Anatol i przyjaciele

W naszym domu Kubuś Puchatek jest jak członek rodziny. Jest mama,tata,synek i Kubuś, najlepszy przyjaciel, bez którego nie wyobrażam sobie dzieciństwa synka. Bardzo lubimy też Uszatka i oczywiście Paddingtona. W ciągu minionych wieczorów poznaliśmy też inne misie: Åge, który uratował trolla, latającego Seiku, koalę Fikusa czy łakomczuszka Nao. To bohaterowie książki "Bajki o misiach z czterech stron świata"- Aniela Cholewińska-Szkolik. Krótkie opowieści o misiach i ich niesamowitych przygodach są idealne na zakończenie dnia. A kolorowe ilustracje Marty Kurczewskiej trafnie przedstawiają sylwetki misiowych bohaterów.

Martynka znajduje się tylko na okładce, jako "reklama" dla książki. Wewnątrz śladu po Martynce nie znajdziecie. Warto jednak wieczorem poczytać do poduszki, bo opowiastki są wesołe i niebanalne. Choć zaznaczę, że wśród bohaterów przeważają króliki i drób :) Królik, który przyjaźni się z gąską, to opowieść o wzajemnej pomocy w każdej sytuacji. Króliczki, które chciały poznać samodzielnie świat, ale było jeszcze za wcześnie, to opowieść, jak trzeba słuchać mamy. Królik, mieszkający przy kurniku nagle staje się prawie ojcem dla małego kurczaczka. I tak dalej, itp.... Historyjki opowiedziane po polsku przez zupełnie inną autorkę (w prawdziwych "Martynkach" opowiadała Wanda Chotomska), ale czyta się dobrze i bez zbędnych dodatkowych tłumaczeń. Bogato ilustrowana książka, ciekawe opowiastki - na pewno spodoba się młodszym dzieciom.

Z perspektywy nauczyciela wychowania przedszkolnego uważam, iż jest to pozycja warta uwagi nie tylko do wykorzystania w pracy, ale must have w każdym domu. Krótka w obyciu treść trafia w serca dzieci 4 letnich. Ponadto, każde z opowiadań jest dobrym wstępem do rozmowy na tematy bliskie dziecku, jak np. rozstanie z rodzicem czy kwestia zaufania wobec obcych. Jedynym mankamentem mogą być zastosowane w książce określenia, które nie funkcjonują na co dzień w słowniku dziecka i których to dzieci mogą nie rozumieć.

Jak dla mnie - 10 :) Rewelacyjna książeczka o pieskach, miłości do nich, a także o rodzinnych relacjach. Moje dzieci miały jedno zastrzeżenie do niej - za krótka! Rozdzialiki krótkie. Pani Wanda Chotomska z wielkim wyczuciem wplątała w prozę elementy swojego poetyckiego talentu :) Polecam wszystkim!

To ciekawa książka dla dzieci, która ukazała się nakładem Wydawnictwa GWP. Autorka Elżbieta Zubrzycka przedstawia w niej przygody zajączka Filipa, którego czytelnicy mają okazję lepiej poznać. Zajączek urodził się mały i był wolniejszy od innych, dlatego się z niego wyśmiewali. W dodatku często się czegoś bał. Gdy jego bracia i siostra bawili się wspólnie, on siedział w samotności i obserwował otaczający go świat. Z czasem zaprzyjaźnił się z małym łabędziem, z którym wspólnie ćwiczył, co sprawiło, że oboje stali się silni. Pewnego dnia musiał pomóc swojej przyjaciółce Pusi narażając swoje własne życie. Więcej na blogu www.ksiazkizabawy.blogspot.com

Doskonały zbiór wierszy dla dzieci. Niektóre książki o tej tematyce, aby zapewnić różnorodność i szeroki zakres tematów, są zbiorami z dziełami wielu autorów. Pani Agnieszka sama jedna napisała tak wiele świetnych wierszy, że warto było to wydać jako jeden tom. Jestem zdumiony i zachwycony.

“Berek literek” to ciekawa i sympatyczna książeczka, która pozwala dziecku wejść w świat literek z alfabetu. Zabawne wierszyki, uczą i pozwalają obeznać się z ową literą także słowami na nią. Jak dla mnie jest to bardzo fajna wierszykowa książeczka, która powinna znaleźć się w biblioteczce każdego przedszkolaka. więcej: https://sweeciak.pl/ksiazki/berek-literek-agnieszka-fraczek-recenzja/

MaleWielkieKsiazki.blogspot.com Jedziemy na wieś, przygotujcie się więc na życie sielskie, spokojne, ale i pełne codziennych obowiązków i zaskakujących sytuacji. Zwłaszcza, że bohaterami będą zwierzęta. Owszem, są pod dobrą opieką swoich gospodarzy; Babci i Dziadka, ale to jednak Balbina - krowa, Nestor - pies i Filip-kot są siłą napędową tej opowieści, zatem spodziewajcie się nietypowych pomysłów i rozwiązań. Krowa Balbina z pewnością jest niezwykła przedstawicielką krowiego rodu. Nie tylko potrafi mówić, myśleć, ale moi Kochani, ona ma w sobie całą gamę uczuć, które raz po raz ujawnia. Balbina dba o swoich mniejszych przyjaciół, martwi się, ma też swoje przemyślenia, a co więcej, zdarza się jej nawet płakać, jak choćby z powodu zakończenia lata i tego, że odlatują już sąsiedzi- bociany! Tak, ona płacze z żalu, płacze również ze wstydu, kiedy jest niesłusznie posądzana o zniszczenia na polu pełnym ziemniaków, albo gdy przez rozkojarzenie gubi się i samotnie ma spędzić noc w obcym miejscu. Nie myślcie jednak, że Balbina jest beksą! To były tylko przykłady na to, jak wielkie i czułe serduszko posiada. Poza tym nasza krowa potrafi być czasem nawet łobuzem. Próbuje kąpieli w małej podwórkowej wannie, co kończy się komiczną przygodą. Potrafi nazbierać w lesie poziomek dla małej Dorotki, ukochanej wnuczki gospodarzy. A jej jabłkowe obżarstwo i spotkanie z osą kończy się ...wielkim językiem. Jest jeszcze coś, czego z pewnością nie spotyka się zbyt często; Krowa Balbina daje rumiankowe mleko - najzdrowsze, najpyszniejsze mleko na świecie! Krowa bywa czasami też rozkapryszona i naburmuszona, ale rzadko. Nasza Balbina jest nieprzewidywalna, ale i przeurocza. Poznajcie ją i jej przyjaciół. Poznajcie gospodarstwo Babci i Dziadka, ich wnuczkę Dorotkę. Weźcie udział w sianokosach i wykopkach. Dowiedzcie się, jak wygląda codzienność na wsi, praca, obowiązki, ale i piękna, zdrowa i przyjazna natura. Zapraszam i polecam na wiele wieczorów, bo książeczka jest całkiem grubiutka. ;)

Jest to bardziej książka dla prowadzących zajęcia w przedszkolu czy szkole, ale z inwencją rodzica ta książka również nada się w domu. Jest prosta, ma zrozumiałe obrazki, kompletnie pokrywa ważne treści. Co mi się nie spodobało - zawoalowanie przekazu dotyczącego seksualności. Jestem zdania, że do dzieci trzeba prosto, w zrozumiałych słowach, bo inaczej pozostawia wątpliwość, nie jest precyzyjne. Przy czytaniu modyfikowałam treści typu: "nie wolno nikomu dotykać między nóżkami" (to znaczy gdzie konkretnie?), "Nikt nie może pokazywać ci nieprzyzwoitych obrazków" (A co to znaczy????)

Ciężko oceniać bajki, które zna się z dzieciństwa. Bajkę Misia Uszatka znam natomiast z wieczorynek, nigdy nikt mi jej nie czytał, dlatego uznałam że muszę ją przeczytać swoim dzieciom. I co? No cóż tylko jedna opowieść pokryła mi się z filmem, resztę kompletnie jakbym czytała co innego. W bajce zapamiętałam misia w jego łóżeczku. No ale cóż… natomiast jeśli chodzi o sens bajki. Jest przyjazna, pokazuje zależność między dziećmi i zabawkami, pokazuje różne szalone przygody, a przede wszystkim prawdziwą przyjaźń i żądze zwiedzania świata i poznawania nowych ludzi. Delikatna bajka dla dzieci w której nie ma brzydkich słów, za co ogromny plus.

Ostatnio lubię powroty do dzieciństwa :) jestem mega zadowolona z kolejnej książeczki jaką jest "Zając Poziomka" co miesiąc inna historia, ale jakże ważna dla każdego czytelnika. Uczy nas i dzieci co w życiu jest ważne. Jak sobie teraz przypomniałam to cieszę się, że miałam okazję dorastać z tym niezwykłym zwierzakiem. Miłość do zwierząt została mi do dziś i to jest jedna z najpiękniejszych spraw jakie mogą spotkać człowieka. Książka jest cudownie ilustrowana i wydana. Ludzie, którzy stworzyli Zająca Poziomkę, a zarazem program Tik Tak to wspaniali ludzie. Polecam każdemu

Choć uwielbiam Strzałkowską, to ten tytuł nie jest jej najlepszym, a moim ulubionym. "Rady nie od parady" to wg mnie bardziej lektura dodatkowa, uzupełniająca - ale jest kilka powodów, dla których warto ją mieć. Z jednej strony jest bardzo fajna, bo porusza tematykę dobrego i złego zachowania - pomaga w wychowaniu dzieci. Ale obawiam się, że nie jest to lektura dla dzieci poniżej 7 roku życia. Słownictwa znajdującego się w treści wierszy nie zrozumieją przedszkolaki, więc to na pewno książka dla "szkolniaków". Chyba najlepiej od drugiej klasy... Dodatkową zaletą tej książki jest krótka treść wierszy. Jeden wiersz opisuje jeden problem i znajdziemy w nim jedną złotą radę. To ułatwia czytanie i sprawne przerabianie lektury w szkole, albo daje świetny początek o zachowaniu w domu w luźnej rozmowie z dziećmi. Polecam, zwłaszcza jeśli dzieci lubią rozmowy o zachowaniu, o innych lub lubią "pomyśleć" po lekturze.

Przyznajcie się, kto pamięta jeszcze "Teleranek"? Tak, tak, ja należę do dinozaurów Instagrama 😂😂😂 i wyczekiwałam na ten program w niedzielny poranek. A pamiętacie akcję z niewidzialną ręką? Jeśli nie- nic nie szkodzi Cecylka Knedelek też na początku nie znała jej zasad. Kiedy na strychu odnalazła pamiętnik Eleonory nie wiedziała nic na ten temat. Całe szczęście pani Ludmiła wszystko wyjaśniła zarówno jej, jak i gąsce Walerce 🙂I tu zaczynają się przygody... --------------------------------------- Muszę się przyznać, że zachwyciłam się totalnie tą książką. Był moment, że ustawiłam ją w hierarchii wyżej nawet od Tappiego 🙈, ale później uznałam, że zweryfikuję to z innymi częściami z tej serii 🙂 ----------------------------------------- Książka napisana jest tak przyjemnie, że czyta się jednym tchem. Opowiada, jak dzieci mogą pomagać innym, poruszając temat wolontariatu. Pokazuje jak wielką radość może przynosić bezinteresowność. A kiedy ją czytacie czujecie się jakbyście jedli ciasteczko z leśnymi poziomkami. Dlaczego? Sami sprawdźcie 😉

Wzruszająca książeczka o trudnej dziecięcej miłości i o odwadze. Kotopies jest dziwakiem. Nie udał się krawcowej Joli, oj nie udał. Ni to kot, ni to pies. Za krótki ogon, brak wibrysów. No dziwadło! To dziwaczne gałgankowe stworzonko trafia do wyjątkowej dziewczynki Oli. I rodzi się miłość. Czysta, dziecięca, przytulankowa. Miłość wbrew wszystkim uśmieszkom i złośliwostkom, drwinkom i wredotkom. Potrzeba tylko trochę odwagi, aby móc być sobą i kochać po swojemu.

Pamiętacie jak pisałam Wam o książce "Jak kura zgubiła pióra" ? Rozpisałam się wtedy ogromnie na temat kury Adeli i jej znajomych. A dzisiaj znowu, po raz kolejny chciałam o niej wspomnieć. Ponieważ niedawno ukazała się kolejna część, która tym razem skupia się na takich literkach jak W, U, M. W środku znajdziemy trzy opowiadania. Każde z nich skupia się na jednej z wyżej wymienionych liter. Pierwsze z nich jest o M oraz m. Kura Adela zamarzyła o tym, aby zrobić samodzielnie makaron taki sam jaki kiedyś robiła jej mama. Wraz z pomocą myszki Miluszki zabrały się do roboty. Adela najpierw musiała wybrać się po mąkę do młynarza Mamrota, potem po wodę, aby ciasto było miękkie, na koniec jeszcze jeden spacerek do Magazynu Jajek. Można zabrać się do roboty, jednak kuchareczka coś pokręci, albo raczej wyprostuje ;) O tym poczytać musicie już sami... Druga historyjka ma w sobie dużo literek U oraz u. Jest ona o kurze i Panie Upale. Na dworze jest niesamowity skwar, wszyscy marzyli tylko o tym, aby w końcu się ochłodzić. Więc kiedy Pan Upał przychodzi do Adeli, żeby sobie podyskutować nie jest ona dla niego zbytnio miła. Postanowiła więc od niego uciec jak najdalej. Spakowała się i wyruszyła nad morze, a tam ma mnóstwo czasu na wymyślanie historyjek, na przykład jakby to było gdyby zaprosiła do zabawy sowę Uchatkę. Czy byłoby miło, czy raczej sowa zamknęłaby ją w klatce, albo zmuszała do nauki ułamków. Albo jakby to było gdyby poznała się z listem, który wygląda bardzo sympatycznie. Czy razem śpiewaliby piosenki czy raczej porwałby ją i chciał zjeść? Czyli jednak w domu byłoby lepiej, nawet z Panem Upałem... Ostatnia opowieść skupia się na literce W i w. Tym razem kura Adela postanowiła zrobić mnóstwo konfitur malinowych. Nazbierała wiec ogrom malin i zabrała się do pracy, strasznie się jednak przy tym ubrudziła więc do wanny nalała wody. Na ten widok bardzo ucieszył się Pan Wodnik, który koniecznie chciał również wskoczyć do wanny jednak Adela za nic nie chciała się zgodzić wymieniając, kogo wolałaby już w swojej wannie niż małego Pana Wodnika. Jednak jak potem uświadomił ją mały znajomy, z wielbłądem nie byłby fajnie się kąpać, ponieważ wypiłby on całą wodę, wilk z pewnością by ją zjadł, wydra wyprosiłaby ją z wanny, wiewiórka tylko by narzekała, wróbel zwołałby kolegów, wieprz wybrudzi wodę, wieloryb jest za wielki, za to Pan Wodnik teraz nie wydaje się wcale taki zły do wspólnej zabawy w wodzie :) Jak widzicie, albo raczej czytacie, naszą bohaterkę spotyka wiele różnych, fajnych przygód. Jest to książka stworzona dla dzieci rozpoczynających przygodę z czytaniem. Czcionka jest naprawdę duża, każde z opowiadań skupia się na jednej z tych literek, o których wspominałam, każde ma także wyróżnione wiele wyrazów zaczynających się na W, U oraz M. Same opowiadania są bardzo ciekawe, zabawne i z całą pewnością wciągają młodego czytelnika. Nikodem co prawda sam jeszcze nie czyta, ale za to śmiechu ma po pachy kiedy czytać mu tę książeczkę :) A jej wygląd? Nic tylko zachwalać! Twarda okładka, szyte śliskie strony, rewelacyjne, bardzo kolorowe i zabawne ilustracje. Do tego jeszcze ta duża czcionka, wyróżnienia w tekście. Moim zdaniem całość jest naprawdę ciekawa i zarówno ja jak i Nikodem nie możemy doczekać się następnych części, które będą opowiadały o kolejnych fajnych przygodach kury Adeli! Jak najbardziej polecam zarówno dla dzieci, które zaczynają same czytać, dla dzieci, które umieją już dobrze czytać jak i dla tych, które nie potrafią tego jeszcze wcale :)

Piękne opowiadanie dla dzieci oparte na prawdziwej historii. Jego bohaterem jest pies Dżok, czekający przez kilka miesięcy na jednym z krakowskich rond na swojego pana, który niestety zmarł. Historia pieska utkwiła w pamięci wielu mieszkańców Krakowa i Dżok doczekał się nawet swojego pomnika niedaleko Wawelu.

Przyjazne dla oka rysunki. Miłe dla ucha czytanki. Zwłaszcza tego młodocianego ucha. Z chęcią towarzyszy przygodom dzieci i ich wiernego psa. Wręcz dopomina się o następne opowiadanie. I gdyby nie ten namolny smrodek dydaktyczny, to byłoby super. Niestety, autorka nie oparła się pokusie, by pouczać małych i dużych. Czasami jest to jak najbardziej na miejscu, na przykład gdy odnosi się do zachowania dziecka podczas spotkania z nieznajomym psem, lecz niekiedy bywa to zwykłe trucie. Z tego względu jedynie mocna czwórka, bez zachwytów.

Bo sekrety bywają dobre ale i groźne. W dość przystępny, choć myślę wymagający pomocy rodzica, sposób, autorka przybliża dzieciom tematykę sekretów. Pokazuje sytuacje w których zachowanie tajemnicy nie jest dobrym posunięciem, nawet jeśli się to komuś obiecało.

Czytałem tę książkę razem z córką i obojgu bardzo nam się podobała. Była pełna ciekawostek, które wywoływały uśmiech i zdziwienie — nawet ja dowiedziałem się kilku rzeczy, o których wcześniej nie wiedziałem. Tekst jest prosty, ale mądry, a ilustracje przyciągają uwagę dziecka. Szkoda, że tak szybko się kończy, bo chętnie poczytalibyśmy więcej. Idealna na wspólne wieczory — do czytania, pytania i rozmów. Napewno przeczytamy całą serię.