rozwiń zwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Zaufajcie Drakuli

Okładka książki Zaufajcie Drakuli autora Jerzy Siewierski, 9788385458142
Okładka książki Zaufajcie Drakuli
Jerzy Siewierski
5,0 / 10
Wydawnictwo: Krajowa Agencja Wydawnicza kryminał, sensacja, thriller
190 str. 3 godz. 10 min.
Kategoria:
kryminał, sensacja, thriller
Format:
papier
Data wydania:
1979-01-01
Data 1. wyd. pol.:
1979-01-01
Liczba stron:
190
Czas czytania
3 godz. 10 min.
Język:
polski
ISBN:
9788385458142
Średnia ocen
5,0 5,0 / 10
6 opinii 32 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Zaufajcie Drakuli w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Zaufajcie Drakuli

Średnia ocen
5,0 / 10
32 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
0 ocen
9
0 ocen
8
2 ocen
7
3 ocen
6
6 ocen
5
10 ocen
4
7 ocen
3
2 ocen
2
1 ocen
1
1 ocen

Opinia

avatar
471
463
Dziub
28.02.2016
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Jak przeczytałam notę wydawniczą, w której brak było tłumacza, to podejrzewałam, że to musi być pseudonim. Nie mniej jednak rażący błąd ortograficzny powalił mnie na kolana, szczególnie, że były dwie korektorki. Nie politykuję, ja rozumiem, że to wydane w latach 70. było, ale o poziom trzeba dbać. Z kolejnych spraw technicznych, to język staje się już archaiczny, ale z tym to już się nic nie zrobi, wątpię, by było nowe wydanie tego kryminału.
Kanwa podchodząca pod noir, niestety, czas akcji obejmujący owe czasy hippisowskie plus pewne widoczne uszczypliwe uwagi na temat rządu Stanów przyćmiły dobrze kreujący się obraz. Na szczęście dla mnie mam dobrą wyobraźnię i jest to wizualnie dobry materiał na klasyczny kryminał lub dobry thriller.
Mnie ta lektura krzywdy nie zrobiła, nie powala, arcydziełem nie jest, ale w miarę dobrym rzemiosłem.
Przeczytać można, aczkolwiek nie trzeba. No i ten Dracula tak wmieszany w styl...

Jak przeczytałam notę wydawniczą, w której brak było tłumacza, to podejrzewałam, że to musi być pseudonim. Nie mniej jednak rażący błąd ortograficzny powalił mnie na kolana, szczególnie, że były dwie korektorki. Nie politykuję, ja rozumiem, że to wydane w latach 70. było, ale o poziom trzeba dbać. Z kolejnych spraw technicznych, to język staje się już archaiczny, ale z tym...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

77 użytkowników ma tytuł Zaufajcie Drakuli na półkach głównych
  • 55
  • 21
  • 1
27 użytkowników ma tytuł Zaufajcie Drakuli na półkach dodatkowych
  • 19
  • 2
  • 2
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Wzywam 07... Opowiadania milicyjne. Tom 3 Barbara Gordon, Jerzy Siewierski, Witold Szymanderski
Ocena 6,3
Wzywam 07... Opowiadania milicyjne. Tom 3 Barbara Gordon, Jerzy Siewierski, Witold Szymanderski
Okładka książki Pokój na wieży. Opowieści wampiryczne Edward Frederick Benson, Aleksander Dumas, Johann Wolfgang Goethe, Mikołaj Gogol, Stefan Grabiński, Joseph Sheridan Le Fanu, Bob Leman, Tadeusz Rybowski, Jerzy Siewierski, Bram Stoker, Aleksy Konstantynowicz Tołstoj
Ocena 7,8
Pokój na wieży. Opowieści wampiryczne Edward Frederick Benson, Aleksander Dumas, Johann Wolfgang Goethe, Mikołaj Gogol, Stefan Grabiński, Joseph Sheridan Le Fanu, Bob Leman, Tadeusz Rybowski, Jerzy Siewierski, Bram Stoker, Aleksy Konstantynowicz Tołstoj
więcej
Jerzy Siewierski
Jerzy Siewierski
Rodowity Warszawiak. Absolwent UW (historia). był polskim pisarzem. Pisał książki o szerokim spectrum gatunkowym (historie kryminalne, fantastyka, powieści grozy)lecz także popularnonaukowych opracowań dotyczących wolnomularstwa i polskiej tradycji ezoterycznej. Pierwszy w Polsce opracował monograficznie temat powieści kryminalnej, jako gatunku literackiego i przystępnie podjął tematykę wolnomularstwa. Współautor scenariuszy filmowych Czasami używał amerykańskiej wersji swoich dwóch imion - George Quiryn. Syn: Wojciech "Voytek" Kwiryn Siewierski.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Posłaniec śmierci Andrzej Kakiet
Posłaniec śmierci
Andrzej Kakiet
Andrzej Kakiet w Posłańcu śmierci serwuje mroczny kryminał z elementami thrillera, w którym tajemniczy zabójca wciąga swoje ofiary w psychologiczną grę. Fabuła osadzona jest w realiach PRL-u lat 80., gdzie przestępczość kryminalna i milicyjne śledztwa rozgrywają się na tle szarych ulic, przepełnionych anonimowymi przechodniami, nieświadomymi, że ktoś właśnie odmierza ich ostatnie godziny. Historia zaczyna się od dramatycznego wydarzenia – maszynista Józef Wierzbicki i jego praktykant są świadkami, jak mężczyzna z uśmiechem na twarzy wkracza na tory i ginie pod kołami pociągu. Nie jest to jednak zwykłe samobójstwo – szybko okazuje się, że ofiara otrzymała wcześniej tajemniczą wiadomość, sygnowaną kartą do gry. Do akcji wkracza kapitan Krzysztof Kramer, który podejrzewa, że to dopiero początek śmiertelnej serii. Sprawa komplikuje się, gdy kolejne osoby zaczynają dostawać podobne wiadomości – wycięte z gazety daty i symbole, które zdają się być ostrzeżeniem. Nikt jednak nie traktuje ich poważnie… dopóki nie zaczynają ginąć. Śledztwo prowadzi Kramera do świata ludzi z przeszłością – ofiary okazują się mieć wspólne tajemnice, które mogą tłumaczyć działania mordercy. Trop prowadzi do wydarzeń sprzed lat, gdy pewne osoby dopuściły się czynów, które teraz ktoś postanowił rozliczyć. W cieniu tych wydarzeń pojawia się ON – zabójca, który nie działa impulsywnie, lecz z zimną kalkulacją.
Hobbyksiazka - awatar Hobbyksiazka
oceniła na 8 1 rok temu
Pod kulawym Belzebubem Albert Wojt
Pod kulawym Belzebubem
Albert Wojt
Przeczytać ku relaxowi. Seria z labiryntem jest retrourocza. W tym wypadku wakacyjne przygody w zachodniopomorskim kurorcie: kradzieże, rozboje, zabójstwa i wątek szpiegowski. Choć jak na tę serię kiążeczka jest obszerna (ponad 300 stron: gruba ksiażka - dużo ofiar) to jednak umiejętne stopniowe rozwijanie fabuły - nienachalne ale i nie ślamazarne - podział na krótkie rozdziały a także 'zawieszanie pióra' w odpowiednich momentach powodują, iż powieść się nie nuży. Jeśli dodać do tego konkretne nieprzegadane dialogi wyjdzie całkiem udana powiastka sensacyjna. Jedynie te naiwnie przerysowane, szybkie uleganie 'urokowi' władzy przez element półświatka. I pretensjonalne anglojęzyczne wstawki.
Allmighty Eternally - awatar Allmighty Eternally
ocenił na 6 11 miesięcy temu
Szmaragdowy krucyfiks Albert Wojt
Szmaragdowy krucyfiks
Albert Wojt
Dlaczego w większości książek główny bohater detektyw, musi być stereotypowy? Pozycja zdecydowanie lepsza niż "Srebrny dzwoneczek" Tima Osbourne'a, chociaż początkowo zapowiadała się tak samo, z takim samym 'Jackiem Orlando od siedmiu boleści' w tle. Podobał mi się styl literacki Wojta, klimat PRL-u, dowiedziałam się kilku nowych rzeczy m.in. co to jest ził. Szybka lektura.
Athoualia - awatar Athoualia
oceniła na 6 4 lata temu
Jelenie jedzą klejnoty Henryk Gaworski
Jelenie jedzą klejnoty
Henryk Gaworski
Każdy musi mieć swojego Sherlocka - no to dostaliśmy majora Grota. Czyta się to szybko i całkiem dobrze. Język postaci i ich zachowania nieco infantylne, nie ma tu za bardzo głębokich charakterów. Pierwsza połowa dzieła cliché aż do bólu. No ale nie jest to historia banalna i daje radę zaciekawić czytelnika.
Meribbaal - awatar Meribbaal
ocenił na 6 2 lata temu
Czarny koń zabija nocą Jacek Roy
Czarny koń zabija nocą
Jacek Roy
W świnoujskim pensjonacie "Rybitwa" ma miejsce tajemnicze morderstwo kobiety. Zostaje ona uduszona szalikiem, gdy śpi obok męża. Dokładnie rok później w tej samej willi zbiera się dokładnie ta sama ekipa, co zeszłego lata i dochodzi do kolejnego zamachu. W czasie śledztwa wychodzi na jaw organizacja turnieju szachowego oraz jego stawka, która jest zdecydowanie wyższa niż butelka koniaku. O co naprawdę toczy się gra? Jakie powiązania łączą jej uczestników? Nie jest to typowy dla czasów PRL-u kryminał, gdyż dochodzenie prowadzą nie milicjanci, a naukowiec bawiący się w detektywa oraz działający na rzecz ówczesnych organów ścigania, o wdzięcznym imieniu Arystoteles. Nie ma tutaj również zamiennego dla tamtego okresu wychwalania pracy MO. Narracja została poprowadzona dwutorowo: pierwszoosobowo - z perspektywy majora nadzorującego śledztwo oraz trzecioosobowo, kiedy mamy już do czynienia z działaniami wyżej wspomnianego Arta Baxa. Autor przedstawia dość ciekawą intrygę, w której krew nie leje się strumieniami, a akcja nie pędzi na łeb na szyję. Powoli, tak jak po nitce do kłębka, docieramy do rozwiązania zagadki i poznania osoby zabójcy. Bohaterowie tworzą nietuzinkowy zlepek postaci, które zostały dość dobrze zarysowane. Zakończenie zaskakuje i powinno w pełni usatysfakcjonować czytelnika. Widać, że pisarz jest ogromnym miłośnikiem szachów oraz wiele o nich wie. Poświęca tej grze sporo miejsca w fabułę, a robi to w interesujący i nienużący sposób. Porównuje szachy do wojny pełnej podstępów, pułapek czy bezpardonowych bitew, ukazując tym samym ich trudność, ale też i piękno. To znakomita propozycja nie tylko dla miłośników kryminałów rodem z PRL-u czy szachowych rozgrywek. Z pewnością wielbiciele cosy crime i ciekawie uplecionych intryga znajdą w niej coś dla siebie.
ewelina_read - awatar ewelina_read
ocenił na 7 11 miesięcy temu
Słowo inspektora Wilhelmina Skulska
Słowo inspektora
Wilhelmina Skulska
Ten kryminał na pewno nie ma rewelacyjnego tempa ( zwłaszcza końcówka się dłuży), ale ma naprawdę ciekawy koncept i bardzo skrupulatny sposób prowadzenia śledztwa. Kapitan Rogosz ma obsesję na punkcie sprawy sprzed 20 lat, ale współczesne morderstwa sprawią, że sprawa zyskuje nowy wiatr w żagle. Dużym atutem jest pokazanie różnorodnych motywacji i psychiki osób, które zostały przestępcami i rolę przypadku.
ewa_13 - awatar ewa_13
ocenił na 7 8 dni temu
Pięć razy morderstwo Jerzy Siewierski
Pięć razy morderstwo
Jerzy Siewierski
Pięć uroczych opowiadań o pięciu morderstwach w pięciu krajach. Zagadki rozwiązują kolejno: Barlove, Barliet, Barlow, Barlsson i Barlicz. Każda zbrodnia w stereotypowym anturażu - jeśli Anglia, to biblioteka, kopia panny Marple i marudny emerytowany wojskowy, jeśli Francja, to bistro, uwiedziona slużąca i dużo wina, w Stanach mamy zblazowanego prywatnego detektywa "łapsa" nasączonego whisky, w Szwecji klub naturystów, w Polsce dzielnych milicjantów itp. Zagadki kryminalne słabiutkie, po pierwszej stronie rozwiązanie jest oczywiste, ale czyta się bardzo przyjemnie. Christie, Simenon, Chandler, Sjöwall i Wahlöö - te opowiadania to hołd złożony ikonom światowego kryminału.
Agata - awatar Agata
oceniła na 7 3 lata temu
Człowiek w czarnym kapeluszu Barbara Krzysztoń
Człowiek w czarnym kapeluszu
Barbara Krzysztoń
Jedno miasteczko złączyło historie wielu ludzi, a w te historie wplątała się mimo woli główna bohaterka wraz ze swoim ukochanym. W podejrzanych okolicznościach traci życie handlarz skórkami... ale czy aby na pewno tylko handlarz skórkami? Opowieść o tajemniczym człowieku i jego śmierci, która trzymała mnie w napięciu aż do końca. Polecam.
LeszE30k - awatar LeszE30k
ocenił na 10 4 lata temu
Parasol pani Czernej Josef Kostohryz
Parasol pani Czernej
Josef Kostohryz
Czeska książka :) Bardzo hermetyczna, to ten typ kryminału, gdzie mamy do czynienia z suchymi faktami, bez emocji, bez napięcia, bez szybkich akcji. O policjantach prowadzących śledztwo nie dowiadujemy się niczego, inne postacie są nieco bardziej opisane, ale równie płaskie, fabuła jest lekko zawiła, ale bez przesady. Generalnie bez szału. Dużym plusem jest świetny język, którym napisana jest książka, dziwaczne poczucie humoru i zupełnie inny styl, niż współczesne kryminały. Książkę polecam, jak najbardziej, bo czyta się przyjemnie i można zapoznać się z zupełnie innym stylem pisania.
gav - awatar gav
ocenił na 6 6 lat temu
Wróciłeś, by zginąć Dymitr Możajeff
Wróciłeś, by zginąć
Dymitr Możajeff
Dymitr Możajeff w Wróciłeś, by zginąć serwuje klasyczny kryminał milicyjny, w którym przeszłość i teraźniejszość splatają się w śmiertelną grę. Głównym bohaterem jest major Karol Pleśniewicz, emerytowany funkcjonariusz milicji, który przypadkowo natrafia na dawno niewidzianą twarz w jednym z warszawskich lokali. Palewski, znajomy sprzed wojny, niespodziewanie wrócił do Polski po latach emigracji w Stanach Zjednoczonych. Ich przypadkowe spotkanie prowadzi do serii zdarzeń, które zmienią wszystko. Wkrótce po tym, jak Palewski odnawia kontakt z dawnym przyjacielem, otrzymuje anonimowy list: "Teraz, kiedy już jesteś, śmierć cię nie ominie". Data umieszczona na wiadomości – 11 marca 1937 roku – budzi jeszcze większe wątpliwości. Co wydarzyło się tego dnia? Kto mógł chcieć jego śmierci po tylu latach? Palewski nie przejmuje się pogróżkami, ale Pleśniewicz, z wyczulonym instynktem śledczego, zaczyna podejrzewać, że sprawa jest poważniejsza, niż się wydaje. Gdy wkrótce Palewski zostaje zamordowany we własnym domu, Pleśniewicz postanawia włączyć się w śledztwo, wspomagając porucznika Różyckiego, który oficjalnie prowadzi dochodzenie. W willi zamordowanego profesora zaczynają pojawiać się tropy prowadzące do jego przeszłości: tajemnicza kobieta, której tożsamość jest ukrywana, sekretarz naukowca, który wydaje się coś ukrywać, a także zagadkowy zapis w starym dzienniku. Czy to właśnie przeszłość dogoniła Palewskiego? Czy był kimś innym, niż wszyscy sądzili?
Hobbyksiazka - awatar Hobbyksiazka
oceniła na 8 1 rok temu
Nie bój się nocy Anna Kłodzińska
Nie bój się nocy
Anna Kłodzińska
O tym, że nie jest dobrze, gdy się ma zbyt pojemne serce. Książkę tę cechuje spory poziom odrealnienia już od samego początku. Trudno uwierzyć, aby policja w jakimkolwiek kraju, w jakichkolwiek czasach, traciła tyle czasu i energii na próby ustalenia, kto wyrzucił do śmieci poplamioną krwią koszulę. Lekki sceptycyzm wzbudziły też we mnie niektóre techniki kryminalistyczne stosowane tu przez dzielną milicję, przywodzące trochę na myśl amerykańskie seriale typu "CSI". Niemniej cała reszta jest już raczej dobra. Są barwnie zarysowane postaci (na czele z pewnym bezdomnym alkoholikiem), nieco PRL-owskiego klimatu, troszkę komunistycznej propagandy, ale nie na tyle by zgrzytać zębami z irytacji, całkiem realistyczny motyw morderstwa. Ogółem kryminały Kłodzińskiej przywodzą mi nieraz na myśl serial z porucznikiem Borewiczem. Do mojego wydania dołączone jest również krótkie opowiadanie o mężu trawionym wyrzutami sumienia po zabójstwie znienawidzonej żony, z prostą, ale naprawdę świetną puentą.
niedź - awatar niedź
ocenił na 7 7 miesięcy temu
Czarny mercedes Zygmunt Zeydler-Zborowski
Czarny mercedes
Zygmunt Zeydler-Zborowski
Kolejna książka z serii o (tym razem jeszcze) poruczniku Downarze wysłuchana. I muszę przyznać, że była to jeszcze lepsza zabawa niż pierwsze spotkanie z tą starą serią. I bynajmniej nie dlatego, że Czarny mercedes jest komedią kryminalną, wręcz przeciwnie, to rasowy retro kryminał. Ale napisany tak lekko, ze swadą, pięknym językiem, że słuchanie go było prawdziwą przyjemnością. No i ta Warszawa na wiele lat przed moim urodzeniem, z czasów, kiedy do obstawienia wszystkich wylotówek potrzeba było aż czterech (😆) radiowozów, a Rakowiec to było takie odludzie, że taksówkarze odmawiali jeżdżenia w tamte rejony. Leszek Filipowicz wczuwający się w warsiawiaka z Woli (z Woly) to już w ogóle złoto i mistrzostwo świata. PS w opisie jest błąd, istotny, bo superprzystojny S. Downar nie ma 174 cm wzrostu tylko o 10 cm więcej :)
Maagg7 - awatar Maagg7
ocenił na 8 7 miesięcy temu
Zaułek mroków Tadeusz Kostecki
Zaułek mroków
Tadeusz Kostecki
Początkowo myślałam, że "organizacja" to żołnierze wyklęci ale to UB też nie takie UB. Koniec końców książka trzyma w napięciu do ostatniej strony nie wiemy co to za "organizacja" i nie dowiedzieliśmy się. Jeżeli drodzy czytelnicy darzycie sympatią "07 zgłoś się" to dla tych starszych to polecam książki T. Kosteckiego na mojej półce jest już parę przeczytanych i będę kontynuować innych autorów też nie dlatego, że należę do grona "komuno wróć" ale dlatego, że cenię sobie polskich autorów. Polecam.
Gosia - awatar Gosia
oceniła na 10 6 dni temu
Zdrajca Anna Kłodzińska
Zdrajca
Anna Kłodzińska
Leopold Owiczak jest jednym z pracowników polskiej firmy, która ma delegaturę w Bangkoku. Tam właśnie zostaje zwerbowany przez CIA do działalności szpiegowskiej. Dla Owiczaka szantaż, którym się posłużyli agenci, jest z jednej strony szokiem, z drugiej spełnieniem marzeń, bo Owiczak w życiu ceni tylko jedno – pieniądze. Jego niezwykłe zaangażowanie życiem przypłaca bezpośredni przełożony Owiczaka. Ten wraca do kraju, a jego kariera rozkwita, a każde kolejne stanowisko stawia go coraz wyżej na urzędniczej drabinie. W szpiegowskiej karierze Owiczak doświadcza dwóch nie tyle porażek co sytuacji niekomfortowych. Pierwsza to proces szpiega takiego jak on, którego skazano na karę śmierci, druga to rozmowa z agentem prowadzącym, który uświadamia Owiczakowi, że nie jest od dla niego żadnym partnerem, a jedynie sprzedajną kanalią. To siarczysty policzek, ale to nic kiedy dolary „wpływają” na konto w Szwajcarii. Po ponad trzech latach działalności Owiczak jest przekonany, że jest szpiegiem genialnym i niezastąpionym, a co najważniejsze – poza wszelkim podejrzeniem. To bardzo śmiałe założenie... Kłodzińska – po raz kolejny – udowadnia, że potrafi zaskoczyć i zachwycić, bo Owiczak to kwintesencja szpiega właśnie. To nie człowiek walczący z ideologią, systemem, to człowiek który chce pieniędzy. Czym więcej tym lepiej. Ofiary, koszta społeczne, moralność, patriotyzm (nawet wykoślawiony) to dla niego puste słowa. Z drugiej strony to człowiek mocno zakompleksiony. Który sam sobie – co i rusz – musi udowadniać, że jest lepszy od innych. On, jak sam mówi, nawet chce wyglądać jak Amerykanin. Jego wykształcenie, niezaprzeczalna inteligencja kłoci się z tym prostackim przecież marzeniem czyniąc go bohaterem nietuzinkowym.
Krzysiek Czyżowski - awatar Krzysiek Czyżowski
ocenił na 8 15 dni temu
Nie zabija się świętego Mikołaja Jerzy Siewierski
Nie zabija się świętego Mikołaja
Jerzy Siewierski
Umiejscowione gdzieś koło końcówki lat 40. i początku lat 50. trzy opowiadania, będące wczesną twórczością wolnomularza i wieloletniego krytyka literackiego Nowych Książek. W przedmowie autor twierdzi, że inspiracją były rozmowy z emerytowanym milicjantem. Postać komendanta jest milicjantem bezsprzecznie i socjalistyczny obraz władzy i obywatela jest w nim osadzony jak korzeń w ziemi. Szczęśliwie nie jest to literatura dydaktyczna, choć naleciałości epokowe ma. Najlepiej mi siadło opowiadanie trzecie, w którym komendant odsłania się jako człowiek i szuka własnego dziecka. W drugim autor podzielił narrację i poza relacjonującym milicjantem są fragmenty, gdzie swoją mętną logikę stara się wyłuszczać chory umysł mordercy (jak chory to już inna sprawa, bo czerpie to z kryminologii przedwojennej i "osobowości epileptycznej", wg której to teorii osoby z padaczką skłonne są do agresji i popadania w mordercze szały). Jerzy Siewierski jest również autorem opracowań, mówiących o kryminale jako gatunku literackim — wygląda więc, że traktował sprawę poważnie. Książka ma swój specyficzny urok: "Obudziła mnie Marta. Musiałem niedawno usnąć. Położyłem się do łóżka około wpół do dziesiątej, potem jeszcze wypełniłem małżeńskie obowiązki i szybko przysnąłem pod pierzyną".
WIEPRZ - awatar WIEPRZ
ocenił na 6 7 miesięcy temu
Cicha śmierć Anna Kormik
Cicha śmierć
Anna Kormik
Ewa – malarka, której sława dawno wyszła poza granice kraju i jej mąż Krzysztof. Kiedyś dobrze zapowiadający się architekt, dzisiaj – jak sam o sobie mówi – trochę utrzymanek bez znaczenia. Ich związek do spontanicznych nie należał, Ewa – zdając sobie sprawę ze swoich licznych fobii i dziwactw, kiedy wreszcie zdecydowała się powiedzieć „tak”, stworzyła swoje alter ego. Oczywiście na potrzeby związku, ta „druga kobieta”, jest radosna, odważna, zdecydowana. Ta zalękniona i prawdziwa, w miarę skutecznie pozostaje w ukryciu do czasu aż w otoczeniu Ewy zaczynają się dziać rzeczy dziwne i niepokojące. Ktoś nocą chodzi po jej mieszkaniu, w jednym z pomieszczeń Ewa znajduje żywego nietoperza, który nie miał sposobności się tam znaleźć, jej najbliższa i jedyna przyjaciółka popełnia samobójstwo, a wypad z Krzysztofem nad jezioro prawie go zabija. Ani Ewa, ani grono jej najbliższych znajomych nie wiąże ze sobą tych faktów. Jedynie śledczy Stanisław Kawecki jakoś nie chce zakończyć postępowania co i rusz „nawiedzając” znajomych, męcząc ich przesłuchaniami i podejmując coraz bardziej zaskakujące eksperymenty śledcze. Jak się wkrótce okaże szczęśliwie dla Ewy... Bardzo dobra i przemyślana powieść psychologiczna z domieszką wątku kryminalnego. Interesująca postać głównej bohaterki, a jej wewnętrzne monologi świetnie napisane. (pomysł na „dziwne zdarzenia” bardzo podobny jak u Kłodzińskiej i jej Czertnawa)
Krzysiek Czyżowski - awatar Krzysiek Czyżowski
ocenił na 7 10 miesięcy temu
Strzały na rozstajnych drogach Jerzy Edigey
Strzały na rozstajnych drogach
Jerzy Edigey
Nocną porą do komendy milicji zgłasza się Stanisław Kowalski. Ma ze sobą walizkę, a w niej rzeczy osobiste i trochę jedzenia. Chce złożyć wyjaśnienia, w sprawie napadu rabunkowego, w którym zginął policjant i konwojent, a którego on był uczestnikiem. Od razu stawia jednak warunek: sam poniesie wszelkie konsekwencje, ale nigdy nie zdradzie ukochanej kobiety, która również brała czyny udział w napadzie. Wcześniejszy sceptycyzm prowadzącego śledztwo ulatnia się w miarę snucia opowieści przez Kowalskiego. Jest dokładny, szczery i przybity odpowiedzialnością. Sprawa komplikuje się, kiedy śledczy sprawdza archiwa spraw niewykrytych, on i prokurator dochodzą do wniosku, że mają przed sobą dwie alternatywne rzeczywistości. Obie prawdziwe, ale zupełnie od siebie rożne. Zagadka zostanie rozwiązana kiedy znajdą odpowiedź na pytanie: skąd te różnice? Doskonale skonstruowana zagadka kryminalna z równie doskonałą kreacją postaci Stanisława Kowalskiego na płaszczyźnie psychologicznej. Jeżeli określenie „ślepa miłość” miałoby swój graficzny obraz to byłaby nim twarz właśnie Kowalskiego.
Krzysiek Czyżowski - awatar Krzysiek Czyżowski
ocenił na 7 4 miesiące temu

Cytaty z książki Zaufajcie Drakuli

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Zaufajcie Drakuli