Zwycięstwo miłości

PODWÓJNE ŻYCIE "Żona pilota" to kolejna powieść Anity Shreve, którą miałam przyjemność przeczytać. Już od dość dawna nie sięgałam po powieści autorki i postanowiłam to nadrobić. Tym bardziej, że przymierzałam się do tego tytułu już od dłuższego czasu. Książka "Żona pilota" to także idealny wstęp do filmu fabularnego z 2002 roku pod tym samym tytułem, który zamierzam obejrzeć już niebawem. Autorka po raz kolejny zaprasza nas do Nowej Anglii do miasteczka Elly położonego nad oceanem. Kathryn Lyons poznajemy w momencie, gdy dowiaduje się o tragicznej śmierci swojego męża. Pilot w Vision Jack Lyons ginie w katastrofie lotniczej nad Oceanem Atlantyckim u wybrzeży Malin Head w Irlandii. Wokół wypadku pojawia się wiele spekulacji. Kathryn próbuje poradzić sobie z traumą po stracie. Kobieta zostaje sama z córką - piętnastoletnią Mattie, która była bardzo mocno związana z ojcem. Może też liczyć na wsparcie swojej babci Julii, która mieszka niedaleko. Rodzinie trudno pogodzić się z faktami, a tymczasem prasa jest bezlitosna, a doniesienia budzą wątpliwości. Okazuje się, że małżeństwo Kathryn i Jacka wcale nie było takie idealne, mąż miał przed żoną wiele sekretów, które rzucają zupełnie nowe światło na sprawę oraz prawdziwe życie Jacka. Dopiero podróż do Londynu i dalej, na miejsce katastrofy pozwala Kathryn poskładać w całość wszystkie elementy tej skomplikowanej układanki. Czy to możliwe, żeby pilot z wieloletnim doświadczeniem popełnił samobójstwo skazując na śmierć współpasażerów?... Anita Shreve pisała swoje powieści dość charakterystycznym stylem, lekkim i przyjemnym, ale takim, który dzisiaj może nieco trącić myszką. Mnie się to podoba i bardzo mi pasuje. Ja najczęściej odnajduję w książkach autorki ciekawe pomysły, intrygującą fabułę i zazwyczaj nie mogę się od nich oderwać. Tak było także tym razem. "Żona pilota" to niezwykle życiowa i mądra opowieść. Po zakończonej lekturze w głowie kłębi się burza myśli. Historia ma w sobie sporo realizmu, jest wiarygodna i zaskakująca. Wprowadzając do wydarzeń teraźniejszych retrospekcje, które pojawiają się najczęściej w przemyśleniach główniej bohaterki, autorka zmyślnie połączyła ze sobą dwie płaszczyzny czasowe, które się nawzajem uzupełniają. Dzięki temu poznajemy pewne wydarzenia sprzed katastrofy, sytuacje, które rzucają nowe światło na związek Jacka i Kathryn. Z racji podejmowanej tematyki do wydarzeń wkrada się melancholia i jednostajność, ale na szczęście nie wieje nudą i z niecierpliwością oczekujemy na finał. Przeszkadzało mi trochę poskracanie niektórych wątków, szczególnie w zakończeniu. Powstały przez to drobne przeskoki, których można było uniknąć wyczerpując temat. Zdaję sobie sprawę, że rozwinięcie niektórych wątków dało się przewidzieć, ale zupełnie nie przeszkadzało mi to w ogólnym odbiorze. Kłamstwa, niedopowiedzenia, przemilczenia i sekrety w związku doprowadzają do sytuacji, w której wątpimy we wszystko, nawet w samego siebie. A bezgraniczne zaufanie, podobnie jak miłość, może być ślepe i zaciemniać oraz wypaczać prawdziwy obraz rzeczywistości. Jeśli interesuje Was tego rodzaju tematyka i macie ochotę na refleksyjną opowieść obyczajową z zaskakującymi zwrotami akcji, to "Żona pilota" Anity Shreve spełni Wasze oczekiwania.

Pierwszy raz spotkałam się z kontynuacją historii, w której narratorem jest antybohater pierwszej części. „Druga żona” to opis dalszych losów Minty i Nathana, widziany z perspektywy tej, która rozbiła małżeństwo przyjaciółki i próbuje odnaleźć się w jej domu, wśród jej bliskich i przyjaciół. Pamiętam, jakie emocje targały mną, gdy czytałam „Zemstę kobiety w średnim wieku”, jak nie znosiłam Minty, która bezpardonowo ograbiła Rose z jej życia. Życzyłam jej jak najgorzej, ale czytając „Drugą żonę” zaczęłam jej współczuć. Problemy z zaufaniem, samotność, strach przed zdradą, dyskryminacja w pracy ze względu na małe dzieci i nieukrywana wrogość ze strony pasierbów, z tym wszystkim musi sobie radzić jako „ta druga”. Obiektywnie patrząc, są to logiczne konsekwencje jej decyzji, a jednak w żadnym momencie nie przyszło mi do głowy, że „dobrze jej tak”. „Druga żona” to książka dająca nadzieję, że najbardziej zakręcone relacje międzyludzkie da się wyprostować, przy odrobinie dobrej woli. I pokazująca, że pozory mylą, a osoby wydające się z gruntu złe, mogą cierpieć za fasadą świetnie odegranego uśmiechu. Polecam – choć na pewno po lekturze pierwszej części.

To pierwsza książka tej autorki, która zaczęłam czytać bez przekonania. Po kilkunastu stronach wiedziałam,że warto poznać koniec historii. Fabuła książki oparta jest o losy dwóch kobiet w pewnym momencie splatające się w nieoczekiwaną całość. Tytułowy ogród ma w niej szczególne znaczenie i wyobrażenie jego pozostanie na długo w mojej pamięci. Polecam książkę jako odskocznię od codzienności.

Czyta się jak bajkę o dobrej wróżce, która postanawia spełnić marzenia. Te zaległe i te które przyniosły najnowsze wydarzenia. W krótkim czasie matka i jej trzy córki, do tej pory samotne, trafiające na kiepskich facetów lub owdowiałe spotykają ... i dalej nie będę opowiadać. W każdym razie niezła, relaksująca i napawająca optymizmem lektura. Są i polskie akcenty, bo szczęście obejmuje również przemiłą i pracowitą Polkę.

Lubię takie książki, których akcja obejmuje kilkudziesięciolecia. Losy Fancy, Chanca i Harta sprawiły, że z ciekawością czytałam Malowane Wiatrem. Niestety ma też minusy i jednym z nich jest nierówność akcji. Czasami jest poruszony wątek, który rozciąga się na kilku stronach, niepotrzebnie jak, Spoiler, Magda wydobrywajaca z Fancy moc. Nudziło mnie to. Inne wątki zajmują dosłownie parę zdań, wprowadza się postać Blackjaca, który jest wspomniany mimochodem i czasami mam wrażenie, że dzieci Fancy są dla niej tylko tłem.

Powiesc opowiada o dylematach, wyborach ludzi, czyli ogolnie o zyciu rodziny i przyjaciol,ktorym swiat wali sie na glowe w obliczu smierci, badz zdrady bliskiej osoby. Jestem rozczarowana zakonczeniem, watki nie zostaly doprowadzone do konca,nie wiadomo tak naprawde czy historia zakonczyla sie szczesliwie, czy tez nie. Mimo to przyjemnie spedzilam czas przy tej powiesci.

Po książce "Kiedy moja siostra śpi" to druga pozycja Barbary Delinsky, którą przeczytałam. Muszę przyznać, że książki tej autorki dobrze mi się czyta. Dotykają trudnych problemów życiowych, nie są to jakieś płytkie romansidła. Tutaj mamy zamkniętą, zżytą społeczność małego miasteczka, w którą nagle wkrada się wielki świat polityki i jego problemy. Mieszkańcy tego nie chcą i nieufnie traktują każdego obcego, który się tutaj pojawia. Kobieta, która 14 lat temu pojawiła się tutaj znikąd, ale została już zaakceptowana i wrosła w miasteczko, zaczyna mieć problemy, bo wychodzi na jaw jej przeszłość. Przyjaciele jednak robią wszystko, by jej pomóc. Książka porusza wiele problemów: miłość, przyjaźń, wybaczenie, wzajemną pomoc, niepełnosprawność, adopcję. Naprawdę fajna książka głównie dzięki stylowi pisania autorki, który nie nuży i ciekawej historii, która w trakcie czytania wciąga coraz bardziej.

Jak dla mnie dobry kryminał na wakacyjne dni. Zastanawiałam się , czy lepiej jest walczyć za wszelką cenę o przypomnienie sobie okropnych przeżyć z przeszłości, czy zacząć życie od nowa ? Co postanowi Casey? Kto jej pomoże w podjęciu decyzji, a kto będzie utrudniał ? Czy matka jest jej prawdziwą przyjaciółką? Czy wszyscy lekarze psychiatrzy,którzy leczyli Casey postępują zgodnie ze złożoną przysięgą Hipokraesa i czy kłamstwa można na zawsze ukryć? Ciekawe zakończenie.

Bardzo fajna powieść obyczajowa. trochę sensacji, trochę historii, trochę romansu. Każdy znajdzie coś dla siebie. Obejrzałam również mini serial, z doborową obsadą, ale książka o wiele lepsza, bardziej rozbudowana, polecam najpierw książkę, a potem serial.

Przewidywałam, że książka mnie rozczaruje, jednak bardzo mnie zaskoczyła. Początkowo przeszkadzał mi sposób w jaki płynie czas w tej powieści. Raz, opis wydarzeń jednego miesiąca obejmuje 100 stron, raz na jednej kartce mija 5 lat. Ma to jednak swoją zaletę, bo nagle dowiadujemy się o nieprzewidywalnych wydarzeniach w życiu bohaterów. Podczas lektury często wydawałam okrzyki zdziwienia. Płakałam, czytając scenę gwałtu Bess. Spodobał mi się sposób w jaki autorka uchwyciła przemiany gospodarcze w Anglii na przestrzeni tych lat, panujące wtedy epidemie, tragedię I i II wojny światowej. Są przedstawione bardzo krótko, ale można się dowiedzieć wielu rzeczy o realiach tamtych czasów. Książka wielowątkowa, z licznymi bohaterami, zaskakująca. O przetrwaniu, gwałcie, wojnie, przemocy, śmierci, ale też o szczęściu, miłości(również homoseksualnej-kolejne zaskoczenie w tej powieści), rodzinie. Pojawia się też mój ulubiony wątek imponującej, bogatej rezydencji, która potrafi nawet zawładnąć niektórymi postaciami, co pozwala mi przyrównać tę powieść do mojego ulubionego "Domu w Riverton" Kate Morton. Książka warta czasu poświęconego na przeczytanie tych 600 stron.

Oczarowana historią jestem i zachwycona. Opowiada o 36-letniej May, wychowuje samotnie 6-letnią córeczkę Kylie. Zapoznaje w dramatycznych okolicznościach Martina, który był gwiazdorem drużyny hokejowej..po pewnym czasie się pobrali stworzyli szczęśliwy, ciepły dom i udane, wspaniałe małżeństwo. Kylie zaprzyjaźnia się z Natalie nieżyjącą córką Martina, widzi ją w snach,rozmawia. Wzruszająca, urocza książka z wielką przyjemnością przeczytałam ją. Luanne Rice jest moją ulubioną autorką, podoba mi się jej sposób pisania, styl...pisze wspaniałe, życiowe powieści, a ta bardzo dobra jest!!!!

Zdarzyło się kiedyś, że musiałam skorzystać z PKP. Czekały mnie 4 h jazdy. W ramach zabicia nudy, zakupiłam pierwszą książkę, która mi wpadła w ręce. Wpadła, bo była tańsza niż najzwyklejsza gazeta. I tym sposobem zaopatrzyłam się w książkę Tajemnica Willi Mimoza. I to była najlepsza rzecz, jaka w PKP mogła mnie spotkać. To było pierwsze spotkanie z tworem nazwanym "literaturą na obcasach" i było tak miłe, że podczas kolejnych przymusowych jazd PKP, robiłam dokładnie to samo. Dzięki czemu odkryłam kilka fajnych romansików. I absolutnie najlepszy z nich wszystkich - właśnie Tajemnicę Willi Mimoza. Tak, bo jest to romans. A raczej - i tu muszę się zgodzić z klasyfikacją wydawcy :) - thiller romantyczny. Nazywając rzecz po imieniu, Harlequin z wyższej półki (dużo wyższej) toczącym się wokół zbrodni i kryminału, z bardzo ładnie poprowadzoną akcją i równie ładnym romansem. Tak, kilka (naście lub dziesiąt) romansów czytałam i tylko kilka z nich uplasowałoby się na półce "romans napisany idealnie". MIędzy innymi "Lato nad jeziorem" i właśnie "Tajemnica willi Mimoza". Za brak dłużyzn, za ładną akcję, za genialne pióro autorki... daję o jedna gwiazdkę więcej. Bo naprawdę jest to top romansowych topów. PS. Gwiazdki nadane w kategorii romansow Harlequinowatych. To nie jest arcydzielo literatury światowej :))))

Poruszająca,dobra historia opowiadająca losy trzech przyjaciółek Liv,Katherine oraz Rachel obserwujemy rozwój ich przyjaźni,pragną prawdziwej miłości i znaleźć ukochaną osobę.To opowieść o snuciu marzeń, bolesnych upadkach,poszukiwaniu miłości,borykaniu się z tragediami. Fabuła dobra,zaś akcja znakomita i trzyma w napięciu. Styl pisarki lekki,przyjemny,fajnie napisała swój romans. Wciągający,uroczy romans warto było przeczytać.

Typowe kobiece czytadło o miłości, ale nie tylko o miłości kobiety i mężczyzny, lecz także córki i ojca. Smaczku opowieści nadaje głęboko skrywana tajemnica rodzinna i odrobina sensacji. A w tle piękne włoskie krajobrazy, pachnące kolorowe ogrody i smakowite potrawy. Całkiem przyjemna lektura na pochmurny, zimny wieczór.

Całkiem dobra powieść obyczajowa. Autorka powieści - Anne Rivers Siddons - pochodzi z amerykańskiego Południa i świetnie potrafiła oddać charakter i klimat tych stron. To opowieść o czterech dziewczynach, które poznały się w collegu. Członkinie jednego bractwa, niekoniecznie przyjaciółki, jednak los dość mocno je ze sobą wiąże, nawet czasami wbrew ich chęciom. Z początku denerwowała mnie atmosfera panująca w szkole, swego rodzaju snobizm i "parcie na szkło", specyficzne dla tego rejonu wychowanie, czasem zakłamanie w ukazywaniu własnego wizerunku i ściśle wytyczony plan na życie, szczególnie właśnie dla dziewczyn. Coraz bardziej jednak akcja mnie wciągnęła. Historia jest opowiadana z perspektywy Kate, jednej z dziewczyn. Poznajemy ją współcześnie, jej problemy zdrowotne, życiowe porażki i niepowodzenia, które ją spotkały oraz kruche szczęście, które sobie zbudowała. We fragmentach retrospekcyjnych opowiada o okresie szkolnym. O pierwszych przyjaźniach, randkach, miłości, drodze zawodowej, małżeństwie. Po szkole kontakt z przyjaciółkami urwał się z różnych przyczyn. Po latach dorosłe już kobiety postanawiają się spotkać. Poznają swoje dalsze losy. Żadna z nich do końca nie spełniła swoich planów z młodości. Stopniowo wychodzi na jaw wiele tajemnic, kobiety muszą się zmierzyć z niewyjaśnionymi sprawami z przeszłości, a zakończenie ma w sobie wręcz wątek sensacyjny. Do pewnego momentu akcja toczy się nieco ospale, jak życie na amerykańskim Południu. Potem jednak nabiera tempa. W grę wchodzi rozliczenie się z przeszłością, wyjaśnienie wielu spraw, przebaczenie i próba pogodzenia się z obecną rzeczywistością. Bardzo podobała mi się warstwa psychologiczna powieści. Tyle postaci, każda odmienna i dość skomplikowana, do tego metamorfoza z nastolatek w dojrzałe już kobiety po przejściach. Ciekawa autorka, będę mieć na uwadze inne jej powieści.

" Można uczynić wszystko co w ludzkiej mocy, ale nie należy oczekiwać, że ślepy los uszanuje nasze starania. " Historia miłości do dziecka, do męża, miłości siostrzanej, do przyjaciela. Niespodziewana, nagła utrata kochanej osoby i sposób radzenia sobie z tą tragedią. Miłość budująca pozwalająca przetrwać największą tragedię. " Zasady i normy wcale nie muszą być złe. Sprawiają, że człowiek stara się doskonalić. "

Z Panią Binchy po raz pierwszy spotkałam się przy Kręgu przyjaciół laaaata temu. Książka bardzo przypadła mi do gustu, ekranizacja z lat 90tych również, polecam obie. Ale nie o tym tutaj ma być. Tara Road, to nazwa ulicy w Dublinie, przy której mieszka główna bohaterka powieści. Zanim wprowadzi się ona do swojego domu jako młoda mężatka, opowiada nam dzieje swej miłości, relacji rodzinnych, przyjacielskich i zawodowych, dla których punktem stycznym staje się właśnie Tara Road. Książka jest potężna, ma ponad 700 stron, a dopiero w drugiej połowie pojawia się kolejna jej ważna bohaterka, która dokonuje z tą pierwszą swoistego Erazmusa. Na skutek osobistych kolei losu decydują się one na chwilową wymianę domów. Koniec spojlerów. Polecam. Pani Binchy ma dar opowiadania historii, które z pozoru są zwykłe, przyziemne, niby nic specjalnego, a nie można się od nich oderwać. Są tu mniej lub bardziej miłe postacie, różne motywy i perspektywy. Nie ma tu cukierków czy fajerwerków, życie, po prostu życie. Mnie ta historia bardzo wciągnęła. UWAGA! Obejrzałam film i stanowczo odradzam. Świetna obsada, która zagrała jak na jasełkach wiejskich, i nie wiem, czy nie obraziłam właśnie poczciwych jasełek wiejskich. A do tego akcja filmu zaczęła się w połowie książkowej opowieści, co dramatycznie okroiło i zubożyło całą historię.

Saga od której trudno mi się było oderwać...W zasadzie starałam się sobie dozować tą książkę żeby historia jeszcze się nie skończyła. Historia miłosna, zawierucha wojenną, opisy przyrody które nie męczą ale oddają duchotę I klimat dżungli. Po prostu polecam