Zalecenia na wypadek upałów

*po książkę sięgnęłam z polecenia księgarza z mojej ulubionej (i jedynej w okolicy) księgarni. Znudzona przez rozwleczony w nieskończoność 'Wielki Świat' Lemaitre'a poprosiłam o coś 'lekkiego, łatwego i przyjemnego' na odtrutkę. I dostałam to, I nie żałuję* Ta zwięzła, idealna na jeden wieczór książeczka, to: *mistrzostwo* - wielcy pisarze, piszą o wielkich rzeczach, tak? G~+ prawda! Spłucz to przekonanie w klozecie i zdezynfekuj domestosem! Prawdziwy talent potrafi nalać z pustego i znaleźć inspiracje nawet w kafelkach w publicznej toalecie, czy w maszynie niszczącej książki. *kilka w jednym* - teksty z uratowanych kartek, czy zapiski babci klozetowej (chyba wolę francuskie określenie tej profesji - 'madame pipi') stają się odskocznią od głównego wątku *antidotum na czasy naznaczone Netflixową 'Emily w Paryżu' - nasz bohater jest poniżej przeciętnej nie tylko jeśli chodzi o jego masę ciała, ale też życiowe dokonania. Jest tego brutalnie świadomy i w sumie pogodzony z losem, choć się go wstydzący (okłamuje matkę, co do tego, czym się zajmuje) *zagadka* - czy bohater odnajdzie autorkę tekstów ze znalezionego pendrive'a? *humorystyczne określenia, czy tautologie ciotki - zgrabne i zabawne, oszczędne w słowach. *feel good factor* - zakończenie, czyli to co bohater napisał do madame pipi, to majstersztyk komedii romantycznej. Polecam (ale raczej fanom Amelie, niż Emily ;))

Już dawno nie przeczytałam książki tak szybko - w 2 dni, chcąc jak najszybciej dotrzeć do końca, pragnąc jednocześnie, by opowieść trwała w nieskończoność. Jest trochę jak w filmach Altmana - nie dzieje się nic, a jednak dzieje się tak wiele. Przypomina mi powieści Irvinga.

“Dyrektor przyjrzał mi się badawczo, o ile spojrzenie niższej inteligencji można nazwać badawczym. (…) z doświadczenia wiem, że w kontaktach z niższą inteligencją najlepiej otwarcie kłamać; dzięki kłamstwu umożliwia się ciołkom wycofanie bez utraty twarzy. A poza tym: czy naprawdę wiedziałem jeszcze, co w wypracowaniu o karze śmierci pochodziło ode mnie, a co wyszło od Michela? “

Herman Koch, niderlandzki Houellebecq (albo, po prostu, Herman Koch), pozwala nam spoglądać na nas jego oczyma. To on ukazuje wszelkie zboczenia tam, gdzie rządzi „normalność”. Nie grzmi, raczej prowokuje. Pod pozornym cynizmem jego powieści kryje się głęboka troska o nas samych. W swojej drugiej – po Kolacji – powieści opublikowanej w Polsce pierwsze skrzypce gra Marc Schlosser. Pod wpływem znajomości z pewnym bardzo znanym aktorem (oraz pod wpływem zaproszenia Marca wraz z rodziną do jego letniej rezydencji) dochodzi do wydarzeń tragicznych. Oraz do bolesnej sekcji zwłok. Naszego świata. Główny bohater Domu letniego z basenem – lekarz pierwszego kontaktu, „lekarz wyższych sfer” – Marc Schlosser wykonuje swoją pracę rzetelnie. Poświęca każdemu ze swoich pacjentów po dwadzieścia minut, wszystkim przedstawia dokładnie taką diagnozę, jaką chcą usłyszeć. Zjawiający się u niego nowobogaccy nie oczekują prawdziwej pomocy lekarskiej, ale cudotwórcy, który na wszystko znajdzie receptę, a na pewno – tabletki. Schlosser stoi najbliżej ciała ludzkiego, wydawałoby się zatem, że musi godzić profesjonalizm z empatią. Nic podobnego. Tak naprawdę to pozbawiony wrażliwości cynik. Bo ciało jest brzydkie; wydala; poci się; drży na zimnie; marszczy się pod wpływem wody; blednie i czerwienieje. „Ludzkie ciała i w ubraniu są wystarczająco odpychające. Nie chcę ich oglądać, zwłaszcza tych części ciała, do których nigdy nie dociera światło słoneczne. Fałdów skóry, pomiędzy którymi zawsze jest zbyt ciepło, a bakterie mają pełne pole do popisu; grzybic i miejsc zapalnych między palcami u nóg i pod paznokciami; palców, które coś rozdrapują, palców, które trą aż do krwi…”. Podobnie podwójnie wygląda kwestia jego stosunku do własnej rodziny, do żony – jej obecność nie przeszkadza w planowaniu zdrad i wymyślaniu scenariuszy zdrady. Najprawdopodobniej Koch chciał pokazać zblazowanie i znudzenie świata nim samym. „Świat jest mną znużony, podobnie jak ja nim”, zacytuje Houellebecq na pierwszych kartach Mapy i terytorium. Istotnie, współczesny świat zaproponował aż tyle, że nie wiadomo do końca co wybrać, co jest dobre i właściwe dla człowieka. Zakwestionowaliśmy wszystko, nawet samych siebie – i teraz już tylko straszna nuda. „Znudzeni i zblazowani” podważają także wszelkie towarzyskie konwenanse. Sztuka jest nieciekawa, ale przecież trzeba obejrzeć ją do końca. Wcale nie po to, by wyrobić sobie zdanie, tylko żeby inni nie gadali. Z filmu nic nie rozumiemy, ale można dyskretnie przysnąć, przecież nikt nie zauważy, a zawsze można posnobować znajomością „dzieła”. Przykłady można mnożyć i mnożyć, dochodząc do spraw kluczowych, dotyczących poprawności politycznej czy modelu życia. Koch wskazuje na kolejne dwa wrzody współczesności – formę i banał. Forma, w rozumieniu Gombrowicza, oznacza udawanie, przed sobą i przed pozostałymi. Gra, którą każdy człowiek toczy przede wszystkim z samym sobą, skacze z jednej wysepki na drugą, nie mogąc przy tym odnaleźć siebie. W końcu staje się trywialny i płytki – a otaczająca rzeczywistość wyłącznie mu w tym pomaga, podsuwając kolejne możliwości. Chcesz być sławny, proszę bardzo, musisz tylko zrobić to i to. Chcesz gotować, proszę bardzo. Wszędzie gotowe produkty, przygotowane z chirurgiczną precyzją recepty na egzystencję. Masz depresję? Weź tabletki. Mało jesz? Idź i kup. Masz tysiące ubrań w szafie? Nie szkodzi, kup większą i leć po następne. Nadmiar wyprodukował formę (lub odwrotnie, szukanie źródła nie ma sensu) i kolejny składnik, banał. Człowiek zniknął z pola widzenia, przygnieciony możliwościami. Paradoks wyboru: zakup soku w sklepie. Skazani jesteśmy na poznawanie wszystkiego po łebkach, czytanie coraz to nowych książek (bo o starych po tygodniu nikt nie pamięta, a lektury dziadków czy pradziadków to epoka kamienia łupanego), oglądanie coraz większej ilości filmów. Nie ma czasu na refleksję, w pewnym momencie nie ma już czasu nawet na życie. Od razu zaznaczam – nie traktuję powieści Kocha jako źródła prawd objawionych. Prawdę powiedziawszy, trudno jest powiedzieć w tej materii coś nowego. Jednakże lekkość fabuły i fakt, że „dobrze się to czyta”, pozwala Kochowi na przeniesienie poważnych traktatów socjologicznych w formę wygodniejszą, z fabułą i dialogami. Współczesny świat przyrównuje Koch do dzisiejszego awangardowego teatru – aby zaskakiwać, musi szokować coraz mocniej, oddziaływać na widza skrajnymi środkami. Kicz i przesada przenikają do kolejnych aspektów egzystencji, zatruwając sprawy fundamentalne, jak śmierć. „Podobnie jest z pogrzebami. Te też muszą być przede wszystkim przyjemne. Trzeba na nich móc śmiać się, pić i przeklinać. W innym wypadku to małomiasteczkowe. (…) Wydaje mi się, że radosne pogrzeby weszły w modę jakieś piętnaście lat temu. Różowe trumny, trumny z naturalnego drewna, z wymalowanymi na nich smokami i zębami rekina, trumny z Ikei, trumny plastikowe albo owinięte w worki na śmieci”. Dziwny pęd, maniera do bycia dostrzeżonym, zapamiętanym, ale w oderwany od rzeczywistości sposób. Możliwe, że taka śmierć ma coś rekompensować – może samo upokorzenie zgonu? Ciało wszak zaczyna gnić, śmierdzieć, trzeba więc je przyozdobić, w jakikolwiek sposób śmierć przegonić. Możliwe, że takie traktowanie zwłok ma oswoić zgon i przykryć pewien niepokój: czy ładne opakowanie kryje w sobie smacznego cukierka, czy może w cukierku żyje obrzydliwy robak? Fabuła Kocha przypomina pełny (pełny – bez znanego z filmu zakończenia) reality show z Trumanem Burbankiem – życie jest od początku do końca wyreżyserowane, ustawione, nieprawdziwe. Znany nam świat niderlandzki autor odbija w krzywym zwierciadle; w wyniku tej operacji, wszyscy bohaterowie powieści coś udają, w coś grają. Przypomnę pierwszy z brzegu przykład – główny bohater odgrywa przed sobą i przed światem podwójną rolę, przykładnego ojca i męża oraz dandysa, podrywającego coraz to nowe kobiety. A jego córka? Z zewnątrz poukładana, grzeczna, nieśmiało chwytająca za rękę swojego pierwszego chłopaka (może pierwszego, oprócz ojca). Pod grzeczną fasadą ukrywa się jednak kobieta, która zaczyna mieć swoje potrzeby i u której ciekawość przerasta rozsądek. Ich nieprawdziwość podważa jednocześnie realność świata powieściowego oraz – naszego. Może właśnie w taki sposób odpowiada Koch na jedno z podstawowych pytań dotyczących faktycznego istnienia wszystkiego dookoła. Może to wszystko, tak naprawdę, już umarło, a człowiek pluska się na powierzchni basenu przy letnim domu, nie dostrzegając, że pod nogami nie ma już dna.

Przeczytałam 8 powieści Leny Andersson (po szwedzku) z czego dwie to kolejne perypetie miłosne Ester Nilsson. Co więcej dwie z nich czytałam dwa razy. Uwielbiam jej styl i język, analityczne i intelektualne podejscie do każdego tematu. Przyznaje, do „Bez opamiętania” potrzebowałam dwóch podejść, żeby się potem w niej rozczytać na dobre. Właśnie skończyłam trzecią książkę o Ester z wielkim żalem, że to już koniec.

NazwisKo autorki było dla mnie wystarczającą zachętą do lektury. Lubię jej książki - nie tylko za to, że często jest w nich Rzym, ale za pokazywanie losów tak zwanych zwykłych ludzi, szarości życia i wydobywanie z nich czegoś cennego. Na pewno nie jest to książka dla wszystkich - nie ma akcji, nie ma wartkich dialogów. Na pewno jednak wiele osób odnajdzie w niej "wielkie piękno" (też nawiązując do słynnego włoskiego filmu) :)

Bardzo dobra książka. Analiza rozpadu małżeństwa, zatrważająco smutna, zapewne dlatego, że taka prawdziwa. Nie potrafiłam opowiedzieć się po żadnej ze stron , ani szczególnie żadnej ze stron nie darzyłam większą sympatią-- ale akurat tutaj uważam , że to zdecydowana zaleta tej historii. Nie przeszkodziło mi to wcale zaangażować się emocjonalnie i to bardzo. Polecam, kawał dobrej literatury !!!

Taka sobie trochę bajka, ale dobrze napisana. Krótkie rozdziały, nienachalny, delikatny humor. Dobrze rozpisani bohaterowie. W sumie niby taka prosta i krótka opowiastka, a jednak porusza mnóstwo ważnych kwestii. Chociaż po zastanowieniu się stwierdzam, że one wszystkie mają jeden wspólny mianownik... samotność Każda z tych postaci jest w jakiś sposób samotna, chociaż nie każda jest sama, a to chyba najgorszy rodzaj samotności, ta wśród ludzi, czy nawet wśród swojej rodziny. Książka napisana oszczędnie, mocno stonowana, mogłabym nawet rzec, że surowa. Nie doprasza się nachalnie współczucia, nie jest ckliwa. Chociaż, według mnie współczucie jak najbardziej się należy i Tomowi i Joss i staruszce. Zakończenie jest otwarte, ze wskazaniem, chociaż myślę, że dużo wody musiałoby upłynąć w rzece, by główne postacie potrafiły się otworzyć na siebie nawzajem. Książka mi się podobała. Może nie było tutaj ochów i achów, ale była przyzwoicie ciekawa literatura 👍

Uwielbiam taką zabawę formą. To dla mnie właśnie jest literatura piękna przez wielkie "P". Każde zdanie od nowego akapitu - nie znam się na poezji, lecz to kojarzy mi się z wierszem wolnym. Foenkinos świetnie "skomponował" tekst, ciężko wyczuć, gdzie kończy się faktyczna biografia głównej bohaterki, a gdzie mamy do czynienia z fabularyzowanymi wydarzeniami. Książka porusza tematy bardzo trudne - zaburzenia emocjonalne w dawce hurtowej, autodestrukcja, wszędobylski oddech śmierci, prześladowania ze względu na pochodzenie, w końcu holocaust. Autor podaje to genialnie, przez formę zapisu wszystko mamy ukazane niemalże bez niepotrzebnych zdań, epatowania histerycznymi emocjami. Emocje jednak wybuchaja w czytelniku, Foenkinos wysyła bardzo precyzyjne strzały w serce, umiejętnie i często z zaskoczenia zrzucając kolejną bombę z życia Charlotte - bez uprzedzenia, bez znieczulenia. Książka warta wszystkich otrzymanych nagród i wyróżnień, u mnie jedna z najlepszych pozycji w tym roku.

Od samego początku złapała mnie i trzymała (nie zawsze tak samo silnie). Niesamowicie interesująca i przyjemnie napisana, przede wszystkim utrzymuje cały czas świetne tempo. Pod koniec zaczynała się dłużyć, czułam, że autorka próbuje zrekompensować brak faktów o matce powtarzającymi się akapitami przemyśleń.

Książka została wydana w 1974 roku, a u nas pojawiła dopiero po 40 latach od premiery.Jest to spokojna, nostalgiczna opowieść, która snuje główny bohater podczas krótkiego urlopu nad morzem, świeżo po rozstaniu z żoną wspomina swoje małżeństwo, przeszłość, dzieciństwo. Nie ma tu galopującej fabuły, wszystko dzieje się powoli. Nie jest to wada, wręcz zaletą. Ciekawym faktem jest że główny bohater na wakacjach spotyka swoich teściów. Polecam taka nieśpieszną literaturę, do delektowania się a nie szybkiego pochłaniania a poczujemy się jak na tytułowych wakacjach.

Pierwszy raz od dawna przeczytałem całą powieść w zaledwie tydzień. Świetna, wolna i bardzo opisowa proza, pozwalająca czytelnikowi naprawdę rozsmakować się w opisach miejsc i przeżyć. Angażująca lektura, która pomimo braku jakiejś rozbudowanej fabuły bardzo wciąga.

Wybitna powieść. Przenikliwe opisy idealnie odmalowujące miejsca, klimat, stany bohaterów, charakter postaci. Opowieść pisana z męskiej perspektywy o kryzysie wieku średniego, męskości, sensie życia, dawaniu i braniu, miłości do dziecka i śmierci. Prawdziwa i poruszająca, lepiej nie można było tego napisać. Szok, że autorka jest tak mało znana w Polsce, a jej książki można za 3 zł kupić na Allegro....

Przepiękna, wzruszająca, współczesna książka o mężczyznach, ojcu, synu, ich życiu, ich odchodzeniu. W pełni zasłużony Pulitzer. Dobrze się czyta. Książka "poetyczna", wymaga wrażliwości. Zapada w pamięci. Chcącym poobcować z wielką współczesną literaturą polecam.

Na ile znasz swoją rodzinę? Bliskich, z którymi na co dzień żyjesz? Czy zawsze są tymi, za których się podają? Tajemnice katalońskiej rodziny sprawnie ukazane na tle próby zamachu stanu w Hiszpanii w lutym 1981. Elementy kultury katalońskiej, hipokryzja religijna i "wiara" na pokaz. Ocena dobra.

Duszny klimat i natłok pytań o istotę odpowiedzialności, granice zawodowe i sposoby poszukiwania życiowego sensu. Główna historia jest ukryta w gąszczu dygresji związanych z zawodem sędziego. Jeśli pozbawilibyśmy książkę sczegółów spraw sądowych i opisów relacji Fiony z mężem, pozostałoby kilkanaście stron. Ale moim zdaniem tak mocnych, że warto dla nich przejść całą tę drogę. Styl autora nie przypomina mi niczego, z czym do tej pory miałam do czynienia. Jest prosty, ale w swej prostocie dojmujący. A na koniec pozostawia uczucie suchego szlochu.

Piękna, nieśpieszna, leniwie się snująca opowieść o życiu i tym co w nim ważne. Daje czytelnikowi przestrzeń na refleksję i przeżycie własnych emocji. Ja także czuję w niej klimat skandynawski, taki czasem minimalistyczny, oszczędny w słowach, ale osadzający się w pamięci. Choć może jest to cecha również i kanadyjskich powieści obyczajowych? Wszak "Odmieniec" Bodswortha ma podobny, chwytajacy za serce klimat, trzeba samemu "doczuć" to co niedopowiedziane, zawieszone poza słowem. Takich powiesci nie czytam w pośpiechu, ja się nimi delektuję. A czas sam zwalnia.

Sama historia z gatunku tych do bólu banalnych, ale też podobno każdy romans taki jest. Nina Lykke to jednak mistrzyni w przekładzie emocji na słowo pisane, dlatego to co naprawdę w tej książce wyjątkowe, to celne i wnikliwe spojrzenie na perspektywę każdego z bohaterów. Nie polubiłam ich, to nie tego typu ludzie, ale rozumiałam i bez trudu z nimi empatyzowałam. Ingrid przedstawiona nam w pierwszym rozdziale poruszyła mnie jak dawno nic w literaturze.

Kilka tygodni temu w dyskusji „Czytamy w weekend” uczestnicy LC żywo dyskutowali o powieściach popularnej w Argentynie powieściopisarki Claudii Piñeiro. Przeczytałam już „Katedry”, a teraz przyszła pora na podejrzane u @wiesi i @tree „Czwartkowe wdowy”. Jest to powieść dla cierpliwych. Zauważyłam, że wielu czytelników oceniło ją dość nisko, zarzucając autorce, że ich znudziła. Nie mogę się z tym zgodzić, choć rzeczywiście konstrukcja „Czwartkowych wdów” nie sprzyja tym, którzy lubią dynamiczne fabuły i zaskoczenia. Akcja snuje się powoli, odsłaniając przed nami pozornie niepowiązane ze sobą obrazki z życia mieszkańców zamożnego przedmieścia Buenos Aires. Zaglądamy za piękne żywopłoty, na pole golfowe, do sypialni i garderób, a także do szkoły, czy na zajęcia artystyczne dla pań. W ten sposób poznajemy cztery małżeństwa, które pod lukrowaną otoczką ukrywają własne dramaty i wstydliwe tajemnice. Celem tej prezentacji jest powolne odkrywanie tajemnicy śmierci trzech z czterech mężów, którzy tragicznie zginęli podczas wspólnie spędzanego wieczoru. Tylko doczytanie do końca daje nam odpowiedź na pytanie o przyczyny tej śmierci i jej okoliczności. To co mnie najbardziej uderzyło w „Czwartkowych wdowach” to bardzo trafna analiza psychiki mieszkańców osiedla dla wybrańców. To ludzie, którzy powinni być szczęśliwi. Żyją wszak w raju na ziemi: mają piękne domy, służbę, baseny, luksusowe samochody,a ich dzieci chodzą do świetnej szkoły. Za tym wszystkim kryje się jednak ogromna pustka i strach przed utratą przywilejów. A można je stracić dosłownie z dnia na dzień, bo akcja toczy się w czasach bardzo trudnych (przełom XX i XXI wieku). W Argentynie dochodzi do zmiany rządu, załamuje się rynek finansowy, wzrasta bezrobocie i inflacja. A jeśli się mieszka w La Cascadzie to trzeba zachowywać określony poziom życia, nawet za cenę oszukiwania samego siebie. Dlatego bohaterowie nie przyznają się do kłopotów finansowych, utraty pracy, czy nawet bankructwa. A za utrzymanie dotychczasowego statusu gotowi są zapłacić każdą cenę. Najlepiej widzi to Romina vel Ramona, dziewczynka adoptowana z konieczności przez bezpłodną Marianę. To właśnie ona celnie zauważa, że mieszkańcy La Cascady żyją w okręgu, a prawdziwy świat jest na zewnątrz. Odgradzają się murem, a dla zachowania pozorów kamuflują go roślinnością. Ten raj jest sztuczny, a w nim są sztuczne uczucia, przyjaźnie i miłości. Świat zewnętrzny przeraża, bo zmusza do skonfrontowania się z prawdą o sobie i innych. Najważniejsze znajduje się jednak na końcu, kiedy znamy już okoliczności rozegranej tragedii. To wtedy bohaterowie będą musieli zmierzyć się z koniecznością podjęcia decyzji, która zaważy na życiu trzech wdów i na sumieniu tego, który ocalał. I znów wyrazicielką prawdy stanie się Ramona, dziewczyna, która nigdy nie wkomponowała się w społeczność osiedla. I znów okaże się, że prawda możliwa jest tylko po przekroczeniu szlabanu w kierunku zwyczajnego świata. Polecam tę powieść tym, którzy lubią niespiesznie sączące się akcje, skupienie na psychologii postaci i wnikliwe diagnozy społeczne. Ja lubię, dlatego jestem zadowolona z tego polecenia.

Historia nadająca się na kino niezależne. Bardzo lubię takie zakończenia. Przez całą lekturę miałam nadzieję, że właśnie tak potoczy się los głównych bohaterów. Trochę brakowało mi czegoś więcej w samych postaciach, jednak po czasie jest to książka, która gdzieś delikatnie zapisuje się z tyłu głowy.