Złamana przysięga

To przygodówka dla młodzieży z elementami fantasy. Fajna fabuła i postacie. Chociaż została wydana już dawno, czyli brak w niej nowoczesnych środków przekazu typu internet, komórki, pendrive, to akcja to toczy się tak wartko, że można przymnknąć oko na te braki. Ciekawy motyw symulacji świata. W mojej opinii: bardzo dobra.

Oryginalna, pełna opinia tutaj: https://www.instagram.com/p/DCDtM9hNKFg/?img_index=1 Zdjęcie profilowe peggy_brown72 "Chłopiec poczuł się rozczarowany, ale zarazem dziwnie przejęty, jakby podjął właśnie misję odnalezienia czegoś. Tylko czego? I po czym pozna, że to jest właśnie to, kiedy już znajdzie? Miał dopiero dwanaście lat i nie przepadał za czytaniem. Czuł jednak, że im pilniej będzie badał, im głębiej będzie drążył, tym pewnie na coś w końcu natrafi - może na jakiś sekret zakodowany na tych pustych stronicach? Sekret, który doprowadzi do jeszcze większego odkrycia? Tylko jak, zastanawiał się, można czytać pustą książkę? W końcu zamknął tomik i odstawił go na półkę, nieświadom, że opowieść właśnie zaczynała się pisać..." Puk puk. Dzisiaj mam dla Was wpis, poświęcony kolejnej z zapomnianych książek, tym razem *ponownie* z gatunku literatury młodzieżowej - oczywiście, fantastyki. Zostałam poniekąd przymuszona do jej przeczytania przez bliską mi osobę, która generalnie nie czyta - choć kiedyś od czasu do czasu się zdarzyło, teraz już niestety wcale - ale do dzisiaj "Endymion Spring" pozostaje jedną z jej ulubionych pozycji. Nie mogłam przejść obojętnie obok takiej rekomendacji i przełykając gorycz związaną z lekturą kolejnej młodzieżówki, wgłębiłam się w fabułę... I nawet nie wiem kiedy znalazłam się na ostatniej stronie powieści. Niesamowicie wciągająca historia, która zaciekawia już od samego początku, sprawiając, że nie można się od niej oderwać. Czyta się ją naprawdę szybko, ma dość duży druk - pewnie z uwagi na to, że ukierunkowana jest na tych młodszych czytelników. Nie jest to typowe ya, gdzie z dzieciaków w wieku ledwie nastoletnim robi się dorosłych. Historia rozgrywa się równolegle w dwóch płaszczyznach czasowych - w Oxfordzie, w czasach współczesnych, oraz w piętnastowiecznych Niemczech, tuż przed wynalezieniem druku przez Gutenberga. Jeden z głównych bohaterów to zwykły, przeciętny chłopiec, nieszczególnie wyróżniający się na tle swoich rówieśników - Blake. Choć wrażliwy, nie jest on jakoś przesadnie dojrzały, acz, nie należy też do grona dziecinnych podlotków - ot, normalne dziecko. Na jednym z zakurzonych regałów biblioteki natrafia na tajemniczą księgę, należącą do niejakiego Endymiona Springa. I w ten sposób zaplątuje się w wir nieprawdopodobnych zdarzeń. Wszystko dopełniają wrzucane równolegle przez autora retrospekcyjne wstawki, o których wspomniałam w ramach drugiej linii czasowej akcji. Umieszczono je na specjalnym, szarawym papierze, co nadaje całkiem efektownego klimatu. Przykład macie na drugim kafelku. I ten właśnie wątek zdecydowanie bardziej mnie ekscytował. Nie chcę zbytnio wdawać się w szczegóły, żeby uniknąć spojlerów (a tutaj praktycznie każda dodatkowa informacja takowy stanowi), ale wierzcie mi - dzieje się. A wykreowana intryga nie stanowi stuprocentowej fikcji, o czym świadczy notka na końcu. Gdybym przeczytała dzieło Matthew Skeltona dwadzieścia lat temu, prawdopodobnie byłabym nim oczarowana. Dawno już dorosłą mnie, szczerze połechtało. 😉 Zabawnym jest dla mnie fakt, że nigdy nie widziałam żadnego postu o niej - recenzji, zdjęcia bez opisu, czegokolwiek - a jednocześnie, każdorazowo widuję ją w antykwariacie, który raz na jakiś czas odwiedzam. I wcale nie jest to ten sam egzemplarz, zalegający na półce od niepamiętnych czasów.

Na „Tajemnice Wyroczni” natknęłam się całkiem przypadkiem w bibliotece, podczas poszukiwań wyznaczonych książek z listy. Opis na okładce z miejsca przyciągnął moją uwagę. Przyczyniła się do tego też piękna okładka oraz przede wszystkim Starożytny Egipt, gdzie ma miejsce historia. Mitologia egipska to jedna z moich ulubionych, dlatego staram się czytać wszystko, co dotyczy tamtejszych rejonów. Powieść nie zawiodła mnie, a mile zaskoczyła. Bardzo spodobał mi się pomysł, iż Bóg dzieli się na dwie osoby: Kreon- Cień Boga-śmierć, Alexos-Bóg światła- życie. Podoba mi się szczególnie ich przedstawienie. Kreona jako starszego mężczyznę z bliznami wyobcowanego przez wygląd (Albinos), poważnego i rozważnego w decyzjach. Alexosa, który będąc dzieckiem, emanuje życiową energią i cieszy się „zdrowym” wyglądem pełnym barw. Bohaterowie są złożeni. Niby dobra postać musi zrobić coś złego w dobrej mierze zaś zła na odwrót. Nie ma tu widocznego podziału na dobrych i złych. Różnica jest jak dla mnie miło zatarta. Moją ulubioną postacią był Szakal. Bohater bardzo wpłynął na moją opinię. Przepadam za chłodnymi, cynicznymi oraz tajemniczymi wizerunkami. Kocham te skośne migdałowe oczy i pszeniczne włosy. Płynny i przejrzysty styl pisania autorki. W książce zostały podjęte stosunkowo trudne tematy i zostały one należycie napisane. Lektura idealnie nadająca się dla młodzieży. Książka naprawdę godna polecenia. Sama nie mogę się już doczekać okazji, aby chwycić drugą część. Dodam na koniec, że moje szczęście wzrosłoby jeszcze bardziej, kiedy na polskim rynku ukazałby się ostatni tom.

Oceniam nieco niżej niż poprzednie tomy ze względu na odrobinę chaotyczny miejscami rozwój fabuły i recykling motywu "bohaterowie sobie czegoś nawzajem nie mówią, a potem się o to na siebie głupio gniewają". Znakomita jest natomiast upiorna atmosfera Jeziora (te mgły, sitowia, upiornie wołające nury, plemię Wydry malujące się zieloną glinką, czarodziejskie paliki) i opis choroby dusz Toraka, który jako wyrzutek stopniowo zostaje duchowo odcięty od całego otaczającego go świata. Trzeba też pochwalić to, jak Paver wplata w swój świat magię: wypada to całkiem wiarygodnie, nie tanio czy kreskówkowo.

Przyjemnie się czytało, ale zakończenie rozczarowuje. Przez kilkanaście, jak nie kilkadziesiąt stron jesteśmy świadkami przemiany Alexa i wchłanianie go przez świat Attyki, co jasno ma dawać do zrozumienia, że on już tam pozostanie. Nie ulega namowom, nawet gdy pozostali wreszcie znaleźli wyjście do domu. Wracają bez niego, mija kilka chwil, a potem jest takie po prostu "aaa, jednak wróciłem". Wątek z odnalezieniem zegarka też zdaje się naciągany, z podobnego powodu - no nie ma cienia szansy, żeby odnaleźć ten jeden konkretny w całym ogromnym, strychowym świecie i potem nagle "ooo, spójrz, to ten". Każda książka daje jakieś doświadczenie, wiadomo. Ale lepiej przeczytać coś innego.

Przepiękny cykl - odtrutka na cynizm tego świata. Świat natury, który towarzyszył ludzkości przez tysiące lat, jest przy nas i możemy go poczuć w sobie. Mowa wilków, jedność z lasem, życie z rytmem natury. Do tego ciepłe postacie, które razem walczą o uratowanie świata przed mrocznymi siłami.

Czuję, że będzie to jedyna książka, której kiedykolwiek przyznam tak wysoką ocenę, a otrzymuje ją, ponieważ, jeśli dobrze kojarzę, to przeczytałam ją w czwartej klasie podstawówki. Nigdy nie byłam zapalonym molem książkowym, to była pierwsza dłuższa książka, po którą sama z siebie sięgnęłam i pożarłam ją okropnie szybko. Urzekająca historia, wszystkie obrazy w niej malowane po prawie dziesięciu latach dalej istnieją i żyją w mojej głowie, pamiętam przejęcie, grozę, płacz, kibicowanie Storm (jeśli dobrze pamiętam), podziwianie jej charakteru, zachwycanie się jej relacjami z rodziną, każdym nowym bohaterem. Wywarła na mnie ogromne wrażenie i wpływ, nawet jako tak mała dziewczynka podczas poznawania jej świata i światopoglądu skłaniała mnie do ogromnych refleksji, cierpienia, współczucia, empatii. Pięknie oddane wartości, uczucia, zróżnicowane kobiece postaci, mimo tego, że można było odczytywać ją bawiąc się w znajdywanie nawiązań do ukochanych bajek, to najważniejszym powiązaniem z nimi było przedstawienie ich w prawdziwym świecie dziewczynki, która nie przeżyje tylko jednej z tych historii, to nie jest jej cały świat, ona ma misję, musi znaleźć rozwiązania na prawdziwe problemy dotykające ją i jej rodzinę. Ta książka pięknie pokazuje jak nawet najmniejsze dzieci muszą zmagać się z trudnościami, mają w sobie poczucie walki, empatię, nie są tak beztroskie jak dorośli próbują je przedstawić. Staczają własne bitwy i są w pełni świadome własnego istnienia, świata, który je otacza i okrutności z jakimi muszą się zmierzyć. Nie wiem czy zdołam powrócić do niej, spróbować zinterpretować jeszcze raz świat, w którym się kiedyś zakochałam, zostałam, w pewnym sensie mnie ukształtował. Nie wiem czy te kolejne dziesięć lat życiowego doświadczenia nie przeszkodzą mi w ponownym spojrzeniu na wszystko oczami dziecka. Ale jestem ogromnie wdzięczna tej książce za pokazanie mi świata niejednoznacznego, skomplikowanego, w końcu opisanego. Pomogło mi to zrozumieć mój własny.

Wspaniale mieć takiego prawdziwego przyjaciela jak Szarego Artura, uratuje z opresji, można liczyć na jego pomoc i wsparcie, dlatego Złoty Tomek takiego odnalazł, który zawsze jemu pomógł, podnosił na duchu i był przy nim, gdy go potrzebował taki przyjaciel to skarb bezcenny. Przyjemna, ciepła książka przyjemnie się mi czytało!!!

Bardzo porządna lektura przygodowa. Nie tylko dla chłopców. Mamy tu i świat aniołów, i młodocianych gangów ulicznych (ale naprawdę młodocianych, całość jest lekka, spokojnie dla dzieci ok. 12 r.ż.). Jakby się uprzeć to w całej opowieści można dopatrzeć się drugiego dna - potraktować ją jako metaforę zagrożeń, które niesie ze sobą współczesna cywilizacja. Dlatego nawet rodzice mogą z zainteresowaniem przeczytać Pałac Śmiechu. Szkoda, że tak mało jest tych aniołów w książce. Autor pisząc o nich pokazuje, że albo czytał pisma mistyków z różnych części świata, albo sam doświadczył przeżyć mistycznych. "Mała" w powieści mówi tak: "Jedna Pieśń to muzyka, która płynie przez serce wszystkiego. Dzięki niej świat się kręci, a gwiazdy świecą. Wszystko, co istnieje, każdy owad, kamień, drzewo i kwiatek, ma swoje imię w Jednej Pieśni. Miłość i Smutek, Śmiech, Gniew i Odwaga - wszystkie one mają tam też swoje miejsce i musi między nimi istnieć harmonia. Kiedy jeden z tych wątków oddzieli się od reszty, zaczynają się kłopoty, jak gdyby linia się rozwiązała. Każdy Anioł Pieśni musi nauczyć się jej części. Dzięki nam jest żywa, my jej strzeżemy, a na koniec każde z nas dodaje do niej swoje imię, tak by pieśń rosła, świat toczył się dalej swoją koleją." Jeszcze większa szkoda, że kolejne tomy przygód Michasia Środy nie zostały przetłumaczone na polski (i nie zanosi się, że zostaną, ponieważ ten pierwszy wyszedł już dawno).

Mając wreszcie czas, sięgnęłam po książkę dla dzieci, ale tych powyżej 10 roku życia 😉 a mam więcej niż 10 lat. I przy czytaniu jej chwilami byłam zbyt dorosła (czepiałam się np. umiejętności 6 i 12 letnich dziewczynek xD) mimo to książka bardzo mi się podobała. Żywa i oryginalna fabuła połączona ze sporą dawką wiedzy. Ciekawe postacie i wielka przygoda 😄 dziekuję koleżance za podzielenie się swoją lekturą dzieciństwa 🙂

Baśń dla dorosłych. Przypowieść w świecie fantasy. Ekologiczny manifest sprzeciwiający się konsumpcjonizmowi, ale także komunizmowi. Niesamowite, metaforyczne doznanie dla małych i dużych. Książka może dać mylne wrażenie, iż jest skierowana do najmłodszych. Myślę jednak, że wiele szczegółów może uciec młodemu czytelnikowi. Nie jest to może typowe fantasy, gdyż bardziej przypomina otaczający nas świat niż baśniową krainę. Autor stworzył karykaturalny obraz naszej planety, przedstawiając ją jako Drzewo. Jego mieszkańcy nie różnią się zbytnio od ludzi, chyba że wzrostem. Tak jak większość dzisiejszego społeczeństwa dążą oni do władzy i bogactwa, zatracając tym samym więzi międzyludzkie. Kierują się stereotypami i klasowością. Budowy fabryk, przedsiębiorstw, eksploatowanie Drzewa na masową skalę, powoduje, że ich dom może być wkrótce zagrożony. Jednak nikt nie może i nie chce przeciwstawić się dyktaturze najbardziej wpływowego przedsiębiorcy. Sposób jego rządów przyprawiał mnie o ciarki - przypominały mi się lekcje historii o komunizmie. W krainie panuje strach. Każdy martwi się o siebie. Nikt nie pamięta takiego pojęcia jak "przyjaciel"… W takich realiach toczy się opowieść Tobiego. Obserwujemy ucieczkę trzynastolatka, przeplataną wspomnieniami z jego dzieciństwa i chwil szczęścia, kiedy czuł się bezpieczny i kochany. Podczas tej podróży możemy przyglądać się jak tytułowy bohater dorasta. Przeżywa wszystkie możliwe tragedie, by odzyskać nadzieję i za moment znów ją stracić. Zmaga się z samotnością, odrzuceniem, a wręcz nienawiścią. Historia ma w sobie dozę brutalności, jaką zwykle serwuje nam życie. Autor nie patyczkuje się z uczuciami Tobiego ani czytelnika. Jednak sama książka niesie pozytywne przesłanie - że nawet przykre wydarzenia mogą wnieść cząstkę dobra, zmienić czyjeś życie na lepsze, pomóc komuś stać się lepszym człowiekiem. Pomimo iż za każdym razem przewidywałam, co może się za chwilę zdarzyć, nie odbierało to mi radości (smutku) z czytania. Wiele wrażliwych dusz z pewnością utożsami się z tytułowym bohaterem. Książka wzrusza, a tego małego chłopca aż prosi się, by przytulić do swojego serca i dać mu choć trochę ukojenia. Historia nie kończy się wraz z ostatnim zdaniem. Ona zostanie z czytelnikiem zdecydowanie na dłużej. Jedynym moim dużym zarzutem jest brak ilustracji z mapą Drzewa, która bardzo by pomogła lepiej zobrazować sobie całą sytuację.

Dwaj bracia Prosper i Bo , po śmierci matki uciekają przed swoją ciotką Esterą . Zła ciotka chciała rozdzielić chłopców ! Bracia postanawiają zostać razem i uciekają z Hamburga do odległej Wenecji : magicznego miasta . Jednak w Wenecji nie jest spokojnie : złodzieje, kradzieże i tajemnicze postacie . Kim jest tak naprawdę król złodziei? Czym jest tajemnicza karuzela sióstr miłosierdzia ? Czy Bracia wrócą do ciotki ? A przede wszystkim : czy Bo , Prosper i ich przyjaciele dadzą sobie rade z nadchodzącą przygodą ? Naprawdę polecam przeczytać tą książkę .Ja nie mogłam się od niej oderwać !

Pierwsze rozdziały nie pochłonęły mnie, zastanawiałam się nawet czy nie przerwać czytania i tak książka leżała na półce prawie mieiąc, aż pewnego niedzielnego popołudnia sięgnęłam po nią jeszcze raz. Trafiłam akurat na fragment gdy Lilly wyruszała na swoją misję. Historia dziewczyny pochłonęła mnie dogłębnie, do wieczora skończyłam czytać całą książkę. Akcja rozgrywa się w 2216 roku, więc my możemy się tylko zastanawiać, czy takie wydarzenia mogą się naprawdę rozegrać. Dzieją się tam różne, często zaskakujące rzeczy, dlatego do samego końca nie byłam pewna jak skończy się bitwa i jak potoczą się losy małej, odważnej rybaczki.

NIESAMOWITA! Książka praktycznie niedostępna, ale jeśli uda się ją gdzieś zdobyć - bierzcie w ciemno. Nie wiem, ile razy czytałam całość, bardzo lubiłam do niej wracać. Uwielbiam bohaterów, ten świat i mega żałuję, że nie jest o niej głośniej, bo naprawdę warta uwagi!

Powieść niemieckiego pisarza Kaia Meyera Lodowy Ogień opowiada o Myszy – osieroconej dziewczynce żyjącej w Sankt Petersburgu pod koniec XIX wieku. Mysz pracuje jako czyścicielka butów w luksusowym Hotelu Aurora. Dziewczynka urodziła się w nim i nigdy z niego nie wychodziła. Aurora to nie tylko jej dom, ale też cały znany świat. Życie Myszy zostaje wywrócone do góry nogami, kiedy w hotelu zjawia się niemy chłopiec wraz z dwiema czarodziejkami. Jedna z nich to, znana z baśni, Królowa Śniegu, a druga to tajemnicza Angielka. Kobieta wyróżnia się z tłumu z powodu swoich niebieskich włosów, pogiętego cylindra, tęczowej parasolki i walizki pełnej słów. Chyba się ze mną zgodzicie, że to dość niezwykła charakterystyka. Tamsin, bo tak ma na imię, przypomina skrzyżowanie Mary Poppins z bajkową Matką Chrzestną, z tą tylko różnicą, iż nie jest cukierkowo dobra. Świat, jaki przedstawia nam autor, to połączenie rosyjskiej rzeczywistości z baśnią. Mamy tu zarówno czary i bohaterów z innego świata, jak i walkę o przeżycie w zimnym i nieprzyjemnym świecie. Mysz pokazuje mam pokoje i korytarze całe w złocie i drogich bibelotach, które mają uprzyjemnić pobyt znakomitym gościom. Zarazem odkrywa przed nami, co się kryje za tą piękną fasadą – brud, kurz i przenikliwe zimno. Świat, w jakim żyje Mysz, nie jest ani czarny, ani biały tylko szary i trzeba nauczyć się w nim przetrwać. Bohaterowie również nie są podzieleni na „tych dobrych” i „tych złych”. Dziewczynka jest z natury dobrą osobą, ale nie słodką panienką. Umie się ustawić i zawsze stara się dokonać najlepszego wyboru, zdając sobie sprawę, że nie każdy jej postępek jest szlachetny. Także Tamsin i Królowa Śniegu mają swojej gorsze i lepsze momenty. Kai Meyer napisał bardzo dobrą i niezwykle wciągającą książkę. Ciężko mi było oderwać się od lektury, ponieważ cały czas byłam ciekawa, co zrobi bohaterka. Opisy są krótkie i wyraziste. Nie musiałam się przedzierać przez trzystronicową relację na temat jakiegoś pokoju czy osoby, a mimo to widziałam dokładnie, jak kto wygląda. Język powieści jest dosyć prosty, ale nie prostacki, fabuła wykracza poza schematy, a przecież we współczesnej literaturze zdarza się to niezwykle rzadko. Lodowy Ogień pozwala wierzyć nam, że nawet w szarym i brudnym świecie zdarzają się czarodziejki. Pokazuje nam również, że można sprostać każdemu, nawet najtrudniejszemu zadaniu, trzeba tylko bardzo chcieć. https://alicjaszalska.pl/kai-meyer-lodowy-ogien/

Skrzydlak już na wstępie mnie zaciekawił tytułem, potem obrazkiem i ceną. A gdy już dotarł z księgarni w moje ręce, to wpadłam po uszy. Tak to lubię - wziąć książkę w ręce i dać się wciągnąć w treść, tak by zapomnieć o otaczającym świecie. Udało się - byłam pod drzewem obok remontowanego domu głównego bohatera i wszystko obserwowałam; a nawet przeżywałam razem z nim. Dobrze, że Adaś w tym czasie spał. Michael przeprowadza się do nowego domu, który wymaga wiele napraw. W międzyczasie zbyt wcześnie na świat przychodzi jego mala siostrzyczka orz poznaje dziewczynę z sąsiedztwa. Chłopiec odkrywa też Osobę - starszego mężczyznę oblepionego pajęczynami, który mieszka na posesji jego rodziców. Fabuła wydaje się prosta. Język książki nie jest wyszukany - zwykły, prosty, sposób opowiadania skierowany głównie do młodego czytelnika. Książka ma jednak to coś, co wciąga nas w jej świat. Mocno się powstrzymuję, żeby nie ujawnić szczegółów... Powiem (właściwie napiszę), że już wiem po co nam łopatki. Oprócz tego, że książka już umościła się na jednym z moich regałów, zakupię następną i podaruję. Bo dobrymi opowieściami warto się dzielić.

Jest wiele historii o bohaterach ratujących świat. Owszem, zdarzali się tacy, którzy byli sceptycznie nastawieni, jednak po głębszym zastanowieniu zdecydowali się kroczyć jasną ścieżką bycia ratownikiem ludzkości, przez co zdobywali sławę i bogactwo. Który to bohater mógłby oprzeć się takim pokusom? No właśnie. Ilu z tych bohaterów odmówiło? Znam tylko jednego. Właśnie Blarta, który od tego wolał paść świnie dziadka i dalej wieść żywot zwykłego chłopca. Zostaje jednak zmuszony do wyprawy, by uratować ludzi przed Zoltabem, złym czarnoksiężnikiem, który planuje uciec z więzienia. Samo to, jak bardzo Blart różni się od typowych bohaterów budzi ciekawość. Przy czytaniu o jego potknięciach, failach i pomyłkach prawie dusiłam się ze śmiechu, książka bardzo poprawiła mi humor. Zdecydowanie polecam ją zarówno młodzieży, jak i starszym osobom.

"Tu żyją smoki" to książka, która pochłania coraz bardziej z każdą przeczytaną stroną. Zgrabnie balansuje między przygodą a nostalgią, pozwalając czytelnikowi wrócić do dawnych baśni i mitów, które pamięta się z dzieciństwa. To opowieść, która nie tylko wciąga fabularnie, ale też przypomina, jak silne mogą być dziecięce wyobrażenia. Na uwagę zasługuje również konstrukcja postaci – bohaterowie są inteligentni, potrafią podejmować rozsądne decyzje (choć nie zawsze trafne), co sprawia, że łatwo ich polubić i im kibicować. Ich wybory mają sens i wynikają z logicznego ciągu zdarzeń, co w fantastyce wcale nie jest takie oczywiste. Mimo tych mocnych stron, miałem momentami poczucie, że fabuła pędzi zbyt szybko. Nie wiem, czy to efekt celowego zabiegu – chęci podtrzymania tempa akcji – czy obawa autora przed rozwlekaniem wątków. Niezależnie od przyczyny, zabrakło mi chwil zatrzymania się, refleksji nad światem przedstawionym, który sam w sobie jest fascynujący. Aż chciałoby się dłużej pozostać na niektórych archipelagach, bardziej je poczuć, doświadczyć, zanim popędzimy dalej. Mimo że książka jest spójna i logicznie zbudowana, pozostawiła we mnie lekki niedosyt. Być może wynika on z zakończenia, które – choć niepozbawione sensu – wydawało się nieco zbyt powierzchowne. Zabrakło głębszego domknięcia, pewnego rodzaju "kropki nad i", która mogłaby emocjonalnie podsumować podróż, jaką odbył czytelnik razem z bohaterami.

Pamiętam, że mało która książka wciągnęła mnie w swój świat tak, jak ta. Do tego stopnia, że przeczytałam ja w dwa dni! Od początku kibicowałam Conorowi i z zapartym tchem czytałam, by dowiedzieć się, jak się skończy ta historia. Na długo pozostaje w pamięci.