Życiownia Spółka z o.o.

Poszukiwanie sensu życia czasami wydaje się wyjątkowo trudnym zadaniem. Bo czym tak naprawdę jest ten sens i czy to ma oznaczać, że będziemy szczęśliwi? Jeśli patrzeć na to z racjonalnego punktu widzenia to tak, ale w sumie to właśnie on wydaje się irracjonalny. Próbujemy jako jednostka odnaleźć swoje miejsce w całym społeczeństwie, nawet czymś więcej – w uniwersum. I co dalej, gdy je odnajdziemy? Powinniśmy czuć się spełnieni, bo nasze życie ma bardzo konkretny cel, a my tworzymy coś znacznie większego, coś, co nawet w odniesieniu do naszej wyobraźni jest potęgą. Niemniej i tak nie każdy z nas, kto odnalazł swoje miejsce na Ziemi, czuje się szczęśliwy. A co z wypaleniem? Co z nowymi celami? Mój wstęp wydaje się być mocno emocjonalny i nacechowany wrogością, niesprawiedliwością i wręcz agresywnością, ale zapewniam Was, że nie tak się czuję. Jestem człowiekiem, który głęboko wierzy w sens życia i mnie nie obchodzi, że to tak naprawdę tylko moja wiara i działania. Póki czuję, że jestem tam, gdzie powinnam, że jestem jednym z trybików kolosalnego mechanizmu, czuję się dobrze. Lecz nic mi nie zabrania zmieniać sens życia albo poszukiwać nowych refleksji na ten temat. Teraz powinnam powiedzieć, że z tego względu postanowiłam przeczytać "Małą Księgę Życia według Kahila Gibrana", ale to byłaby nieprawda. Przyciągnęły mnie zwierzęta na okładce. Po co czytać opisy? Albo zastanawiać się nad tytułem? Choćby po to, żeby wiedzieć, co zaczyna się czytać. Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, bo ta książka okazała się dla mnie niezmiernie ważną pozycją literacką, która niesie ze sobą wiele cenionych przeze mnie wartości. "Mała Księga Życia" to zbiór mądrości, krótkich opowiastek i wierszy Kahila Gibrana, czyli libańskiego pisarza. Sam styl, jakim się posługuje, jest mocno poetycki, miejscami wręcz patetyczny, ale posiada też w sobie rodzaj kunsztownej prostoty. Brzmi to trochę jak oksymoron, ale gdy się czyta, większość treści jest zrozumiałych i przejrzystych, choć da się wyczuć właśnie tę poetyckość. Dominuje tu sarkazm, który jest wypowiadany przyjaznym tonem. Ma śmieszyć, ale też skłaniać do refleksji, by się czegoś konkretnego nauczyć. Czuć w tym wszystkim barwność, ale ta barwność wcale nie pochodzi ze środków stylistycznych, a przynajmniej nie w takiej mierze, jakby mogło się wydawać. To odpowiedni dobór słów nadaje piękno i wielowymiarowość całym zdaniom i zwrotom. Odwołując się już do treści, to muszę rozpocząć od tego, że one mocno do mnie przemawiają – i na poziomie racjonalności, i na poziomie nie do końca uświadomionych emocji. Dotyczą samego życia i tego, co w nim jest najważniejsze. Oczywiście autor w pewnym sensie narzuca swoje własne wartości, ale jest to rodzaj przemawiającej sugestii, gdzie nikt nie musi się obawiać, że jeśli zdecyduje inaczej, to będzie to nieodpowiednie lub błędne. Przez te wiersze przemawia rodzaj niesamowitej duchowości – tej, która wynika z religijności, ale i tej wynikające z duchowych przeżyć. Zazwyczaj odrzucam takie treści, ponieważ wyczuwam w nich zbyt dużą dozę fanatyzmu. Natomiast tutaj dominowała naturalność. To, w co chcemy wierzyć, jest wyłącznie naszym wyborem i to my doprowadzamy do rozwoju swojej duchowej sfery. "Mała Księga Życia" daje możliwość spojrzenia w głąb siebie i dokonania refleksji na temat własnego życia i własnych wyborów. Nie można też nie zwrócić uwagi na piękne wydanie tej krótkiej książeczki. Takie małe, a daje tyle radości. Zachęca ładnym wyglądem wizualnym, ale też przejrzystością umieszczonych w niej treści. Pojawiają się rozdziały, które kierują czytelnika na odpowiednie tory i pozwalają przygotować się do tego, co przyniesie nadchodząca treść. Niezmiernie cieszę się, że doszło do tej małej pomyłki z mojej strony. Chciałam opowieść o zwierzętach, otrzymałam opowieść o życiu, ludziach i... też trochę o zwierzętach. Już dawno nie udało mi się poczuć w sobie tyle emocji i dać się ponieść głębokim refleksjom, które realnie zmieniły małe części mojego życia.

[ współpraca reklamowa ] Muszę przyznać, że ten duet jest niezawodny, jeśli chodzi o lekkie historie na jeden raz. "Święta w Port Moody" posiadały swoje minusy, a początkowo było mi trochę trudno połapać się w postaciach, ale jednocześnie była to dobra historia na te zimowe wieczoru. Miejscami odczuwałam lekkie zażenowania i przewracałam oczami albo robiłam face palma, ale to jedynie czasem. Najważniejszy dla mnie był fakt, że się wciągnęłam, dzięki czemu książka minęła mi niezwykle szybko. Każda postać miała w sobie coś wyjątkowo, co ją wyróżniało, sprawiało, że różniła się od pozostałych, a do zdarza się rzadko, przynajmniej w pozycjach, po które sięgałam w ostatnim czasie. Na pewno na plus wyszła tej historii choroba dziadka głównej bohaterki. Nie spotkałam się jeszcze w żadnej pozycji z nią, zwłaszcza w romansach, a to wielka szkoda. Dziękuję pani Ewelinie i Małgorzacie za to, że postanowiły o niej wspomnieć! Może i miejscami "Święta w Port Moody" były przewidywalne, coś szło za proste, ale w końcu to świąteczna historia, więc trzeba jej to wybaczyć, nawet jeśli właśnie atmosfery świąt trochę mi zabrakło. Tylko wiecie ja tej atmosfery nie czuję nawet w prawdziwym życiu, więc trudno byłoby mi ją poczuć w książce. Jeśli, więc szukacie świątecznego romansu z nutką pikanterii to myślę, że ta pozycja idealnie się nada.

Pani Magdalena Stykała to moje odkrycie tego roku. To jej druga książka, którą przeczytałam i podobnie jak przy poprzedniej "Grunt pod nogami" jestem zachwycona. Autorka potrafi w prosty, a zarazem piękny sposób przekazać tyle prawd o życiu, miłości, przyjaźni i wzbudzić mnóstwo emocji. Lubię gdy książka mnie pochłania całkowicie w trakcie czytania i gdy zostaje w głowie po zakończeniu. Tutaj to wszystko dostałam. Dziękuję Pani Magdaleno.

Ewa Szymańska, autorka książki "W ślepym zaułku" odsłania przed nami kulisy niby normalnego i prozaicznego stylu życia prowadzonego przez głównych bohaterów. Codzienne, rutynowe czynności nie budzą żadnych podejrzeń, a w świetle rodzinnych i towarzyskich spotkań stawiają państwa Markowskich na samym szczycie, uznając ich za kochającą rodzinę, w której dobro każdego z ich członków jest dla nich najwyższym priorytetem. Jednak to, co dzieje się za szczelnie zamkniętymi drzwiami ich domu, sprawia, że jest to droga bez jakiejkolwiek możliwości ucieczki. Śledzimy losy głównej bohaterki książki - Pauliny. Jej lata młodości były bardzo intensywne i kiedy poznała Jacka, miała już swego rodzaju bagaż doświadczeń. Samotna matka wychowująca syna - Damiana na swojej drodze spotkała Jacka, wdowca, który każdego dnia zmagał się z traumą śmierci jego ukochanej żony Eweliny, również wychowujący syna - Jakuba. Ich drogi dzięki przypadkowi splotły się ze sobą, ale Paulina już na samym początku znajomości zauważyła, że jej chęci spotkania z mężczyzną często nie są podyktowane wyłącznie pragnieniem spędzenia z nim czasu, lecz strachem przed sprzeciwieniem się jego propozycjom. Autorka w genialny sposób pokazała w powieści jak Paulina gaśnie z każdym rozdziałem. Jej mąż, który ma niewątpliwie cechy narcystyczne znęca się nad nią w sposób, którego nie da się udowodnić, a dodatkowo wszystko stara się argumentować swoją wielką chęcią czynienia dobra na poczet ich związku i założonej rodziny. Co czuje Paulina? Jedynie wielką konsternację, bo zachowania osób z zaburzeniami narcystycznymi sprawiają, że ich partnerzy sami stają się swoimi ofiarami. Z całą pewnością w książce został ukazany obraz małżeństw, bądź związków, w których znajduje się wiele czytelniczek - dlatego też jest to pozycja obowiązkowa dla kobiet, które zmagają się z traumą i strachem przed nieznanym, a także boją się odejść od swojego partnera, zapominając przy tym, że nie jest on już tym ideałem sprzed lat, a jedynie tyranem, którego działań nie sposób zatrzymać. Podsumowałabym to tak samo trafnie jak autorka - syndromem gotującej się żaby. Jeżeli o tym nie słyszeliście to zachęcam do przeczytania kilku zdań. Całość - napisana z wielkim spokojem i smakiem. Do polecenia wszystkim czytelnikom, z naciskiem na kobiety, które zmagają się z trudami manipulacji i znęcaniem psychicznym w związku.

Małżeństwo Jeremiego od początku opierało się na kłamstwie i zdradzie, dopiero jednak przypadek sprawił, że prawda ta wyszła na jaw. Joanna, żona popularnego muzyka rockowego, od blisko pół roku odwiedza w szpitalu, będącego w śpiączce męża, który uległ poważanemu wypadkowi. Oboje szukają ukojenia i wewnętrznego spokoju w Zakopanem, gdzie ich drogi splatają się w jednym z pensjonatów na Krzeptówkach. Joanna po pięciu dniach planowanego pobytu wyjeżdża, nie żegnając się z Jeremim, pozostawiając mu jedynie pisemną wiadomość. Od tej chwili ich losy toczą się odrębnymi niejako torami i choć nie potrafią o sobie zapomnieć, a do tego oboje mieszkają w Łodzi, nie dane jest im się spotkać. Jeremi desperacko szuka sposobu na odnalezienie Joanny, jedzie w tym celu nawet do Gdańska na koncert zespołu jej byłego męża, aby zdobyć numer jej telefonu. Takie romanse nie mogą zakończyć się źle, a więc nie będę wdawać się w szczegóły, jednak czytając takie książki zastanawiam się, dlaczego ich autorzy czynią bohaterkami jakieś takie mało zdecydowane kobiety, które nie potrafią zawalczyć o swoje szczęście, mówić wprost co czują, czego pragną, które zamykają się w swoim bólu, rozpaczy, poczuciu zdrady... Niezła lektura na ponure i długie zimowe wieczory, której dużą zaletą są plastycznie i barwnie opisane wyprawy w Tatry, ciekawie pokazane miasta z elementami ich historii - Zakopane, Łódź, Gdańsk. W sumie dobrze i szybko się czyta, głównych bohaterów da się polubić, choć sama fabuła niczym specjalnym nie zaskakuje.

Oto przykład jak łatwo można zniszczyć komuś życie pomówieniami. Jerzy Majer jest dość zadufanym w sobie dyrygentem, dla którego liczy się tylko muzyka, potrafi być niemiły i ordynarny dla członków swojej orkiestry, więc wszystko wskazuje na jego winę. Dziewczyna, która oskarża go o molestowanie jednak kłamie, jedyną winą mężczyzny jest to że na nią krzyczał i lubił miętowe czekoladki, przypominające jej księdza który krzywdził ją lata temu.

Ta książka była jak balsam dla duszy. Piękna, prawdziwa. Dostarczyła mi wielu emocji: radości, wzruszeń, smutku. Zżyłam się z mieszkańcami drewnianego domu i kibicowałam im na każdym kroku. Nie obyło się bez sentymentów i wspomnień, bo byłam w Bieszczadach nie raz, w tych samych miejscach co bohaterowie książki. Na pewno kiedyś jeszcze do niej wrócę, tak samo jak w Bieszczady, a teraz czekam na zamówioną kolejną książkę Pani Magdaleny "Szlak serca".

Uwielbiam niepopularne książki bo mogę je mieć tylko dla siebie 😈😈 --- Odniosłam przede wszystkim wrażenie, że nie jest to książka dla każdego - sama nie nazwała bym się kimś z grupy docelowej, ale akurat mi wpadła w dobrym momencie mojego życia na przeczytanie jej. Weronika ma bardzo poetycki i subtelny styl pisania - który dostarcza niezwykłej atmosfery. Sama lektura zawiera ogrom pięknych cytatów i myśli. Fabuła książki skupia się na relacjach między bohaterami, które muszę pochwalić - były realistyczne i pełne głębi- dzięki stylowi autorki. Choć niektóre fragmenty są faktycznie krótkie, wspomniana subtelność czasami była zbyt subtelna. Niektóre wątki mogłyby zostać bardziej rozwinięte. Chociaż obserwacje bohaterów są interesujące, czasami wydają się nieco zbyt krótkie, a ich myśli mogłyby zostać rozbudowane. Zakładam, że raczej jest to już moje osobiste odczucie - wiele osób tą subtelność uzna pewnie za zaletę. Jednak polecam samemu książkę przeczytać Pozdrawiam Weronikę i życzę dalszych znakomitych książek 💗💗

"Dotyk Mazur" część pierwsza to trzecia część serii o Mazurach, napisana w zupełnie innym tonie niż pierwsze dwie. Akcja obejmuje 67 i 68 rok XX wieku. Opiera się na przemyśleniach i opisie zdarzeń oraz obserwacji świata z perspektywy młodej kilkunastoletniej dziewczyny - Kasi córki Trudy zawartych w tak zwanym żółtym zeszycie, a w rzeczywistości pamiętniku Kasi, który w drugiej części serii Lukas (narzeczony Kasi) podarował Arturowi (synowi Kasi). Książka chociaż napisana w innym tonie równie bardzo ciekawa.

Na początku spodziewałam się czegoś innego, no nie wiem jakieś romansidło mi się kołowało a miałam ochotę na cos lekkiego. A tu nic z tych rzeczy. Książka jest nieoczywista ale jakże piękna. Dwa miasta: Miasto, zacofany zakątek ziemi okalany lasem i City gdzie wszyscy są szczęśliwi albo starają się być. Co łączy te dwa miejsca na ziemi, na początku zaginięcie ludzi w Mieście, Zaginęli a może to morderstwo? Dużo się dzieje, miłości i troski nie brakuje. Piękna opowieść. #WyzwanieLC2025

http://swiatwidzianyksiazkami.blogspot.com/ Rick, Ava i Carly to szczęśliwa rodzina, która postanawia się przeprowadzić do domu na wsi. Nie jest to łatwa decyzja, ze względu na pracę i zmianę szkoły dla córki, ale również z powodu rozłąki z dalszą rodziną i przyjaciółmi. Jednak ta decyzja nie zmienia faktu, że wciąż są szczęśliwi i podekscytowani zmianami. Wraz z usłyszeniem diagnozy o chorobie córki, życie rodziny zmienia się diametralnie, a trudny czas rodzinny pogarsza wypadek, któremu ulega Rick. Choroba córki wraz z codziennymi wizytami w szpitalu sprawiają, że Ava musi podejmować decyzje sama, a których często boi się podejmować. Jak to wpłynie na jej życie i jej córki? Musicie się sami przekonać. A czy warto? Jak dla mnie warto, ponieważ jest to opowieść, o tym jak w trudnych momentach życiowych, być twardą, ale również od czasu do czasu odpocząć od bycia bohaterką. Jest to też książka o tym, by rozmawiać o swoich emocjach, zarówno tych łatwych jak i trudnych, aby dzięki takiej rozmowie pozbyć się ciężaru nagromadzonych uczuć, które często są w nas zamknięte. Dzięki tej książce można zrozumieć, że nawet w ciężkich sytuacjach można znaleźć słońce, uśmiech i nadzieję. Chociaż temat książki, który porusza autorka, jest trudny to jednak dzięki temu możemy dowiedzieć się o specyfice danej choroby, jak pomóc drugiej osobie, ale również o tym by nie odwracać się od osób, które znalazły się w takiej sytuacji. Dzięki narracji, którą prowadzi autorka, czytelnik poznaje małymi kroczkami wszystko to, co dzieje się w rodzinie Ricka i Avy, od momentu poznania diagnozy, aż do momentu decyzji o podjęciu leczenia. Pisarka bardzo poważnie podeszła do tematu zarówno choroby Carly jak i etapu żegnania się z ukochaną osobą, co sprawia, że podczas czytania, stajemy się częścią tej rodziny. Rodziny, której nie sposób polubić, nawet jeśli mają trudny czas w swoim życiu. Książka skupia się również na podróżowaniu po świecie, a następnie po zakątkach Szkocji, która kusi wieloma atrakcjami. Element podróży można użyć jako porównanie do życia Avy, Ricka i Carly, którzy podróżują ze sobą i zabierają ze sobą coraz cięższe bagaże doświadczeń życiowych, które jeszcze bardziej wzmacniają rodzinę. Nawet wtedy gdy są to bolesne bagaże... Książka jak i sami bohaterowie są cudowni, czyta się opowieść o nich z zapartym tchem to czasami ma się ochotę ziewnąć podczas czytania. Autorka w niektórych momentach za dużo dodaje opisu o przyrodzie lub za długo opisuje dany wątek, co jednak nie wpływa na ogólną ocenę i z wielką przyjemnością czyta się historię Carly i jej rodziców, którzy robią wszystko by wspierać córkę. Dlatego z czystym sercem polecam książkę Alison Ragsdale.

*** Dla­cze­go lu­dzie gubią skrzy­dła? – Aby anioł mógł je od­na­leźć – od­po­wie­dział Ga­briel. – Dla­cze­go anioł? – Bo anioł miesz­ka w czło­wie­ku. *** Aniela po stracie męża, Albina, pogrąża się w rozpaczy. Wszyscy starają się ją wesprzeć i pomóc przejść przez żałobę... Straciła kochanego męża, przyjaciela ... Wraz z przyjaciółmi otwiera ich kapsułę czasu, która na strychu spędziła wiele lat. Jako licealiści postanowili spisać swoje marzenia. Dopiero w chwili otwarcia listów okazuje się jak wielkie tajemnice mieli przed sobą... Jak wiele ukrywali... Jak żyli w kłamstwie... Czy Aniela naprawdę kochała męża? Co się kryje w liście pozostawionym przez Albina? Kto otrzymał skrzydło anioła jako wyraz jego miłości? W kim zakochał się Sylwester w ogólniaku? Czy ta miłość przetrwała lata? A Nataniel? Jaka skrywa tajemnicę? Czy będzie miał odwagę podzielić się nią z żoną? A Angelika? Kogo ona kochała? Kim jest Maria? I czyim synem jest Mikołaj? Anieli od śmierci męża towarzyszy anioł, Gabriel, który subtelnie stara się kierować krokami kobiety... *** Nikt jej nie sły­szał poza Anio­łem. A on stał i wy­cią­gnął skrzy­dło lewe, po­wie­dział: – Weź skrzy­dło, naucz się latać. – Na jed­nym? – za­py­ta­ła. Nie od­po­wie­dział. – Na jed­nym? – po­wtó­rzy­ła py­ta­nie. UUsły­sza­ła sze­lest ust. Anioł ma usta białe. I już tylko jedno skrzy­dło. – Już wiem. Dru­gie mi się dzi­siaj przy­śni. *** Dziewczyna ze skrzydłem anioła Kaja Kowalewska Moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i zdecydowanie nie ostatnie.... Książka pełna wzruszeń, wiary w lepsze jutro, gdzie przyjaźń jest prawdziwa, i każdy z nas ma w sobie Anioła

Sama dałam się oszukać, bo byłam święcie przekonana, że to jest biografia. A przecież miałam już kilka książek Magdy Knedler na koncie i mogłam się spodziewać takiej a nie innej książki. To opowieść o kobietach Chopina, stylizowana na przeprowadzone z nimi wywiady. I niestety muszę przyznać, że trochę przemęczyłam tę książkę. Zdarzało mi się już mieć problemy z narracją u tej autorki, jednak przy "Narzeczonych Chopina" miewałam momenty, kiedy chciałam po prostu jak najszybciej mieć to za sobą, ale nie mogłam. Po prostu ciężko się czytało, każda z kobiet opowiadała w inny sposób, ale każdy momentami nużył lub nawet irytował. Bardzo nie podobały mi się próby nawiązania kontaktu z Krzysztofem, który przeprowadzał wywiady, bo i tak przecież nie dostawaliśmy żadnego odzewu w tych monologach i to wychodziło po prostu dziwnie. W ogóle postać Krzysztofa, choć poniekąd konieczna do przedstawienia historii w taki a nie inny sposób, jakoś mi tu nie pasowała. On był tutaj najsłabszym ogniwem. A szkoda, bo widać, ile pracy włożono w tę książkę, ile badań było przeprowadzonych, żeby w ogóle ona mogła powstać. Byłam zaciekawiona tymi historiami, chciałam wiedzieć więcej, lepiej poznać te kobiety oraz to, jak wyglądały ich relacje z Chopinem. W kartach tej książki ich osobowości są naprawdę widoczne. Autorka w świetny sposób uchwyciła głębię każdej osoby oraz ich uczuć. Dzięki temu formatowi można było poznać człowieka, a nie same suche fakty. Gdyby nie narracja, byłabym tą książką naprawdę zachwycona. A tak to tak jestem "tylko" pod ogromnym wrażeniem. Bo trzeba przyznać, że jest to kawał dobrej literatury.

Na początku czytałam niechętnie z myślą, że to nie historia dla mnie, że jestem za stara, ale dałam szansę i bardzo dobrze zrobiłam. Historia uniwersalna i bardzo realna z którą można się utożsamić. Prawdziwi bohaterowie, których może nie od razu polubisz (ja tak miałam ze Sylwią), ale rozumiesz. Pozycja warta przeczytania i daje do myślenia.

To jedna z tych powieści, które układają się w głowie dość długo. Osierocony chłopiec, Mauro i grabarz - czyż to nie przedziwna para znajomych? A jednak jeden dba o drugiego, i tak stają się sobie bliscy jak syn z ojcem. Tym bardziej, że Ojciec stracił przed laty syna w wypadku. Przygarnia chłopca jako pomocnika, nadając mu osobliwy przydomek od rzadkiego motyla, "Trupia główka." To pełna niedopowiedzień, filozoficzna przypowiastka. Niby krótka ale jakże mądra, odkrywcza. „Dusza jest jak mała ćma, nie rozpoznaje zagrożenia(…). Skomplikowana dusza w bezdusznym ciele lata nad ciałem, gdy ono zostaje zakopane. Wtedy niepostrzeżenie, choć szybko, ulecieć musi nosem albo uchem, w buzi pod językiem zatoczyć piruet, nim wzleci nad mogiłę. Wtedy jest bezpieczna, wyzbyta jadu trupiego – odoru.” Piękna okładka dopełnia powieść.

To naprawdę dobra i wciągająca książka. Autorka idealnie odnajduje równowagę między angażującym stylem pisania a trudną momentami tematyką. Historie opisywanych kobiet są niezwykle ciekawe same w sobie, ale nadanie im charakteru niemalże powieściowego sprawia, że czyta się je jednym tchem. Przy okazji jest to kawał historii polskiej medycyny i gdybym czytała tę książkę, gdy byłam nastolatką, to zapewne dziś byłabym lekarzem.

„Wrócę do ciebie po wojnie” to prawdziwa historia odważnego człowieka i żołnierza, którą warto poznać. Ta powieść wciągnęła mnie i tak jak w przysłowiu „im dalej w las, tym więcej drzew”. Mówimy tak, mając na myśli to, że im dokładniej poznaje się szczegóły jakiejś sprawy, tym bardziej okazuje się ona skomplikowana. A bohaterem tej książki jest Tolek Klings żydowskiego pochodzenia, który zostaje powołany do wojska. W rodzinnej miejscowości pod Lwowem zostawia żonę Klarę i małego synka Juliusza. Obiecuje ukochanej, że niebawem do niej wróci. Autor tej książki Leon Silver jest zięciem Tolka Klingsa. Książka zmusza do myślenia. Pokazuje okrucieństwa wojny i uświadamia, jak szybko można wszystko stracić. Swój dom, dobytek, zdrowie, a przede wszystkim – bliskich. Leon Silver przedstawił postać swojego teścia, w sposób absolutnie chwytający za serce. Klęska wrześniowa niweczy te nadzieje. Tolek decyduje się na brawurową ucieczkę z węgierskiego obozu. Od kary ratuje go niezwykła jak na tamte czasy umiejętność bezwzrokowego pisania na maszynie, dzięki której osiąga wysoką pozycję w szeregach administracji wojskowej. Z Brygadą Strzelców Karpackich przechodzi cały szlak bojowy – od Libanu przez Palestynę po Tobruk i Monte Cassino. Przy życiu trzyma go tylko obietnica złożona żonie i synowi oraz nadzieja, że jeszcze się zobaczą. Historia Tolka, jest niesamowita. Bohater wiele wycierpiał, często był szykanowany, nieszanowany. Wiele razy uniknął śmierci. Tęsknił za rodziną, stracił wielu swoich bliskich. Czytało ją się trudno. Może chodziło o tematykę, może o styl autora. Jeżeli literatura wojenna, a w szczególności ta opisująca losy prawdziwych ludzi to myślę, że Was zainteresuje, tym samym mogę polecić Wam tę książkę. A teraz fragment w której Tolek porusza tematykę konfrontacji z prawami człowieka: „by jego opowieść na dłuższą metę przyczyniła się do szerzenia dobra, aby ludziom o najróżniejszym pochodzeniu pomogła zrozumieć się nawzajem i traktować innych jak równych sobie”. A tego niestety nawet dzisiaj wśród polityków i nie tylko tego brakuje, aby traktować wszystkich równo. Np. antysemityzm przejawia się zarówno w słowach, jak i czynach skierowanych przeciwko Żydom lub osobom, które nie są Żydami, albo jest innego koloru skóry oraz ich własności, a może mieli dziadków, którzy służyli w Wermachcie – przykre to. Takie wzajemne napuszczanie się jedni przeciw drugim. Zresztą papież Jan Paweł II powiedział: „jeden i drugi, a skoro brzemię, to brzemię niesione razem, we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu”.

„Okna“ – ebook w abonamencie legimi, bez dopłaty. Cztery opowiadania, nie powiązane ze sobą. Różne w stylu, ale wszystkie bardzo emocjonalne. I smutne, ale świetnie napisane. To mój pierwszy kontakt z autorką i zapewne nie ostatni. Do tej niewielkiej pozycji (zaledwie 57 stron) przyciągnęła mnie piękna okładka i fakt, że autorka jest łodzianką. Polecam, kawałek dobrej literatury.

Dwadzieścia dni. Czy tyle wystarczy na miłość. Czy uczucie, które powstanie w tak krótkim czasie będzie wystarczająco silne by przetrwać lata rozłąki? . Herakles to uwielbiany przez studentów profesor Uniwersytetu Harvarda. Jego historia miała dwie wersje: oficjalną i prawdziwą. Tej prawdziwej nie poznał nawet jego najbliższy przyjaciel. Nadszedł jednak czas by odkryć wszystkie karty i wyjawić, co zdążyło się w tak odległej Polsce. . Los odebrał Joannie wzrok, ale zostawił jej muzykę. W domu, w którym mieszkała z ojcem i babką, wyrywała na fortepianie swoje uczucia. To muzyka zaczarowała młodego chłopaka, który pojawił się w jej życiu jak duch i choć dzieliło ich wszystko, to połączyła ich miłość. . "W cieniu dobrych drzew" to historia, która was oczaruje. Dwoje młodych ludzi rozdzielonych przez los. Wielka miłość, której świadkiem był tylko kot. Uczucie, które narodziło się w cieniu dobrych drzew. I przyjaźń, która trwa pomimo wszystkiego. . Dwoje ludzi, którzy mogliby być naszymi dziadkami lub sąsiadami. To chyba najbardziej w tej powieści sprawiło, że jest mi bliska. Zwłaszcza na końcu, gdy pojawia się słowo o pandemii. Joanna i Herakles zajęli szczególne miejsce w moim sercu i zostaną tam na dłużej. Polecam ją każdemu! . Morałem tej historii jest to, że definiują nas dwie rzeczy dziedziczenie, czyli przeszłość ukryta w genach i nasze tajemnice.

O tym, ile kosztuje lepsze życie. Jest to historia o muzułmanach, którzy wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych w poszukiwaniu lepszego losu. Przeplatają się tutaj dwa wątki. Bohater pierwszego przyjechał do USA wraz z rodziną legalnie i dosyć szybko przystosował się do nowej kultury, co było dla niego łatwe o tyle, że nigdy nie był bardzo religijny i jeszcze w rodzinnym kraju miał dosyć zachodni sposób myślenia i postrzegania świata. Bohaterka drugiego wątku zaś jest ucieleśnieniem tego, co jako pierwsze przychodzi do głowy, gdy myślimy o kobiecie w islamskiej kulturze - jest ciemiężona przez mężczyzn, którzy uważają, że mają prawo o decydować o jej życiu, które i bez tego jest pasmem udręk. Mam nieco mieszane uczucia wobec tej książki. Nie mogę powiedzieć, żeby mi się nie podobała, choć mam też wrażenie, że był tutaj potencjał na coś znacznie lepszego i ciekawszego, ale w dużej mierze został zaprzepaszczony. Bardzo polubiłam głównego bohatera - mam wrażenie, że to taki typ postaci, który z łatwością wzbudzi sympatię u większości czytelników. Cechuje go bardzo błyskotliwe i przepełnione ironią poczucie humoru, które niestety jest zupełnie nie doceniane przez otoczenie - dialogi z jego udziałem są naprawdę świetne. Jest to też bohater zawieszony pomiędzy dwoma światami - jako niezbyt ortodoksyjny i swobodnie podchodzący do wiary (choć wciąż nie ateista), jest odrzucany przez własną społeczność, a jednak wciąż jest muzułmańskim emigrantem w Ameryce po 11 września. To była ciekawa perspektywa i trochę żałowałam, że książka tak szybko się nad tą kwestią prześlizguje. Tym, co mi się mniej podobało, było nadmierne skupienie na wątku romantycznym w drugiej połowie powieści, zwłaszcza, że jest to wątek, który budzi nieco telenowelowe skojarzenia. Przeszkadzało mi też to, że w książce właściwie w żaden sposób nie jest zaznaczany upływ czasu, w związku z czym nie da się stwierdzić ile lat w danym momencie mają bohaterowie (a w wielu sytuacjach jest to istotne), ani ile czasu mija pomiędzy poszczególnymi wydarzeniami. Nie bez znaczenia jest też fakt, że tłumaczka wydaje się nie do końca dobrze panować nad materią języka polskiego, stąd styl bywa nieco toporny. Mimo moich uwag z pewnością warto było tę książkę przeczytać, choćby tylko dla Anvara.