Za drzwiami

"Czarna Księga Sekretów" F.E.Higgins, to pozycja oryginalna, żeby nie powiedzieć dziwaczna... Autorka opisuje w niej losy Ludlowa Fitcha, który ucieka od okrutnych rodziców i trafia do górskiej wioski Pagus Parvus. Tam poznaje Joe Zabbidou właściciela lombardu zajmującego się także skupowaniem od ludzi ich tajemnic. Wszystkie tajemnice zapisuje w Czarnej Księdze Sekretetów, która w przyszłości ma trafić pod opiekę Ludlowa. Zacznę od tego, co najpiękniejsze, czyli od klimatu. Cała książka nasycona jest mrocznym nastrojem na pograniczu fantasy, baśni a nawet... horroru. Już na pierwszych stronach znajdziemy dość makabryczne opisy przemocy, które rodzice stosowali wobec Ludlowa. Całość opisana bardzo konkretnie i prosto, jakby książka miała być przeznaczona dla dzieci. Nic bardziej mylnego. Moim zdaniem jest to pozycja dla wszystkich, którzy cenią sobie dzieła oryginalne i lekkie. Całość czyta się niezwykle szybko. Już pierwsze strony zachęcają aby zobaczyć co będzie dalej. Opisy działają na wyobraźnię a całość ma jedynie 250 stron. Wszystko to sprawia, że książę można dosłownie połknąć jak pelikan. Jeśli ktoś lubi książki nastrojowe, dziwaczne, z szybką narracją to jest szansa, że się spodoba🙂 A komu tą książkę odradzam? Przede wszystkim osobom, które nie lubią fantastyki, mrocznych, niekiedy ohydnych opisów i baśni. Na okładce jest napisane "Pochwycić cie w swoje szpony". No mnie pochwyciła, dlatego daję 8/10

Jakub budzi się na polu. Nie pamięta niczego poza swoim imieniem. Nagle przychodzi po niego mężczyzna, Wergiliusz, aby zaprowadzić go do miasta, gdzie przebywa wiele dzieci w podobnym wieku. Tak jak Jakub niczego nie pamiętają, ale posłusznie wykonują powierzone im zadania. Ich jedyną rozrywką jest zabawa w przypominanie, której oddają się codziennie wieczorem. Jakub nie odnajduje się w szarym, pozbawionym nadziei mieście. Nie podobają mu się panujące zasady ani praca, jaką ma wykonywać. Buntuje się i próbuje odkryć, o co w tym wszystkim chodzi. I czy jest jakaś droga ucieczki? Lektura skierowana jest dla dzieci w wieku od około dziewięciu lat. Mimo to jest dość mroczna i tajemnicza. Przedstawiony świat jest smutny i bez nadziei, co w literaturze dziecięcej jest raczej rzadkie. Fabuła nie jest zbyt skomplikowana, przynajmniej dla dorosłego czytelnika, lecz niewątpliwie zmusza do refleksji. Czy warto wszystko pamiętać? Może lepiej pewne rzeczy zapomnieć? Warto walczyć o marzenia? Jak żyć, by niczego nie żałować? Więcej nie napiszę, bo za bardzo bym zaspojlerowała. Zdradzę tylko, że warto przeczytać tę książkę. Myślę, że i wielu dorosłym przypadnie do gustu.

Książka opisuje przygody czternastoletniego Matta. Matthew Freeman po stracie rodziców zamieszkał z ciotką i jej chłopakiem których w ogóle nie znał. Po nieudanej kradzieży w której został ciężko ranny ochroniarz hurtowni chłopak zgodził się wziąć udział w projekcie NIWA. Od czasu kiedy Matt został przydzielony do pani Deveril jego życie całkiem się zmienia. Książka jest ciekawa i wciągająca a przygody Matta NIE Z TEJ ZIEMI.

To druga część kruczych wrót lecz tym razem Matt przenosi się do Peru aby zapobiec otwarciu kolejnych wrót. Spotyka tam kolejnego strażnika Pedra. Oboje potrafią porozumiewać się tylko w snach. Czy uda im się powstrzymać Salamandę i nie dopuścić do otwarcia wrót? Polecam serdecznie :)

„Wykreślone imię” to intrygująca i trzymająca w napięciu powieść, która skutecznie łączy elementy horroru psychologicznego, powieści o dorastaniu i studium rodziny w kryzysie. To historia o tym, jak przeszłość potrafi nawiedzać, jak skomplikowane mogą być ludzkie relacje i jak cienka bywa granica między zabawą a koszmarem. Mimo drobnych niedociągnięć, książka oferuje wciągającą fabułę, dobrze nakreślone postaci i niepokojącą atmosferę. To zdecydowanie pozycja warta uwagi dla miłośników mrocznych historii, które zmuszają do myślenia i zacierają granice między tym, co realne, a tym, co tylko nam się wydaje. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/wykreslone-imie-lassiter-rhiannon-recenzja/

Pozycja bardo przytulna. Nie jestem grupą docelowa, ale bawiłam się bardzo dobrze czytając przygody Normana. Przenosi nas w inny bardziej beztroski świat. Autor pisze w bardzo przystępny sposób i nawet po latach od jej wydawania starzeje się z godnością i z przyjemnością można oddać się lekturze.

Zaczyna się świetnie, mamy niewielką wioskę, w której żyje dziewczynka Maddy z dziwnym znamieniem na dłoni w kształcie runy. Tylko ona widzi gobliny i tylko ona może powstrzymywać ich psoty, za co zawsze dostaje bury od mieszkańców, którzy wszelkie niepowodzenia we wsi zrzucają na dziwaczkę Maddy. Któregoś lata przejeżdżający przez wieś jednooki wędrowiec dostrzega znamię Maddy i zaczyna się wprowadzanie małej w świat run i zjawisk poza znanym jej światem. No i mogło być tak pięknie - ale niestety potem to my dostajemy nordycki bełkot mitologiczny :P - tego nie da się strawić dla przeciętnego czytelnika i to nie jest ta Harris jaką znacie z innych książek.

Co by było, gdyby Percy Jackson był dziewczynką… Choć Kroniki Kronosa mają trochę inny klimat – głównie przez styl autorki: lekki i dowcipny, który po prostu trafił w moje gusta. Ot, młodzieżowa opowieść o ratowaniu świata przez trzynastolatki, przyprawiona grecką mitologią, intrygą o przejęcie władzy oraz przede wszystkim sympatycznymi bohaterami, którzy przez styl autorki mogą wydawać się przerysowani, ale jednocześnie jest w tym coś autentycznego. Szczególnie Charlotte zapadła mi w pamięć i wzbudza największą sympatię. Trochę cyniczna, ale i też po dziecięcemu naiwna i niewinna. No i przede wszystkim to trochę taki lep na kłopoty… ale bez tego nie byłoby ciekawie! To pozycja, która ma bawić, czytając po prostu ma się miło spędzić czas. Choć tak jak Percy Jackson raczej nie zostanie ze mną na długo, to pewnie wrócę od czasu do czasu, aby się odprężyć.

Ciekawy thriller-horror, może dla starszej młodzieży, ze względu na pewne opisy brutalnych scen. Autor ciekawie wykreował świat i co się z nim stało. Samą książkę dobrze i lekko się czytało. Kibicowałem głównym bohaterom, aby im się udało. I razem z nimi przeżywałem ciężkie chwile. Nawet czasami sam się zastanawiałem jak bym ja zareagował gdy miałem te 10 lat. Czy bym sam przeżył?

Nie bez kozery powiadają, że najlepsze książki dla dzieci piszą Brytyjczycy. Dom na krańcu czasu napisała właśnie Brytyjka Jeanette Winterson, znana jako autorka znakomitej „dorosłej” literatury. I godnie podtrzymuje ona prymat swej nacji w tej dziedzinie. Tak sprawna literacko pisarka jak autorka „Kamiennych bogów” zręcznie tasuje znane schematy z literatury dla dzieci ( sympatyczna udręczona sierota, przepowiednia, której ta sierota jest przedmiotem, walka dobra ze złem) i wprowadza wątki science fiction, przemycając również samą science. Winterson uroczo częstuje czytelnika podstawowymi elementami fizyki kwantowej w zręcznej próbie zainteresowania ją najmłodszych. Bardzo dobrze wybrany cel: wszak wiadomo, że wielu słynnych naukowców swoje pasje zaczynało od czytania w młodości SF. Ta literatura po prostu działa na wyobraźnię.

Dobra – podobał mi się pomysł, że główny bohater nie ma imienia – mówią na niego Chłopiec, podoba mi się uzasadnienie, dlaczego magik Walerian jest świnią i taki pzostaje do końca. Postaci są niejednoznaczne i ciekawe. A najbardziej podoba mi się to, że czas między świetami Bożego Narodzenia a Nowym Rokiem nazwany został czasem martwych dni – to by się zgadzało. Akurat wtedy przeczyałam tę książkę – przyjemna lektura

Czytałam "Prędkość Mroku" w dzieciństwie, kiedy miałam około 10 lat. Ostatnio po latach postanowiłam zajrzeć ponownie do książki, która wyryła mi się w pamięci. Minęło tyle lat, a ja nie zapomniałam, bo trudno zapomnieć taką historię. Dzisiaj z perspektywy dorosłego spojrzałam na to inaczej, nie jest to książka dla dzieci. To książka dla wszystkich, którzy chcą wynieść z czytania coś więcej. Poznajemy w powieści niezwykle złożony charakter, jakim jest Ernst Eckmann. Jest to uosobienie zranionej, chorej od samotności duszy, która nie umie zaznać spokoju. Kto o zdrowych zmysłach zamknąłby ludzi w małej, szklanej kopułce i nie miał przy tym żadnych wyrzutów sumienia? Zadziwiająca jest złożoność jego emocji, psychiki, które tworzą konflikty, a przy tym składają się w spójną całość człowiek odepchniętego od społeczeństwa, który patrzył zawsze na cudze szczęście z boku. Człowieka, który chciał mieć syna, chciał zaznać miłości i nie zawahał się przed niczym, aby osiągnąć swoje cele. Powieść traktuje o samotności. Samotny Ernst wychowuje samotnego Chrisa, który stracił wszystkich bliskich, którzy teraz samotni, odcięci od świata mieszkają w miniaturowym mieście. Każdy za kimś tęskni, każdy rozpaczliwie próbuje walczyć z losem. Bo czyż Chris nie próbował? Czyż nie poświęcił życia, by zawrócić pocisk do lufy? Jego walka z wiatrakami i nieszczęście pokazują, jaki nikły wpływ mamy na niektóre wydarzenia naszego życia. Jacy tak naprawdę jesteśmy mali wobec świata, który nas otacza. Powiedziałam, że nie jest to książka dla dzieci. Wydaje mi się, że każdy w pewnym wieku powinien po nią sięgnąć, bo budzi ona refleksje. Co jest naprawdę ważne w życiu? Jaki jest sens naszego przebywania tu, kiedy wszystko może jednego skruszyć się jak szklana kopułka? Czytając nasuwało się mnóstwo pytań, często bez odpowiedzi. Może nigdy nie poznam tych odpowiedzi, jednak warto czasem zadać sobie trud pomyślenia, ułożenia w głowie. Całe nasze życie to ostatecznie walka z wiatrakami, taka sama, jaką toczył Chris.

Sławny Mag miał na sobie czarną pelerynę oraz zielony kapelusz z sokolimi piórami. Jego toga przypominała raczej uczonego, a kapelusz wędrowca, który połowę swego życia spędził pod gołym niebem. .... Amos stał przed nim jak wryty i nie był już zdolny do niczego innego, poza wpatrywaniem się w jego oczy. Były jak czysty niebieski ogień i jednocześnie jak lustro, w którym same zdawały się ulegać zwielokrotnieniu. Im dłużej Amos gapił się w oczy Fausta, tym bardziej oślepiający i palący stawał się ich błękit, tym więcej płonących oczu patrzyło na niego równocześnie zewsząd. Z sufitu, ze wszystkich ścian, nawet z ziemi. .... :) magia książek :) Pierwsza część dwutomowej powieści, w której czasy późnego średniowiecza odżywają na nowo, a fantastyka w fascynujący sposób łączy się z historią...

Dość mroczna i przygnębiająca opowieść o młodym bohaterze na którego barkach spoczywa ciężar rodzinnej tragedii. Książka może być zbyt dołująca dla młodszych czytelników. Spodobał mi się świat swtorzony przez autorkę, w którym dobro i zło się przeplatają.

Książka została wydana w 2007r. a ja dopiero po 18 latach ją przeczytałem. Powiem szczerze, że byłem zaskoczony tym, że autor w kilku słowach dał rade napisać książkę tak, żeby była krótka i prosta. Chociaż osobiście uważam, że książka z całą pewnością nie jest dla dzieci, bo znajduje się w niej przemoc i uśmiercanie postaci. To mogę ją z czystym sumieniem polecić młodemu lub młodej osobie przechodzącej w stan nastolatka/ki. Ale również jestem rozczarowany tym, że wydawnictwo Amber nie wydało kolejnych książek, a myślę, że byłoby warto wydać już całą serie Skulduggery Pleasant skoro ktoś podjął się wydania pierwszego i drugiego tomu. Mogę jeszcze pod sam koniec dodać, że przełożenie książki na język polski oraz "korekta" wyszły źle, gdyż niektóre imiona lub nazwy miejsc nazywane są po angielsku, tak np. imiona/ksywki niektórych postać są pisane po polsku.

http://wswiecieliter.blogspot.com/2013/12/001-w-lustrze-snow-catherine-webb.html W lustrze snów to debiut Catherine Webb, która miała tylko czternaście lat, kiedy ukończyła książkę. Jest to jedna z tych powieści, do których wracam zawsze z uśmiechem na twarzy i do których zawsze wracać będę. Pani Webb jest również autorką serii o Mattew Swifcie, ale to właśnie seria o Laenanie Latawcu podbiła moje serce dawno temu i nigdy o niej nie zapomnę (broda na polskiej okładce może i poprawnie sugeruje jego wiek, chociaż Laenan jest przystojnym magiem o wyglądzie trzydziestolatka). Kiedy zapadasz w sen nie jesteś już na Ziemi. Twoja dusza ulatuje daleko i stajesz się Śniącym gdzieś tam, w innym świecie, gdzie wszystko co kiedykolwiek komukolwiek się wyśniło jest rzeczywistością. Te dwa światy - nasza Ziemia oraz świat Królestw Koszmaru, Snów i Otchłani są ze sobą nierozerwalnie złączone. Tylko, że my nie zdajemy sobie z tego sprawy. "Kiedy wielcy magowie stworzyli w Otchłani piękne iluzje i po raz pierwszy zwrócili swoją uwagę ku Ziemi, tak samo umysły ziemskich istot poszybowały ku gwiazdom. My wpływamy na nich. Oni na nas. Jesteśmy ze sobą związani tak mocno, że równie dobrze moglibyśmy być jednością." Laenan Latawiec to bohater Niebieści żyjący w jednym ze skrajnych królestw z dala od stolicy pełnej intryg, pracy i nowych spisków. Niestety, spokój w jego małym królestwie, Burzowej Rubieży nie trwa długo. Po ostatniej wojnie między Królestwem Koszmaru, a Królestwem Snów nie zostało ani śladu, jednak Latawiec wciąż jest postrzegany jak osoba z legend... A szykują się zmiany. Nowym królem Niebieści ma zostać Talsin, młody książę którego stosunki z niezwykle podstępną kobietą - Lisaną rzucają cień na przyszłość Królestwa Snów. Latawiec musi udać się do Niebieści - po raz pierwszy od stu lat - i po raz kolejny zanurzyć się w świat pałacowych spisków, na które wcale nie ma ochoty i po raz kolejny uratować świat. Ale nie wszystko jest dokładnie takie, jak nam się wydaje... Jaką rolę w tym wszystkim odegramy my - Śniący? "- Wiesz, te imprezy zazwyczaj ciągną się do drugiej rano - powiedziałem jej, kiedy ruszyliśmy w strunę masywnego stołu, na którym piętrzyło się jedzenie. - Nigdy nie zostajesz do końca? - A skąd. Przy takich okazjach wychodzę pierwszy, za co wszyscy chyba są mi wdzięczni. Będą mieli szansę pospiskować, nie obawiając się, że podsłucha ich wielki mag, który może mieć jakiś związek z rzekomo istniejącą siatką szpiegów, choć równie dobrze może jej nie mieć." *** W Lustrze snów jest książką, którą czytałam po raz pierwszy w wieku lat 12 czy 13 i już wtedy świat Niebieści mnie zachwycił - teraz, czytając ją po raz kolejny nie jest inaczej. Po prostu uwielbiam styl pisania Catherie Webb. Książka nie jest naiwna albo nieprzemyślana. Wręcz przeciwnie, 14-letnia dziewczyna pisze na poziomie osoby dorosłej. Akcja rozwija się szybko, a piękne opisy: krain, ludzi, światów zachwycają. Sam pomysł jest oryginalny, chociaż akcję powieści można by osadzić w jakimkolwiek świecie fantasy. Fakt, że wszystko dzieje się w krainie snów tylko dodaje tej książce baśniowego uroku. Co do głównego bohatera - ma on cięty język i dystans do siebie, przez co jego narracja nie jest nużąca. Stopniowo, w trakcie czytania dowiadujemy się o nim kolejnych małych rzeczy i kiedy kończy się czytać można mieć jakieś pojęcie kim jest Laenan Latawiec. Oczywiście, wszystko nie jest takie piękne jak mogłoby się wydawać. Uważniejszy czytelnik wyłapie kilka błędów w tej historii. Mimo wszystko jednak uważam, że W lustrze snów można potraktować jako piękną baśń, która szczególnie może się spodobać młodszym czytelnikom, albo tym szukającym odrobiny magii w codziennym życiu.

Lekka i nie-lekka. Początek intrygujący, z kolejnymi stronami zaczęłam mieć wątpliwości czy dokończę. Dałam szansę... I wciągnęła mnie niesamowicie! Mimo "domu wariatów" czułam czasem mile ciepło przy sercu. Grupa poranionych osób, zebrana w jednym domu, na smutnej, samotnej wyspie, stworzyła dziwaczną, pokręconą rodzinę. Lub coś w tym stylu. Jedynym i niepowtarzalnym.

Ja też kojarzę jakiś taki film z dzieciństwa, potem dorwałam tę książkę i czytając ją, wracały do mnie obrazy z tego filmu. Niestety, nie dotarłam do niego, żadnych informacji, że kiedykolwiek była ekranizacja też nie znalazłam. Książka jest dla mnie magiczna, jedna z moich ulubionych, podobnie jak "Żuki latają o zmierzchu" tej samej autorki.

Sztuczne Przestrzenie, które wydają się tak realne i bardziej doskonalsze niż rzeczywisty świat, że nawet najmniejsza skaza na ich Strukturze może spowodować u nas odczucie zgorszenia i obrzydzenia, ze względu zbyt perfekcyjną ułudę – to może jeszcze w pewnym stopniu fikcja, lecz jakbyśmy zareagowali w sytuacji, gdy znaleźlibyśmy się w takiej ,,Dolinie Niesamowitości”, gdzie tylko drobny błąd zorientowałby nas w jak nierealnej, dużo bardziej perfekcyjnej nierzeczywistości się znajdujemy? Czy wychodzące z roku na rok, coraz potężniejsze i coraz mocniej upodabniające się do otaczającego nas środowiska, ludzi oraz ukształtowania terenu Gry Video - nie staną się tak realne, że zastąpią nam dom, rodzinę i zapragniemy by w tej ułudnej macierzy rozrywki, spędzać więcej czasu ? Czy w końcu Avatary, którymi tak chętnie posługujemy się w wirtualnej płaszczyźnie, odejdą do lamusa i zamiast nich, przeniesiemy tam naszą świadomość : siatkę sygnałów elektrycznych krążącą między synapsami w komórkach nerwowych mózgu, dostosujemy do składni tej niebotycznej symulacji zamieniając ją w zbitek Kodu Źródłowego i poprzez nasz mózg doświadczymy takich bodźców jak doświadczają ulubieni lecz nieodczuwający bohaterowie gier? Do czego jesteśmy w stanie się posunąć by zmieść pod dywan problemy życia codziennego i zaznać tego czego nie było nam dane doświadczyć w normalnym świecie? Jak skończy się przedkładanie sztucznego anonimowego świata nad prawdziwe, rodzinne i przyjacielskie relacje? Jak bardzo będziemy jeszcze ludźmi. Gdzie skryje się ta cząstka człowieczeństwa? Z powyższymi pytaniami, lecz w nieco innym, literackim przeznaczonym dla młodzieży stylu, zmagał się pewnie każdy czytelnik powieści ,,Erebos” U.Poznanskiego. Powiedzmy sobie szczerze i bez bicia: ta książka przedstawia przerażający obraz skutków uzależnienia nastolatków tak ślepo oddanych wirtualnej rozrywce. Bohaterem dzieła U.Poznanskiego jest Nick Dunmore – typowy młodzieniec, mieszkający w zwykłej - jednej z wielu - dzielnicy mieszkaniowej w Londynie. Co najdziwniejsze, nie znamy do końca jego wieku, lecz nie jest to do końca najistotniejsze, gdyż jest on częścią normalnego młodzieżowego świata, który ta powieść po prostu przedstawia. Oprócz tego ,chodzi do jednego z wielu miejskich Liceów i wraz z przyjacielem Collinem i całą masą kumpli trenuje koszykówkę. Cóż tu dużo mówić, Nick to prosty przykład przechodzącego okres buntu nastolatka. Londyńska szaruga, ciągła monotonia jednolitych betonowych bloków, żarcie z puszki odgrzewane w mikrofali, oraz wiecznie pracujący rodzice. Taki obraz rzeczy powoduje, że młodego Dunmore’a można odbierać jako przeciętniaka z bardzo ,,przeciętnej” rodziny, jako najnormalniejszego ,,Kowalskiego”. Lecz cały czas tak nie jest. A wszystko do czasu, gdy dla nas i dla Nicka zaczyna się robić naprawdę tajemniczo. Jego kolega Collin nie przychodzi na trening koszykówki. W ogóle nie zjawia się w szkole. Znika na kilka dni, by powrócić jak gdyby nigdy nic, z poczuciem normalnego uczęszczania do tej placówki. Ma podkrążone oczy jakby wcale nie spał. Wygląda na strasznie przemęczonego, ale i ironicznie podekscytowanego. Co mogło go aż tak zająć i przyszpilić by ot tak olać szkołę i treningi? Podobnie zachowuje się część uczniów ze szkoły Dunmore’a. Wygląda na to, że coś nieziemsko ciekawego pochłania ich na tyle by bez żadnego zmartwienia ,jak z procy wystrzelić i znaleźć się na kolejnych, nudnych lekcjach w klasie. Mówi się, że wszystkiemu winne jest jakaś tajemnicze pudełko, owinięte jak nadawana na poczcie przesyłka, małe zawiniątko, coś co według Nicka jest prawdopodobnie źródłem problemów ,,nieobecności uczniów”. Mogłoby się wydawać: młody, gniewny. Dunmore, w końcu zniecierpliwiony dostaje to co urosło do rangi ,,kultu”, to co podarowuje sobie wybrana społeczność szkolna. Gdy znużony wraca do domu, rozpakowuje zawiniątko. Tym czymś czym ekscytują się jego koledzy jest zwyczajna płyta CD. Wkłada ją do stacji dysków, a po chwili klika na ikonkę instalacji. Po zakończonym procesie uruchamia się gra. Nickowi ukazuje się czarny, ziejący pustką ekran, by po chwili przestrzeń na nim ukazana zaczynała się rozświetlać i przybierać co raz ostrzejsze, dużo wyraźniejsze kontury. To co było przedtem niczym, teraz jest jednym wielkim pogorzeliskiem, dogasającymi ruinami cywilizacji, pośród których widać gęstą zawiesinę z pyłu miejskich gruzowisk, połączonego z drobinkami prochu, którego ślady użycia widać w resztkach poszatkowanych pociskami karabinu ścian. Na środku tej apokaliptycznej scenerii zostaje wbity potężny miecz. Umieszczono go tam pod ostrym kątem, a na głowni jego rękojeści przymocowana jest mała flaga, która spokojnie i rytmicznie powiewa. Oprócz tego przy górnych krawędziach ekranu zaczyna materializować się napis EREBOS. Zanim Nick przekonał się, że ów symulacja tworzy i niszczy życia, najpierw musiał doświadczyć tego, o czym było w jej przypadku tak głośno. Wchodząc do świata bardzo zaawansowanej przestrzeni o potężnych możliwościach obliczeniowych, Dunmore jest na wpół przerażony gdy rozgrywka po wielu próbach żąda od niego wprowadzenia prawdziwego Imienia i Nazwiska. Jak to jest w ogóle możliwe by EREBOS wiedział kto , gdzie , i w którym momencie będzie brał udział w tej symulacji?. Nie zadając sobie więcej pytań decyduje się na wejście do gry i przyjęcie postaci Sariusa – wysokiego, szczupłego Elfa, o smukłej pociągłej twarzy, długich blond-srebrnych włosach, przepasanych ząbkowaną opaską oraz darze uzdrawiania, wytrzymałości i regeneracji. W większości sytuacji: Narrator przedstawia nam Nicka z perspektywy Sariusa – jego elfickiego Avatara. Sarius to Nick, a Nick to Sarius. Gra – chociaż nawet nie wiadomo czy można to nazwać grą , ze względu na to, że po prostu :swojego uczestnika obserwuje – staje się o niebo ważniejsza dla Dunmore’a niż cały zapyziały, realny świat. I tak Nick wchodząc do Erebosu, staje się częścią pięknej , mitologicznej rzeczywistości Fantasy, takiej jak w najlepszych grach RPG typu: ,,The Elder Scrolls V: Skyrim” czy w polskim ,,Wiedźminie” . W grze zaczyna się robić niezręcznie gdy oprócz zadań od kościstego, noszącego stare pustelnicze szaty ,,posłańca”, wykonywanych w świecie Rozgrywki, nasz główny bohater dostaje zlecenie załatwienia czegoś w namacalnej rzeczywistości. Dunmore’a opanowuje lekki szok i panika. Ta gra żyje! Ona go obserwuje! Jest wszędzie, a Nick czuje się tak jak postać z filmu ,,Truman Show”, którą wszystko co otacza jest częścią gigantycznego, idyllicznie nierealnego reality show, przedstawienia, które cały czas ktoś obserwuje. Erebos to jedno gigantyczne oko, które jak na okładce powieści U.Poznanskiego przypatruje się uważnie każdemu, nawet temu nie doświadczającemu wirtualnej macierzy. W ,,Erebos” gra się tylko raz i powinno się robić to samemu. O ,,Erebosie” rozmawia się tylko w ,,Erebosie”. Nick chyba nawet zbyt dobrze pojął te zasady. Autor zwraca tutaj uwagę na jeden przerażający aspekt. Chłopak jest tak pochłonięty tą symulacją, że zwykłe biologiczne życie, to co czyni go człowiekiem traktuje jako mniej ważne, a grę, którą przyniósł do domu na krążku CD i, którą teraz doświadcza uważa za coś pięknego, inne życie, dużo ciekawsze doświadczenie. Gdy np. spożywa z rodzicami posiłek, robi to jak najszybciej, gdyż gdzieś w ,,Białym Mieście” Erebosu zostawił Sariusa na pastwę losu. Przecież , nawet odejście na moment może spowodować obrabowanie bądź pobicie jego Avatara. Erebos był Panem Wszelkiego Stworzenia, Panem życia i śmierci. Wciągał umysły młodych ludzi, lecz dobrze, że okazał się tylko nad program rozwiniętą formą Sztucznej Inteligencji, a nie doskonałym bytem, którego istnienie i ewolucja odbywałaby się w innych kategoriach. Przykre jest to, że to potężne ,,coś” , wykorzystujące naiwnych nastolatków powstało w imię zemsty, po to by zniszczyć Ortolana – prezesa Korporacji ,,Soft Suspense”, tworzącej Gry Video. A ty zagrałbyś w tą grę?

Kiedy trafiłam na tę książkę w bibliotece stwierdziłam, że może to być fajna lekturka na pierwsze dni wakacji, tym bardziej że lubię książki o takiej tematyce. Nie spodziewałam się jednak że przeczytam to w 4 dni, bo po przeczytaniu opisu myślałam, że będzie to dla mnie raczej taki "dodatek" i będę czytać ją pomiędzy innymi książkami. Jednak okropnie mi się spodobała, a zakończenie totalnie rozwaliło. I chociaż nie jest to moja ulubiona książka, ani nawet jedna z ulubionych, to zaatakowała mnie prawie z każdym rozdziałem.