Zaklinaczka

Bardzo podobał mi się styl autora - lekki, barwny język, umiejętność budowania napięcia i wplatania słowiańskich, magicznych wątków w realistyczną historię. Z niezwykłą lekkością kreuje postaci i oddaje emocje, które nimi targają. W tej historii jest mnóstwo wrażeń, ale jest też spokój Bieszczad, szelest lasu, zapach ziół, ludowych wierzeń i słowiańskiego klimatu. „Zaklinacz” to historia Waldka Jóźwiaka - chłopca, a potem mężczyzny, który od najmłodszych lat mierzy się z przeciwnościami losu i nieprzychylnymi mu ludźmi. Waldek widzi więcej niż inni. Pytanie tylko, czy dar, jakim jest umiejętność dostrzegania tego, co ukryte przed wzrokiem zwykłych ludzi, okaże się dla niego błogosławieństwem, czy raczej przekleństwem? Zwłaszcza, że dwie starsze kobiety przepowiedziały mu, że ciąży na nim pewna klątwa. Na jego drodze wielokrotnie staje Zofia Sadowska, córka wpływowego PRL-owskiego ministra. Obydwoje pochodzą z całkowicie dwóch różnych światów. Ona ma w życiu wszystko, on - prawie nic. Czy uda im się przezwyciężyć ciążącą na Waldku klątwę? Czy mężczyzna w końcu zazna spokoju? Tomasz Betcher pięknie poprowadził tę historię. Stopniowo odkrywa przed czytelnikiem przeszłość Waldka, jego losy i wydarzenia, które sprawiły, że znalazł się właśnie w tym konkretnym miejscu. To opowieść bardzo emocjonująca - o człowieku, który nie tylko widzi, ale i czuje więcej. O samotności, która nie jest wyborem. O walce, trudnych wyborach i o miłości, dla której warto stawić czoła najgorszemu złu. Jeśli lubicie powieści obyczajowe z historią w tle, ale i nutką magii i słowiańskich wierzeń, koniecznie sięgnięcie po „Zaklinacza”. Po lekturze czuję jeszcze większą tęsknotę za sielskimi Bieszczadami. Za zapachem lasu, soczystą zielenią, za tym niepowtarzalnym klimatem… Cóż, trzeba będzie nad tym popracować.

„Wiosna w Zapomnianym Schronisku” to nastrojowa opowieść o nowych początkach, w której surowy klimat Karkonoszy staje się tłem dla skomplikowanych ludzkich losów. Autorka w umiejętny sposób splata wątki ucieczki od bolesnej przeszłości z poszukiwaniem szczęścia, stawiając bohaterów przed trudnymi, życiowymi wyborami. Choć motyw powrotu dawnych uczuć i szukania ukojenia w górskiej głuszy jest dość klasyczny, historia Moniki i Aleksandra tchnie świeżością i budzącą się do życia nadzieją. To lekka i przyjemna lektura, która idealnie oddaje atmosferę odrodzenia, oferując czytelnikowi chwilę wytchnienia w malowniczej scenerii.

Oj dawno się tak nie uśmiałąm podczas lektury. Założenie autorki było znakomite i w sumie bardzo proste. Pewna rodzinka Wicherków, gdzie dominujacą grupą są jednak kobietki, funkcjonuje pod dyktando pewnego nakazu, stworzonego przez przodkinię. Mówi on o obowiązku wyjścia za mąż przed ukończeniem przez dziewczyny z rodziny 25 roku życia. Nakaz ten tak głęboko wszedł w rodzinną historię, że trzy szalone siostry nieomal wpadaja w panikę, aby spełniły go ich dorosłe już córki. Jak mozna sie domyślać sporo tu gwałtownego poszukiwania i przyszłego męża i odpowiednich sal, aby doniosłe uroczystości miały odpowiednia rangę. Autorka doskonale piętnuje często funkcjonujace przesądy, których nie brakuje zwłaszcza w tej branży. To też doskonały obraz rodzin, w których młodzi maja swoj pomysł na życie, niekoniecznie zgodny z planem rodziców, a co za tym idzie międzypokoleniowa walka kto ma rację. Jak do tego dodać wartki język, cała masę gagów, poplątanych scenariuszy oraz fantastycznie stworzone bohaterki i te starsze i te młodsze, to uwierzcie mi wychodzi całkiem fajna komedia. Trzeba się tylko trochę pilnować z tempem akcji, bo autorka dosyć szybko przeskakuje od bohatera do bohatera i można sie pogubić.

"Przez resztę drogi myślała o tym, że te wakacje zmieniły jej spojrzenie na świat, na ludzi i na samą siebie. Po raz pierwszy od dawna czuła się wolna - jak ten mały ceramiczny ptaszek, który wciąż spoczywał w jej dłoni." Lekka i przyjemna historia z przesłaniem. Główna bohaterka - Klara po kłótni ze swoim partnerem podczas lotu rozstają się i każde idzie w swoją stronę. Klara na swojej drodze spotyka mężczyznę, który jest całkowitym przeciwieństwem jej byłego. Spotkany mężczyzna proponuje jej wspólne zwiedzanie wyspy. Co wyniknie z tego niespodziewanego spotkania? Autorka świetnie oddała klimat wyspy, do tego wątek toksycznej relacji oraz kobiecej siły. Dodatkowo pióro autorki jest lekkie a fabuła wciąga od pierwszej strony. Gorąco polecam.

Czasami wystarczy jeden impuls, żeby wydarzyło się coś, co na chwilę zatrzyma nasze życie i pozwoli spojrzeć na nie z zupełnie innej perspektywy. Tak właśnie zaczyna się historia Jagody - kobiety, która samotnie mieszka w starym domu na wsi. Pod wpływem chwili wrzuca na facebookową grupę „Kobiece pogaduchy” ogłoszenie z propozycją spędzenia wspólnego walentynkowego weekendu dla tych kobiet, które chcą uciec od świata pełnego czerwonych serduszek. I tak w piątkowe przedpołudnie u drzwi Jagody pojawiają się Mirella, Elwira, Hanna i… nastoletnia Wiktoria. Każda z nich przyjeżdża z inną historią, z własnym bagażem doświadczeń, problemów i emocji. Żadna nie wie, czego się spodziewać po tym spontanicznym wyjeździe. A ten weekend szybko okazuje się zupełnie inny, niż mogły przypuszczać. Wspólne rozmowy, nieoczekiwane wydarzenia, pomaganie przy porodzie, spanie na podłodze czy śniadanie jedzone po turecku na kołdrze przy kominku sprawiają, że między bohaterkami rodzi się wyjątkowa więź. Ten wspólnie spędzony czas pozwala każdej z nich zatrzymać się na chwilę i przyjrzeć swojemu życiu. Przemyśleć relacje z bliskimi, podjąć trudne decyzje i spróbować zrobić krok do przodu. Bo choć miłość ma wiele odcieni, to właśnie ona nadaje sens naszym wyborom i codzienności. Karolina Wilczyńska po raz kolejny tworzy historię pełną emocji, ciepła i refleksji. To opowieść o kobietach, przypadkowym spotkaniu i o tym, że czasem rozmowa z kimś zupełnie obcym potrafi zmienić więcej, niż się spodziewamy. „Pięć odcieni miłości” to ciepła, kobieca historia o przyjaźni, odwadze i o tym, że nigdy nie jest za późno, by coś w swoim życiu zmienić. Polecam z czystym sumieniem bo, jak zawsze książki tej autorki to dobrze spędzony czas 👍🙂🤗

Główny bohater całej historii to pisarz kryminałów, który ma w Toskanii przeprowadzić warsztaty dla finalistów konkursu. Sam autor przyznał, że pisze swoje komedie kryminalne na podstawie sytuacji, które miały miejsce w trakcie rodzinnych wakacji. Mamy tutaj opisy miejscowego jedzenia, okolicy, czyli dosłownie wszystko to, co jest kwintesencją wakacji ✨ Wszystko się komplikuje jak giną dwie osoby, a autor wraz z rodziną, małżonką i córką, zaczynają swoje śledztwo. Do tego mamy rodzinę Morettich, która ma swoją tajemnicę. Pojawia się też włoska mafia i szantaż. Ciekawą postacią jest Staszek Ziętek, znajomy pisarza, który również dostał zaproszenie na warsztaty. Ten duet to jest zdecydowanie centrum całej komedii. Tak różni, że aż komiczni w swoich przekomarzaniach. Fajna narracja, riposty, ciekawe dialogi, których jest sporo. Duszyński ma bardzo lekki styl pisania. Jedyne czego mi brakowało to więcej wątku kryminalnego. Humor natomiast dopisuje. Jest to lekka książka, którą można czytać dla relaksu.

Powieść „Azyl dla serc” Urszuli Gajdowskiej to historia, która łączy w sobie elementy romansu, obyczajowej opowieści o powrotach oraz ciepłej narracji o relacji człowieka ze zwierzętami. Autorka zabiera czytelnika na Podlasie – do miejsca, gdzie życie płynie wolniej, ale emocje potrafią być równie intensywne jak w wielkim mieście. Bohaterką powieści jest Weronika, ambitna weterynarz, która po osobistym kryzysie wraca do rodzinnego majątku. Ten powrót staje się dla niej nie tylko próbą uporządkowania życia, lecz także konfrontacją z przeszłością i oczekiwaniami lokalnej społeczności. Autorka ciekawie pokazuje zderzenie dwóch światów: wielkomiejskiej niezależności i prowincjonalnej społeczności, w której zaufanie zdobywa się powoli, a każdy nowy pomysł spotyka się z nieufnością. Jednym z najmocniejszych elementów powieści jest relacja Weroniki z Erykiem Koltem – weteranem wojennym prowadzącym schronisko dla zwierząt. Ich znajomość rozwija się stopniowo: od wzajemnej niechęci i dystansu po coraz bardziej wyraźne napięcie emocjonalne. Autorka buduje tę relację na dialogach i sytuacjach, które pozwalają bohaterom stopniowo odkrywać swoje słabości. Wątek ten nabiera dodatkowej głębi dzięki traumom z przeszłości Eryka oraz wrażliwości Weroniki, która próbuje odnaleźć nowy sens życia. Dużą rolę w powieści odgrywają zwierzęta. Leczenie ich, ratowanie i opieka nad nimi stają się nie tylko elementem fabuły, ale też metaforą uzdrawiania ludzkich serc. Motyw schroniska i pracy weterynaryjnej wprowadza do książki wiele ciepła i empatii, dzięki czemu historia zyskuje emocjonalny wymiar. Fabułę dodatkowo ożywia powrót byłego narzeczonego Weroniki, Daniela, który wprowadza do historii nutę konfliktu i napięcia. Ten wątek przypomina, że przeszłość rzadko pozwala o sobie zapomnieć i potrafi powrócić w najmniej oczekiwanym momencie. Narracja jest lekka i przystępna, a opisy podlaskiej przyrody budują przyjemny, nieco nostalgiczny klimat. Momentami można odnieść wrażenie, że niektóre wydarzenia rozwijają się w przewidywalnym kierunku, jednak autorka rekompensuje to atmosferą ciepła i wyraźnie zarysowanymi emocjami bohaterów. „Azyl dla serc” to powieść o powrotach, zaufaniu i budowaniu relacji od nowa – zarówno z ludźmi, jak i z samym sobą. Spodoba się czytelnikom, którzy lubią spokojne historie obyczajowe, w których ważną rolę odgrywają emocje, natura i drugi człowiek. To książka, która przypomina, że czasem właśnie w miejscach, z których kiedyś uciekliśmy, możemy odnaleźć swój prawdziwy dom.

„Cisza w mazurskim lesie” to polska powieść obyczajowa z silnym wątkiem kryminalnym i lekką nutą romansu, której akcja toczy się w malowniczej mazurskiej wsi z pozoru spokojnej i sielankowej – ale tak naprawdę skrywającej mroczne tajemnice. Główna bohaterka, Laura – dziennikarka śledcza, przyjeżdża tam, by napisać reportaż o tajemniczej śmierci młodej kobiety i tym samym zdobyć awans. Wraz z nią jedzie Arek – kolega z redakcji, którego irytujące zachowanie stopniowo ustępuje miejsca bardziej złożonej relacji między postaciami. Książka łączy kryminalną intrygę z opisami mazurskiej przyrody i społeczności, a narracja stopniowo buduje napięcie i angażuje czytelnika w odkrywanie kolejnych warstw tajemnicy. Recenzenci i czytelnicy chwalą klimat powieści, naturalne dialogi i realistyczne przedstawienie bohaterów, a także tempo akcji, które rośnie wraz z kolejnymi rozdziałami. Choć momentami fabuła może się wydawać rozciągnięta lub bardziej skupiona na relacjach niż na samym śledztwie, ogólne wrażenie jest pozytywne – to wciągająca i klimatyczna lektura.

Jeśli Spokojna Przystań miała być miejscem ciszy, herbatki i godnego starzenia się, to ktoś tu ewidentnie nie doczytał regulaminu. W Kto zamawiał denata? Małgorzata Starosta po raz kolejny pokazuje, że pod szyldem „cozy” potrafi czaić się chaos, trup ściele się gęsto, a staruszkowie mają więcej sekretów niż niejeden gangster z noir. Jeremi Organek i Linda Miller wracają – i jak zwykle nie do końca z własnej woli. On wpada w kłopoty przypadkiem. Ona… cóż, Linda nigdy nie była fanką przypadków. Gdy domniemane morderstwo zaczyna pachnieć czymś znacznie grubszym, a wokół pojawia się podwójny eksdenat, tajemniczy prawnik, skrzynia ze skarbem i scena rodem z komedii omyłek (tak, pantalony też są), robi się jasne, że to nie będzie spokojny pobyt w sanatorium. Największą siłą tej odsłony znów jest chemia między bohaterami. Linda wchodzi w każdą sytuację z energią torpedy i absolutnym brakiem instynktu samozachowawczego, Jeremi zaś – stoicki, wyrozumiały, zmęczony życiem patolog – próbuje ratować resztki rozsądku, swoje nerwy i relacje z policją. Bezskutecznie. I właśnie za to ich uwielbiam. Starosta balansuje na cienkiej linii między kryminałem a komedią kryminalną, ani na moment nie gubiąc tempa. Humor sytuacyjny działa, dialogi są żywe, a intryga – choć celowo podszyta groteską – trzyma się zaskakująco solidnie. Kto zamawiał denata? to książka, która udowadnia, że seria nie tylko się nie wypala, ale wręcz nabiera rozpędu. Jest lekko, inteligentnie, bezpretensjonalnie i bardzo w stylu „jeszcze jeden rozdział”. Jeśli to miała być „ostatnia” sprawa Organka i Lindy – to ja oficjalnie nie wierzę. I bardzo liczę na to, że ktoś jednak jeszcze jakiegoś denata u Małgosi Starosty zamówi…

„Dzień na Miodowej” pióra Joanny Szarańskiej to piąty tom wspaniałego cyklu „Na Miodowej”. Jest to kolejne spotkanie z mieszkańcami tej niezwykłej ulicy nazwanej Miodowa. Oczywiście dla jednych bohaterów jest to szczęśliwy dzień, dla innych po prostu kolejny zwyczajny dzień, a jeszcze inni tego dnia dowiadują się nieprzyjemnych rzeczy o swoich najbliższych. Atutem powieści jest poświęcenie poszczególnych części dnia bohaterom wcześniejszych tomów. Natomiast niebywale trafionym zabiegiem w fabule było przedstawienie mieszkańców z perspektywy narracji samej ulicy Miodowa, ulicy która widzi różne rzeczy i historie. Wspaniale było poznać dalsze losy mieszkańców z czterech poprzednich części. Opowiedziane historie we wszystkich tomach są poruszające, niesamowicie życiowe i przepięknie opisane. Pani Joanna posiada niezwykły dar do tworzenia niebanalnych opowieści i dostarcza czytelnikowi wielu emocji i radości. Przeczytanie tej serii jest czystą przyjemnością i szczerze zachęcam do poznania tych przepięknych historii.

Książka Piękny zabójca jest najnowszą propozycją od autora, po którego kryminały sięgam od dawna i dotychczas bawiłem się przy nich dobrze. Miałem nadzieje, że tak samo będzie w tym przypadku. Postanowiłem przeczytać mając nadzieje na ciekawą zagadkę, dozę humoru i miłe spędzenie z nią czasu. Książka Piękny zabójca jest kryminałem wielowątkowym i nie pozbawionym humorystycznych akcentów. Gdy popełnione zostaje morderstwo Komisarz Darski nie ma łatwego życia i musi rozwiązać kolejną sprawę. Jednocześnie poznajemy właścicielkę salonów piękności Lilianę Mazurek mającą swój plan na ominięcie coraz to bardziej nachalnych wierzycieli chcących odzyskać swoje pieniądze. Autor proponuje nie tylko kryminał, lecz także zręcznie zarysowuje warstwę obyczajową z bohaterami mającymi swoje sekrety i za uszami. Robiąc to w swoim stylu, czyli nie pozbawione dawki humoru, absurdalnych sytuacji i przerysowanie wydarzeń jakie mają miejsce w tym przypadku. Zaczynając od relacji między poszczególnymi postaciami i pomału odkrywając wraz z rozwojem akcji poszczególne elementy zagadki. Jednocześnie nie pozwalając sobie za szybkie odkrywanie kart i poznanie prawdy. Dlatego wprowadza zmyłki, fałszywe tropy i podstawia ślepe zaułki. Pojawiające się poszlaki nie ułatwiają zadania i nieraz mącą obraz całości przy tym bawiąc absurdalnymi momentami. Nie wszystko wydaje się takie oczywiste i dopiero znacznie później pomału klaruje się całość. Początkowo poznajemy właścicielkę salonów piękności Lilianę Mazurek chcącą zniknąć swoim wierzycielom z oczu mającą własny plan wtajemniczając przyjaciółkę i Sebastiana. Jednak sprawa wydająca się prosta zaczyna coraz bardziej przypominać farsę i powoduje wiele zabawnych momentów w czasie czytania. Pomimo prostego planu jak wydaje się coraz bardziej wszystko przypomina komedię pomyłek z właścicielką w roli głównej jako ofiary tego stanu rzeczy. Pojawiający się bezwzględny komornik licytujący wszystko, szef gangu chcący odzyskać pieniądze i popełnione morderstwo na dokładkę. Autor pozwala poznać powiązania i wprowadza kilka wątków łączących się ze sobą tworząc fabułę z przymrużeniem oka z absurdalnymi wydarzeniami. W taki sposób zostajemy wciągnięci w wir zdarzeń jakie nam serwuje od samego początku. Śledztwo prowadzone przez Darskiego w świecie celebrytów zawiera zwroty akcji, przesłuchania i badanie zdobytych informacji. Cieszący się, ze w tym gronie nie ma Krull i Hutnik nie wie co go czeka podczas prowadzonej sprawy. Badając każdą możliwą poszlakę pomału poznajemy tajemnice i skrywane sekrety pod płaszczykiem zwyczajnego życia bohaterów jakie toczy się na kartach książki. Mogące mieć wpływ na rozwiązanie sprawy lub prowadzić na fałszywe tropy. Sporo przez to w nich zamieszania, niezwykłych akcji rodem z absurdalnego i czarnego humoru. Jednak najpierw skupia się na warstwie obyczajowej pozwalając poznać przygody bohaterów fabuły, które wraz z rozwojem rozwijają się coraz bardziej. Jednocześnie łącząc wszystko znacznie później z prowadzonym dochodzeniem dostajemy kryminał z dawką humoru i zakręconą akcją jaka występuje. Nie brakowało mi tutaj zwrotów akcji mogących czasami zaskoczyć i skierować moje podejrzenia na inne tory niż snułem własne domysły pod tym względem. Autor wprowadza do fabuły wielu podejrzanych, którzy mogą mieć motywy, lecz do końca nie odgadłem na sto procent kto za wszystkim stoi. Dopiero pod koniec w drugiej części książki odkryłem i poznałem pomału całą prawdę. Książka Piękny zabójca posiada wiele postaci bardzo dobrze zarysowanych pod względem psychologicznym. Mających swoje cechy charakteru, zachowania, dokonują wyborów i podejmują decyzje ważące nad ich odbiorem przez nas. Niektóre wypadają sympatycznie, dając się polubić, inne w zależności od poznania motywów działań wzbudzają u nas mieszane odczucia. Jednak posiadają głębie i nie dostałem papierowych bohaterów. Autor zarysował każdą sylwetkę na tyle bardzo dobrze i dobrze, że wypadają ciekawie. Właścicielka salonów piękności Liliana Mazurek jest pomysłową, posiadającą dziurawe szczęście i długi osobą. Już od pierwszego pomysłu jaki wpada jej w głowę wiedziałem, że absurdalność i brak powodzenia będą mnie bawić. Kolejnym jest narcystyczny Sebastian gotowy jej pomóc we wszystkim zapatrzony w siebie, cieszący się powodzeniem u kobiet i nie przywiązujący do niczego wagi. Jego postać wnosi wiele i niektóre sytuacje bawią jakie pojawiają się z jego powodu. Kolejną takim bohaterem jest przyjaciółka Mazurek, która też uczestniczy w jej planie. Pomysłowa i nie bająca się konsekwencji wspiera Lilianę w powziętych postanowieniach. Krzysztof Darski tym razem dostał większą rolę niż miał nieraz i skupia się na prowadzeniu dochodzenia w sprawie morderstwa. Jego postać jest zarysowana bardzo dobrze, poważny, inteligentny, mający smykałkę i podejście co przyczynia się do rozwiązywania trudnych spraw nie tylko związanych z celebrytami. Sympatyczny bohater od samego początku, którego łatwo polubić i kibicować. Oprócz takich główniejszych bohaterów mamy szereg drugoplanowych i na dalszym planie jakie pojawiają się w fabule. Autor przewidział dla nich różne role jakie mają do odegrania we wszystkim. Nieraz występujące częściej, innym razem na moment, a nieraz tylko na chwilę pojawiają się. Jednak można poczuć sympatie, czasami tylko nić sympatii i polubić. Za niektóre trzymałem kciuki i kibicowałem im w czasie trudnych momentów. Sylwetki każdego z nich zostały lekko przerysowane i potraktowane z przymrużeniem oka. Dlatego wywoływały zabawne momenty i absurdalne sytuacje w czasie czytania. Relacje między nimi zostały ukazane bardzo dobrze, wyraziście, z dozą humoru, ironii, nieraz powagi jak zaszła potrzeba i wciągnęły mnie. Nie pozbawione skrywanych tajemnic, sekretów, animozji, docinków, przekomarzań i absurdu w czasie czytania. Dialogi bardzo dobre, wciągające, żywo napisane, z humorem i powagą na dokładkę. Nie przynudzają od początku, ale sprawiły, że świetnie bawiłem się w czasie czytania. Książka Piękny zabójca jest kolejna najnowszą propozycja od autora, po jakiego kryminały lubię sięgać zaprawione czarnym humorem i absurdalnymi sytuacjami. W tym przypadku tak samo było i bawiłem się przy niej świetnie w czasie czytania. Skupiając się na początku na ukazaniu powiązań, relacji i na warstwie obyczajowej przygotowuje grunt pod kryminalną zagadkę. Bohaterowie skrywają wiele tajemnic i sekretów jakie mogą rzucić nieco światła na popełnione morderstwo przez sprawcę. Jednocześnie skupiając się na zawiązaniu akcji dostajemy splot postępujących po sobie wydarzeń potraktowanych w krzywym zwierciadle. Nie mająca szczęścia właścicielka salonów piękności, która postanawia zniknąć rozpoczyna serię niefortunnych zdarzeń niczym w komedii pomyłek, gdzie nie wszystko idzie tak jak zaplanowała. Uciekając przed wierzycielami nie cofnie się przed niczym, ale szczęście ją opuszcza bardzo dawno z tego powodu. Normalnie staje się bohaterem z wydarzeniami potraktowanymi z dozą absurdalności, przerysowania i zabawnymi od początku. Autor wprowadzając Sebastiana i jej przyjaciółkę do planu Mazurek tworzy mieszankę wybuchową, gdzie wszystko może zdarzyć się. Oprócz tego pojawiający się komornik, szef mafii chcący odzyskać pieniądze i Darski ze swoim śledztwem dopełnia obrazu całości. Z tych wątków powstała ciekawa fabuła ze zwrotami akcji i przygodami bohaterów, które potrafią bawić w czasie czytania. Autor świetnie prowadzi intrygę wciągając nas w wir wydarzeń i trzymając w napięciu nie pozwalając oderwać się. Potrafi wprowadzić twisty potrafiące zaskoczyć, tropy do zbadania i wypływające wraz z rozwojem sytuacji podpowiedzi. Dlatego na śledztwo nie mogę narzekać i wypadło ciekawie. Jeśli już miałbym przyczepić się to do drugiej połowy książki, gdzie kilka momentów było wyciągnięte jak z kapelusza królik, bo nic tego nie zapowiadało. Czasami irytował swoim podejściem Sebastian ze swoim zapatrzeniem w siebie. Można było trochę rozbudować wątek z szefem gangu, bo pojawił się i później zaniknął zupełnie. Oprócz tego może drobne potknięcia pojawiły się, lecz oprócz tego dostałem ciekawy kryminał z dozą humoru i interesującym tłem obyczajowym na dokładkę. Nie pozbawiony klimatu, lekkości, przystępnie podany, absurdalny i napisany przyjemnym stylem wciągającym mnie od początku do samego końca w fabułę. Zakończenie było dobre i wszystko pomału wyjaśnia się w nim wraz z tożsamością sprawcy zbrodni. Finał dobrze poprowadzony, troszkę za szybki, lecz przyjemny i pasujący do reszty fabuły. Po nim dostajemy końcówkę jaka mnie zaskoczyła i mam nadzieje, że jeszcze z bohaterką przyjdzie mi się spotkać w jakieś kolejnej książce autora. Książka Piękny zabójca jest kryminałem z dozą humoru i absurdu od autora, po którego książki sięgam już od pierwszej przeczytanej i jak do tej pory nie zawiodłem się. Tak było w tym przypadku, gdzie śledztwo prowadzone przez Krzysztofa Darskiego wciąga i nie pozwala się oderwać. Jednak największą zaletą jest jak zwykle przerysowanie zachowań i sylwetek bohaterów, potraktowanie w krzywym zwierciadle wydarzeń i podanie z przymrużeniem oka przygód jakie ich spotykają. Pełne absurdalnych momentów, nieraz gagów sytuacyjnych, potraktowanie z humorem i czasami ironią zdarzeń. Dlatego bawiłem się przy niej świetnie i miło spędziłem czas. Autor łącząc właśnie czarny humor z zagadką kryminalną potrafił stworzyć ciekawa i wciągającą fabułę od samego początku. Nie pozwalającą się oderwać, która trzyma w napięciu. Prowadzenie intrygi kryminalnej wraz z szalonymi akcjami bohaterów jest podana lekko, łatwo i przyjemnie przez cały czas czytania. Akcja leci do przodu bez zatrzymywania się i wiele dzieje się. Twisty, wychodzące tajemnice, absurdalne sytuacje, tło obyczajowe i zagadka kryminalna. Wydarzenia poprowadzone zostały żwawo do przodu i nie można nudzić się w czasie czytania. Jednocześnie bawiłem się przy książce świetnie śledząc poszczególne przygody bohaterów. Piękny zabójca okazał się kolejną bardzo dobrą najnowszą propozycja od autora, przy której spędziłem przyjemnie czas. Nie zawiodłem się i dostałem lekki kryminał z dozą humoru z zakręconą fabułą. Dlatego tak lubię sięgać po jego książki od dosyć dawna i to nie zmieni się na pewno. Jeszcze nie raz z autorem będę miał styczność przy nowszych jego propozycjach z jakimi na sto procent zaznajomię się i mam nadzieje, że dostanę nie tylko kryminalną zagadkę, lecz będę miał sporo frajdy w czasie czytania.

Rzadko kiedy tak wysoko oceniam kryminały. Zazwyczaj albo zbyt szybko rozwiązuje zagadkę albo wkurzają mnie bohaterowie. Z tą książką było inaczej. Anna Kaczmarek podcasterka przyjeżdża do miejscowości w Jurze Krakowsko - Częstochowskiej aby zrobić nagranie o tajemniczych trzech zbrodniach sprzed lat. To była bardzo wciągająca lektura. Autorka utkała misterną intrygę i niemal do końca trudno było ją samemu rozwiązać. Najprawdopodniej jest to "zasługa" całej gamy interesujących bohaterów. Z pozoru zwyczajni, ale jednak każdy z nich może być podejrzany. Ostatecznie pomimo naprowadzającego tytułu - motywy zbrodni mimo wszystko zaskakują i są pretekstem do przemyśleń. Z niecierpliwością czekam na drugi tom. IG:@mamazaczytana

Książka przeczytana w ramach abonamentu na Legimi. "Sekret prawie byłego męża" autorstwa Anety Jadowskiej to drugi tom serii "Gracje z Ustki", niezwykle wciągającej serii komedii kryminalnych. Autorka jest dla mnie mistrzynią komedii kryminalnych i z przyjemnością sięgam po jej nowe książki w tym gatunku. Humor totalnie do mnie trafia, a kreacja posta i jest po prostu fenomenalna! Mamy tu też wątek związanych ze światem autorów i wydawców, wszak nasze Gracje to pisarki czy to początkujące czy już z ogromną karierą i rozpoznawalne. Sama fabuła jest po prostu świetna, a tajemnice sprzed lat wciąż dają o sobie znać. To jedna z takich książek, które łącza w sobie dobrą zabawę, ważne i wartościowe tematy i motywy. Jest tu piękny motyw przyjaźni, a dodatkowo ukazane relacje między ludźmi - w tym ukazanie i napiętnowanie tych toksycznych zachowań. Ja zdecydowanie jestem zachwycona i ogromnie polecam Wam nie tylko tą książkę, ale i całą serię - trylogię "Garstka z Ustki" też, jeśli jeszcze nie znacie. Audiobooków słucha się świetnie więc bardzo zachęcam również do nich jeśli lubicie słuchać opowieści.

Słuchajcie, jeśli szukacie czegoś, co otuli Was jak ciepły kocyk w chłodny wieczór, to ta historia Aleksandry Rak jest strzałem w dziesiątkę. Opowiada o Mai, która po stracie dziadków próbuje poukładać swoje życie na nowo w starym familoku, odnajdując po drodze pasję do szycia aniołów i budując niezwykłe więzi z barwnymi sąsiadami. Muszę przyznać, że to taka książka, przy której po prostu odpoczywasz. Nie jest to może literatura, która wywróci nasze postrzeganie świata do góry nogami czy wniesie do życia głębokie filozoficzne prawdy, ale spędza się z nią czas naprawdę miło i bezstresowo. Idealnie nadaje się na momenty, kiedy masz ochotę na coś lekkiego i zupełnie niezobowiązującego – po prostu czytasz i czujesz, jak schodzi z Ciebie napięcie. Krótko mówiąc: polecam każdemu, kto potrzebuje odrobiny literackiego wytchnienia bez zbędnego ciężaru.

To była bardzo miła podróż razem z Mirą, tytułową Widunką, oraz Rochem – wędrownym dziadem. Autorka zabiera nas w świat słowiańskich osad, dawnych wierzeń i prastarej puszczy, tworząc historię lekką, ale jednocześnie niosącą ważne przesłanie. Momentami książka kojarzyła mi się z baśnią – taką trochę magiczną, trochę nostalgiczną. Nie jest to jednak tylko opowieść przygodowa. W tle pojawiają się tematy wolności, wyborów i walki z „bo tak było od zawsze”. Bardzo polubiłam bohaterów i z ciekawością będę sięgać po kolejne części. To była naprawdę przyjemna, spokojna, a jednocześnie wciągająca lektura.

Kiedy brałam tą książkę do ręki nie miałam zbyt dużych oczekiwań. W sumie przyznaje się że myślałam o niej jak o przeciętnej obyczajówce. Wiecie ona wraca gdzieś tam... Jej miłość z przeszłości tam jest i żyli długo i szczęśliwie... Tak jak w tych świątecznych komediach romantycznych... No ale za to je właśnie lubimy. Ale ja nie o tym... Autorka tej książki pokazała jednak że można mieć inny pomysł na romantyczną opowieść ... Brawo

Katarzyna Janus po raz kolejny zachwyca mnie swoim stylem – lekkością opowiadania, ciepłem bijącym z każdej strony i umiejętnością tworzenia historii, w których od pierwszych zdań czuję się jak w domu. Witaj Prowansjo to kolejna świetna powieść autorki, która zabiera nas w malowniczą podróż, pełną słońca, zapachów i smaków Prowansji. Tym razem śledzimy losy czterech przyjaciółek – kobiet zupełnie różnych, mających odmienne charaktery, doświadczenia i spojrzenia na życie. Każda z nich niesie swój bagaż przeżyć, jednak łączy je coś niezwykle cennego – więź, która przetrwała próbę czasu. Pomimo upływu lat, życiowych zakrętów i odmiennych ścieżek, ich przyjaźń pozostaje niezmiennie ważna i daje im siłę, by mierzyć się z kolejnymi wyzwaniami. Podróż do Prowansji staje się dla nich nie tylko wakacyjną przygodą, ale też okazją do zatrzymania się, spojrzenia na swoje życie z dystansu i odnalezienia odpowiedzi na pytania, które od dawna nosiły w sercu. Autorka z ogromną wrażliwością opisuje ich relacje, wewnętrzne przemiany, a jednocześnie maluje przed nami piękne obrazy francuskich miasteczek, winnic i pól lawendy. Ogromnym atutem powieści są liczne ciekawostki podróżnicze – o lokalnych potrawach, tradycjach, historii regionu i miejscach, które warto zobaczyć. Czytając, miałam wrażenie, że sama spaceruję wąskimi uliczkami prowansalskich miasteczek i delektuję się aromatem świeżo wypieczonej bagietki. Witaj Prowansjo to nie tylko opowieść o podróży w piękne zakątki Francji, ale też podróż w głąb siebie, przypomnienie o sile przyjaźni, znaczeniu rodziny, lojalności i odwadze w realizowaniu marzeń. To książka, która otula niczym ciepły promień słońca i zostawia w sercu tęsknotę za miejscami, których jeszcze nie widziałyśmy, ale już zdążyłyśmy pokochać.

"Kiedy zakwitną marzenia" autorstwa Anny Szczęsny to spokojna i emocjonalna opowieść o stracie i odbudowywaniu samej siebie. Historia Izy - kobiety zranionej lecz wewnętrznie silnej pokazuje, jak krok po kroku można odzyskać siłę i sens życia. Nie koniecznie idąc cały czas prostą ścieżką i bez problemów. Ciężko opisać, nie zdradzając szczegółów. Na plus wyróżniła się autentyczna relacja między bohaterkami. Pozbawiona jakichś szczególnych schematów i pełna subtelnych emocji. Dużą rolę odegrał też sielski klimat "Chabrowego Ustronia", który dał mi pewne poczucie ukojenia myśli, wyciszenia się. Gdybym miała szansę, to sama bardzo chętnie chciałabym się tam znaleźć i, może nie przeżywając dokładnie tego co bohaterka, nieco odpocząć od codziennego zgiełku i rutyny. Małym minusem może być - dla niektórych nieco większym, zależy jak kto lubi i jak czuje się lepiej - bardzo spokojne tempo akcji. Bez żadnych przeskoków gdzie człowiek nie wie gdzie się nagle znalazł - momentami cała akcja po prostu się toczy własnym życiem, co może nużyć innych czytelników. Dlatego jeśli oczekujecie większej dynamiki i nie czujecie się dobrze w taki powolnym tempie - warto się zastanowić, czy brać i później dawać negatywną opinię. Tu trzeba również zaznaczyć - miejscami fabuła bywa przewidywalna. Książka jest idealna dla osób szukających czegoś pokrzepiającego i spokojnego, idealna na wyciszenie się, zwolnienie tempa.

Czytając opinie tutaj nie do końca wiedziałam czego się po tej książce spodziewać. Jest to klasyczna komedia kryminalna – a jeżeli ktoś oczekuje kryminału, to rzeczywiście będzie rozczarowany. Mi książka się podobała – może bez większych ochów i achów, ot lekka lektura, którą czyta się bardzo szybko. Tłem historii jest z pozoru spokojna ulica, którą zamieszkują eleganccy i zamożni ludzie. Kiedy w jednym z domów dochodzi do zbrodni, na jaw zaczynają wychodzić sekrety mieszkańców. Wielu bohaterów (na początku trochę ciężko się połapać kto jest kim), z których każdy ma motyw. Zakończenie jest zaskakujące. Jedyne co mi przeszkadzało w tej książce to literówki, których było bardzo dużo.

Pierwsza książka autorki, która przeczytałam. Może nie jest to arcydzieło literackie, ale jest niezła, przyjemnie się czyta, trochę za dużo jęczenia przy jedzeniu 🤣 ale może tylko mnie to raziło. Natomiast mam przeczucie ze autorka ma duży potencjał i talent, i mam nadzieje ze doczekamy sie jeszcze jakiegoś bestselleru :)