Żenada

Czytając tę książkę, z niejaką przyjemnością weszłam w świat bogatych, rozpuszczonych dzieciaków. Z powodu realistycznego przedstawienia owego świata czytało mi się tę powieść lekko i przyjemnie. Jedyne, co mi sie naprawde nie podobało, to to, że 12-letnie bohaterki za wszelką cenę próbują być dorosłe. Poza tym, książka całkiem fajna. Czytałam gdzieś wywiad z autorką i dowiedziałam się z niego, że bohaterki powieści były wzorowane na jej bliskich, zaś sam pomysł powstał nie po to, by gloryfikować rozpieszczone panienki z bogatych domów, a po to, by pokazać, że one także są ludźmi i że również mają swoje wady i słabości. Dla mnie na plus, ponieważ lubię szukać głębszych treści w pozornie banalnych książkach. Warto dodać, że seria w oryginalnym języku liczy 15 tomów i są one niemal 2 razy grubsze niż ich polskie tłumaczenia.

Książka bardzo dobra, rewelacji nie ma, ale ogólnie miło się ją czyta i jest bardzo ciekawa, chociaż moim zdaniem jest gorsza od reszty części ponieważ jest mniej...hm, jakby to nazwać...intryg? zdrad? czy coś w tym stylu. Taki kilkunastoczęściowy ,,tasiemiec" xD Jeśli chodzi o postacie to najbardziej lubię Brett ^^

Książkę przeczytałam już po raz drugi, bo pamiętałam ją jedynie tak ogólnie. Ale znów baaardzo mi się spodobała, jest idealna na wakacje. Nie jest to lektura ambitna, nie wyniesie się z niej zbyt wiele, ale jednak miło spędza się czas podczas jej czytania. Główne bohaterki – Mara, Eliza i Jacqui są od siebie zupełnie różne, ale każda z nich ma zarówno wady jak i zalety. Każdą też da się polubić, podejrzewam też, że każda dziewczyna odnajdzie w którejś z nich swoje własne cechy, zachowania, dzięki czemu książkę czyta się jeszcze lepiej. Przygody operek są naprawdę fajne. Mimo że po pierwszych 20 stronach przypomniało mi się mniej więcej prawie wszystko, dalej czytałam tę książkę, bo fabuła jest naprawdę przyjemna. Nie ma tu nie wiadomo jak nieprzewidywalnych zwrotów akcji, czegoś, czego trudno się spodziewać. Akcja jest dość przewidywalna, ale mimo wszystko fajna. No i co tu dużo mówić – w książce są genialni faceci! Znów miałam wyszczerz na ryju za każdym razem, gdy czytałam o Ryanie (ACH!) albo o Jeremym. Są taaacy boscy! :D Chyba mogą konkurować z chłopakami stworzonymi przez Meg Cabot ;). Melissa pisze naprawdę fajnym językiem, dobrze się to czyta. Książka jest „dla fanek Plotkary”, ale jednak nie ma tutaj aż takiego przepychu jak w Plotkarze. Wiadomo, że jest szpanersko – pełno tu od wymieniania znanych marek, ale jednak nie jest to aż takie jak w Plotkarze i da się to przeżyć. Zwłaszcza, że na plus jest sama fabuła, bohaterki i bohaterowie. Podobały mi się też krótkie rozdziały, jakoś lepiej się dzięki temu czytało xD. I fajnie, że narracja jest trzecioosobowa, bo dzięki temu można poznać dobrze każdą bohaterkę, a także postaci drugoplanowe. Ogólnie bardzo polecam tę książkę, jest to świetna lektura na wakacje :)

Są kolejne wakacje, Mara, Eliza i Jacqui wracają do Hamptons. Tym razem jednak Eliza pracuje w klubie, a do Mary i Jacqui dołącza zabójczo przystojny Philippe, który tak jak one ma być au pair. Od poprzednich wakacji zaszło jednak wiele innych zmian – Mara zerwała z Ryanem, Eliza rozstała się z Jeremym... i miała po drodze przygodę z Ryanem. Skomplikowane, tak jak i całe lato czekające operki. Naprawdę wiele się dzieje w tej książce, nie tylko w sferze męsko-damskiej. Mara totalnie się zmienia, i to niestety na gorsze, a na plus zyskują Jacqui i Eliza. Wszystko jednak się dobrze kończy. Tak jak i w poprzedniej części tak i tutaj mogę powiedzieć, że sporym plusem są te krótkie rozdziały z perspektywy różnych bohaterek. Fabuła była wciągająca, dobry język. Jedyny minus to to, że niektóre wątki nie zostały jednak do końca wykorzystane... np. akcja z Philippem mogłaby jednak być lepsza :D. Ale nie narzekam, bo ogólnie książka mi się baaardzo podobała :).Naprawdę miło się ją czytało na plaży ;)

Jest to książka typowo dla nastolatków. Można się przy niej pośmiać i zasmucić. Jest lekka i przyjemna. Choć nie ma fabuły, która wyróżnia się z tłumu to warto ją przeczytać. Autorka ma lekki i przyjemny styl pisania. Jest to powieść, która była po prostu ok bez żadnych ochów i achów.

Laura przyjaźni się z bogatymi dziewczynami ze swojej szkoły, mimo że znacznie się od nich różni: jest inteligentna i ma talent - projektuje i szyje sobie ubrania. Z kolei jej przyjaciółki interesuje tylko jedno - impreza z okazji ich szesnastych urodzin. Mają na tym punkcie obsesję. Każda chce zorganizować niezapomniane przyjęcie, które przyćmi przyjęcia koleżanek. Nawet jeśli po kwiaty trzeba będzie polecieć prywatnym odrzutowcem do Holandii...

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?

Wyobraź sobie prowincjonalną szkołę, w której wszyscy ubierają się tak samo, robią te same rzeczy, a potem wyobraz sobie jaki wpływ, w miejscu takim jak to, mialaby dziewczyna ubrana w najbardziej ekstrawagancki sposób, z myszką w kieszeni i ukulele na ramieniu, ktora płacze na pogrzebach nieznajomych i zna na pamięć daty urodzin całego obywatelstwa. Oczywiście wszyscy byliby zdziwieni, tak jak to się dzieje z Leo, kiedy widzi ją po raz pierwszy i zastanawia się, czy jest to szalona, czy zachowuje sie tak zeby zwrocic uwage czy jedno i drugie. Ale Stargirl to po prostu ona: i czesto to nie jest zaletą, w świecie złożonym z ludzi, którzy chcą sie tylko "przystosować" ...Piekna "bajka" o indywidualnosci. Jesli czasem czujesz sie "dziwakiem" w tym spoleczenstwie, to ta ksiazka jest dla Ciebie!

Pomysł na fabułę naprawdę mi się spodobał, jednak czegoś mi tu brakowało. Sam moment zaginięcia Judy jest tak naprawdę wspomnieniem sprzed 8 lat. Dzięki licznym retrospekcjom możemy dowiedzieć się czegoś z życia bohaterów. Powieść jest krótka, więc nie ma tu licznych opisów zdarzeń, a autorka skupia się na tym by wszystko przekazać jak najkrócej. Jest to pewnego rodzaju minus, ponieważ nie znamy żadnym innych wydarzeń z ich życia. Od mniej więcej połowy wszystko wydawało się dziwnym zbiegiem okoliczności. Czytając myślałam o tej książce, jako o powieści strasznie przewidywalnej. I niestety po części taka się okazała. Z czasem domyślałam się co spotkało Judy, choć nie przewidziałam takiego zakończenia, to jednak szłam w dobrym kierunku. Może jeśli książka ta byłaby dłuższa, autorka mogłaby wpleść więcej wątków pobocznych, więcej kryminału i stworzyć po prostu historię mrożącą krew w żyłach. Jednak ta książka nie jest taką pozycją, niemniej jednak nie zmienia to faktu, że jest warta uwagi.

Bardzo przyjemna książka. Nic wybitnego - po prostu przyjemna. Ot tak, coś lekkiego i zabawnego na poprawę ponurego humoru. India Jane - główna bohaterka i narratorka - prowadzi ze swą rodziną swego rodzaju koczownicze życie. Raz mieszkała w kolonialnym domu na Jamajce, kiedy indziej we wschodnim skrzydle indyjskiego pałacu albo w starym zamczysku w deszczowej, zielonej Irlandii. Z powodu tych ciągłych przeprowadzek India Jane czuje bardzo samotna. Ma w zasadzie tylko jedną przyjaciółkę - zwariowaną, kochaną Erin. Niestety, Erin mieszka w Irlandii a rodzice Indii postanawiają przeprowadzić się do Londynu. Dziewczynie nie poprawia nawet świadomość, że praktycznie będzie sąsiadką bardzo przystojnego Joe'go. Poza tym India Jane ma niesamowity talent do wpadania w różne żenujące, zabawne sytuacje - najczęściej w obecności Joe'go. "Nowy początek" Cathy Hopkins jest bardzo zabawną książką: bardzo często się śmiałam z wpadek biednej Indii Jane :) Książka poprawiła mi humor na cały dzień.

Pieniądze za czystość... Taka anty-prostytucja. Jako promocja moralności. "Zapłacę ci, tylko nie rozkładaj nóg przed tym kolegą, co ci się tak podoba"? Niby promuje się tu dobre wartości i cynizm należałoby schować do kieszeni, bo a nuż młodsza czytelniczka to łyknie, ale czy dziewczęta, którym łatwo dobrać się do majtek, w ogóle czytają takie moralizatorskie opowiastki? Powieść dla podbudowania poczucia moralnej wyższości w dorastającej nastolatce. Zręcznie napisana.

Z początku nie wiadomo co się dzieje, ale później wszystko się rozkręca. Jest stonowana i w dobrym stylu. Później tak się wciągnęłam, że nie mogłam doczekać się finału, którego nie było. Okazało się, że są jeszcze trzy części, ale nie zostały w Polsce wydane! Ogromna szkoda.

Świetna książka dla młodzieży! Polecam serdecznie! Poruszone w niej zostały problemy dzisiejszych nastolatków. Czasem trudno jest się pogodzić ze stratą kogoś bliskiego, z tym dziwnym poczuciem, że mnie wolno mniej niż innym, z dziwnym zachowanie chłopaków... Ta powieść opowiada o tym jak poradzić sobie z trudnymi sprawami, jak zaakceptować niektóre rzeczy, jak znaleźć prawdziwą miłość tak aby nie była ona sztucznym uczuciem. "Jak to, mnie nie wolno tam pojechać! Przecież jestem już dorosła!" tak dużo razy używamy tego sformułowania. "Tak jesteś dorosła więc powinnaś to zrozumieć." odpowiadają rodzice. Lecz, zdarzają się chwile, w których trzeba wejść z butami w czyjeś życie aby mu pomóc. Czasem trzeba zająć się kimś innym, by potem tak naprawdę zrozumieć siebie i znaleźć to czego szukamy, lub co zgubiliśmy. Książka warta przeczytania!

Książka skierowana do nastolatków. I to nawet tych młodszych. Svenja jest dziewczyną przekonają, że ucieczka z domu rozwiąże jej wszystkie problemy. Tymczasem szybko przekonuje się, że życie jest okrutne. Ona przynajmniej trafiła na kogoś, kto otoczył ją namiastką opieki. A ile dzieci, dziewczyn nie każda takiego szczęścia. Często przecież widzimy żebrzących. Nieraz zastanawia mnie jaka jest ich historia Svenja udało się, chociaż nic na to nie wskazywało. Myślę, że ta książka powinna być obowiązkową lekturą dla młodzieży. Historia Svenja jest dobrą przestrogą. Dużym plusem jest to , że napisana jest przystępnych językiem i nie nuży. .

Świetna książka dla młodych i odważnych dziewcząt. Czytałam ją 10 lat temu i nadal pamięta, co u mnie raczej się nie zdarza. Wciągająca, dość realistyczna jak na "nastolatkowe lekturki". Z chęcią obejrzałabym ekranizację. Obie części bardzo dobre.