X-O Manowar. Tom 3. Cesarz

Aric coraz głębiej wchodzi w szeregi armii i coraz bardziej uwikłany zostaje w konflikt. Kto jest dobry, a kto zły? A może nie ma wcale odpowiedniego rozwiązania wojny, jakie od lat trzymała w ryzach tę planetę? Fenomenalna ołówkowa, europejska kreska i dużo akcji. Doceniam w tej serii również liczne dodatki - jak galerie, szkice, wywiady i komentarze nie tylko twórców, ale i redaktorów czy wydawców.

Kolejna seria, zaraz po Bloodshocie, od Valiant, za którą się zabrałem. I po raz kolejny się nie zawiodłem. Choć tytuł nie jest może zbyt chwytliwy, to fabuła wciąga momentalnie. Dostajemy high fantasy połączone z sci-fi i sporo akcji. Główny bohater to ciekawe połączenie Conana z Iron-Manem, który naprawdę wydaje się ciekawą postacią. Wrzucono go na skonfliktowaną planetę i, chcąc nie chcąc, przyjdzie mu opowiedzieć się po jednej ze stron. Jestem dobrej myśli i sięgam po kolejny tom. *Warto zaznaczyć, że te wydania od KBOOM zarówno XO Manowar, jak i Bloodshot nie pokazują nam pierwszych historii o tych bohaterach, a swoistą kontynuację/ reset - jak się okazuję. Tutaj XO Manowar przeżył jakieś przygody i rozstał się ze swoją zbroją przed wydarzeniami z tego komiksu - o ile chciałbym poznać pełne spektrum tej postaci, to jednak w Polsce nie zostały wydane poprzednie tomy, a tę serię można traktować jako standalone.

Wyspa Bloodshotów. No i co jeszcze wymyślą?! Komiks trzyma poziom, naprawdę sporo akcji i ciekawych rozwiązań fabularnych - nie dziwię się, że został lata temu obsypany nagrodami. Najgrubszy tom z kolekcji, ale zawiera też zbiór kilku krótkich komiksów z wydania Annual, rysowanych przez innych twórców - to świetnie uzupełnia immersję w świat Valianta i samego Bloodshota.

Uniwersum Valiant jest naprawdę ciekawe i ten komiks tylko to potwierdza. Wystrzelony w kosmos inteligent po dziesięcioleciach wraca na Ziemię, ale widział i doświadczył wiele - czy to jeszcze w ogóle on? Sprawne połączenie sci-fi z gatunkiem superhero. Ciekawa główna postać, wątek (choć nieco przekombinowany, ale hej!), wspaniałe rysunki i mrugnięcie okiem do symboliki i znanej historii o Adamie i Ewie. Bardzo na plus. Typowy one-shot, ale angażujący i bardzo szybko się czyta.

Jestem zaskoczony jak bardzo wciągająca potrafi być ta seria. I kiedy już niby wszystko wiemy, znowu dostajemy obuchem po głowie, by coraz głębiej wsiąkać w zawiłą i niebezpieczną historię Bloodshota. Gdy już myślał, że ułożył sobie życie, bohatera dopada rzeczywistość... ale czy aby na pewno? Stylistyka znowu nieco się zmienia, ale bez względu jaki artysta siada do plansz - ten komiks pod względem ilustracji, kolorów i scenariusza trzyma naprawdę bardzo dobry poziom... jak na akcyjniaka, oczywiście.

Drugi tom Bloodshota nie zawodzi. Nie jest to historia niewiadomo jak ambitna, ale zaskakuje, jest napisana ciekawie i dzieje się gęsto. Historia projektu "Duch" zaczyna nabierać coraz większych rumieńców i po raz kolejny rysunki nie zawodzą - choć tutaj zgoła inny, bardziej komiksowy styl.

Nietypowy komiks "superbohaterski". I tak naprawdę nie wiem czy można go przypisać do tej kategorii... na pewno to solidny akcyjniak. Dużo przemocy i krwi (to w zasadzie motyw przewodni), a na deser szaleńcze majaki głównego bohatera i policyjne śledztwo. Zakupiłem całą dostępną serię Valiant po przeczytaniu "Walecznych" - chcąc poznać dalsze losy i genezę Bloodshota. Jest to postać, która zdecydowanie wychodzi przed szereg. Intrygujący, mroczny komiks - ciekawie napisany i świetnie narysowany pierwszy tom. Oryginalne podejście, jestem ciekaw co będzie dalej.

Czytanie komiksów sprawia mi niesamowitą przyjemność. Jest miłą odskocznią od rzeczywistości. Nie przepadam natomiast za tymi mainstreamowymi. Jest ich za dużo i serie są tak rozbudowane, że chyba nie starczyłoby mi reszty życia aby wszystkie nadrobić. Mimo to uwielbiam komiksy znanych twórców tworzone poza kanonem, do którego nas przyzwyczaili. Dlatego właśnie sięgnąłem po “Niesamowitą dokręcaną głowę i inne kurioza” Mika Mignola wydawnictwa @kboom. Jest to scenarzysta i rysownik znany z serii Hellboy. Kreska i opowieści zawarte w tym tomie są niesamowite. Styl tak dobrze znany z Hellboya widziany w innych opowieściach robi piorunujące wrażenie. Opowieści natomiast są tak kuriozalne jak sugeruje tytuł. Dwa z opowiadań zdobyły nagrodę Eisnera w kategoriach najlepsza opowieść i najlepsza publikacja humorystyczna. Na wyróżnienie, oczywiście oprócz tytułowego opowiadania, zasługuje jeszcze “Czarodziej i wąż”, które MIke stworzył razem ze swoją córką Katie. 104 karty zapewniają rozrywkę na kilka ładnych godzin.

"Umbrella Academy: Dallas" trochę czasu przeleżał u mnie na półce zanim się za niego zabrałem. Koniecznie chciałem go przeczytać jeszcze przed premierą drugiego sezonu serialu. W końcu się udało. Ciężko mi się odnieść tutaj do samego komiksu, bo jego obraz został już skrzywiony przez serial. Sama historia zawarta w komiksie znacznie różni się od tego, co zaprezentował Netflix. Ale nie będę się tutaj bawił w porównania tekstu źródłowego i jego adaptacji serialowej. Tytuł wydany u nas przez KBoom jest poprawny. Przyjemnie się go czyta, wartka akcja sprawia, że bez problemu dociera się do finału opowieści. Jednak mam wrażenie, że cała droga prowadząca od wstępu do finału jest poprowadzona jakby na skróty. Nie ma zbyt wielu wątków pobocznych, Gerard Way nie rozwija swoich bohaterów, wręcz utrzymuje ich w tym samym stanie, co w pierwszym albumie. W końcu "Umbrella Academy" sprawia wrażenie komiksu seryjnego, którego kolejne zeszyty wychodzą w cyklu co tygodniowym, a tymczasem jeżeli spojrzy się na pełną listę albumów tej serii to można się dowiedzieć, że dopiero na 2021 rok w USA zapowiadany jest czwarty album przygód rodziny Hargreevesów. Podejrzewam, że gdyby nie skrzywienie spowodowane zdecydowanie bardziej rozbudowanym serialem wspomniany komiks kompletnie by mnie nie obszedł. Byłby to po prostu jeden z wielu tytułów, które przewinęły się przez moje ręce i nic po sobie nie zostawiły. Bohaterowie nie są tutaj specjalnie sympatyczni, ciężko się do nich przywiązać. I niestety w tej kwestii serial wygrywa. Szkoda, że Gerard Way nie zaprezentował w tym albumie bardziej rozbudowanej historii, nie stworzył pomiędzy członkami rodziny bardziej złożonych relacji. Zamiast tego postawił na wartką akcję i szybkie jej zakończenie. Jednak spodziewałem się po "Dallas" czegoś więcej, już nawet wstęp w postaci "Suity Apokaliptycznej" sprawiał zdecydowanie lepsze wrażenie, bo budował nowy świat, ale "Dallas" wcale go nie rozbudowuje. Wielka szkoda.

Fenomenalny pomysł, kreska, bohaterowie, świat! Fabuła bardzo ciekawa, przygodowa i atrakcyjna dla młodszych i starszych - niestety zabrakło nieco w pełni wykorzystania potencjału, jaki miała ta historia. Czytałem przez kilka tygodni z dziećmi, dawkując. Wszyscy wspaniale się bawiliśmy, ale na koniec ojciec pozostał z małym niedosytem.

Może zabrzmi to kontrowersyjnie, ale uważam że serialowa adaptacja ma bardziej równy (każdy sezon jest równie dobry) poziom, niż komiks, który jest bardziej... Szalony? Chaotyczny? Odnoszę wrażanie, że postacie z komiksu są o wiele mniej rozbudowane i wielowymiarowe, niż ich alter ega z serialu. Sama też fabuła w komiksie jest bardziej skompresowana, podczas gdy w serial daje wydarzeniom bardziej wybrzmieć. Choć narzekam, to mimo wszystko stwierdzam, ze jest to komiks dobry - tyle, że serial jest bardzo dobry. Latem 2024 r. planowany jest sezon czwarty, zatem może warto przed jego premierą sięgnąć po pierwowzór.

Kolejna pozycja od twórcy Umbrella Academy. Tales from the Umbrella Academy: You Look Like Death to nic innego jak wszystkie odloty Klausa. Mogła to być bardziej spójna historia ale jak się człowiek wkręcił to te bliko 200 stron wchłania się błyskawicznie.

Bardzo dobry komiks. Brak tu znanych z marvelowskich potyczek: chaosu, braku wciągającej fabuły, tysięcy bohaterów walczących, odradzających się, zmieniających strony, frakcje itp. Valiant wie co robi, Jeff Lemire jest świetnym scenarzystą, potrafi przykuć uwagę czytelnika, tworząc prostą, ale mającą sens fabułę, kilkoro wyrazistych bohaterów i w dodatku, zmieścić to w 4 zeszytach a nie rozbuchanych "sagach", pełnych niepotrzebnych cross-overów. A główny antagonista: WOW! Takiego złola nie powstydziłby się ani Stephen King (ojciec), ani Joe Hill (syn) ani nawet F.P. Wilson (duch święty, sic!) Jak dla mnie bomba: po "Walecznych" pokochałem Bloodshota miłością braterską, więc ruszam teraz z "Odrodzeniem"

Oryginalna, nietuzinkowa powieść graficzna, traktująca o ludzkiej niemocy nagle zmieniającej się w niemalże boską moc. Cierpiący na chorobę Alzheimera wdowiec, dzięki trzymetrowemu mieczowi odzyskuję siły witalne i pełnię władz umysłowych. Teraz musi odzyskać zaufanie najbliższych oraz zawalczyć o losy wszechświata. Za scenariusz - owacje na stojąco, za rysunki - czapki z głów i głębokie ukłony. Obok tego albumu nie można przejść obojętnie, a choć to debiut, jest to debiut niezwykle udany. Polecam gorąco!!

Retellingi, a raczej, wymyślanie św. Mikołaja na nowo (i innych podobnych postaci) często obracają się wokół tych samych motywów. Raz mamy Robin Hooda i jego wariacje (tutaj), innym razem trzeba go uratować razem ze świętami (wszystkie filmy o ratowaniu świąt) albo potrzeba wyboru następcy (seria "Śnięty Mikołaj"). Pod te kategorie podpada nawet „Wiedźmikołaj” ze Świata Dysku i nie ma w tym nic złego. Po prostu trzeba pamiętać o schematach. Mnie osobiście bardzo skojarzył się komiks Morrisona z filmem „Król Artur. Legenda miecza” z 2017. Sam komiks jest starszy, ale widać, że takie przaśne retellingi wszystkiego zawsze będą wracać. Czasem lepsze, czasem gorsze, a „Klaus” raczej pasuje do tej pierwszej kategorii. Jeśli ktoś chce przeczytać komiks, opowiadający o średniowiecznym szamanie Clausie, który niczym superbohater walczy ze smutnym władcą – to komiks dla was. Poza nieco strasznymi elementa i ładnymi rysunkami mamy też bardzo pozytywny przekaz, który niektórzy nazwaliby hopecore. A czego oczekiwać od świątecznego komiksu, niż nieco pozytywności?

"Droga ku wieczności" Tom 1 "Bóg Szeptów " jest jak pierwsze w życiu piwo 😜. Spodziewasz się jakiejś magii, czegoś, co nad tobą zapanuje, bo przecież większość dorosłych uwielbia ten napój. Nic bardziej mylnego- nasze kubki smakowe wariują od goryczy, która atakuje nasz język. Czujemy się dziwnie, ale po wypiciu chcemy jeszcze więcej takich dobroci 🤤. To samo jest z tym komiksem: na początku istny chaos, nie wiadomo kto z kim, po co, dlaczego i najważniejsze- ale właściwie to o co chodzi. W miarę upływu czasu coraz więcej się dowiadujemy i nie ma tutaj typowego przebiegu akcji. Zaskoczenie goni zaskoczenie, twisty i nowe postacie mieszają bardziej niż kucharka w bigosie, ale to tylko rozkręca świetną historię. Jedyny minus to chyba brak na końcu kart charakterystyki postaci, wyjaśniających moce poszczególnych bohaterów, więzi rodzinnie itd

Prawdziwa gratka dla fanów horroru pulpowego! Oczy mi się świecą, dusza się raduje na widok tych obrazków, a ręce chcą jak najszybciej przewracać kolejne kartki. Porządne wydanie w dużym formacie, solidny papier. Mamy tu trzy prześwietne historyjki: "Stwierdziła: zgon", "Ghul", "Dr Makabra" i dodatkowo "Galerię prac Berniego Wrightsona". To wszystko jest takie retro i noir! Dostajemy mroczny klimat dodatkowo okraszony czarnym humorem. Rysunki są czarno-białym mistrzostwem, i zdecydowanie jest na czym zawiesić oko. Oglądanie tego to sama przyjemność! Znalazłam tu ogrom motywów, które uwielbiam! Już pierwsza historyjka sprawiła, że przepadłam! Żywy i zarazem martwy detektyw z bebechami na wierzchu. Czujecie? Och! Panoptikum osobliwych postaci karykaturalnych, powykręcanych upstrzonych strupami, duchy, demony i wiele innych. Jest absurdalnie i groteskowo. To wszystko jest takie rozkosznie potttworne! Jestem zachwycona i chcę więcej!

Debiut Jeffa Lemire’a z pewnością nie jest albumem doskonałym. Widać jeszcze autorską niedojrzałość, zarówno w warstwie rysunku, jak i kreowania fabuły. Jednak nie zmienia to faktu, iż „Zagubione psy” już zwiastują wielki talent artysty, który po prostu potrzebował więcej czasu, by się w pełni rozwinąć. Cała recenzja: https://tinyurl.com/cjbywn24

Nie wiem, jak zostanie zapamiętany przez historię, ale według mnie „Czarny Młot” odmienił oblicze współczesnego komiksu rozrywkowego. Nie tylko tego traktującego o superbohaterach, ale w ogóle. Jeff Lemire stworzył dzieło, w którym owszem, korzysta ze znanych motywów (tego nie sposób uniknąć), ale czyni to w pomysłowy sposób i zachwyca przy okazji lekkością przekazu i sprawnością w przystępnym prezentowaniu wcale nie tak łatwych treści. W obliczu jakości serii matki nijak nie może dziwić, że zaczęły powstawać jej kolejne spin-offy. „Czarny Młot '45” jest czwartym z nich, ale pierwszym, którego scenariusza Lemire nie pisał sam. Czy to mogło zwiastować jakieś kłopoty? Sprawdźmy. Szwadron Czarnego Młota walczy z zagrożeniami ze strony III Rzeszy. Członkowie tej elitarnej grupy nie uczestniczą jednak w regularnych walkach na froncie, ale mają styczność z rzeczami wykraczającymi poza normalność. Kolejna zlecona im misja ma być ostatnią – mają odnaleźć więzioną przez Niemców rodzinę naukowców i sprowadzić ich do Stanów Zjednoczonych. Więźniów chcą pochwycić także Sowieci, którzy dysponując zaawansowaną technologią w postaci wielkich, sterowanych ze środka robotów, mogą z łatwością pokrzyżować plany ekipie ratunkowej. Scenariusz, jak pisałem we wstępie, jest tym razem dziełem innego autora. Ray Fawkes oddał widoczny hołd komiksowej pulpie, pakując do opowieści o drugiej wojnie światowej między innymi wielkie rosyjskie mechy czy też bóstwo na usługach nazistów (choć w tym przypadku pozory nieco mylą). Nie ma co gadać – takie motywy zawsze są nieco dyskusyjne i niektórym czytelnikom przypadną do gustu, innych zaś od lektury odstraszą. Wszystko zależy od tolerancji na dość nietypowe połączenia. Jeśli jednak ma się w sobie choć trochę sympatii dla weird fiction i zabawy konwencją, to już na wstępie ta historia może zyskać naszą akceptację. „Czarny Młot '45” wypełniony jest po brzegi akcją – momenty, w których cofamy się w przeszłość, by obserwować ostatnią misję alianckiego Szwadronu Czarnego Młota, nie dają zbyt wielu chwil na oddech. Tempo jest szybkie, fabuła pędzi i to odrobinę... rozczarowuje. Cały album składa się bowiem z ledwie czterech zeszytów, co sprawia, że przygoda jak szybko się zaczęła, tak nagle się kończy. Ja spodziewałem się jednak odrobinę bardziej rozbudowanej opowieści, tym bardziej, że świat przedstawiony zasługuje na to, by trochę bardziej się w niego zagłębić. Fabuła jest też raczej nieskomplikowana, co stoi w pewnej opozycji do głównej serii. Nie wiem, być może zamierzeniem autora było pokazanie różnych obliczy świata przedstawionego, jednak patrząc całościowo, takie podejście nie do końca zagrało. Kolejny spin-off najlepszego współczesnego cyklu około superbohaterskiego (tak, tak!) to jednak nie tylko Ray Fawkes jako scenarzysta, ale w dalszym ciągu Jeff Lemire jako jeden z twórców fabuły. I tę obecność da się bez problemu wyczuć, przede wszystkim w części komiksu poświęconej współczesnym wydarzeniom, oderwanym od dominujących retrospekcji. W nich przeważa bowiem charakterystyczna dla prac Kanadyjczyka (zwłaszcza tych autorskich) chwytająca za serce nostalgia. Inna sprawa, że ten element wypadał wcześniej dużo lepiej (fenomenalny „Doktor Star”), ale jego obecność nadal jest na tyle charakterystyczna, że nie sposób zanegować udziału pana Jeffa w tym projekcie. Styl ilustracji Matta Kindta jest mocno specyficzny. Sądzę, że nie każdemu czytelnikowi spodoba się warstwa graficzna, bo było nie było, nie jest to typowa rozrywkowa kreska. Pod względem stylu rysunki często przypominają to, co prezentuje Jeff Lemire – jest dosyć umownie, czasem też pokracznie (choćby pod względem anatomicznym), ale ta maniera pasuje do fabuły. Artyście nie można też odmówić entuzjazmu, jego komentarze dołączone do dodatków świadczą o tym, że w pełni zaangażował się w swoją pracę. Podsumowując powyższe wywody, powiem, że „Czarny Młot '45” jest komiksem dobrym. Czujecie nadchodzące „ale”? No właśnie... Ale jest mimo wszystko zdecydowanie najsłabszym ogniwem stworzonego przez Jeffa Lemire'a uniwersum. Być może wpływ na to miało przekazanie projektu innemu scenarzyście, a może to po prostu lekkie zmęczenie materiału? Trudno powiedzieć. I choć frajda z lektury okazała się zdecydowanie mniejsza niż w przypadku kolejnych albumów regularnej serii, to i tak jest to tytuł warty uwagi. Bo Lemire i Fawkes poniżej przyzwoitego poziomu jednak nie zeszli. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2020/05/czarny-mot-45-recenzja.html oraz na facebookowym profilu serwisu Szortal. Wpis z 15. 04. 2020 - https://www.facebook.com/Szortal/posts/3196451770377528?__tn__=K-R

Najpierw zaciekawienie, bo grafiki jak u Moebiusa i stężenie abstrakcji i absurdalnej przemocy takie, że musi robić wrażenie. Gra z czytelnikiem na etapie historii z krabem bawi i zachęca do dalszej lektury. Później miałem jednak poczucie coraz większego bełkotu i improwizacji. Niby nadal ok, ale w tym stężeniu i przy tej objętości zaczęło męczyć. Ciekawe, choć w moim przypadku jednorazowe doświadczenie