Zagubione psy

Najpierw zaciekawienie, bo grafiki jak u Moebiusa i stężenie abstrakcji i absurdalnej przemocy takie, że musi robić wrażenie. Gra z czytelnikiem na etapie historii z krabem bawi i zachęca do dalszej lektury. Później miałem jednak poczucie coraz większego bełkotu i improwizacji. Niby nadal ok, ale w tym stężeniu i przy tej objętości zaczęło męczyć. Ciekawe, choć w moim przypadku jednorazowe doświadczenie

Tom King królem. To już chyba wiecie. Czego od niego nie przeczytałem, to robiło robotę poziomem obyczajowości, emocjonalności, mimo że historie zawsze były wpisane w konwencje, którym zazwyczaj nie po drodze z tymi wartościami: choćby marvelowski „Vision” czy „Mister Miracle” od DC. „Szeryfa Babilonu” kupiłem trochę z przypadku. To znaczy, planowałem go kiedyś nabyć, ale akurat się zdarzyło że odwiedziłem @centrumkomiksu jakiś czas temu i poprosiłem o polecenie (dosłownie) „jakiegoś ponurego gnojka”. I tak został włożony w moje dłonie „Szeryf”. Otóż okazuje się, że po 11 września Tom King przez jakiś czas służył w CIA. I komiks ten mocno doświadczeniami z tej służby był inspirowany. Jest to komiks o Amerykanach w Iraku; jak się można spodziewać, kolorowo nie jest. Jak to po ataku terrorystycznym. Niepokój, nieufność, pochopność. Strach. Łatwość w podejmowaniu okrutnych w skutkach decyzji. Łatwość w pociąganiu za spust. Obserwujemy policjanta zakontraktowanego przez wojsko aby szkolić lokalną policję w Zielonej Strefie, którego jeden z podopiecznych zostaje zamordowany. Mężczyzna, jak się można spodziewać, próbuje znaleźć osobę odpowiedzialną, co pokieruje go w objęcia zaskakujących ludzi i okoliczności. Bardzo wielowymiarowy to komiks, z bogactwem relacji, nieoczywistych sojuszy i odcieni szarości. Sporo tu o religii, religii jako broni, jako tarczy, jako pretekście. O fanatyzmie, ale i świadomym wykorzystaniu ładnych słówek. Ale też o wielu innych rzeczach: rodzinie, odpowiedzialności, Tom King umie pisać oddychających, prawdziwych i autentycznych w swojej ewolucji bohaterów i tworzyć dla nich głębokie dylematy. Jeśli coś odróżnia ten komiks na tle poprzednich recenzowanych tu Kingów, to zbudowanie przez autora niesamowicie wyrazistej i złożonej tożsamości samego miejsca akcji. Wypala ono obrazy w pamięci, czasem przeraża, ale też zachwyca skrupulatnie zarysowanym charakterem. Polecam. Mocno. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Podobało mi się - za emocje i ich ewolucję na twarzy tytułowego magika gwiazdka w górę. Szkoda że historia jest dość szkicowa, wielu rzeczy nie wiemy, można się ich tylko domyślać, i czasem tak jest ok, ale tutaj jednak brakło mi jakiegoś spięcia klamrą tej historii i losów obecnych i przeszłych dwójki głównych bohaterów.

"Dom Pokuty" to wyjątkowa pozycja. Świetna, oryginalna historia opatrzona przepięknymi (i niepokojącymi) rysunkami Bertrama. Niektóre plansze mogą spokojnie działać jako niezależne dzieła sztuki. To doskonale skonstruowana opowieść, która dręczy umysł, zmuszając do refleksji nad naturą zła, winy i odkupienia. Główna bohaterka, próbująca pozbyć się krwawej klątwy, popada w obłęd, a my razem z nią. Po niektórych fragmentach potrzebowałam chwili na to by na moment odłożyć komiks i bezgłośnie powiedzieć: "wow". Dla fanów horroru – pozycja obowiązkowa, która długo pozostanie w pamięci.

Nie ukrywam: Daniel Warren Johnson to jeden z moich ulubionych twórców i Wonder Woman: Martwa Ziemia jest kolejnym dowodem na to, że facet ma bardzo wyrazisty styl. I właśnie dlatego od razu zaznaczę — to nie jest komiks robiony z myślą o zagorzałych fanach Wonder Woman. To komiks dla tych, którzy lubią DWJ i jego twórczość. Jasne, mamy tu bohaterów i lokacje z uniwersum DC, ale całość spokojnie można czytać jako zamkniętą, niezależną opowieść. Diana budzi się po długim śnie, a świat, który znała, już nie istnieje. Ziemia została dosłownie przeorana wojną nuklearną, a ona sama nie pamięta, jak do tego doszło. W trakcie wędrówki poznaje grupę nowych towarzyszy i razem próbują odkryć prawdę o tym, co się wydarzyło. Historia dość szybko skręca w stronę klasycznego postapo. Wonder Woman staje się liderką lokalnej społeczności i musi poprowadzić ją do ziemi obiecanej. Jest tu sporo pobocznych wątków, świat jest fajnie rozbudowany, a całość czyta się naprawdę dobrze. Fani DC dostaną też kilka smaczków, które wywołają uśmiech. Nie wszystko jednak działa idealnie. Choć pojawia się sporo wątków obyczajowych, to emocjonalnie nie uderzają one tak mocno, jak w innych komiksach Johnsona. Tu czuć lekki niedosyt. Na szczęście pomysłów jest tyle, że komiks co chwilę potrafi zaskoczyć. Od strony wizualnej to absolutna jazda bez trzymanki. Dynamiczne kadry, intensywne kolory, charakterystyczna kreska i kompozycje, które aż kipią energią. DWJ w swoim żywiole. Bardzo solidna, momentami świetna pozycja. Jeśli lubicie twórczość DWJ, to śmiało czytajcie. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DTNAHybDCFE/?igsh=ZDM2b3E3cGx5emF6

Klasyczny Sandoval. Czyli: przepiękne rysunki (i malunki), młodzieżowa historia o małym sennym miasteczku, piękne młode dziewczyny, demony, dużo erotyki (i porno), kompletna rozwałka na koniec. Schemat grany od lat. I od lat poszukiwany dobry scenarzysta, który wyciągnę tego wspaniałego rysownika i malarza z tego okręgu, po którym podróżują jego komiksy.

Oryginalna, nietuzinkowa powieść graficzna, traktująca o ludzkiej niemocy nagle zmieniającej się w niemalże boską moc. Cierpiący na chorobę Alzheimera wdowiec, dzięki trzymetrowemu mieczowi odzyskuję siły witalne i pełnię władz umysłowych. Teraz musi odzyskać zaufanie najbliższych oraz zawalczyć o losy wszechświata. Za scenariusz - owacje na stojąco, za rysunki - czapki z głów i głębokie ukłony. Obok tego albumu nie można przejść obojętnie, a choć to debiut, jest to debiut niezwykle udany. Polecam gorąco!!

Błękit w Zieleni to jeden z tych komiksów i tych historii, które zostają w nas na długo. Niby fabuła wydaje się prosta, niezbyt skomplikowana ale ładunek emocjonalny jest niezwykle duży. Niespełniony muzyk Erik Dieter zmaga się z demonami ze swojej przeszłości. Po śmierci matki odnajduje w jej domu zdjęcie nieznanego mężczyzny i rusza szlakiem domysłów, poszlak oraz szaleństwa żeby odkryć przerażającą prawdę. Ten komiks to majstersztyk – pod względem wizualnym, treściowym i fabularnym. To kryminał w stylu noir, toczony powolnymi dźwiękami Charliego Parkera i Charlesa Minugsa. W tle jednak słychać szalone dźwięki pianina Theleoniousa Monka. Rysunki z jednej strony są niczym z sennego koszmaru, z drugiej – przebijają się tam momenty świadomości i realności. Wszystko jednak jest zatopione w onirycznym sosie. Wydarzenia dzieją się tutaj falowo – obok powolnych, długich saksofonowych pasaży, mamy szaleńczą gonitwę niczym w najszybszej solówce. Konstrukcja fabularna tego komiksu stoi na naprawdę najwyższym poziomie, bo ukazuje nam w jaki sposób budowane – i niszczone – są relacje rodzinne. Jak tajemnice, które docierają do nas po latach i które trudno nam zweryfikować, potrafią całkowicie przestawić nasze myślenie i nasze zachowanie oraz nasze plany. Ta opowieść to studium szaleństwa oraz tego, że czasem najstraszniejsza prawda potrafi nas odblokować do rzeczy co do których myśleliśmy, że nie jesteśmy zdolni. To opowieść o klątwie rodzinnej, przekleństwie, walce z wewnętrznymi demonami. To w końcu historia o muzyce i o tym jak ona potrafi działać i rezonować przez pokolenia. Te dźwięki słychać, jak wylewają się z kart komiksu. Autorzy zrobili naprawdę świetną robotę, bo upakowali na niezbyt wielu stronach całą emocjonalną bombę, która tyka, żeby wybuchnąć w kulminacyjnym momencie i zmieść nas z planszy. Absolutnie wspaniała rzecz.

Prawdziwa gratka dla fanów horroru pulpowego! Oczy mi się świecą, dusza się raduje na widok tych obrazków, a ręce chcą jak najszybciej przewracać kolejne kartki. Porządne wydanie w dużym formacie, solidny papier. Mamy tu trzy prześwietne historyjki: "Stwierdziła: zgon", "Ghul", "Dr Makabra" i dodatkowo "Galerię prac Berniego Wrightsona". To wszystko jest takie retro i noir! Dostajemy mroczny klimat dodatkowo okraszony czarnym humorem. Rysunki są czarno-białym mistrzostwem, i zdecydowanie jest na czym zawiesić oko. Oglądanie tego to sama przyjemność! Znalazłam tu ogrom motywów, które uwielbiam! Już pierwsza historyjka sprawiła, że przepadłam! Żywy i zarazem martwy detektyw z bebechami na wierzchu. Czujecie? Och! Panoptikum osobliwych postaci karykaturalnych, powykręcanych upstrzonych strupami, duchy, demony i wiele innych. Jest absurdalnie i groteskowo. To wszystko jest takie rozkosznie potttworne! Jestem zachwycona i chcę więcej!

Marek Turek tworzy oryginalne uniwersum, które powstaje i kończy się na oczach czytelnika. Surrealistyczy sen pełen czarnego humoru i absurdu w dusznej kafkowskiej oprawie. Rzecz mocno epizodyczna, z mnóstwem odniesień do Biblii, przedstawiona w krótkich zamkniętych rozdziałach, które razem tworzą spójną historię miasta od powstania po Armagedon. Całość świetnie narysowana i przemyślana w 100%. Koniecznie

To KOMIKS przedstawiający mroczną historię osamotnionego człowieka z gatunku HORROR, utrzymaną w klimacie H.P. Lovecrafta. Główny bohater przerywa swój stan "uśpienia" po otrzymaniu spadku dawno zaginionego ojca. Kiedy zapoznaje się z jego dziedzictwem, w jego życiu zaczynają się dziać niesamowite, intrygujące i ekscytujące wydarzenia mrożące krew w żyłach... Autorem scenariusza i rysunków jest Łukasz Godleski pochodzący z Gdańska. Dlatego też autor z łatwością umieścił swoje kadry w tym mieście i jego okolicach, wiernie odwzorowując tamtejsze "pocztówki". Fabuła jest ciekawa i interesująca. Akcja rozgrywa się bardzo szybko, oddziałując pobudzająco na czytelnika, jak w filmie sensacyjnym. Od pierwszych do ostatnich kadrów komiksowych powieść trzyma czytelnika mocno w napięciu i "straszy". Ciekawa fabuła zobrazowana jest mrocznymi, sugestywnymi rysunkami, które idealnie zgrywają się z tekstem, tworząc jedną całość. Czarno-białe rysunki wzmocnione kolorami stanowiącymi tło, od niebieskiego do żółtego, obrazują "temperaturę" historii. Kreska jest trochę realistyczna, a trochę nie. Rysownik doskonale rysuje twarze odmalowując na nich wszystkie emocje. Widać w komiksie bardzo duży talent i zaangażowanie artysty w swoją pracę. Mi się bardzo podobało. POLECAM fanom gatunku i fanom grozy w klimacie lovercraftowskim.

Szczególny przypadek. Nie chcę polecać wszystkim "Miotacza śmierci", a jednocześnie chciałbym poznać ludzi którym komiks się podobał. To muszą być dziwni ludzie. Sam do nich należę. Pamiętacie taki komediowy serial (komediowy, dobre sobie) "Flight of the Conchords"? Z tym humorem, w którym nie są jasno wskazywane pointy dowcipów (dowcipów, dobre sobie). Kluczę, ale chciałbym wyjaśnić precyzyjnie, jak bardzo specyficzny jest nastrój w "Miotaczu śmierci", komiksie który pachnie undergroundem, alternatywą, starą piwnicą, kwaśnym superbohaterstwem. "Miotacz śmierci" napisał i narysował Daniel Clowes. To spod jego ręki wyszedł nietuzinkowy "Wilson", o którym już na blogu pisałem. To on, Daniel Clowes, jest odpowiedzialny za "Ghost World". Nie czytałem, ale widziałem świetną filmową adaptację w reżyserii Terry'ego Zwigoffa. Zwigoff współpracował raz jeszcze z Clowesem przy okazji filmu "Akademia tajemniczych sztuk pięknych" (film również polecam), ale to już zupełnie inna historia. Zatem "Miotacz śmierci" to pewnego rodzaju dekonstrukcja mitów. Tak, mitów, bo na warsztat autor nie bierze tylko superbohaterów. Motyw dojrzewania, przyjaźni, wieku średniego, wszystko jest tu przedstawiane szczerze i uczciwie. Więc dlaczego wciąż piszę o osobliwej atmosferze? Wydaje mi się, że Clowes pisze w sposób, o którym wielu myśli że tak nie przystoi. Wyciąga na wierzch rzeczy wstydliwe i takie, o których niektórzy oczywiście myślą, ale z wieloma pragnieniami czy spostrzeżeniami się nie uzewnętrzniają. A Clowes właśnie to robi. Dlatego jego w teorii cichy i spokojny komiks zawieszony w jakimś niezależnym stylu, bez akcji, wybuchów, jest tak naprawdę komiksem wywrotowym, punkowym. To tutaj tkwi cała siła Miotacza śmierci, w podejściu autora do życia. Ten rodzaj maniery artystycznej poznałem w "Wilsonie". I podejrzewam, że tak samo jest i przy innych utworach Clowesa. "Miotacz śmierci" to w dużym skrócie pewnego rodzaju urealnianie fantazji nastolatka. Takiego nastolatka, co ważne, w którym buzują wszystkie emocje związane z przekraczaniem progów. Chłopak rośnie, w środku panuje szaleńczy rajd hormonów, ciało zachowuje się dziwnie. Jest na marginesie, tak się nastolatkowi wydaje. Clowes dał temu swojemu chłopakowi pełną wolność i nastolatek z tego korzysta. Dostaje ogromną moc, w momencie gdy zaciąga się papierosem. Czyli źródłem siły jest nikotyna, jak bardzo jest to wywrotowe? Trzeba dodać do tego tytułowy miotacz śmierci, spadek po ojcu. Ta broń może zmienić obraz wszechświata, ale zmienia tylko obraz najbliższego otoczenia. Jest tu więc zestawiona banalna codzienność z fantazjami wieku dojrzewania. W efekcie dostajemy specyficzny rodzaj humoru, tak zabawny jak i ponury. Niecodzienna mieszanka. Ilustracyjnie to pastisz, retro stylistyka i prosta kreska. Barwy są niejako wyblakłe, przygaszone. Dodaje to atmosfery nostalgii, całość "udaje" materiał zakorzeniony w latach 70. Cały album zresztą przypomina coś, co zostało odnalezione w kapsule czasu. Nieco szmatławy, na pewno niezależny, przy pobieżnym wertowaniu nie prezentuje nic ciekawego. To efekt zamierzony. Polecam bardzo.

Co za cudowne, kompletne szaleństwo. Już wstęp bardzo mi się spodobał. Morrison to chyba spoko gość. Skromny, dowcipny, pełen dystansu do siebie gawędziarz. A sam komiks zaczyna się ciekawie, choć niepozornie - ot, zapomniany ciut Buddy postanawia wrócić do zawodu i stać się prawdziwym superbohaterem. Moce ma dość niedorzeczne: otóż umie przejmować umiejętności od zwierząt, które są w pobliżu. Sam zdaje sobie sprawę z tego, jak głupio to brzmi, ale cóż ma zrobić. Jasne, z początku wydaje się to pretekstem do rozmyślań o prawach zwierząt i o konsumpcji tychże. Ale jeśli spodziewacie się, że to po prostu eko-komiks, to jesteście w sygnifikantnym błędzie. Po pierwsze, jest tu od groma obyczaju i realizmu. Świetne wątki rodzinne i przyziemne traktowanie “zawodu” superbohaterskiego. Obserwujemy choćby jak żona Buddy’ego przyzwyczaja się do wizyt nadludzi: “jak widziałaś jednego, to jakbyś widziała wszystkich”. Ale po drugie, to jest totalnie meta-komiks. Z początku jest to niepozorne, na końcu natomiast mamy do czynienia z kompletnym meta-szaleństwem, bardzo rozrywkowym i udanym. Jest to z pozoru epizodyczna, ale ostatecznie cholernie spójna i przemyślana historia o bohaterach zapomnianych. O postaciach porzuconych. O strojach zbyt kiczowatych na dzisiejsze czasy. I jezu, jak to działa. W skrócie: trochę meta, trochę eko, trochę sympatyczny obyczaj skręcający momentami w dramat. Czasem kompletne szaleństwo. I sporo Moore’a. Jeśli powyższe jeszcze Was nie przekonało: jest tu też małpa, pisząca na maszynie do pisania kolejne dzieła Szekspira. Warto jak cholera. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Kosz pełen głów wciągnął mnie od pierwszych stron i okazał się świetnym połączeniem napięcia, tajemnicy i odrobiny czarnego humoru. Spodobała mi się nie tylko dynamiczna akcja, lecz także stopniowo odkrywane sekrety i dobrze napisane postacie. Motyw niezwykłego topora dodaje historii intrygującego, niemal baśniowego klimatu, a główna bohaterka, June, z każdą stroną staje się coraz bardziej zdeterminowana i interesująca. Do tego rysunki doskonale oddają atmosferę lat 80., tworząc odpowiedni nastrój. Po tej lekturze mam ochotę na więcej komiksów z serii Hill House Comics – jeśli reszta jest równie wciągająca, czeka mnie świetna przygoda z horrorem i tajemnicą.

"Nasze potyczki ze złem" to kontynuacja przygód profesora J.T. Meinhardta i jego asystenta, pana Knoxa, którzy tym razem, wspierani przez nieustraszoną łowczynię wampirów, Mary Van Sloan, stawiają czoła wampirom, wilkołakom i innym nocnym kreaturom. Album, choć zachowuje lekki i humorystyczny ton, oferuje również głębsze spojrzenie na naturę zła i cenę, jaką płacą ci, którzy z nim walczą. Mignola i Johnson-Cadwell ponownie łączą siły, tworząc serię krótkich opowieści, które nie tylko bawią, ale i skłaniają do refleksji. Każda historia, choć pozornie prosta, zawiera nieoczekiwane zwroty akcji i intrygujące interpretacje klasycznych motywów. Przykładem może być "inteligentny" wilkołak, który używa noża zamiast pazurów, aby ukryć swoje zbrodnie, co przypomina o słynnej maksymie Nietzschego dotyczącej walki z potworami. Postacie, choć na pierwszy rzut oka wydają się nieporadne i komiczne, kryją w sobie głębszy tragizm. Profesor Meinhardt i pan Knox, mimo swoich nieudolnych starań, nieświadomie przyczyniają się do upadku wrogów. Ta ironiczna dynamika sprawia, że ich przygody są zarówno zabawne, jak i przejmujące. Mary Van Sloan, jako nowy członek zespołu, wnosi dodatkowy wymiar do historii, pokazując determinację i umiejętności prawdziwego łowcy. Ilustracje Warwicka Johnson-Cadwella są charakterystyczne i mogą budzić mieszane uczucia. Jego styl, pełen karykaturalnych, kanciastych sylwetek i groteskowych scen, doskonale oddaje ton opowieści, choć nie każdemu przypadnie do gustu. Niemniej jednak, kreska ta idealnie pasuje do surrealistycznej i humorystycznej atmosfery komiksu, dodając mu unikalnego uroku. "Nasze potyczki ze złem" to lektura, która łączy horror z komedią w niezwykle udany sposób. Choć fabuła nie jest skomplikowana, a postacie stereotypowe, komiks oferuje coś więcej niż tylko prostą rozrywkę. To refleksja nad naturą zła i nieprzewidywalnością życia, która sprawia, że czytelnik zatrzymuje się na chwilę, aby zastanowić się nad losem bohaterów. Przyjemność 3,7/5 Styl: 3,5/5 Historia: 3,9/5 Ocena: 3,66/5 goodreads - 4/5 thestorygraph - 3,75/5 lubimyczytac - 7/10

Bardzo artystyczna rzecz. Troszkę przerost formy nad treścią w kontekście fabuły. Nie powiem że nie robi wrażenia, ale jest to momentami dość... oczywiste. Zło jest banalne, to prawda, ale tutaj momentami było oczywiste. Jednowymiarowe. Miałem dać siódemkę, ale dodaję jeden punkcik za motyw motyli.

Jak wiadomo, prawdziwymi potworami w czasie apokalipsy są zombie, a kryzys potrafi wyciągnąć z ludzi (i dotychczasowych potworów) człowieczeństwo. A nie, to chyba zawsze było odwrotnie. Jednak to tu w tym przewrotnym komiksie, ktoś może mówić egoistycznie, by potem dokonać czegoś heroicznego. Na dodatek mimo wysokich stawek i apokalipsy komiks potrafi utrzymać dość luźny ton. Jednak nie to zapowiadało się po pierwszym tomie „DCeased”, który starał się być podniosły, cool i przy okazji budować ten alternatywny apokaliptyczny świat. Te zabiegi jednak bardzo go rozmydliły i utrudniły utrzymanie stawki. Dlatego też bałem się sięgać po kolejne tomy, ale podobno miało być lepiej. I trzeba przyznać, że jest. Historia okazuje się dużo bardziej przyziemna i tryska humorem. Ten ostatni można go znaleźć w zwykłej prezentacji postaci – Bane zostaje podpisany w jednym miejscu jako "mięśniak", ale trzyma książkę. Już sam wygląd napakowanego faceta z malutką książką byłby komiczny, ale Tom Taylor dokłada do tego kolejne warstwy humoru. W ten sam sposób wybija się Creeper, który niczym Spider-Man ma odzywkę na każdą niebezpieczną sytuację. W dodatku poznajemy go, gdy przejawia najbardziej stereotypowe zachowanie ADHD: <img src="https://i.imgur.com/G9k2LqA.jpeg" width="350" height="300" alt="Creeper oddaje się metaforze straszyka, DCEased: Niezniszczalni"/> Creeper oddaje się metaforze straszyka Jednak mimo tego różnego typu humoru postacie najbardziej błyszczą w relacjach. Nie każda postać ma szanse zabłysnąć lub nawet pojawiać się bardzo często, ale budowanie relacji jest tu kluczowe. Cheetah zachowuje się w stosunku do innych jak kot lub z japońskiego tsundere. Albo mamy Slade'a, który w pewnym momencie prezentuje się jako ojciec specyficznie ostrzegający „zrób coś mojej córce”: <img src="https://i.imgur.com/EuhNQOJ.jpeg" alt="Slade Wilson i Jason Todd, DCEased: Niezniszczalni"/> Slade Wilson i Jason Todd  Największą wadą jest tu jednak to, że albo coś się wie o komiksach przez lekturę, osmozę lub z innych źródeł, albo niektórych interakcji się nie zrozumie. Ja sam pewnie trochę nie zrozumiałem z szerszego kontekstu, ale np. Deadschoot pojawia się naprawdę bardzo rzadko, ale jego zachowanie można wytłumaczyć tym, że ma córkę (w niektórych wersjach). Ma jakieś obycie z dziećmi. Z drugiej strony samo „DCEased. Nieumarli w świecie DC” nie jest konieczne do przeczytania „Niezniszczalnych”, ale dodaje nieco kontekstu. A jak powiedział Mark Waid w podcaście „Ideas don't bleed”, komiksy czyta się dla postaci i ich relacji. Wielki zły, którego się obije, zostanie zapomniany, ale interakcje nie. I dokładnie tym są tu zombie, tłem dla przyjemnych relacji. W końcu ludzie są homo politicus, ludźmi społecznymi, to ludzie są tym, co ich interesuje. W dodatku komiks ma bardzo przyjemną klamrę narracyjną, której zdradzenie byłoby spoilerem. Jednak jeśli ktoś chce pozytywną żyćkową historię w czasach apokalipsy z odrobiną superbohaterszczyzny, albo przynajmniej część elementów mu nie przeszkadza, to nie powinien się zawieść. W końcu wszystko zostaje w rodzinie, tu batrodzina: <img src="https://i.imgur.com/ipQEAV6.png" width="320" height="160" alt="Portret Batrodziny w Posiadłości Wayne'ów, DCEased: Niezniszczalni"/> Portret Batrodziny w Posiadłości Wayne'ów  Komiks czytany dzięki życzliwości Biblioteki na Koszykowej (Biblioteki Głównej Województwa Mazowieckiego).

Zdecydowanie moje serce skradł tytułowy Obcy w Nowym Jorku. Nie chcę zbytnio spoilerować, ale nasz kosmiczny bohater zauważa w TV reportaż o pewnym zaginionym artyście. Harry dostrzega wśród jego dzieł coś, co przypomina pismo jego ludu. Postanawia więc odnaleźć tajemniczego waszmościa, by zdobyć odpowiedzi na nękające go pytania. Bardzo intrygująca i smutna historia, jednocześnie mająca w sobie coś, czego dokładnie nie umiem określić. Ale wbiła mi się w głowę i wątpię, bym szybko o niej zapomniał. Więcej przeczytasz tutaj: https://popkulturowcy.pl/2021/10/20/resident-alien-tom-2-recenzja-komiksu-ale-jak-to-koniec/

Przepiękne ilustracje i bardzo ciekawy klimat tej krótkiej historii ale niestety do czasu uzupełniających rysunków zastępcy Pana Bernie Wrightsona. Moim zdaniem poziom ilustracji spada niesamowicie przez co cały odbiór historii jest wyraźnie gorszy. Szkoda

I tak powinien wyglądać horror, jednak Joe Hill jest mistrzem, nieważne że punkt wyjścia, przebieg i zakończenie jest mniej prawdopodobne niż w przypadku palcojada ale jaka różnica w napięciu, postaciach... Rysunki też sporo lepsze. No co tu dużo mówić, jeśli ktoś lubi horrory to naprawdę warto.