Zając Poziomka

Dziś kolejna dawka dziecięcej literatury. Opowiadanie, skierowane dla nieco młodszych maluszków, bowiem według informacji zawartej na stronie wydawnictwa jest to książka napisana z myślą o dzieciaczkach od trzeciego roku życia. Moja Ala jest już znacznie starsza, a Natalka jeszcze się do tego przedziału wiekowego nie kwalifikuje, ale to nie zmienia faktu, ze mama tych dwóch dziewczynek tak bardzo lubi książki dla dzieci, że postanowiła zapoznać się z tą pozycją sama :) Bohaterem tego opowiadania jest Hipacy. Kot, który pewnego dnia zapragnął zakochać się. Ale czy to taka znowu łatwa sprawa? Żeby się zakochać, trzeba spotkać na swojej drodze kotkę, która poruszy jego wrażliwe serce. Musi być wyjątkowa, mądra, śliczna, wrażliwa na piękno itp. Co więcej, Hipcy nie ma żadnego doświadczenia w poznawaniu kotek. Nie ma pojęcia ani jak to zrobić, ani gdzie w tym celu się udać. Na szczęście nasz bohater ma bardzo uczynnego kolegę z pracy, który z postanowił mu pomóc. Ponieważ obaj pracowali na poczcie - Hipacy w dziale skarg i wniosków, a Stefan jako listonosz - postanowili rozpocząć poszukiwania z pomocą poczty. Stefan czytał koledze imiona pań z listów, a nasz kotek czekał aż jego serce zacznie szybciej bić. I tak Hipacy poznał szereg interesujących kotek. A każde takie spotkanie odbywało się w dość nietypowych okolicznościach. A co z nich wynikło? No cóż. Na pewno nie wielka miłość, tak jak tego oczekiwał Hipacy. Czy więc naszemu bohaterowi uda się odnaleźć swoją druga połówkę? A jeśli tak, to gdzie i jak? Oczywiście to wszystko przeczytajcie już sobie sami :) Jak więc widzicie, jest to historia o miłości. Dość nietypowa tematyka jak dla dzieci, prawda? Ale autorka tej książki ujęła ten temat w bardzo ciekawy sposób, zatem nie musimy się obawiać, że historia opisana w książce będzie nieodpowiednia dla małego dziecka. Wręcz przeciwnie, niekiedy opowiadanie to jest dość zabawne, więc maluch powinien być zadowolony. Podoba mi się również wydanie tej lektury. Poza tym, że posiada twardą okładkę, a strony wewnątrz są grube i śliskie, to na pochwałę zasługuje tu jeszcze szata graficzna. Obrazki w książce są kolorowe i takie - dziecinne. Trochę przypominają mi ilustracje z książek, które sama czytywałam mając te kilka lat. Obrazków nie ma tu może zbyt wiele, ale na pewno te które są urozmaicą dzieciaczkom czas spędzony podczas słuchania i przykują ich uwagę na pewien czas. Podoba mi się również fabuła tej książki. Opowiadanie w niej ujęte jest ciekawe i - co najważniejsze dla mojego dziecka jego bohaterami są tutaj koty. Jednak, żeby nie było tak różowo mam też coś co mi się w tej książce nie podobało. A mianowicie długość opowiedzianej wewnątrz historii. Skoro jest ono skierowane dla dzieci już od trzeciego roku życia, to nie jestem pewna czy maluchy nie znudzą się nią już na początku. Gdyby chociaż były tu jakieś rozdziały, cokolwiek. Ale nic z tego. Na szczęście nasz Hipacy to dość ciekawa i barwna postać, więc nie jest tak źle. Ogólnie książeczka ta jest naprawdę bardzo fajna. Hipacy to postać, której nie da się nie lubić. A jego miłosne przygody z pewnością zainteresują nie jednego malucha. Mnie się naprawdę podoba, zatem polecam!

Dlaczego oczy kota świeca w nocy ? Wspaniała kolorowa książka ❤️ zdecydowanie dla dociekliwych i "pytalskich" z przewagą pytań dlaczego 🤫 ale tylko mamy mogą zrozumieć jak to jedyne pytanie potrafi doprowadzić zarówno do śmiechu jak i do szału 😂 Wspaniałe informacje przedstawione w ciekawy sposób który zadowoli nawet najbardziej wymagające małe umysły 🤩 Dodatkowo dla umilenia śliczne ilustracje 😻

Książka „Anatol i przyjaciele” Beaty Ostrowickiej zabiera czytelnika w świat przygód pewnego zająca. Książka wydana w twardej oprawie, uzupełniona pięknymi ilustracjami, które namalował Piotr Rychel. Przedszkolaki słuchały z zainteresowaniem, czekały z niecierpliwością na kolejne rozdziały. W pewnym parku mieszka niezwyczajny zając Anatol. Nie przykicał z lasu czy z łąki. Zapewne ktoś go zgubił, jak również jego przyjaciela. Zając ma pluszowego towarzysza, zielonego dinozaura Plotka. Pluszaki nie smucą się z tego powodu, ponieważ mają wokół siebie wielu przyjaciół. Wraz z rozwojem fabuły poznajemy wiewiórki, sroki, wróbla Ksawerego, mrówkę Olę. Wszyscy przeżywają przeróżne przygody, prawdziwe i troszkę wymyślone, bardzo podobne do tych, jakie mogą spotkać każdego przedszkolaka, jego kolegów lub rodzinę. Autorka opowiada o rzeczach najważniejszych: przyjaźni, troskliwości, tolerancji, ale opowiada tak, że wszystkie te wielkie słowa zrozumieją dobrze nawet maluchy. Książka warta uwagi dla najmłodszych czytelników.

Liliana Bardijewska w swojej książce „Moje - nie moje” (wyd. Wydawnictwo EZOP) opowiedziała o wyjątkowym i pełnym wrażliwości spoglądaniu na świat. Aby nauczyć się spostrzegać piękno duszy trzeba wychodzić poza stereotypy piękna, powierzchowności. To bardzo wymagające patrzenie, bez oceniania, bez porównywania z kanonami i schematami, pełne zaufania i troski o drugiego. Kiedy pojawia się "gładziutkie, złociutkie i w srebrzyste kwiatuszki" jajko, każde ze zwierząt chce się nim opiekować, zachwycone jego nietypową skorupką i wielkością. I pająk i wąż, leśne ptactwo, a nawet krokodyl chcą być jego rodzicem. Każde z nich chce mu śpiewać kołysanki i zabrać do swojego domu. Dla zwierząt cudowne jajo staje się przedmiotem pożądania, o którym marzy się, aby chwalić się nim przed innymi. Spór łagodzi Kangur, który proponuje współpracę i wspólną opiekę nad niezwykłym jajem. Kiedy jednak z cudnego jajka wykluwa się mały, niepozorny ptak, w ocenie zwierząt staje się „brzydalkiem”. Nie spełnia on oczekiwań zwierząt, staje się wyrzutkiem. Wśród zaskoczonych mieszkańców Polany jedynie Kangur postanawia przygarnąć malucha. On jedyny dostrzega coś więcej niż potargane piórka i krzywy dziób ptaka, otacza go tolerancją i akceptacją. Okazuje się, że ptaszek ma pewien wspaniały talent, który dzięki miłości Kangura rozwija się i zadziwia wszystkich. Po lekturze pozostaje nadzieja, aby nasze dzieci spotykały jak najczęściej takich Kangurów i nie bali się być również sami Kangurami, patrzącymi o wiele głębiej. Bycie Kangurem nie jest łatwe, wymaga wciąż otwierania swojego serca, czasami podążania pod prąd. Ta postawa wymaga również aby wyzbyć się oceniania, pozorów, schematów myślowych, które podsuwa nam szybkie spojrzenie. Wartościowe serce trudno jest zobaczyć, bardzo łatwo skrytykować i błędnie, krzywdząco zaszufladkować, tylko tolerancja i otwartość dają wyjątkowy zmysł głębokiego patrzenia, patrzenia nie na drugą osobę, ale w jej wnętrze. Opowieść Liliany Bardijewskiej zilustrowała Krystyna Lipka-Sztarbałło, odmalowując emocje bohaterów. Wyjątkowa jest ilustracja obrazująca ciepło, bliskość, która otula ptaka w kangurzej torbie. Książka została wyróżniona w konkursie "Książka Roku 2004" Polskiej Sekcji IBBY, a także wpisana została na Złotą Listę książek polecanych przez Fundację “ABCXXI – Cała Polska Czyta Dzieciom”.

🐭🐸🐰Zwierzęcy bohaterowie w książeczkach dla dzieci to bodaj najczęściej wykorzystywany przez autorów motyw. Nadanie im ludzkich cech, emocji, ale też stawianie w sytuacjach znanych dzieciom, pomaga zrozumieć wiele zagadnień maluchom. Tym razem chcę Wam pokazać książkę, która właśnie za pośrednictwem zwierzaków przemyca w treści nie tylko dużo ciepła, ale też mądrości. ⚜️𝗢 𝗰𝘇𝘆𝗺 𝗷𝗲𝘀𝘁? W "Opowiastkach..." dla małych uszu znajdziemy opowiadania o króliku, żabce, myszy, biedronkach i innych. Każda historia to inny temat — np. żabka, która chce wskoczyć na księżyc czy mysz, która marzy o lataniu jak nietoperz. Proste w przekazie historie, niosą za sobą wiele wartości i w obrazowy sposób trafiają do najmłodszych. 💫𝗗𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼? 🌿Wartości edukacyjne i emocjonalne Książka pomaga dzieciom zrozumieć i nazwać emocje (np. tęsknota, pragnienie, smutek, radość), ale też zaakceptować różnice — np. gdy inni mają inne możliwości albo inne potrzeby; 🪶Uniwersalność Publikacja sprawdza się zarówno do głośnego czytania przez rodzica, jak i samodzielnego czytania przez starsze przedszkolaki. Dzięki temu, że są tam różne historie, można po nią sięgać wiele razy, bez znudzenia — każda opowieść to nowa przygoda. 📌𝗗𝗹𝗮 𝗸𝗼𝗴𝗼? Opowiastki z kategorii nieco dłuższych, powinny być odpowiednie od 4. roku życia. 📔𝗣𝗼𝗱𝘀𝘂𝗺𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗲 "Opowiastki dla małych uszu" to urocza książka pełna krótkich opowieści o zwierzątkach, których doświadczenia bawią, uczą i otwierają możliwość rozmowy o emocjach i nie tylko. Poruszane tematy okazały się ciekawe zarówno dla młodszych, jak i nieco starszych przedszkolaków. Nasze dziewczynki słuchały z dużym zainteresowaniem, a ja sama z ciekawością odkrywałam kolejne historie😍 ⚠️ W niektórych dzieciach historia o pragnieniu czegoś trudnego (np. latania, wskoczenia na księżyc) może budzić frustrację — potrzebna będzie rozmowa, by pokazać, co można zrobić, jeśli marzenie jest trudne do spełnienia.

Z mojej perspektywy niezbyt dobra - moja wątpliwość dotyczy tego, że po co straszyć dzieci, z których jakaś część nigdy nie wpadła nawet na pomysł potwora pod łóżkiem? Z perspektywy mojego dziecka (lat niespełna 7) - przeczytaj jeszcze raz, to jest fajne. Mimo wszystko jakoś średnio oceniam książki z tak małą ilością tekstu i z tak nikłym przesłaniem.

Lubię, gdy książka zawiera nie tylko interesujące i zabawne treści, ale także gdy czegoś uczy. Zwraca uwagę na rzeczy ważne, ma w sobie to "coś", co sprawia, że ręce same po nią sięgają! Takie publikacje cenię o wiele bardziej, niż inne. Jedną z moich ulubionych autorek książek dla dzieci, jest pani Renata Piątkowska. Jest autorką wielu wspaniałych książek z przesłaniem dla naszych milusińskich. Każda kolejna książka, jest doskonała. Autorka doskonale wie, jak dotrzeć do małego (ale i nie tylko 😉) czytelnika. Kiedy czytam jej książkę mam wrażenie, jakby jej fabułę, opowiadało mi dziecko. Może właśnie w tym tkwi cała jej wyjątkowość? Mały czytelnik, który po nią sięgnie ma wrażenie, jakby wydarzenia relacjonowało dziecko. Być może rówieśnik, z którym w taki, czy inny sposób się utożsamia? Wiem tylko, że książki pani Piątkowskiej, to jedne z naszych ulubionych. Książka, choć pisana prostym językiem, jest piękna i treściwa. Każda z przeczytanych historii, daje możliwość do rozmowy z pociechami na poruszane tematy. Daje też pole do popisu do wyobraźni i zastanawiania się, co nasze dziecko zrobiłoby, gdyby znalazło się w podobnej sytuacji, jak nasz bohater czy bohaterka. Czy postąpiłoby inaczej? A może dokonałoby zupełnie innego wyboru? Warto również wspomnieć o szacie graficznej, której w książce mamy sporo. Kolorowym ilustracjom Artura Nowickiego nie brak uroku ani humoru. Są wielobarwne i wesołe. Z przyjemnością ogląda się każdy obrazek. Publikacja ma twardą, śliską oprawę, co bardzo lubię w książkach. Jest po prostu piękna!"Twardy orzech do zgryzienia", to bardzo mądra i wartościowa lektura. Pomocna na małe i duże problemy, a przede wszystkim przyjemna i lekka w odbiorze. Idealna do czytania wieczorem, jak i przed snem. Polecam serdecznie!

Dzięki uprzejmości agencji edytorskiej EZOP miałam przyjemność poznać zupełnie nową serię książeczek dla najmłodszych. To znaczy dla mnie nową, bo jak widzicie pierwsza część została wydana już dość dawno. Jednak nigdy jakoś się na nią nie natknęłam. Teraz się to zmieniło i bardzo mnie to cieszy. A ponieważ uważam, że książeczki te są naprawdę bardzo fajne, postanowiłam polecić je również Wam. Na początek część pierwsza, czyli "Myszka Chrapiszka". Tutaj poznamy rodzinkę tych maleńkich i bardzo sympatycznych myszek. W jej skład wchodzą rodzice oraz ich pięć córeczek. Nasza tytułowa bohaterka jest w tej gromadce najmłodsza i najbardziej osobliwa. A dlaczego? Ponieważ ten mały futrzak podczas spania bardzo głośno chrapie! Tak głośno, że cała jej rodzinka nie może wyjść z podziwu i co gorsza, obawia się, że ten jej nietypowy nawyk może sprowadzić na nich nieszczęście. Bowiem nasza mysia rodzinka mieszka sobie spokojnie w pewnym domu już od pewnego czasu. Trzeba przyznać, że mają szczęście. Myszy zazwyczaj nie mają tak dobrze. Muszą przemieszczać się z miejsca na miejsce, bo choć one uwielbiają osiedlać sie przy człowieku, ten nie za bardzo lubi towarzystwo myszy w swoim domu. Ale tej rodzince się to udało. Jak? To proste. Przestrzegali kilku bardzo ważnych zasad, o których stale przypomniał im tata-mysz. "Pamiętajcie: być cichutko, brać malutko, sprzątać po sobie i rozum mieć w głowie. Oto zasady, których musimy przestrzegać!" Ale jak tu się ukryć, kiedy tuż obok ktoś tak strasznie głośno chrapie? Czy gospodarze zorientują się, że w kredensie mieszkają mali niechciani przez wszystkich lokatorzy? A co się stanie, gdy w domu nagle pojawi się kot?? Oj nie wygląda to zbyt różowo, prawda? Jednak ja Wam już więcej szczegółów nie zdradzę. Sami doczytajcie resztę. Gdy ta lektura do nas dotarła od razu wywarła na mnie bardzo dobre wrażenie. Wystarczyło, że zerknęłam do środka i buzia mi się uśmiechnęła. Szczególnie na widok ilustracji, które szalenie przypominają mi książeczki z mojego dzieciństwa. Bardzo je lubiłam i jakoś tak ciepło mi się zrobiło w serduchu. A po przeczytaniu historii myszek stwierdziłam, że to lektura w sam raz dla mnie. Bardzo mi się spodobała i teraz z ogromna przyjemnością przeczytam dalsze losy Myszki Chrapiszki i jej rodzinki. Jestem przekonana, że będą równie ciekawe. Polecam!

Bardzo śmieszna historia o kocie, który próbuje rozkręcić swój własny interes, ale zabiera się do tego od tyłu. Bardzo fajnie oddany został w tej historii temepertament południowców, ich podejście do życia. Na pewno są tu pewne stereotypy, ale zakładam, iż w Polsce nie zostałaby wymyślona taka historia.

Kolejna niesztampowa książka dla dzieci wydana przez Krytykę Polityczną. „Mat i świat” uhonorowano prestiżową Nagrodą Literacką - Książka Roku 2015 Polskiej Sekcji IBBY. Oczami pluszowego misia Mata oglądamy nasz współczesny świat. Miś urodził w fabryce zabawek w Chinach. Uszyły go dzieci pracujące w fabryce od 7. rano do 22. Mat jest ekskluzywną zabawką i zostaje wyeksportowany do Europy. Podróże Mata pokazują kontrasty pomiędzy ludźmi na świecie, dotyczące nie tylko nierówności społecznych, zamożności, dostępu do edukacji, ale i różnorodności religijnej. Nie wszystkie opisywane problemy dotyczą polskich dzieci, ale warto o nich mówić. Warto pokazywać naszym dzieciom, że nie wszędzie na świecie jest tak jak tu u nas. „Mat i świat” to ważna lekcja życia i tolerancji.

Boże, jak ja to kocham! Książka wydana jeszcze na długo zanim ja pojawiłam się na świecie. Czytałam ją gdy byłam dzieciakiem, a teraz czytamy córce z mężem na zmianę i wszyscy mamy masę radości. Uwielbiam "Remanent" Pani Chotomskiej! Pozycja obowiązkowa dla każdego dziecka i każdego rodzica. Książka ma tyle lat, a nadal bawi i zachwyca. To taka dziecięca klasyka. Polecam całym sercem.

Bardzo zabawne i przemyślane historyjki, łączące się zgrabnie w całość. Długość w sam raz dla przedszkolaka. Ładne ilustracje, zero kiczu wszechobecnego w książkach o księżniczkach. Podobają się dzieciom płci obojga, bo sporo w nich przygód, no i są też smoki.

Książka opowiada o Piotrusiu, chłopcy pełnym energii i skorym do psot. Piotrek jest bardzo zadowolony ze swoich pomysłów, ale innym zdecydowanie się nie podobają. Koledzy złoszczą się, gdy psuje im zabawę, babcia jest zasmucona, gdy ucieka jej na spacerze i nawet kot go unika, bo ma dość jego psot. Piotruś jednak tego nie dostrzega i wymyśla coraz to nowe dowcipy. Pewnego dnia chłopiec trafia do dziwnego sklepu, gdzie kupuje cztery cukierki. Okazują się one magiczne i może czegoś chłopca nauczą. Książka pozwala dziecku spojrzeć na swoje zachowanie z innej strony i je przemyśleć. Dziecko poznaje, co czuje i myśli druga osoba. Pozycja może być wyjściem do rozmowy na temat uczuć i emocji oraz konsekwencji danego zachowania. Opowieść o Piotrusiu pokazuje, że psoty i nieodpowiednie żarty mogą sprawiać przykrość innym

Pierwsze wydanie książki "Muzykalny słoń" ukazało się w 1965 roku, dziś możemy cieszyć się wznowieniem tego niestarzejącego się klasyka. Radość w tym przypadku to mało powiedziane, to stan euforyczny. Klasyk Wandy Chotomskiej okraszony ilustracjami Julitty Karwowskiej-Wnuczak skradł moje serce. Jest tu dokładnie to czego tego szukam w literaturze dziecięcej: elegancja, niebanalna kreska i mądra nieprzerysowana treść. Historia jest bardzo prosta gdyż oto bardzo uroczy słoń, pewnego dnia postanawia zamienić trąbę na inny instrument. W tym miejscu zaczyna się to co dzieci lubią najbardziej czyli wyliczanie, wymienianie, rozkładanie czynności na czynniki pierwsze. Zjeżdżają się ludzie ciekawymi pojazdami z przeróżnymi instrumentami. W tym miejscu muszę pochwalić autorkę za walory edukacyjne, dziecko poznaje nowe słowa oraz ich znaczenie.Jest to bardzo dobry pretekst do nauki czym jest klarnet, kontrabas, puzon itd. A morał książki jest prosty, współpraca przynosi korzyści. Podsumowując dla mnie bomba a kto się nie skusi ten TRĄBA :)

Ciepłych, pouczających, mądrych opowiadań dla przedszkolaków nigdy dość w biblioteczce. Przeczytaliśmy z moimi już niemal pięcioletnimi bliźniakami kolejną interesującą książkę, a pierwszym z powodów, dla których wzbudziła u nich sensacyjne wręcz zainteresowanie, jest imię głównego bohatera – takie samo jak jednego z nich. „Bartek, Lenka i sny” Joanny Wachowiak to zbiór ośmiu opowiadań, które w radosny i barwny sposób pomagają dzieciom oswoić trudne emocje, odnaleźć się w nowych sytuacjach, zyskać wiarę w siebie i zwyczajnie zrozumieć otaczający świat. Opowiadania zawarte w tym zbiorze są tak wszechstronne, że właściwie należałoby odnieść się indywidualnie do każdego z nich. Często poszukujemy książek dotyczących konkretnych tematów, a tutaj jest ich wiele i każdy ważny. Choćby pojawienie się młodszej siostry, które absorbuje całą uwagę rodziców i wymaga, aby dostosowywać się do jej potrzeb, płacze cały czas, nie pozwalając zasnąć. Opowiadania o hałaserze oraz podróży w czasie pomagają lepiej zrozumieć takie maleństwo, które inaczej nie potrafi porozumiewać się z otoczeniem. Jedna z najśmieszniejszych historyjek opowiada o liście do Mikołaja i jego wizycie w domu Bartka. Dzięki niemu dzieci zrozumieją, że najprostsze zabawki są najfajniejsze i przy odrobinie wyobraźni można je wykorzystać na wiele sposobów. W kolejnym możemy się również przekonać, że bycie królewiczem może okazać się okropnie nudne. Czytelnicy mogą uświadomić sobie, że trzeba wierzyć w siebie i nie poddawać się, kiedy coś nam nie wychodzi, próbować aż do skutku, o czym uczy kura na rowerze. Dzięki pozostałym opowiadaniom poznamy wartość aktywności fizycznej na dworze, uwrażliwimy dzieci na potrzeby dorosłych i pomożemy zrozumieć ogrom pracy i odpowiedzialności, jaki codziennie niosą na swoich barkach oraz pokażemy, że bohaterskość wcale nie wymaga wielkich, odważnych czynów, wystarczy dobrze poszukać okazji do pomocy innym w najbliższym otoczeniu i w zwyczajnej codzienności. Wszystkie opowiadania opierają się na motywie snu, jakiego doświadcza Bartek, przez co są wyjątkowo zabawne, bo wiadomo, że absurdalność naszych nocnych marzeń bywa nieograniczona. Pomagają oswoić wiele problematycznych sytuacji i emocji. Twarda oprawa, porządny papier, poręczny format to już sztandarowe cechy wszelkich publikacji z Wydawnictwa Bis. Dzięki temu książka sprawdzi się u młodszych dzieci, ale i u starszych, które potrafią już czytać same. Długość i forma opowiadań pozwalają polecać je czytelnikom od 5 do 10 roku życia. Warto też wspomnieć o kolorowych, jasnych i wesołych ilustracjach Joli Richter-Magnuszewskiej, które tutaj pięknie odzwierciedlają barwność, bajkowość Bartkowych snów. Do książki dołączona jest płyta z audiobookiem, czytanym przez Jacka Kawalca. Przyznam, że słuchanie jego interpretacji jest ogromną przyjemnością, bo jako lektor umiejętnie nadaje opowiadaniom dynamikę, fantastycznie odzwierciedla emocje i potrafi przyciągnąć uwagę. Pozostaje mi tylko z całego serca polecić tą pozycję oraz wspomnieć, że jest częścią serii, w której poznajemy inne, równie wciągające i kolorowe sny Bartka.

Zaskakująca książka, która w przewrotny i do tego zabawny sposób pomoże rozprawić się ze strachem u małego szkraba. Zaczyna się jak standardowa opowieść grozy i skrzętnie wykorzystuje motywy charakterystyczne dla tego gatunku, a wszystko po to, żeby nagle i przewrotnie pokazać czytelnikowi, że każdy się czegoś boi, nawet ten, po którym byśmy się tego nigdy nie spodziewali.

Mam dla Was polecajkę dla maluchów, które preferują krótkie opowiadania, ale z puentą. Takie właśnie są " Historyjki dla małych uszu" autorstwa Joanny Wachowiak  - 8 zwięzłych opowiadań, z których każde skłania do refleksji i stanowi pewnego rodzaju bazę wyjściową do rozmów z dziećmi na temat relacji społecznych, poczucia własnej wartości i wiary w swoje możliwości, doceniania tego, co mamy.  Historie Cytrynka i małego orła przypomną, że by osiągnąć sukces, trzeba nań ciężko zapracować. Żabka nauczy kotka tego, że życzliwością i uśmiechem na twarzy można zaskarbić sympatię innych. Opowiadanie o kamieniu zastępującym drogę leśnym zwierzętom pozwoli zrozumieć, że współpracując w grupie możemy osiągnąć dużo więcej niż siląc się w pojedynkę. Rozmowa dwóch os to fantastyczny przykład tego jak czasem własnym zachowaniem można krzywdzić innych prowadząc tym samym do własnej alienacji społecznej. Żółw błotny w pełni doceni wartość swojego może i niezbyt pięknego i przestronnego, ale za to bezpiecznego domku. Główny bohater opowiadania zatytułowanego "Przyjaciele" zrozumie, że posiadanie niezliczonej ilości atrakcyjnych zabawek tylko dla siebie nie zastąpi mu w żadnym stopniu przyjaciół, a Śnieżka z "Pomyłki" zupełnie przez przypadek, ale z ogromnym zdumieniem odkryje swoje możliwości, o które siebie nawet nie podejrzewała.  W kilku słowach możnaby rzec, że ta barwnie zilustrowana książeczka to swoiste kompendium wartości  społecznych takich jak wzajemny szacunek, życzliwość, służenie pomocą, wrażliwość, empatia, a także wspomniane już poczucie własnej wartości, a ja bardzo cenię sobie książki, które wnoszą coś pozytywnego w emocjonalny rozwój małego człowieka.

Niesamowite, jak tekst adresowany wyraźnie do młodszych czytelników może być interesujący także dla dorosłych. Imponuje także delikatność, w jaki Autorka pisze o wydalaniu, a tym bardziej rozmnażaniu wyjaśniając równocześnie, że opisy z tym związane w tej książce mają charakter symboliczny i umowny, aby nawet w takim szczególe nie wprowadzać dziecka w błąd. Niesamowita troska o wysoki poziom merytoryczny przekazywanej wiedzy.

Recenzja książki pt. "Duże sprawy w małych głowach" autorka: Agnieszka Kossowska cyt."Ale przecież każdy człowiek jest inny. Gdybyśmy wszyscy byli tacy sami i gdybyśmy lubili to samo, to świat byłby strasznie nudny, prawda?". (cytat zawarty w ww. książce) Książka pt. " Duże sprawy w małych głowach" to wartościowa pozycja. Powinni się z nią zapoznać dorośli i dzieci. Autorka poruszyła w niej bardzo istotne aspekty życia z niepełnosprawnością intelektualną, sensoryczną, ruchową. Skupiła się również na epilepsji i wcześniactwie. Bardzo dobrze ukazała świat dzieci z różnego rodzaju ograniczeniami sprawności, problemy, z którymi się borykają oraz ich spojrzenie na własne życie. Te wszystkie kwestie można odnieść do sytuacji dzieci, ale znajdą również swoje miejsce w rzeczywistości niepełnosprawnych dorosłych. Współczesny świat charakteryzuje się nieustającą gonitwą, przepychem, sztucznością. Możemy usłyszeć wiele pięknych frazesów o tolerancji, równości, pomocy. Jednak zbyt często są to tylko puste słowa- bez pokrycia. Prawda jest taka, że osoby niepełnosprawne doświadczają przykrości, braku zrozumienia i realnego wsparcia. Dzieci spotykają się z drwinami ze strony rówieśników. Oczywiście nie można generalizować, istnieją też ludzie rozumiejący czym są słowa takie jak: empatia, szacunek- nie tylko w teorii. Niewłaściwe zachowania młodych osób niejednokrotnie wynikają z nieodpowiednich wzorców, przekazywanych przez najbliższe osoby. Książka Agnieszki Kossowskiej pomaga dostrzec jak wygląda świat osób z różnego rodzaju niepełnosprawnościami. Autorka przytacza historie z życia codziennego, poznajemy odczucia dzieci, które mimo licznych przeciwności są dojrzalsze od swoich kolegów i koleżanek. Ich spojrzenie na rzeczywistość, marzenia, plany niosą za sobą wiele nadziei i tęczowych barw. Świat jest różny, podobnie jak ludzie i najpiękniejsze co można zrobić, to nie dzielić, nie dyskryminować, starać się zrozumieć, zaakceptować, poświęcić czas. Idealny byłby świat, w którym wszyscy cieszyliby się pełnią zdrowia, ale tak nie jest i nie będzie. Tylko od nas samych zależy jak odnajdziemy się wśród różnorodności. Gesty życzliwości, empatii, pomocy są najpiękniejszymi wyznacznikami człowieczeństwa. Niesamowite jest, że to własnie ludzie, zmagający się z naprawdę poważnymi problemami, potrzebujący pomocy, są w stanie poświęcić innym czas, dostrzec ich zmartwienia, okazać uśmiech. Zdecydowanie warto zapoznać się z książką Agnieszki Kossowskiej. Jej treść została wzbogacona pięknymi ilustracjami, znajdziemy też wydruk z alfabetem Braille'a. Pojawiają się również elementy humorystyczne. Wspaniałym pomysłem są zamieszczone zadania/ wskazówki dla dzieci i ich rodziców. Dzięki nim mogą przekonać się w pewnym zakresie, jak wygląda życie z niepełnosprawnością.