Żelazna zbrodnia

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i przyznaję, że całkiem udane! ☺️ Jej styl jest lekki, dynamiczny, bez zbędnych ozdobników, dzięki czemu książkę pochłania się błyskawicznie. Fabuła jest prowadzona w taki sposób, że trudno się oderwać, nawet jeśli momentami zdarza się jej odrobinę uciekać od logiki. 😉 Mimo drobnych niedociągnięć bawiłam się świetnie, dlatego cieszę się, że drugi tom już czeka na półce. Zwłaszcza że pierwszy kończy się tak, że od razu chce się więcej 😏

Za mną lektura drugiego tomu i muszę przyznać – działo się! Emocje, akcja, krew lejąca się jak u Szekspira, a między bohaterami napięcie, które można kroić nożem. 😏 W tej części lepiej poznajemy Nikolaja i jego chorą obsesję na punkcie Uny. Dowiadujemy się, przez co musiała przejść, by stać się „pocałunkiem śmierci” i ile jest gotowa poświęcić dla bliskich. A Nero? On już nie cofnie się przed niczym, by ochronić swoją rodzinę. Nie ukrywam – momentami było brutalnie, a czasem wręcz nierealnie (tak, mówię m.in. o akrobacjach Uny w zaawansowanej ciąży 🙈), ale… kompletnie mi to nie przeszkadzało! Książka wciąga jak szalona, a ja uwielbiam, gdy historia trzyma mnie w napięciu do samego końca.

'- Moją rodzinę czekają przeze mnie ciężkie chwile. Żałuję , że tak się stało, i będę żałował do końca życia. Może gdybyśmy zareagowali wcześniej i zamknęli ojca w ośrodku bez jego zgody, może gdybym powiedział mu o Maddie od razu … Może. Może. Może. W tym momencie to już nie ma znaczenia, ponieważ na wszystko jest za późno. Stało się i muszę żyć z jego krwią na rękach. -'

Siadam do pisania tej recenzji i od razu wiem, że „Układ z Cameronem” J.T. Geissinger to jedna z tych książek, które wciągają od pierwszych stron i nie pozwalają się oderwać. Nie chcę zdradzać fabuły, bo sama przyjemność lektury polega na odkrywaniu wszystkiego krok po kroku, ale powiem jedno – chemia między bohaterami jest wyczuwalna w powietrzu, a napięcie… cóż, czasem aż trzeba było odłożyć książkę na moment, żeby złapać oddech. Uwielbiam styl Geissinger – jest bezpośredni, trochę ostry, a jednocześnie pełen emocji. Dialogi są naturalne i sprawiają, że bohaterowie wydają się prawdziwi, a nie tylko papierowi. To jedna z tych książek, które czytasz z uśmiechem, czasem z niedowierzaniem, a czasem z lekkim sercem bijącym szybciej. Dla mnie to idealna propozycja na wieczór, kiedy chcę oderwać się od codzienności i po prostu wsiąknąć w historię pełną napięcia, emocji i romansu, który czasem jest słodki, a czasem pikanterii nie brakuje. Czyta się lekko, ale zostaje w głowie – i o to właśnie chodzi. Podsumowując: jeśli szukacie książki, która wciąga i nie puszcza, „Układ z Cameronem” to strzał w dziesiątkę. Idealna na leniwe popołudnie z kawą, kocykiem i telefonem na „nie przeszkadzać”. 💛

Temat mafii nigdy mi się nie znudzi, lubię czytać o niegrzecznych chłopcach, rządzących wydawałoby się całym światem ale gdy na horyzoncie pojawia się kobietą miękną im kolana i już nic nie jest jak przedtem. Z całej serii najlepsza moim zdaniem jest pierwszą część ale reszta nie jest zła.

Trochę niedorzeczna historia. Sam pomysł umiejscowienia na szczycie hierarchii rosyjskiej bratwy człowieka niezrównoważonego psychicznie był niedorzeczny. Wszyscy traktowali go bardziej jak zwierze nie dające się ujarzmić niż przywódcę. Nik nie szanował go i nie liczył się z jego zdaniem, raczej traktowali go jak dzikusa nadającego się tylko do walk w klatce. Co do samej relacji gł. bohaterów to praktycznie nie było żadnej chemii, ich interakcje były opisane krótko i dość płasko. Nie wiadomo było kiedy i dlaczego Sophia obdarzyła jakimkolwiek pozytywnym uczuciem swojego męża. Nie spędzał z nią czasu, nie szanował, traktował jak powietrze a tych parę zbliżeń nie sugerowało, iż ich relacja mogłaby mieć głębsze znaczenie.

"Kontrakt Jacksona" oraz "Układ z Cameronem" skradły moje serce, natomiast ta część ... Ehhh To jakaś pomyłka. Historia na początku nawet i zaciekawiła, jednak im dalej tym było coraz słabiej. Główna bohaterka Kimber prowadzi spokojnie i szczęśliwe życie. Jest projektantką oraz właścicielką małego butiku, a za chwilę stanie się żoną mężczyzny którego kocha. Niestety jej świat legnie w gruzach, gdy jej ukochany zostawia ją przed ołtarzem. Kobieta jest załamana, jakby tego było mało dostaje telefon, że z jej ojcem jest tak źle, iż trafił do szpitala. Kim postanawia od razu lecieć do niego. Czekając na samolot poznaje przystojnego mężczyznę, który chwali jej projekt sukni nad którym pracowała podczas odprawy. Ona jednak zachowuje się wrednie w stosunku do niego przez swoje złamane serce. Kiedy myśli że spławiła alwarosa, los postanawia jeszcze raz z niej zadrwić. Okazuje się że nie ma miejsc na jej lot. Zdesperowana błaga o pomoc pracownice lotniska, jednak ona nie może nic zrobić. Na ratunek przychodzi jej Matteo który oddaje jej swój bilet pierwszej klasy, ale nie za darmo. W zamian chce jej szkicownik. Dziewczyna niechętnie mu go oddaje. Nie wie, że mężczyzna jest właścicielem znanego na całym świecie domu mody i teraz ma zamiar powiększyć swoją kolekcję o damskie stroje. Niestety weny było brak, a szkice Kim spadły na niego jak z nieba. Chce je wykorzystać do swojego pokazu. Kiedy Kimber jest już przy ojcu dostaje kolejnej szokującej informacji. Ojciec ożenił się ponownie. Na domiar złego macocha ma syna którym to jest ... Dokładnie przystojny Włoch z lotniska, który to zabrał jej szkicownik. Czy może być jeszcze gorzej? Matteo poczuł miętę do swojej przyrodniej siostry już od samego początku gdy tylko ją zobaczył. Kimber grała twardą zawodniczkę, ale jednak na widok Matteo miękły jej kolana. Jak zakończy się ich historia? Jeżeli chcecie się dowiedzieć na czym polegała gra Matteo sięgnijcie po tę książkę. Ja ogólnie jestem zawiedziona tą częścią. Jest do przeczytania, jednak zachwytu brak.

1/52 ❄️ Recenzja ❄️ Tytuł: Gra pozorów Cykl: Mroczne porządnie tom 1 Autor: Linda Malczewska Wydawnictwo: NieZykłe Dobry wieczór 🐻, tak wiem że jest już mega późno ale stwierdziłam że " Muszę bo się uduszę ". Tiktok to ogulnie dla mnie zło, ponieważ od jakiegoś czasu wpadam na jakieś różne książki i w końcu nie wytrzymałam i przeczytałam. Trafiło właśnie na ten tytuł i nie żałuję. Elena jest dwudziestosiedmioletnią agentką nieruchomości, podczas jej urlopu okazuje się że firmę przejmuje nowy właściciel. Ten ktoś to nie kto inny jak sam miliarder Logan Grant. Po urlopie kobieta w ekspresowym tempie wyrabia sobie o nim zdanie, tylko z samych plotek. Traf chciał że mężczyzna wszystko co zostało wypowiedziane przez kobietę słyszał. Jakie jest później zdziwienie Eleny, kiedy okazuje się że mężczyzna z windy to nowy właściciel. Nie wiem jak wy ale mi ta książka się mega podobała. Najlepsze jest to że nie spałam pół nocy aby dowiedzieć się o co chodzi, jak to się skończy. Istna bomba wyskoczyła praktycznie pod sam koniec książki i to szczerze spodziewała bym się wielu rzeczy po Loganie ale tego czegoś takiego? Autorka serio przeszła samą siebie. Świetny biurowy romans, który czyta się ekspresowo i serio jeżeli szukacie czegoś co jest z początku niewinne, potem się rozkręca a na końcu jest bomba to polecam wam się za nią zabrać. #grapozorów #lindamalczewska #wydawnictwoniezwykłe #recenzja #recenzjaksiazki #czytamzdziewczynami #światrecenzentów #bookfotowyzwanie #bookstagram #bookstagrampl #bookstagrampolska #czytam #kochamksiążki #kochamromanse #ksiazkimojamilosc #ksiazkowelove #książkoweimpresje

„W ciemnościach” to najlepiej dopracowana powieść w dorobku Ady Tulińskiej jak na tę chwilę. Autorka odchodzi tu od emocjonalnego chaosu znanego z wcześniejszych książek i stawia na spójną narrację, psychologiczną wiarygodność oraz konsekwencję wyborów bohaterów. Wątki mafijne nie są jedynie sensacyjnym tłem, lecz realnym zagrożeniem, które obnaża prawdziwe intencje i słabości postaci. Relacja Oliwii i Maksymiliana została pokazana bez romantyzowania — jako związek oparty na uczuciach, ale obciążony kłamstwami, półprawdami i emocjonalną niestabilnością. Oliwia jest bohaterką rozwijającą się w sposób naturalny i przekonujący: nie heroiczną, lecz zmuszoną do samodzielności i podejmowania trudnych decyzji. Maksymilian pozostaje postacią niejednoznaczną — kochającą, ale nie w pełni gotową na odpowiedzialność, co nadaje historii realizmu zamiast bajkowości. Pod względem warsztatowym książka wyraźnie przewyższa Poznałem Cię w piekle: styl jest bardziej oszczędny, dialogi naturalne, a emocje wynikają z fabuły, a nie z narracyjnych dopowiedzeń. Finał nie opiera się na jednym dramatycznym zwrocie akcji, lecz na narastającym poczuciu utraty zaufania, co czyni go szczególnie przejmującym. „W ciemnościach” to powieść bolesna, dojrzała i uczciwa w emocjach — historia, która nie sprzedaje łatwych wzruszeń, lecz zostawia czytelnika z pytaniem o granice miłości i cenę, jaką płaci się za brak prawdy. Najlepsza pozycja z książek Ady Tulińskiej, którą do tej pory przeczytałam. Druga, którą przeczytałam z bijącym sercem. Pierwsza moja ukochana była o Julii i Filipie.

To chyba moja ulubiona część jak do tej pory. Bardzo fajnie mi zagrał ten duet bohaterów, w emocjach czekałam co się między nimi wydarzy, jakie ich czekają dalsze losy. Pomysł na rozwiązanie problemów Rose bardzo przypadł mi do gustu! Fajna dynamika, dobry balans między emocjonalnymi scenami, a dynamiczną akcją. Zakończenie też świetnie wymyślone! Polecam całą serię, a ten tom szczególnie!

Po ognistej książce jaką był „Giovanni” przyszła kolej na „Dantego”. Cieszę się, że miałam ją już pod ręką, bowiem byłam naprawdę ciekawa, czym tym razem zaskoczy mnie autorka. Tym bardziej, że historia Gio i Kim ogromnie mi się podobała! No i chyba pomimo wszystko zostanie ona moim numerem jeden, co oczywiście nie znaczy, że „Dante” mi się nie podobał. Po prostu bardziej oczarowała mnie postać męska w poprzednim tomie :P W trzeciej części serii Filthy Marcellos poznajemy historię Dantego, następcy tronu Cosa Nostry, którego życie było zaplanowanie w najdrobniejszych szczegółach już od bardzo dawna. Jego ogromnym marzeniem było przejęcie pałeczki po ojcu i zostanie donem. No i w końcu doczekał się tego zaszczytu, bowiem ojciec chce ustąpić i przekazać mu władzę. Jednakże jest pewien szkopuł. A Anthony w niezwykle oryginalny sposób przekazuje go swojemu synowi, bowiem spłaca jego udziały w firmie i chce aby Dante w końcu się usamodzielnił. I oczywiście chodzi tu o jego ustatkowanie się. Tylko, że Dante nigdy nie chciał mieć żony, jego myśli krążyły tylko i wyłącznie wokół przejęcia władzy po ojcu, dlatego też dopóki u jego boku nie stanie kobieta, jego pozycja będzie niepewna. Gdy podczas załatwiania spraw w klubie Dantemu w oko wpada piękna rudowłosa kobieta siedząca przy barze, nie spodziewa się on, że i ona nie pojawiła się tam bez powodu… w końcu ptaszki ćwierkają, że „aby być szefem, potrzebujesz żonki (…) mam coś, czego ty potrzebujesz, a ty masz coś, czego ja potrzebuję” - te kilka wypowiedzianych przez nią zdań, zbija mężczyznę z pantałyku. Co to za oferta i czy Dante postanowi ją przyjąć? Uwielbiam romanse mafijne, w których pojawiają się zakazane relacje, aranżowane małżeństwa i różnego rodzaju układy, w których to pożądanie i namiętność wylewa się z nich dosłownie przez całą historię. Dlatego tez tak bardzo podobał mi się „Giovanni”, ale i „Dantego” również czytało mi się z niezwykłą przyjemnością i zainteresowaniem. Autorka stworzyła kolejne dwa fantastyczne charaktery, od których nie sposób było nie czuć chemii. Oboje niezwykle pewni siebie, silni, charakterni i wiedzący czego chcą od życia. To dodatkowo podkręcało atmosferę między nimi. Już ich pierwsze spotkanie i dialogi wywołały na moich rękach ciarki, a na twarzy uśmiech, bowiem czułam, że to będzie kolejna świetna książka, którą czytam. I choć głównych bohaterów połączył wspólny interes, tak relacja między nimi została poprowadzona tak przyjemnie, że miałam wrażenie, iż uzupełniają się oni niczym dwa puzzle :P Bethany - Kris po raz kolejny oprócz silnej męskiej postaci, postać kobiecą stworzyła równie fenomenalnie! Jeśli chodzi o samą fabułę, to im dalej w las tym coraz więcej się dzieje, zdecydowanie się tu nie nudziłam. Wręcz przeciwnie, nie mogłam doczekać się rozwoju kolejnych wydarzeń, no i odkrycia sekretów, które równie mocno mnie intrygowały. Książka bardzo mi się podobała i oczywiście również Wam ją polecam, jeśli lubicie romanse mafijne, w których dużo się dzieje, a postacie nie są mdłe i nijakie, tylko są dwoma mocnymi charakterami, to ta historia z pewnością przypadnie Wam do gustu!

6 gwiazdek to taka moja granica. Jak daje 7 to już podoba mi się bardzo to co czytam . Tu nie jest źle ale... Historia ciekawa, Matteo ostry jak przystało na mafię, ale bohaterka Bianca trochę za nijaka, niezdecydowana, mało konkretna, ani słaba ani silna. I opisy sytuacji potraktowane po macoszemu. Ale dałam aż 6 gwiazdek bo chcę czytać dalej wzruszylam się, pociekla mi łza, i złośćtez była. Czyli już jutro sięgam po Damiano.

No to lecimy z kolejną dylogią od Moniki Skabary. Seria mafijna, bardzo przypadła mi do gustu, „Hope” pokochałam. A jak w tym wszystkim odnajduje się „Dziewczyna Feniksa”? No powiem wam – jest bardzo dobrze! (wiernie pozostaję jednak #teamSkull) Dla tej książki zarwałam noc, ale uwierzcie mi, że odłożenie jej chociaż na chwilę, nie wchodziło w grę, a o skończeniu jej później nawet nie ma mowy. Dlatego uprzedzam, zarezerwujcie sobie chwilkę czasu, bo gwarantuję, że nie oderwiecie się od czytania. Bardzo dojrzała, emocjonująca, niesamowita opowieść, pełna namiętności, ze świetnym wątkiem sensacyjnym, fantastycznymi kreacjami bohaterów i przyprawiającą o rumieniec dawką erotyki. Ava marzyła tylko o jednym, chciała być szczęśliwa i przez chwilę naprawdę była. Niestety jak to w życiu bywa nieszczęścia chodzą parami. Została młodą wdową i samotną matką autystycznej dziewczynki. Nie mogła liczyć na pomoc rodziców, samotnie borykała się z chorobą córki, starała się być perfekcyjną matką i robiła wszystko, co tylko mogła, aby ułatwić córce dalsze życie z chorobą. Nie żaliła się na swój los i nawet współpracownicy nie zdawali sobie sprawy z jakimi problemami boryka się na co dzień. Zupełnie przez przypadek dostaje pracę recepcjonistki w studiu tatuażu ,,F&G Tattoo”. Wszystko zaczyna się układać do czasu kiedy do studia wraca drugi właściciel. Uwielbiam historie z wątkiem hate-love. Scena, ,,poznania” się Avy z Finnem należy do jednej z moich ulubionych, a ich potyczki słowne, cięte riposty, zdecydowanie wywołają u was salwy śmiechu. Główni bohaterowie Ava i Finn odrodzili się niczym Feniks z popiołów. Spalał ich wewnętrzny ból, wielka strata jakiej oboje doświadczyli. Dzięki małej iskierce, podnieśli się i stanęli na nogi. Widać wyraźnie ich przemianę, mają cel w życiu i zrobią wszystko, żeby nikt nie pokrzyżował ich planów. Czy im się to uda, kiedy przeszłość powraca? ZAKOŃCZENIE!!! Monika Skabara co to było? Czy ty chcesz żebyśmy zeszły na zawał?😱 Ogromnie polecam przeczytać ,,Dziewczynę Feniksa”. Z każdą stroną jest coraz ciekawiej, a nawet niebezpiecznie. Nie jest to jednak łatwa i lekka historia, bo porusza również problem choroby, żałoby, skorumpowanych urzędników. Mnie jako mamie zawsze ciężko czyta się historie, w których bohaterami są dzieci i nie mówię tutaj tylko o małej Aubrey. Ale to już musicie sami przeczytać. Niech Finn opowie wam swoją historię… Pamiętnik Bookoholiczki

Ależ mnie ta historia wciągnęła! Przeplatają się tu wątki mafijny i kryminalny, romans jest tylko dodatkiem do całości. Aż trudno uwierzyć, że to debiut literacki – styl autorki bardzo przypadł mi do gustu, czyta się szybko i przyjemnie. Chętnie sięgnę po kolejną cześć, żeby dowiedzieć się jak dalej potoczyła się ta historia.

Po odłożeniu tej książki zostało mi w głowie jedno mocne wrażenie: to lektura, która przyspiesza oddech i nie pozwala przejść obok siebie obojętnie. Styl autorki jest bezpośredni — momentami surowy, ale dzięki temu prawdziwy. Nie maskuje emocji ładnymi zdaniami, tylko pokazuje, co się dzieje, kiedy granice ulegają zatarciu, a decyzje mają swoją cenę. Podoba mi się, jak autorka potrafi lawirować między napięciem a chwilami ciszy — to sprawia, że czyta się szybko, ale odczuwa się dłużej. Bohaterowie nie są idealni; ich lęki, błędy i wewnętrzne sprzeczności są pokazane w sposób, który łatwo przyciąga uwagę i wzbudza sympatię, choć nie zawsze zgadzam się z ich wyborami. Momentami tekst działał na mnie jak głośniejsza nuta w spokojnej playliście — wyrywa z obojętności i zmusza do refleksji nad własnymi granicami, żalami i tym, co jesteśmy w stanie zaakceptować. Nie jest to lekka lektura „do odprężenia po pracy”, ale raczej taka, która zostawia ślad i jeszcze przez chwilę pobudza myśli po zamknięciu ostatniej strony. Podsumowując: intensywna w odbiorze, z charakterem — taka, która potrafi wywołać uśmiech, zmarszczenie brwi i egzaltowane westchnienie w jednym akapicie.

[ współpraca reklamowa ] Dziś, jakiś już czas po skończeniu "Lupo", ciężko jest mi coś więcej napisać o samych wydarzeniach, ponieważ one się jakoś zatarły, ale nie jest to moim zdaniem coś złego i nie świadczy wcale źle o pozycji. Już tłumaczę o co mi chodzi. To była dobra historia, ale nie wyróżniała się niczym szczególnym na tle innych tego typu. Czuję też w niej niewykorzystany potencjał. Pamiętam, że gdy ją zaczynałam byłam pełna nadziei, ponieważ było tutaj czuć wątek mafii, która nie była jedynie w tle. Niestety z czasem zaczął on zanikać na rzecz romansu, a ten kto mnie zna, wie że bardzo nie lubię, gdy seks i miłość zaczyna dominować nad wszystkim innym, ponieważ właśnie wtedy wchodzi do gry monotonia. W takich chwilach też gdzieś te pozycje, zaczynają się zlewac w jedno z innymi tego typu. Muszę jednak przyznać, że bohaterowie w "Lupo" byli naprawdę dobrze wykreowani i każdy czymś się wyróżniał. Oni nie tylko byli w historii, ale w niej żyli. Okay... To brzmi trochę nielogicznie, chociaż patrząc na zadania jakie rozważałam na logice, to może jednak logicznie, ale moje studia może jednak zostawmy w spokoju. Chodzi o to, że czasem, gdy sięgam po książki mam wrażenie, że bohaterowie po prostu są i tyle, akcja się dzieje i oni gdzieś tam w tym uczestniczą i właśnie nie różnią się specjalnie od samych siebie, a nie mowa od tych w innych książkach. Tutaj jedno czuło się taką ich prawdziwość, różnorodność. Mam nadzieję, że wiecie o co mi chodzi. Myślę, że jeśli zależy wam po prostu na odpoczęciu z książką to "Lupo" nada się idealnie. Pewnie czasem gdzieś wam wyleci z pamięci, ale takie pozycje także są nam potrzebne, a przynajmniej ja tak sądzę.

„Giovanni” to drugi tom serii mafijnej Filthy Marcellos Bethany-Kris. Nie będę ukrywać, że nie przeczytałam „Luciana”, bowiem przyczyniły się do tego siły wyższe, o których nie będę tu już wspominać. W sensie, że zaczęłam przygodę od drugiego tomu. Jednakże po zapoznaniu się z resztą serii z pewnością do „Luciana” i tak powrócę, bo pióro autorki ogromnie mi się spodobało, a ta seria dosłownie czyta się sama! Poza tym te okładki mają w sobie to coś, ten wzrok patrzących z nich mężczyzn dosłownie mówi - „weź mnie w swoje ręce” :P nie sądzicie? Kim Abella to postać, która od początku mi się spodobała. Niezwykle sprytna, pyskata, zaradna i pewna siebie kobieta, którą no co tu dużo mówić, spotkało lekkie nieszczęście. A to za sprawą błędu, który popełniła w swoje urodziny i niestety musiała za nią ponieść karę. Miała wybór, wybrała mniejsze zło…ale czy takie mniejsze to nie wiadomo. Została dosłownie skazana na bycie narzeczoną kogoś kogo po prostu nienawidzi, kogoś kto napawa ją obrzydzeniem. Także gdy pewnego dnia podczas przyjęcia weselnego siada koło niezwykle przystojnego Giovanniego Marcello w celu zagrania w blackjacka, postanawia po raz kolejny popełnić błąd, chociaż tym razem nie będzie on wybrykiem w celu zaimponowania przyjaciołom, tylko świadomym posunięciem, który może przysporzyć jej ogromnych problemów. Między nią a Giovannim panuje niewidzialne napięcie i widać od razu, że tych dwoje ma się ku sobie, dlatego tez kobieta pod kartami zostawia klucz do swojego pokoju w hotelu. Gio dużo nie myśląc przyjmuje tą „niemą propozycję” tak po prawdzie nie wiedząc w co się pakuje. Nie wie on bowiem, że Kim jest narzeczoną mafiosa, a to posunięcie przyczyni się do złamania zasad Cosa Nostry, które dla Giovanniego są święte. To miała być jednorazowa przygoda, dobra zabawa, coś niezapomnianego…. Gdy tych dwoje spotyka się ponownie prawda wychodzi na jaw. Ale czy ich tajemnica wyjdzie na jaw? Czy może postanowią kontynuować ta zakaźną relację w tajemnicy? Ależ to była fantastyczna i emocjonująca lektura. Od samego początku czułam napięcie między dwojgiem bohaterów, nie mogąc doczekać się kolejnych ich spotkań. Niezwykle podobała mi się to jak autorka ich wykreowała. Sama zakazana relacja nieraz przyprawiała mnie o ciarki na plecach. Ich uczucie rozwijało się powoli, co było tak naturalne, że dosłownie czytało się to z ogromną przyjemnością. Nieraz narzeczony głównej bohaterki przyprawiał mnie o nerwicę i miałam ochotę sama kopnąć go w cztery litery. Ileż on mi krwi napsuł, to sobie nawet nie wyobrażacie. Wszystkie postacie w książce są fenomenalnie stworzone, cała historia jest po prostu genialna. Może nie ma w niej iście mafijnych porachunków rodem z filmów mafijnych, jednakże autorka cała fabule poprowadziła tak, że ciężko się od niej oderwać chociażby na chwilę. Mało ostatnio czytam romansów mafijnych, ale ten pochłonęłam dosłownie na raz, czytając go nieraz z rumieńcem na twarzy i nieraz przeklinając pod nosem. I o raju te sceny seksów były tak ciekawie opisane, że przy tych upałach, miałam wrażenie, że zaraz się spalę :P Ogromnie polecam Wam „Giovanniego” - mam tylko nadzieje, że „Lucian” będzie równie wciągający i emocjonujący. Przede mną jeszcze „Dante” i „Anthony”, także już nie mogę doczekać się ich historii.

Jeśli ktoś spodziewał się typowego romansu tego gatunku i spicy scen,może się rozczarować.Nie na tym skupia się większość historii.Dobra odmiana,gdy więcej o samej rodzinie mafijnej,tradycjach,zasadach i rolach jakie każdemu w niej przypadają.Główni bohaterowie nie są dobrymi ludźmi,akceptują i stosują przemoc,w aktach zemsty czerpią nawet z tego satysfakcję,ale mają też bardziej ludzką stronę.Podobał mi się ten brak lukru,to jak Sophia,spokojem,sprytem i manipulacją osiągała równie wiele,co Alessandro brutalną siłą i gniewem.

Ta część z serii o mafijnych braciach klubu motocyklowego bardzo ciekawa,przecudna była,porywająca to lektura mnie porwała od początku do ostatnich stron powieści. Bardzo lubię pióro autorki Pani Agnieszki Siepielskiej jest cudowne,a styl pisania świetny. Nie zawiodłam się przy tej lekturze cudna po prostu❤️❤️

🩸127/2023 #recenzja "Splamieni krwią” Rodzina Castello #2 to kontynuacja historii mafijnego rodu Castello. Po zakończeniu pierwszej części serii, byłam zaintrygowana losami drugiego brata Castello, ale zostałam mile zaskoczona, gdyż historia w pełni skupiła się na Yuriemu, prawej ręce przyszłego bossa, oraz Briannie, przyjaciółce Alessii. Początek tej części przywraca czytelnikowi ważne wydarzenia z poprzedniego tomu, uzupełniając fabułę w sposób przemyślany i angażujący. Yuri, tajemniczy i bezwzględny morderca, oraz Brianna, młoda kobieta z burzliwą przeszłością, stanowią centralny punkt tej historii. Ich złożone charaktery zostały przedstawione w sposób przekonujący i angażujący, a relacja między nimi jest pełna napięcia i emocji. Jestem pod wielkim wrażeniem sposobu, w jaki autorka ukazała ewolucję Yuriego jako postaci. Jego tajemnicza przeszłość oraz motywacje zostały przedstawione w sposób perfekcyjny, co sprawiło, że chłonęłam każdą stronę z zapartym tchem, chcąc poznać każdy sekret ukryty w jego duszy. Co więcej, choć Brianna nie jest już tak tajemnicza jak Yuri, to ich związek ciekawy. Wzajemne przyciąganie i iskrzące się napięcie stanowią serce tej powieści. Jednakże, mam pewne zastrzeżenie dotyczące postawy Brianny wobec Yuriego. Jej decyzja o odtrącaniu go dla jego własnego bezpieczeństwa może być irracjonalna w kontekście brutalnego świata mafii, gdzie każdy dzień może być ostatnim. Niemniej jednak, ta cecha nie przesłania uroku tej historii oraz bogactwa emocji, które płyną z ich związku. Podobnie jak w pierwszym tomie tu też nie brakuje emocji, akcji i zdrad. Świetne utrzymane tempo narracji. Sceny gorącego romansu są podane ze smakiem. Podsumowując to doskonałe połączenie mrocznej atmosfery mafijnego świata, intrygujących postaci oraz pasjonującego romansu. Gorąco polecam tę książkę wszystkim miłośnikom gatunku 🥰 #romansmafijny #splamienikrwią #karolinajurga #wydawnictwoniezwykłe #rodzinacastello #polecajka #zaczytani.pl