Za obrazami w muzeum

Sięgacie czasem po przypadkowo wypatrzone książki, o których nigdy wcześniej nie słyszeliście❓ W erze Internetu i wszechobecnej reklamy z każdej strony zalewani jesteśmy rekomendacjami i poleceniami dotyczącymi poszczególnych produktów. Wśród nich również tymi dotyczącymi książek. Wydawnictwa promują nowości i podejmują współpracę z twórcami internetowymi. Lista nowości wydawniczych i popularnych książek, o których słyszeliśmy tyle dobrego, staje się tak długa, że brakuje czasu na te „przypadkowe" książki. A szkoda, bo niejednokrotnie są one niegorsze od tych głośnych i wychwalanych pozycji. Ostatnio postanowiłam spontanicznie sięgnąć po właśnie taką „przypadkową" książkę - wypatrzoną na wyprzedaży w Antykwariacie Grochowskim. „Tonąca Ruth" to bardzo oryginalna i ciekawa opowieść o losach dwóch kobiet: Amandy i jej siostrzenicy Ruth, która po śmierci matki przechodzi pod opiekę Amandy. Obie bohaterki to niezwykle ciekawe postacie wykreowane w bardzo nieszablonowy sposób. Powieści nie brakuje ciekawej fabuły. Historia jest pełna napięcia i bardzo angażująca, a autorka w pełni podołała zadaniu wytworzenia określonej atmosfery - bardzo osobliwej, nieco mrocznej i tajemniczej. „Tonąca Ruth" zachwyca również malowniczymi opisami przyrody, które stanowią istotne tło dla akcji powieści. Zarośnięta chaszczami, odludna wyspa, z każdej strony otoczona jeziorem idealnie wpasowuje się w klimat powieści. Podsumowując: książki takie jak ta przypominają mi o tym, że zapomniane i nieznane pozycje to niejednokrotnie świetne powieści, po które warto sięgać. Po więcej recenzji zapraszamy na nasz profil na Instagramie to.co.istotne https://www.instagram.com/to.co.istotne/

Akcja powieści toczy się od 1939 do 1993 roku. Główną bohaterką jest Sidda (odstręczająca wulgarnością), młoda reżyserka teatralna odnosząca sukcesy zawodowe. Pewnego dnia podczas wywiadu z dziennikarką, zbyt szczerze opowiedziała o swoich trudnych przeżyciach z dzieciństwa, o matce i jej problemach alkoholowych. Gdy matka Siddy (Vivi) usłyszała nagrany program, obraziła i zerwała kontakt. Po namyśle wysłała jej album zawierający największe pamiątki "Stowarzyszenia Ya-Ya", dokumentujący historię przyjaźni jej, Viviane, Necie, Teensy oraz Caro oraz ich rodzin. Album to barwny opis losów czterech zwariowanych przyjaciółek znad Zatoki Meksykańskiej, które próbują wytrwać w małżeństwie, macierzyństwie i cierpieniu, a oparcie odnajdują w przyjaźni... Sidda dzięki albumowi, poznaje bliżej swoją matkę i zaczyna ją bardziej rozumieć. W ciekawy sposób autorka przedstawiła konflikt między matką i córką, jego przyczyny i skutki, które wpłynęły na ich późniejsze decyzje, na kolejne pokolenia kobiet. Książka kipi od emocji, bardziej się nadaje dla czytelniczek niż czytelników. 20 lat temu oceniłam powieść na "6", podtrzymuję ocenę.

Druga część cyklu Dzieci Przemocy to kolejny etap w życiu Marthy – małżeństwo z Douglasem. Miała 19 lat i nadzieję, że zaraz za sformalizowanym związkiem, romantycznym, subtelnym kroczkiem zakradnie się miłość. Zamiast niej, z głośnym tupotem, boleśnie wbijającym się w świadomość, wkroczyły niechęć, rozczarowanie, znudzenie, a z czasem nienawiść do męża. Pojawienie się dziecka, którego nie chciała i próbowała początkowo usunąć, tylko pogłębiło ten stan. Czuła, że zatrzasnęła się w pułapce. Jej żelazny szkielet tworzyły normy społeczne, którym próbowała się podporządkować wbrew sobie, usypiając dawną, zbuntowaną Marthę na dnie świadomości. Próbowała zbagatelizować swoje potrzeby, zdeprecjonować własne pragnienia, przyłączając się do zgodnego chóru mężatek gloryfikujących życie u boku męża, radość posiadania rodziny i dzieci, satysfakcję z prowadzenia domu. I tylko od czasu do czasu, w odruchu desperacji, próbowała coś zmienić, odzyskać wolność, uwolnić się od koszmaru klasy społecznej i pokolenia, przerwać fatalizm dziedziczenia ról, by zaraz potem popaść w poczucie winy, zarzucając sobie egoizm. Szamotała się w tej klatce żony i matki, między lojalnością wobec społeczeństwa a lojalnością wobec zniewolonej osoby, której coraz większe cierpienie czuła w głębi duszy. Jeszcze wierzyła, że musi istnieć "kobieta łącząca w sobie pełną ciepła , pogodną kobiecość i macierzyństwo z czymś, co Martha określała mgliście, ale z zadowoleniem jako „człowieczeństwo”. Jej życiem rządziły cykle poczucia winy i buntu." Przyglądając się jej wewnętrznej, samotnej walce w bolesnym rozdwojeniu, rozumiałam jej bierność, unoszenie się "z prądem, dopóki coś się nie zdarzy, choć jeszcze nie wiedziała co. W końcu przyjdzie jakiś ratunek." Okazał się nim wybuch II wojny światowej, której konsekwencje zaczęły powoli być widoczne w polityce krajów kolonialnych, a zwłaszcza we wpływie komunizmu na świadomość społeczną. Czując oparcie w rewolucyjnych ideach socjalistycznych podjęła ostateczną decyzję, po której poczułam ogromną ulgę. Nawet przez moment w moim umyśle nie pojawiła się potępiającą ją myśl. A byłoby za co, gdyby nie skutecznie przekonujący kunszt pisarski autorki. Sugestywność szkicowanego obrazu kobiety zniewolonej, jaki nakreśliła autorka, wytrącił mi wszystkie argumenty. Nawet ten, że matka nie powinna porzucać dziecka. Nawet ten. http://naostrzuksiazki.pl/

Wspólne zasiadanie do obiadu to element życia rodzinnego, który sprzyja wymianie poglądów, pozwala pobyć razem i daje poczucie jedności. Rodzina opisana przez Anne Tyler z różnych okazji spotyka się w Restauracji dla samotnych, której właścicielem jest młodszy z synów Pearl Tull, aby razem zjeść obiad i każde takie spotkanie kończy się kłótnią. Żaden z zaplanowanych obiadów nie dotrwał do deseru, a najczęstszym powodem klęski spotkania była wspomniana Pearl, czyli despotyczna, obdarzona trudnym charakterem matka. To kobieta zgorzkniała i głośno wyrażająca swoje ciągłe rozczarowania wobec dorastających pociech. Powodem jej zachowania jest fakt, że mąż nagle ją opuścił i zostawił z trójką dzieci, kredytem i codziennymi troskami. Pearl boryka się więc z samotnym macierzyństwem, kłopotami finansowymi i obserwuje, jak dorastają jej dzieci. Każde z nich jest inne i każde zdobywa się na bunt wobec matki, wybierając drogę życiową nie całkiem zgodną z jej oczekiwaniami. Opowieść o rodzinie Tull rozpisana została na wiele głosów. Każdy członek tej familii przedstawia swoją wersję wydarzeń, obarczając winą za swoje niepowodzenia, czy błędy innych i wybielając samego siebie. Dowiemy się, dlaczego ojciec opuścił swoje dzieci, co kierowało Codym, najstarszym synem, że ożenił się z Ruth, dlaczego Ezra, najmłodszy, został kawalerem i nie poszedł do college'u i co kierowało jedyną córką Jenny że kilkukrotnie wychodziła za mąż. Wszyscy bohaterowie to postaci tragiczne i niepogodzone z życiem. Nawet jeśli odnoszą sukcesy to tego nie widzą. Autorka nie osądza i nie ocenia swoich bohaterów. Pozostawia to w gestii czytelnika. I nawet jeśli chcemy potępić postępowanie matki czy ojca to w rezultacie okaże się to wcale nie takie jednoznaczne i oczywiste. Świetna opowieść o życiu w zwykłej rodzinie, gdzie buzują emocje, toczą się dramaty, przytrafiają radości. I gdzie miłość do brata, siostry, czy rodziców nie jest sprawą prostą i bezdyskusyjną. Jeśli lubicie powieści psychologiczno- obyczajowe to polecam zjeść "Obiad w restauracji dla samotnych".

Najsłynniejsza powieść bestsellerowej amerykańskiej pisarki Anne Tyler, wyróżniona Nagrodą Pulitzera. Wg. wydawcy jest to "mistrzowska proza – zarazem prosta i wyrafinowana, liryczna i dowcipna, ciepła i przenikliwa. Barwny obraz małżeńskich oczekiwań i niepowodzeń, rodzinnych burz i miłości odradzającej się po wielu latach wspólnego życia, nie zawsze usłanego różami." Chyba czytałam inną powieść, bo "Lekcje oddychania" wydały mi się przeraźliwie nudne, rozwleczone, infantylne, schematyczne do bólu. Ciekawa była tylko różnica między sposobem postrzegania tej samej sytuacji przez męża i przez żonę. Dialogi dziwne, fabuła niewidzialna. 20 lat temu powieść mi się podobała, teraz nieszczególnie, zatem gdzieś pośrodku ocena 6/10.

Proza życia w bardzo błyskotliwym wydaniu. Rzeczywistość nie jest czarno-biała i Larry McMurty doskonale przedstawia to w swojej książce. Charakterna Aurora Greenway lubi mieć rację i stawiać na swoim. To doprowadza do białej gorączki nie tylko jej licznych adoratorów ale też córkę, zięcia czy gosposię. Jej egocentryzm wzbudza złość ale jest też fascynujący. Wielbiciele starają się sprostać wymaganiom Aurory lecz często wygląda to jak próby przebicia głową muru. Pokorniejsza, córka, chciałaby trochę uwolnić się spod matczynych skrzydeł lecz utrudniają jej to poranne telefony rodzicielki. Siła tej powieści tkwi w dialogach, w zabawnych sytuacjach rodzinnych ale też w małych i większych dramatach, jakie niesie bohaterom życie. Bardzo dobra lektura, lekka a za razem chwytająca za serce.

Niskie oceny. Dziwne.. Może faktycznie nie jest to kryminał, bardziej wielowątkowa opowieść. Każda z postaci mogłaby być pomysłem na oddzielną książkę. Zawiłe losy bohaterów splatają się i historie "kryminalne" znajdują wyjaśnienie, a te "niekryminalne" pozostają do dopowiedzenia przez nas. Mimo zawiłości wątków, książkę czyta się super. To pierwsza książka tej autorki, którą czytam, ale już sięgam po kolejną... I się zawiodłam bo "za obrazami w muzeum" kompletnie mnie nie wciąga, po przeczytaniu 50 stron porzuciłam ją i chyba do niej nie wrócę

ŁODZIE POD PRĄD Richard Russo to pisarz wyspecjalizowany w portretowaniu małomiasteczkowej Ameryki, położonej z dala od wielkich metropolii, słynnej Drogi 66 i szlaków turystycznych. Że amerykańska prowincja jest interesująca literacko, wiadomo nie od dziś - w tym przypadku urodzony na wschodnim wybrzeżu Russo zaprasza do stanu Maine, nad rzekę Knox. Trzeba odnotować także jego związki z filmem - zwłaszcza, że telewizyjna ekranizacja "Empire Falls" odniosła spory sukces (2 nagrody Emmy i tyleż Złotych Globów w samych kluczowych kategoriach), a ekranizacja jego wcześniejszej powieści "Naiwniak" przyniosła nominację do Oscara Paulowi Newmanowi. Newman zresztą zagrał i współprodukował "Empire Falls". To pozornie nieatrakcyjny portret zbiorowości mieszkańców podupadłego miasteczka, którego byt jest uzależniony od miejscowej potentatki, a ta właśnie rozważa sprzedaż największego zakładu produkcyjnego w okolicy, od lat nieczynnego. Zbiorowość stopniowo odsłania swoją złożoną strukturę. W centrum opowieści pozostaje Miles Roby, wrażliwiec - nieudacznik, aktualnie w trakcie rozwodu, od lat prowadzący - nie całkiem z własnej woli - podupadający grill-bar. Wokół Milesa i jego baru orbituje kilkanaście postaci, tworzących zasadniczy zrąb małomiasteczkowej społeczności. Osobowości każdej z nich określone są wyrazistą kreską, na mocnych charakterystycznych cechach, ale nie tłumi to subtelności, bo wszystkie portrety są ciepło zniuansowane, nierzadko na drodze retrospekcji sięgających kilkadziesiąt lat wstecz. Wzajemne sympatie i antypatie wywodzą się bowiem z głębokiej przeszłości, a dawne wydarzenia zaskakująco dla samych bohaterów rzutują na obecną sieć wzajemnych powiązań. Dotyczy to zwłaszcza Milesa, dla którego wspomnienie tajemniczego romansu matki z czasów, gdy był dziewięcioletnim dzieckiem, okaże się kluczem do całego życia (odkrytym dzięki starej fotografii). Miles, z natury skłonny do dzielenia włosa na czworo, kompulsywnie rozpamiętuje własną i cudzą przeszłość, w myśl unoszącego się nad Empire Falls słynnego cytatu z Fitzgeralda: "Tak oto dążymy naprzód, kierując łodzie pod prąd, który nieustannie znosi nas w przeszłość". Dopiero zrozumienie tamtej historii pozwoli mu zrozumieć siebie. I jakkolwiek z daleka śmierdzi to banałem, w prozie Russo wypada autentycznie i nienaiwnie. Dzięki meandrom fabuły i licznym dygresjom mamy okazję przyjrzeć się ciepło sportretowanym mieszkańcom Empire Falls. O dziwo niejeden z nich może budzić mniejszą lub większą irytację, ale serdeczność autora pozwala zrozumieć nawet postać tak pogubioną jak prawie-była żona Milesa - Janice, jak skrajnie nieodpowiedzialny ojciec głównego bohatera - Max, wreszcie - jak makiaweliczna właścicielka większości miasteczka, pani Francine Withing. Szczególne miejsc zajmuje też 16-letnia córka Milesa, Trick, której przenikliwe spojrzenie na dorosłych ujawnia więcej, niżby sobie życzyli. Russo jest bacznym obserwatorem, i w wielu z dziesiątek scen i scenek jego powieści, w emocjach i przeżyciach gromadki jego bohaterów, można się przejrzeć jak w lustrze. Być może nie wszystkie te historie są równie istotne dla fabuły i pisarz ostatecznie nie uniknął pewnego przeładowania, ale przecież niemal każdy detal w tej układance ludzkich osobowości ma swój ciężar. Pod serdeczną, miejscami trochę ironiczną wizją Richarda Russo kryje się wiele melancholii i cierpienia. Jest to w końcu historia niewybaczonej krzywdy, nieodwzajemnionych uczuć, niezrealizowanych marzeń, zawiedzionych nadziei. Bohaterowie czują się wolni jedynie poza Empire Falls, a konkretnie w pewnym letniskowym ośrodku nad oceanem (z wyjątkiem Maxa - ten wyjeżdża jak najdalej się da). To tam przeżywa najszczęśliwsze chwile Grace Roby, i to tam jej syn Miles będzie po latach odbudowywał zdruzgotaną osobowość swojej córki. Bo też i on sam tylko poza Empire Falls jest czuje się szczęśliwy, choć nie potrafi zeń wyjechać na stałe. Russo swoją zniuansowaną powieścią złożył hołd nieco zapomnianej małomiasteczkowej Ameryce, ale też udało mu się spleść go z opowieścią o akceptacji życia - nie w żadnym hurraoptymistycznym ujęciu, ale raczej pomimo wszystko. Idealne wyważenie melancholii i humoru - trochę w stylu obyczajowych powieści Larry'ego McMurtry'ego - sprawiło, że uniknął pułapki przesłodzenia tematu i ostatecznie przyniosło mu nagrodę Pulitzera (na pobitym polu zostawił wówczas Jonathana Franzena i jego "Korekty", co z perspektywy czasu i świadomości znaczenia tej ostatniej powieści wydaje się, przy całej sympatii dla bohaterów Russo, werdyktem dyskusyjnym). ___ www.ZaOkladkiPlotem.pl | Rzetelne recenzje od 2011 r.

Kontynuuję poszukiwania skandynawskiego romansu, troszkę na chybił trafił wyciągam kolejne książki z bibliotecznych półek, kierując się tytułem, okładką... Tym razem trafiłam na ubraną w kwiaty powieść " Anna, Hanna i Johanna ". Anna.... Dojrzała kobieta, samotna, matka dwóch córek. Opiekuje się swoimi zniedołężniałymi rodzicami. Matkę odwiedza w szpitalu, ojca w domu. Jest dla obojga szorstka, szczególnie dla ojca. Nie znosi jego niedomagań wynikających z wieku, nie bardzo nawet stara się je zrozumieć. Troszkę więcej względów okazuje matce, próbuje z nią nawiązać kontakt, ale to nie możliwe, gdyż Johanna nie mówi i żyje we własnym świecie wspomnień. Ta sytuacja staje się bodźcem do poszukiwania śladów rodzinnej historii, a ta skupia się głównie dookoła losów kobiet. Okazuje się, ze Anna niewiele wie, niemal nic, o życiu swojej matki Johanny, a jeszcze mniej o życiu swojej babci Hanny. Hanna to niezwykła kobieta. Kiedy miała trzynaście lat straciła niemal wszystko, chyba wszystko co najważniejsze w życiu młodej dziewczyny. Godność, szacunek, beztroskę, radość, dzieciństwo... W zamian dostała upokorzenie, strach, wykluczenie i syna. Jednak pewnego dnia jej los się odmienia. Jak za sprawą czarów na jej drodze staje mężczyzna, co prawda nie książę, ale młynarz... Od tej pory Hanna może nosić na głowie chustę jak wszystkie mężatki we wsi. Johanna, najmłodsze dziecko Hanny, jedyna córka, wychowana w sumie przez ojca. Matka była dla niej jakimś reliktem poprzedniej epoki.Obiektem jej bezlitosnych kpin. Nie opowiada o niej nikomu, nawet swojej córce i wnuczkom. Kiedy Anna znajduje rodzinne albumy, odtwarza rodzinne historie, odnajduje skrywane przez lata sekrety znajduje samą siebie. Okazuje się, że uciekając od siebie samej, właśnie się odnalazła. " Anna, Hanna i Johanna " autorstwa Marianne Fredriksson to bardzo ciepła opowieść o trzech pokoleniach kobiet. Książka pięknie maluje ich portrety. Choć próżno szukać w niej romansu :) polecam :) recenzja napisana w związku z wyzwaniem : http://rudymspojrzeniemnaswiat.blogspot.com/2014/11/czytamy-literature-skandynawska-i.html zapraszam do przeczytania recenzji innych książek na moim blogu : http://marynistka.blogspot.com/

Książka o trudach rodzicielstwa, w szczególności o trudach macierzyństwa. Ile nasze dzieci dostają w prezencie w genach a ile zależy od wychowania? Ile zachowań wyniesionych z domu rodzinnego powielamy w rodzinach, które zakładamy? Ta powieść daje szansę na takie przemyślenia. Tematyka trudna, ale pięknie podana.

Świetna książka. WASP amerykański korpus pilotek z czasów II wojny światowej do którego dostają się siostry z polskiej rodziny Jurdabralińskich (fantazja amerykańskiej autorki nawet polski czytelnik łamie język) i ich historia przez kolejne pokolenia. Bardzo ciekawie poprowadzona opowieść, od której trudno się oderwać. Bardzo polecam.

O dorastaniu w bazie wojskowej. Ta książka jest bardzo długa i w związku z tym porusza niesamowicie dużo tematów, być może aż za dużo. No bo mamy tu kompleks wojskowego, który nigdy nie miał możliwości wykazać się w boju, mamy ludzi pielęgnujących własną etniczność i mierzących się ze związaną z tym dyskryminacją i szkodliwymi stereotypami, są dzieci molestowane seksualnie, dzieci zaniedbane fizycznie i emocjonalnie, dzieci niekochane i dowartościowujące się cudzym kosztem, dzieci mierzące się ze zbyt wygórowanymi oczekiwaniami rodziców i rodziców nie umiejących się pogodzić ze sposobem życia dorosłych już dzieci. Jest konflikt pomiędzy posłuszeństwem wobec dowódców a potrzebą bycia w zgodzie z własnym sumieniem, jest mierzenie się z traumami (w tym traumami powojennymi), jest zazdrość pomiędzy małżonkami. A w tle tego wszystkiego jest jeszcze zimna wojna i radziecko-amerykański wyścig na Księżyc. Słowem - tu jest wszystko, i widać, że autorka zebrała do książki mnóstwo materiału i bardzo dokładnie przemyślała jej konstrukcję. A jednak mam wrażenie, że niektóre elementy są nadmiernie rozbudowane zupełnie bez potrzeby, a inne, które prosiłyby się o większe pogłębienie, potraktowano trochę po łebkach. W efekcie pierwsze 200-300 stron strasznie się wlecze, a z kolei końcówka pędzi zbyt szybko.

Książkę wybrałam przypadkowo w bibliotece. Moje pierwsze spotkanie z literaturą skandynawską. Historie bardzo wciągające, opisy pozwoliły mi wniknąć w świat bohaterów, chociaż początkowo była dla mnie chaotyczna i trudna do śledzenia z powodu mnogości postaci i zmian czasu. Interesujące tło historyczne.

Jest to jedna z tych sag rodzinnych, w których akcja tak naprawdę nie zmierza do jakiegoś konkretnego finału – przedstawia po prostu historię kilku pokoleń, bez szczególnie emocjonujących zagadek. Jednym może się to podobać, innym nie. Ja akurat takie powieści lubię, jednak co do tej mam kilka „ale”. Jak to z sagami bywa, bohaterów jest wielu i nieraz mogą się mylić, ale bardziej przeszkadzało mi kilka nieścisłości – nie wiem, czy to autorka popełniła kilka błędów, czy nieprecyzyjnie się wyraziła w tych akurat fragmentach, czy w końcu ja czegoś nie zrozumiałam, ale wrażenia nie były najlepsze; dla przykładu: skoro kogoś wydalono z uczelni, to jak kilka stron później można mówić o tym, że obronił dyplom? Chyba że coś mi umknęło. Bardzo ciekawiły mnie dzieje reprezentantki ostatniego pokolenia opisywanej rodziny, jednak z pewnym rozczarowaniem przyznam, że zdecydowanie lepiej czytało się początek powieści. Domyślam się, że autorka starała się zmienić styl, by oddać ducha czasów, w których przyszło żyć najmłodszej z bohaterek, ale jak dla mnie narracja zrobiła się w tym miejscu zbyt fragmentaryczna i chaotyczna. Brakło mi opisu życia Gioi w komunie, gdy opuściła dom rodzinny, by zaangażować się w działalność skrajnie lewicową. Fakt, że ta końcówka sagi była potraktowana po macoszemu mocno nadszarpnął moją ocenę.

Nadrabianie zaległości trwa i wreszcie przeczytałam „Amerykańskie apetyty” Joyce Carol Oates. Na pewno nie jest to jedna z najlepszych powieści pisarki, ale i tak lektura mnie usatysfakcjonowała. Małżeństwo Glynnis i Iana, autorki poczytanych poradników i naukowca, wydaje się idealne i bezproblemowe. Mąż i żona spotykają się ze znajomymi, chodzą na przyjęcia, wystawy, lubią swoje pięknie urządzone mieszkanie, w którym delektują się potrawami przygotowanymi przez panią domu. Są typowym przykładem Amerykanów z klasy średniej, którzy cieszą się życiem. W pewnym momencie wydarza się coś, co sprawia, że american dream pryska jak bańka mydlana. Ian zostaje oskarżony o morderstwo i wtedy dopiero sprawy zaczynają się komplikować. Okazuje się, że piękne życie wcale nie było tak idealne jak mogło się początkowo wydawać. Spod maski uprzejmości, politycznej poprawności i samozadowolenia zaczynają wyłaniać się demony obojętności, dwulicowości i fałszu. Całość czyta się z napięciem, zwłaszcza od momentu, w którym dochodzi do konfliktów. Czy Ian zostanie skazany? I czy faktycznie jest winien? Na odpowiedzi trzeba poczekać, ale to nie wątek kryminalny jest tu najważniejszy. Najistotniejsze są relacje między ludźmi, którzy żyją w zakłamaniu. Autorka bezwzględnie obnaża konsumpcjonizm, intelektualną pustkę i materializm bohaterów. Jeśli znacie film „American Beauty” Sama Mendesa i spodobał Wam się jego satyryczny, ironiczny charakter, to niebanalna powieść Oates również powinna przypaść do gustu. Polecam szczerze także ze względu na mistrzowski styl.

8,5/10. Miałem ochotę wrócić do Norwegii, ale nie spodziewałem się aż tak dobrej i mocnej powieści. XIX wiek, surowy, nordycki klimat i jedna z najbardziej charakternych postaci kobiecych w historii literatury. Bo Dina nie była jednoznacznie zła, była dzika, nieokiełznana, pierwotna i destrukcyjna, nie miała moralnych dylematów i wyrzutów sumienia. Ale potrafiła być też czuła, ogarniała gospodarstwo, nie bała się odpowiedzialności i podejmowania decyzji. Mocny wątek nawiedzających duchów, ale nie było wyjaśnione czy to schizofrenia czy jakieś zaburzenia psychiczne. Być może to taki element nordyckiego folkloru, ale wniósł ten wątek trochę realizmu magicznego. Warto zwrócić uwagę na relację bohaterki z mężczyznami, miała niezwykle silne oddziaływanie, w zasadzie to używała mężczyzn do swoich celów i porzucała jak było jej wygodnie. To odwrócenie ról jest bardzo odświeżające. W powieści nie było sentymentalizmu ani moralnej jednoznaczności, za to pisarka wykazała się dużą konsekwencją w budowanie psychologii postaci. Końcówka również była świetnie skonstruowana, niejednoznaczna, dała pole do interpretacji. Powieść długa, ale szybko się czytało i nie nudziłem się ani trochę. Warto przenieść się do tej XIX wiecznej Norwegii.

Miła książeczka o czytaniu , jak królowa Elżbieta wpadła w pęd czytania , w zasadzie wszystkiego i prawie cały czas, to tam jak ja obecnie🤣💜ponownie, tak jak ja za dawnych dobrych czasów w życiu. Teraz słucjam i czytam tak dużo i całg czas, aby nie myśleć o samotności.

Opowieść o nałogu ery dobrobytu, a właściwie o tym, co po sobie pozostawił. Nieważne, czego dotyczy, każde uzależnienie oddala swoją ofiarę od najbliższych, potrafi w niej wzbudzić wstyd, nienawiść i obrzydzenie do samej siebie, pochłania coraz więcej czasu, aż w końcu nie pozostaje go już na prawdziwe życie. Napisane z werwą i gorzkim, sarkastycznym dowcipem, a przede wszystkim mądre bez nachalnego moralizatorstwa.

Kate Atkinson posiada umiejętność snucia ciekawych opowieści i kreowania pełnokrwistych bohaterów. W pewnym momencie nieważna staje się intryga, ważni są bohaterowie , ich życie i losy. Intryga dzieje się niejako obok. Pisarce mistrzowsko udaje się łączyć porozrzucane dość chaotycznie wątki i ostatecznie otrzymujemy całkiem niezły kryminał z dobrą podbudową obyczajową. Lubię takie książki. Nie jest to jednak powieść dla tych, którym intryga w powieści kryminalnej zdaje się być najistotniejsza...

Zapiski z pamiętnika angielki , która nie do końca może pogodzić się z tym, że na jej torcie pierwszą cyfrą jest szóstka, a nie piątka. Podczas czytania można się pośmiać jak i wzruszyć. Tę książkę mogę wrzucić do worka "czytadełko", ponieważ jest to dobry "odmóżdżacz" pomiędzy ciężkimi lekturami.