalę. I w pierwszej osobie, co znakomicie się sprawdza. Jest tu więcej naturalizmu niż w "Braciach", więcej surowego romantyzmu, więcej tęsknoty za Zachodem. ➡️Nostalgia przebija z każdej strony. Widzę te przestrzenie, widzę jeźdźców galopujących przez prerię, czuję dym ogniska, smród oddechu pijanego szeryfa, pragnienie elementarnej sprawiedliwości i dzikość tego kraju. To jest namacalne, to jest bliskie i bardzo prawdziwe. I przy tym wszystkim co chwila parskałem śmiechem jak znarowiony kuc 😅 Mistrzostwo! ➡️Ta opowieść to gawęda snuta przy ognisku, kiedy w niebo z wolna unosi się dym, a daleko na zachodzie gasną ostatnie chwile dnia. I butelka whiskey krąży z rąk do rąk. Taka to książka. ➡️Wszystko to udało się pogodzić z sarkastycznym na wskroś szeryfem, gadułą pierwszej wody, odartym ze złudzeń, który jest niewątpliwą ozdobą tej powieści. Wygląda mi na to, że sarkazm rośnie wraz z ilością wypitej whisky i nie dziwię się wcale, że tak polubiłem ten trunek. "... stary, jednooki zbir postury Grovera Clevelanda. Powiedziałam: stary? Miał podówczas około czterdziestu lat." O jasna cholera, ale się poczułem stary 😅 ➡️A teraz Wam powiem - ta książka jest równie świetna jak "Bracia Sisters", chociaż wyraźnie inna. Momentami nawet lepsza, nie tak drapieżna, jak "Bracia", z tym swoim nieokrzesanym romantyzmem przebijającym przez brutalność i sarkazm, co osobiście uwielbiam. ➡️Jakbym miał ją porównać do czegoś, to do Przygód Hucka Finna i to nie tylko moje zdanie. A wiecie, że Twain to ironista wszechczasów. Mówię poważnie. Odleciałem, zachwyciłem się, jestem oczarowany i na mur przeczytam ją jeszcze nie jeden raz, tym bardziej, że jest taka krótka, co jest jej jedyną wadą. ➡️Mattie to ogień i masakra, jeszcze nie widziałem bohaterki tak młodej a przy tym tak trzeźwo myślącej, sarkastycznej, rezolutnej, zaradnej, pyskatej i jednocześnie uroczej. ➡️Szeryf to mega folklor i bohater czy może raczej antybohater perfekcyjny, wypełniony po brzegi ironią i tysiącem opowieści, chlejący przy tym na umór zaś teksaski ranger wprowadza dodatkowy ogień do wspomnianej dwójki (jakby go jeszcze było mało) i jest postacią niezwykle barwną i niesztampową. A pyskówki szeryfa i rangera to poezja 😅 ➡️Całość to lektura na jedno podejście i zaręczam - nie oderwiecie się od tej książki, dopóki jej nie skończycie 💥 ➡️Oceniam tę powieść na 9/10, niżej się nie da i daję UZJ (Uncelkowy Znak Jakości). Ponownie (po raz kolejny po "Braciach") zabrakło mi po prostu co najmniej dwustu stron. Czułem przeogromny niedosyt po zakończeniu lektury. A jak już przeczytacie książkę - bezwarunkowo obejrzyjcie film z Jeffem Bridgesem. Jest równie znakomity. PS. Porównania do „Braci” były nieuniknione, dobrze się stało, że przeczytałem te książki jedna po drugiej 😊

Tym razem jest to już ostatnia powieść o agencie 007 napisana przez Iana Fleminga - choć istnieją wątpliwości, co do jej autorstwa. Bond schwytany w ZSRR przez KGB przechodzi pranie mózgu, a jego nową misją jest zabójstwo M, szefa brytyjskich tajnych służb. Agent 007 - spoglądający na sprawy wywiadu z zupełnie innej perspektywy - wraca do Wielkiej Brytanii, gdzie nieskutecznie próbuje zrealizować swoje zadanie. M nie mogąc pogodzić się ze stratą swojego najlepszego agenta, po serii działań mających przywrócić Bondowi zdrowie, postanawia wysłać go na niemal samobójczą misję, która pozwoli stwierdzić, czy 007 wrócił do siebie lub da umrzeć mu w honorowy sposób. Jego zadaniem jest zlikwidowanie słynnego płatnego zabójcy, Francisco Scaramangi. W takich okolicznościach James Bond wyjeżdża na gorące Karaiby, aby wykonać misję, od której wszystko zależy. Książka przez pierwsze kilkadziesiąt stron trzyma naprawdę wysokie tempo, później akcja nieco zwalnia, jednak nie zmienia to faktu, iż fabuła ciągle dąży do przodu. Spowodowane może to być niewielką objętością książki, która sprawia wrażenie, iż powieść jest jednowątkowa, choć w rzeczywistości mieści w sobie ogrom różnych tematów. Czytając "Człowieka ze Złotym Pistoletem" miałem wrażenie, iż w pewnym sensie autor przewidział swoją śmierć. Mimo że (najprawdopodobniej) powieść ta nie planowana była jako ostatnia o agencie 007, Fleming zawarł w niej dużą dawkę nostalgii. Prócz charakterystycznych postaci przewijających się w serii o Bondzie, możemy znaleźć tu wiele nawiązań do poprzednich książek. Na pierwszą myśl przychodzą chociażby miejsca, w których rozgrywa się fabuła "Człowieka ze Złotym Pistoletem" i w których kilka powieści wcześniej miała miejsce akcja "Doktora No". W tej książce, o dziwo, nie dostajemy typowej "dziewczyny Bonda". Otrzymujemy za to pannę Mary Goodnight w nieco innym wydaniu niż widzieliśmy ją do tej pory. Było dla mnie miłym zaskoczeniem spotkać tą postać w większej roli, gdyż w poprzednich powieściach wprowadzała ona "powiew świeżości", a jej rozmowy z Bondem zawsze były ciekawym punktem w fabule; choć została ona przedstawiona czytelnikowi dopiero w powieści "W tajnej służbie Jej Królewskiej Mości", gdzie zastąpiła sekretarkę Bonda, Loelię Ponsonby. Francisco Paco "Pistolet" Scaramanga jest natomiast zwykłym czarnym charakterem, lecz na plus z pewnością zasługuje jego cięty język, który w pewien sposób skłania Bonda do bardziej przemyślanych docinek, dzięki czemu dialog czyta się z przyjemnością. Należy docenić również to, iż nie zostaje on przedstawiony nam jako kolejny "złol", który chce zniszczyć świat, a widzimy go jako płatnego zabójcę z widoczną determinacją i przemyślanym działaniem, choć w dalszej części książki zamknął się on niestety w ramach tajnych interesów dotyczących ogromnych pieniędzy. Wiele osób uważa, iż "Żyje się tylko dwa razy" mogło być udanym zakończeniem serii, a "Człowiek ze Złotym Pistoletem" jest jedynie niepotrzebną kontynuacją pozostawiającą w nas niedosyt. Myślę jednak, że powieść ta dołożyła swoją cegiełkę do serii, a mimo wszystko, gdyby Fleming faktycznie planował zakończenie przygód Jamesa Bonda (co wydaje mi się mało prawdopodobne) jest to bardzo dobre zakończenie. "Człowiek ze Złotym Pistoletem" zawiera w sobie (jak każda pojedyncza powieść o agencie 007) niepowtarzalny i unikalny klimat zostawiający w nas nutę sentymentu, a całość przede wszystkim spełnia swoją funkcję i daje nam rozrywkę. Muszę zwrócić uwagę, co do polskiego wydania książki. W tym przypadku, powieść po raz pierwszy nie została przetłumaczona przez świetnego Roberta Stillera. Fabułę na język Polski przełożył Jarosław Kotarski, który co tu dużo mówić, zrobił to w płynny sposób, jednak wykonał swoją pracę po prostu poprawnie. Zabrakło mi "paru słów od tłumacza", które zawsze na koniec książki serwował nam Robert Stiller. Można tam było znaleźć wyjaśnienie wielu fraz, które nie zostały objaśnione w powieści oraz ogrom ciekawostek, nie tylko (choć w dużej większości) o Jamesie Bondzie. Książkę czytałem w pierwszym nakładzie wydawnictwa Rzeczpospolita i, co do tej pory było raczej niespotykane, spotkałem się tu z wieloma błędami i literówkami. Nie licząc przestawionych liter w niektórych słowach, spotykamy się tu również z błędami rzeczowymi. Nazwisko Bonda kilkukrotnie zapisywane jest z małej litery czy jak już ktoś wśród recenzentów zauważył, podana jest błędna informacja co do okoliczności w jakich Felix Leiter stracił swoją rękę, co jest błędem jedynie w polskim wydaniu książki. Przedstawię również opinię co do, często podawanego w wątpliwość, autorstwa tej powieści. Jeśli chodzi o mnie uważam, że Fleming faktycznie napisał (choćby nawet częściowo) "Człowieka ze Złotym Pistoletem". Kiedy przyjżymy się całej sprawie, możemy spostrzec, iż autor miał w zwyczaju zaczynać pisanie każdej powieści o Bondzie zaraz po oficjalnym ukazaniu się poprzedniej książki na rynku - bądź zasiadał do maszyny do pisania nieco wcześniej - a sam okres twórczy zajmował mu niedługi okres czasu, bo zazwyczaj zamykał się w kilku tygodniach. "Żyje się tylko dwa razy", czyli poprzednia powieść o Jamesie Bondzie, ukazała się w maju 1964 roku, czyli na dwa miesiące przed śmiercią Fleminga. Zważając na objętość książki, która nie jest zbyt wielka (a jest nawet najkrótsza ze wszystkich o agencie 007), możemy dojść do wniosku, iż Fleming miał wystarczająco dużo czasu przed śmiercią, aby napisać powieść. Mówi się, że autor od pewnego czasu nie był w formie ze względu na zły stan zdrowia, który przekładał się na jego wydajność pod względem twórczym. W takim przypadku uważam jednak, iż powieść była chociaż po części napisana przez Fleminga, a jeśli jej nie skończył to zrobił to za niego jego bliski przyjaciel Kingsley Amis, który z resztą później kontynuował serię książek o Jamesie Bondzie wydając "Pułkownika Sun'a", a już na początku lat 60' opublikował materiały na temat agenta 007, którego uważał za świetny twór. Zbierając moje rozważania w całość, powieść jest godnym (choć nieplanowanym) zakończeniem serii! Z wyczekiwaniem patrzę na "Ośmiorniczkę", zbiór opowiadań finalnie domykający przygody Jamesa Bonda 007 spod pióra jego twórcy, Iana Fleminga.

Z plusów można powiedzieć że książka jest napisana przyjemnym językiem i sprawnie się czyta. Z minusów: główny bohater rozwiązuje zagadkę poprzez przypadkowe odkrycia wynikające z impulsywnych decyzji. Dodatkowo nie ma praktycznie swoje zadania. Zachowuje się jak taka chorągiewka na wietrze. Zwrot akcji na koniec ŻADEN- a sama zagada- BARDZO słaby DAN BROWN. I jeszcze tak hermetyczne środowisko, w którym każda wspomniana postac musi mieć kluczowe znaczenie, a nie odpowiada na pytania : co się stało z mailem z maszynopisem, kto pobił tego ducha i dlaczego Premier znał bombowca?

Tak jak pisali już inni użytkownicy jest to eksperymentalna książka Fleminga o przygodach agenta 007. Książka zaskakuje, gdyż jest prowadzona w narracji pierwszej osoby, która jest kobietą, opisującą swoje życie i tragiczną i niebezpieczną sytuację, w której znalazła się. Mija 2/3 książki i wtedy pojawia się On "cały na biało", no może nie dosłownie, ale zjawia się przypadkowo Bond, który postanawia ją uratować z opresji. Tak sobie myślę, że Tarantino mógłby z tego zrobić w sumie ciekawy film...

Rzetelna dziennikarska robota. Na poły podręcznik, na poły beletryzowana historia powstania FBI, a częściowo opowieść o najsłynniejszych kryminalistach lat trzydziestych w Ameryce. Mnóstwo nazwisk, dat, faktów, szczegółów, napisana sprawnie i opatrzona przypisami.

Sięgając po tę pozycję byłem pełen nadziei, bowiem Hammett uznawany jest za prekursora czarnego kryminału. To on jest również autorem znakomitego klasyka "Sokół maltański". A że uwielbiam kino noir, to byłem ciekaw jak zaprezentuje się takie opowiadanie na kartach powieści. No i powalić mnie nie powaliło. Debiutanckie dzieło Hammetta opowiada o bezimiennym detektywie, który przyjeżdża do fikcyjnego miasta Personville (ironicznie zwanym Poisonville) w celu rozwiązania morderstwa. Tam wpada w sam środek przegniłego bagna. W miasteczku gangi, skorumpowani gliniarze, różna masa rzezimieszków to chleb powszedni, a i nasz bohater nie jest świętym. Na papierze wygląda to świetnie, w praktyce nie do końca. Przede wszystkim zabrakło mi jakiegokolwiek zarysowania postaci, nawet o detektywie niewiele wiemy. Treść książki ograniczona jest do niezbędnego minimum, ciągle się coś dzieje, pada dużo nazwisk, więc łatwo się też pogubić. Trudno się z kimkolwiek utożsamić, kimś się przejąć, bo to bardzo papierowe postacie. Dobre są natomiast dialogi, przesycone ironią, cynizmem i stosownymi one-linerami. Ale cóż, tyle mi nie wystarczyło, im dłużej się czytało, tym większa obojętność losami Personville. Nie skreślam jednak Hammetta i po literackiego "Sokoła maltańskiego" z pewnością sięgnę. Liczę też, że styl Raymonda Chandlera bardziej mi podejdzie, jeśli mowa o legendarnych autorach czarnego kryminału.

Wspaniałe opowiadania, w ktorych ekscentryczny detektyw Sherlock Holmes wraz z pomagającym mu Doktorem Watsonem dociera do prawdy. W pierwszym z nich jest ukazane zagadkowe morderstwo mężczyzny w opuszczonym domu. Genialny detektyw posługując się logiką, obserwacją, analitycznym umysłem postanawia rozwikłać tę tajemniczą sprawę. W tle historia mormonów, amerykańskiej sekty religijnej. W drugim opowiadaniu zgłębiamy tajemnicę skarbu oraz śledzimy pasjonujący pościg morski. Ostatnie z nich to rozwikłanie legendy krążącej w angielskiej rodzinie, dotyczącej olbrzymiego psa. Powieść ma niesamowity klimat, z fascynującą, ponurą scenerią, ukazującą piękne moczary, typową mgłę angielską, stary zamek oraz służbę skrywającą swoje tajemnice.

To zabawne, ale zaczynają mi się podobać sportowe wspomnienia włoskich piłkarzy, choć Serie A nie należała do moich ulubionych. Po ciekawej książce Carlo Ancelottiego przyszła pora na gwiazdę Juventusu Turyn – Antonio Conte. Może dlatego, że jest napisana swojskim, przystępnym językiem, bez zbytniego zadufania i nadęcia. Być może dla niektórych osiągnięcia w reprezentacji Włoch są skromne (20 A- 2), głownie ze względu na kontuzje, ale wicemistrzostwo Świata i Europy robią wrażenie. Podobnie jak i swoboda w pisaniu o trudnych początkach w roli trenerskiej na zapleczu ekstraklasy w barwach takich klubów jak US Arezzo, AS Bari czy AC Siena. Książka urywa się w dość niespodziewanym momencie, co ma związek z wydanym względem trenera wyrokiem w sprawie korupcyjnej, a mianowicie po powrocie z 10-miesięcznego zawieszenia. W pewnym stopniu „Głowa, serce i nogi” mogło pełnić rolę swoistej ekspiacji. Tradycyjnie pewien niedosyt pozostawia brak szczegółowych statystyk, ale to coraz częściej norma w książkach piłkarskich. Poza tym – niespodziewanie przyjemna lektura.

Klasyczny przykład literatury noir, który zachwyca swoją bezkompromisowością i surowością. Książka opowiada historię namiętnego, niebezpiecznego romansu między dwoma kochankami, którzy dążą do zbrodni jako sposobu na zdobycie bogactwa. Cain mistrzowsko kreśli postacie, które są zarówno pełnokrwiste, jak i złożone, ukazując ich ciemne pragnienia i moralne dylematy. Styl autora jest oszczędny, ale intensywny, co potęguje napięcie w powieści.

Jak to często bywa, pierwszy był film. Do tej pory oglądałem go... sam nie wiem ile razy, ale nigdy mu nie przepuszczę, jak się na niego gdzieś w TV " napatoczę ". Co tu dużo mówić, jeden z lepszych o tematyce mafijnej !!! Po filmie trudno, żebym odpuścił książce. Nie byłem rozczarowany. W pakiecie, 9 gwiazdek, książka trochę zaniżyła ocenę. POLECAM !!!

Le Carré’a, jest królem powieści szpiegowskiej i zasługuje na to, aby być czytanym. Napisał on powieść sensacyjną "Druciarz, krawiec, żołnierz, szpieg" inspirowana aferą Philby'ego, który wydał na śmierć setki ludzi. Philby donosił między innymi na autora powieści. Książka jest kolejną z cyklu o George Smileyu, wybitnym pracowniku brytyjskiego wywiadu. Brytyjski rząd otrzymuje poruszającą informację, że wśród wysokich rangą oficerów wywiadu działa podwójny agent. Ponieważ każdy jest potencjalnie podejrzany, do łask wraca as brytyjskiego wywiadu, George Smiley, przed laty zmuszony do przejścia na emeryturę. Rozpoczyna śledztwo, które ujawni największy skandal w historii MI6. Świetny jest szczegółowy opis dochodzenia Smileya do odkrycia tożsamości kreta, żmudna to i trudna praca, zwraca uwagę znakomity opis pułapki, w którą wpadł agent sowiecki. W trakcie śledztwa dowiadujemy się o wielu wydarzeniach z przeszłości. Po miesiącach ciężkiej i wyczerpującej pracy Smiley tworzy listę czterech podejrzanych. Książka wbrew pozorom nie jest łatwą lekturą, za dużo tam nazwisk, pobocznych wątków a barokowy styl le Carré'a nie ułatwia czytania, ale to absolutna klasyka powieści szpiegowskiej. Jednym słowem znakomita literatura.

Dobra powieść szpiegowska autora Johna Le Carre ze staranną charakterystyką postaci i przemyślaną akcją. Ludzkie tragedie, z którymi nierzadko spotykamy się w mediach lub w życiu prywatnym zawsze przytłaczają nas i wprawiają w zadumę. Czy na pewno zasłużyli oni na los, który ich spotkał? Skomplikowane relacje rodzinne i trudne decyzje sprawiają, że trudno jest żyć w zgodzie z wcześniejszymi zasadami moralnymi. Akcja powieści dzieje się współcześnie, a więc stosunkowo niedługo po atakach terrorystycznych na WTC w Nowym Jorku, na metra w Madrycie i Londynie i innych, za którymi stoją – rzecz jasna! – muzułmańscy fanatycy, Issą interesuje się zarówno wywiad brytyjski, jak i niemiecki, a wreszcie także amerykański. Szybko jednak okazuje się, że chyba nie do końca chodzi im o Karpowa, że jest on tylko pretekstem, by panowie szpiedzy i agenci (z różnych krajów i przeróżnych, rywalizujących ze sobą agencji) mogli uprawiać swoje pasjonujące gierki. John Le Carré niewątpliwie postarał się być na bieżąco z tematem islamskiego terroryzmu, ale… mentalność i rozmowy szpiegów jakoś dziwnie przypominają czasy zimnej wojny, żelaznej kurtyny ubiegłego wieku. Przed takimi właśnie zasadami stają bohaterowie powieści sensacyjnej „Bardzo poszukiwany człowiek”, w której nic do końca nie jest takie, jak wydaje się na pierwszy rzut oka.

Już od pierwszych stron wciągnęła mnie bardziej niż słynny i przereklamowany Sokół Maltański, który jest średni szczerze mówiąc. Tutaj intryga i jej rozwiązanie są o wiele ciekawsze. Mamy tu sporo barwnych postaci; wciągające wątki porąbanej rodzinki. Również były detektyw i jego żona budzą większą sympatię niż Sam Spade. Tylko tytuł słabo dobrany; ów papierowy człowiek (w sensie chudzielec - The thin man) jest tylko wspomniany pod koniec. O ile Sokół mnie trochę znudził, o tyle tutaj nie mam dość i chętnie poczytałbym o dalszych losach Nicka i Nory Charles. Co prawda jest to ostatnia książka Hammetta, ale po jej zekranizowaniu nakręcono kilka kontynuacji i serial.

Powieść składała się z czterech odrębnych powiastek (każda działa się w innym miejscu, traktowała o odmiennych problemach; zostały ułożone chronologicznie), a były one połączone interludiami. Można było przeczytać tylko jedną. Wszystkie łączył jeden główny bohater – Sam McCready, nazywany przez kolegów "Fałszerzem". To był dojrzały człowiek ciągle aktywnie pracujący w brytyjskiej służbie wywiadowczej (wybrał sobie bardzo niebezpieczne zajęcie). Pierwsza historia najbardziej mnie zainteresowała i dlatego wszedłem w całość książki. Stwierdziłem, że to bardzo dobra powieść, ale Frederick Forsyth napisał lepsze dzieła (dałem temu wyraz w ocenach do przeczytanych już przeze mnie książek tego autora).

Jako kryminał jest to pozycja całkiem przyzwoita, historia jest spójna, miejscami zaskakuje i daje nam satysfakcjonujące zakończenie. Jako książka humorystyczna jest to prawdziwa perełka dla miłośników suchego, brytyjskiego humoru rodem z Czarnej Żmii. To, jak autor łączy te dwie rzeczy w jednej pozycji jest godne podziwu. Z jednej strony co chwilę wybuchałem śmiechem, z drugiej to, co przydarza się głównemu bohaterowi trzyma w napięciu. Szkoda, że zapowiadana kontynuacja nie powstała.

Zadziwiające, jak wiele scen opisanych w książce widziałem dokładnie w swojej głowie. W opisie książki jest informacja, że książka powstała na bazie filmu. Ale pomimo wielokrotnego obejrzenia zapewne większej części odcinków (a może właśnie dlatego), lektura była przyjemnością.

Bardzo ciekawy wywiad, świetny do słuchania jako audiobook. Jednak sadziłem, że dowiem się więcej o Brando. Nie wiem czy jego odpowiedzi są z zasady na przekór czy naprawdę tak myśli. Ciekawa postać co wywiad potwierdza. Warto przeczytać ale raczej dla fanów filmu i samego Brando.

Wspaniała lektura. Zawsze fascynowała mnie postać Chaplina, uwielbiam jego filmy i aktorstwo, dlatego cieszę się, że w końcu udało mi się przeczytać jego historię. Nieme filmy miały swój niesamowity urok, tym bardziej jego twórczości. Chaplin to niesamowicie inteligentny i odważny człowiek. Dzięki autobiografii dowiedziałam się mnóstwo rzeczy, o których nie miałam wcześniej pojęcia, tym większy sentyment mam do jego postaci. Podziwiam go za wytrwałość i jestem wdzięczna za to, co pozostawił po sobie. Był wybitnym artystą, tworzył prawdziwą sztukę, której oddał serce, dzięki czemu czuć w niej prawdziwe życie.