Niesamowita dokręcana głowa i inne kurioza

Nasi bohaterowie odwiedzili już księżyc, starli się z Prusakami, poznali sekret tajemniczej rasy oraz eteru i kryształów eternytu. Nadszedł zatem czas, aby podbić Marsa. W tym momencie zaczynają się schody, bowiem Prusacy pod dowództwem Bismarcka również zaczynają zdobywać kosmos, a konflikty polityczne na arenie międzynarodowej tylko się zaostrzają. Co gorsza naukowcy z całej Europy wierzą, że mają coś do powiedzenia, ale politycy i monarchowie szybko ustawiają ich do pionu. Niestety nie jest to zrobione łagodnie. W tym czasie nasi nastoletni bohaterowie muszą się zmierzyć z ludzką podejrzliwością oraz wierzyć, że jutro będzie lepszy dzień. Trzeci tom mnie leciutko wynudził, bowiem akcja jest tutaj o wiele bardziej rozwleczona. Serafin z Zofią i jej bratem Hansem ukrywają się na jednym z wybrzeży Francji w domu dziadka Serafina. Oczywiście w niedalekim miasteczku huczy od plotek na temat tajemniczych zjawisk, które przypisuje się magicznym stworom, wiedźmom i mitom. Cała ekipa w praktyce niewiele tam robi. Ot siedzi w ukryciu, ma jakieś drobne zatargi lokalnymi mieszkańcami, a w tle przewijają się co jakiś czas wydarzenia ze świata wielkiej polityki. Ojciec Serafina ma w nich swój udział, ale fizycznie występuje raptem na dwóch stronach tej przygody. O samym Marsie więcej się gada niż faktycznie ogląda jego powierzchnię, natomiast czerwona okładka tego albumu dawała mi nadzieję, na znacznie większą eksplorację tej planety. Ta ostatecznie jest ukazana, ale w bardzo okrojonym stopniu. Niemniej finał tego albumu mnie zaciekawił. Ostatni kadr na Marsie daje spore pole do popisu scenarzyście w następnym albumie i modlę się, aby tego nie zmarnował, znów rozwlekając historię nudnymi watkami obyczajowymi. Nie zrozumcie mnie źle, takie elementy są potrzebne w tego typu opowieściach, ale tutaj nieraz się one wloką. Gdy pragnąłem więcej akcji oraz skończenia z nużącym czekaniem, to... w zasadzie dostawałem kolejne utarczki pomiędzy Zofią a Serafinem, albo marudzenie Hansa i nic więcej. Gdy w końcu doszło do scen akcji, to te aż kipiały klimatem i rozróbą. Cóż, Prusacy nie patyczkują się ze swym przeciwnikiem, a na dodatek ich futurystyczne, kosmiczne kombinezony skąpane w czerni i czerwieni mocno przywodziły mi na myśl Nazistów z serii gier Wolfenstein. Oczywiście policzma to na plus, bo jestem fanem takich zagrywek. Ogólnie oceniam pozytywnie ten album, bowiem od strony graficznej to nadal gwiazda, bardzo silnie błyszcząca na kosmicznym niebie. Z niecierpliwością czekam na następny album i mam nadzieję, że zostanie w nim przedstawionych wiele kwestii odnośnie Marsa i teorii o nim, które były popularne w XIX wieku. Mam nadzieję, że zostanie też sensownie pokazany wątek ojca Serafina, który zdaje się, że ma odegrać większą rolę w dalszej przygodzie młodych zdobywców kosmosu, czy jak kto woli eternautów. Zatem mimo mojego lekkiego marudzenia, ten tom czytało mi się dobrze i nadal chcę więcej.

Dużo akcji i zamieszania, zwłaszcza w kwestii stronnictw i ich interesów. Przez to, że wszystko gna tu na złamanie karku, trochę brakuje wyjaśnień w warstwie fabularnej, a do poprzednik znaków zapytania dołączają kolejne – skąd pochodzi moc dzieciaków i dlaczego wyglądają na dziadków? O co dokładnie chodzi z Akirą i jaki związek ze sprawą ma czcigodna Miyoko? Liczę, że kolejne tomy jednak rzucą nam na to wszystko więcej światła.

Oceniam tylko historię o Supermanie 7 gwiazdek za samą historię, 10 za wkład do historii komiksu 3 210 000 000 % – o tyle wzrosła wartość zeszytu „Action Comics #1” od czerwca 1938 roku, kiedy się ukazał do 2014 roku, gdy za 3,21 miliona dolarów kupiono go na internetowej aukcji*. Cena nie może dziwić jeśli weźmie się pod uwagę, że mamy od czynienia z najważniejszym zeszytem w historii amerykańskiego komiksu i jednym z najważniejszych komiksów w ogóle. Od „Action Comics #1”, pierwszego występu Supermana zaczyna się bowiem złoty wiek amerykańskiego komiksu i początek ogromnych superbohaterskich uniwersów, współczesnych, resetujących się co jakiś czas, mitologii generujących gigantyczne zyski (sama sprzedaż papierowych komiksów w 2018 roku przyniosła ponad miliard dolarów), a są jeszcze przecież gadżety filmy itd. Superman to także pierwszy z tzw. “Trójcy DC Comics” – oprócz niego należą do niej Batman i Wonder Woman. CZYTAJ WIĘCEJ: https://www.kanonkomiksu.net.pl/action-comics-superman-joe-shuster-jerry-siegel-klasyka-komiksu/

Lepsza niż poprzednia część. Powrót postaci takich jak Achab czy Gelb sprawiają, że można się trochę bardziej zaangażować w historię (o ile oczywiście czytało się Fire and Stone). Scenariusz jest lepszy, poznajemy bardziej postaci, przez co zaczyna nam chociaż trochę zależeć na ich dalszych losach. Niestety dla mnie problem są dalej rysunki. Niezbyt realistyczne, nie pasujące do świata Obcych. Postaci też nie sa zbyt wyraziście narysowane, słabo się wyróżniają. Osłabia to również efekt grozy, gdy któraś z postaci umiera...

Z PUDŁA WYGRZEBANE, CZ LXV 2 dni po wydarzeniach z pierwszego zeszytu w starych kombinatach Osiedla Swobody odbywa się spotkanie dilerów miękkich narkotyków w sprawiw Alego. Całość na żywo relacjonuje pan Wrona. Spotkanie jednak zostaje przerwane przez przybycie O.P.O. , ktrzy chcą ukrócic proceder handlu Marihuaną. Niestety nie są oni jedynym problemem. Oto bowiem w kombinatach pojawia się sam Ali wraz z uzbrojonymi ludźmi... Tymczasem Kundzia nawiedza człowiek w pasiakach - istota, która zawsze zwiastuje wielkie kłopoty... Drugi zeszyst serii OS to można powiedzieć właściwy pczątek. Seria zaczyna się coraz barzdiej odcinac od Produktowych korzeni i dążyć do nowej, sensacyjnej formy akcji. Wielu takie potraktowanie temtu może rozczarować, zezłościć itp (i tak właśnie było z fanami starego OS), ale nie można zaprzeczyć, że dostajemy całkiem niezły komiks za niezłą cenę. Wydany na cienkiej, bo cienkiej, ale jednak kredzie, w kolorze i z miłymi dodatkami. Komiks, który z czytym sercem mogę polecić fanom polskiej sztuki obrazkowej. Co powyższą recenzją czynię.

W 3 tomie Jeremiah i Kurdy trafią do pewnego miasteczka gospodarczego , gdzie panuję bezprawie , a pracownicy są traktowani jak niewolnicy. A Jeremiah chcąc odkryć więcej o tym miasteczku zatrudnia się jako jeden z pracowników… Trzeci tom jest zdecydowanie lepszy od drugiego. I może nie podobał mi się tak bardzo jak 1 to oceniam na 8. Kurdy i Jeremiah oczywiście świetni choć szkoda , że akurat w tym tomie większość czasu byli rozdzieleni. No i zaraz biorę się za 4 tom , który patrząc po opisie wraca do historii rodziny Jeremiaha

Dalszy ciąg działalności polskiego superbohatera. W tym tomie okazuje się, że same supermoce, nie wystarczą by naprawić świat. Różni łotrzy potrafią łatwo się wykpić przed obliczem prawa i nie ponoszą żadnych konsekwencji. Jest to dosyć gorzka pigułka dla protagonisty i w pewnym sensie przyczynia się to do zmiany jego metod działania. Ten komiks ujawnia również tajemnicę dotyczącą prawdziwego źródła mocy bohatera –wyjaśnienie jest dosyć groteskowe i części czytelników wyda się zapewne strasznie tandetnie, ale mi skojarzyło się z horrorem Howarda Philipsa Lovecrafta i zrobiło na mnie całkiem pozytywne wrażenie. Podoba mi się, że autor nie czekał zbyt długo z wyjawieniem tego sekretu, bo inaczej przez ciągłe trzymanie czytelników w niepewności mógłby tak nakręcić oczekiwania, że nie dałoby się uniknąć rozczarowania (w takim na przykład „Białym Orle” przeszłość protagonisty zaczyna być odkrywana dopiero od 10. zeszytu). Bardzo intrygujące jest też niejasne zakończenie – nie wiadomo czy bohater zyskał tu faktycznie poważny atut czy nie jest to kolejna manipulacja. Co do rysunków, mam mieszane uczucia, z jednej strony jest parę robiących wrażenie scen (np. finał w podziemiach krakowskiego rynku), ale często też dochodzi do niezamierzonych deformacji postaci i ciężko było na patrzeć. Komiks polecam dla ludzi dla których dobra fabuła jest ważniejsza niż średnia warstwa graficzna.

To drugi tom przygód Dylan Doga wydany przez Tore. Tym razem wydawnictwo sięgnęło po jeden z klasycznych albumów, a konkretnie o ten oznaczony cyferką 7 w chronologii oryginalnych wydań włoskich. "Strefa Mroku" to Dylan Dog w swojej najbardziej klasycznej odsłonie i chociaż jest to materiał z 1987 roku to w ogóle się nie zestarzał. Owszem kreska jest bardzo klasyczna, ale właśnie do takiej przyzwyczajeni powinn być czytelnicy tej serii. Fabuła jest ciekawa i trzyma w napięciu, w bardzo udany sposób nawiązuje do twórczości Edgara Allana Poe. Przed lekturą "Strefy Mroku" warto też zapoznać się z albumem "Świt żywych trupów", który w 2001 roku został wydany przez Egmont. Drugi album Dylan Doga wydany przez Tore jak najbardziej polecam, jest tutaj wszystko to, za co można uwielbiać opowieści o detektywie mroku - tajemnicę, ciekawe postaci, suspens, paranormalne zjawiska, a także żarty Groucho i ten oldschoolowy klimat, po prostu magia.

Moi Drodzy ➡️Wiecie zapewne (albo i nie wiecie), że świat Aliena uwielbiam. Dawno nie było nic u mnie z tego uniwersum no to jest. "Aliens Opór". To będzie bardzo krótka recenzja (nad czym ubolewam), ale naprawdę nie było o czym pisać. @screamcomics wydał to bardzo fajnie, jak zresztą całą serię, że nie wspomnę o wszelakich wydaniach rocznicowych (REWELACJA!), które oczywiście posiadam i do których dojdziemy w swoim czasie. A teraz macie jako mały przerywnik niewielki objętościowo "Opór" - 96 stron. ➡️Co napisał wydawca? "Program broni biologicznej prowadzony w tajemnicy przez złą korporację, naraża ludzkość na ogromne niebezpieczeństwo. Córka Ellen Ripley musi stawić czoła zagrożeniu ze strony przerażających ksenomorfów.” Tyle wystarczy, bo w kompletnym opisie jest zawarte prawie wszystko to, o czym przeczytacie w komiksie – przegięcie 😁 ➡️Córka Ellen Ripley - Amanda - jestem na tak. Całkiem dobre rysunki, oglądałem z przyjemnością - jestem na tak. Kolejni ludzie do uratowania - jestem na tak. Weyland-Yutani jako zbiorczy czarny charakter - oczywiście, że tak 🙂 Obcy niestety pojawiają się dość późno - praktycznie dopiero w drugiej połowie komiksu i jest ich stanowczo za mało a to przecież oni stanowią siłę tego świata - jestem na nie. Co do scenariusza ogólnie - jestem na nie. Zbyt prosto i zbyt naiwnie. I mocno chaotycznie. Weźcie jednak pod uwagę jedno - co tu można wymyśleć po raz n-ty w tym świecie. No dobra, czasem jednak można, ale nie tym razem. Scenariusz niestety nie przypadł mi do gustu. ➡️Cieszę się, że przede mną na półkach jeszcze mnóstwo obcych, bo po tym komiksie czuję poważny niedosyt. Oceniam go na 6,5/10 i pozostaję z apetytem na więcej i lepiej. Dla fanów Aliena - trzeba to mieć. Dla pozostałych już niekoniecznie a na pewno nie na rozpoczęcie znajomości z Obcym w komiksie. I już, to koniec recenzji 😁

Lubię sobie poczytać raz na jakiś czas komiks z Jonah Hexem. Nasz zabijaka, jest ciekawym typem, postaci tragicznej, która nie usprawiedliwia swoich czynów błahymi pobudkami. Gość zabija dla forsy, o czym mówi wprost, ale nie bierze każdej roboty i stara się działać w granicach prawa. Widać to szczególnie mocno w obecnym albumie. Z drugiej strony nigdy nie traktowałem tego westernu od DC Comics, jakoś poważnie. Ot ciekawa strzelanina, dość schematyczna, mająca swoje lepsze i gorsze momenty. Dotąd mnie prześladuje odcinek, w którym Hex mierzył się z tworami Tesli oraz Edisona. W moich oczach - porażka - choć rozdział miał kilka ciekawych momentów. Tym razem jest dużo lepiej, niemniej tytułowe "Garbate szczęście", będące ostatnią przygodą w tym zeszycie, jakoś mnie nie powaliło. W sumie piąty tom od Egmontu zawiera sześć rozdziałów, stanowiących odrębne przygody. Jeśli miałbym z nich wszystkich wybrać najciekawszą dla siebie to zdecydowanie padłoby na "Zgładzić miasto". czemu? Bo jest tak okrutnie realistyczne. Pokazuje nam co jesteśmy zrobić dla zemsty, która nawet jeśli jest uzasadniona, popycha nas do monstrualnych czynów. Stajemy się wtedy dokładnie tym, kim byli nasi oprawcy, a co gorsza potrafi dać to nam radość. Odcinek zaczyna się wyjątkowo brutalnie i tak samo kończy, ale daje czytelnikowi do myślenia. Zwraca też uwagę na jeszcze jeden aspekt, a którym Hex mówi wprost. Gdyby zabijanie było takie proste, a aparat prawa działał bez zarzutu, to ludzie tacy jak szeryf nie potrzebowaliby ludzi takich jak Hex. Niestety życie nie daje nam prostych wyborów i osobnicy pokroju Hexa, zawsze będą potrzebni. Dodatkowo są tu dwie inne ciekawe historyjki. Pierwsza już na samym starcie i nosi tytuł "Nazywam się nikt". Niby nic wyszukanego, ale czyta się ją wyjątkowo przyjemnie. Do tego jest świetnie, przynajmniej w moich oczach, narysowana. Finał, zajmujący całą stronę, również potrafi zapaść w pamięci i brzmi bardzo wymownie. Zresztą dzięki tej opowieści czytelnik, który dotąd nie zaznajomił się szczególnie jakoś z tą postacią, może poznać część jej przeszłości. Drugą opowieść zatytułowano "Cztery małe świnki, krwawy western". Jest to swoista parodia znanej baśni dla dzieci, w stylu gore. Właśnie dzięki temu oraz udanemu scenariuszowi, potrafi przykuć uwagę czytelnika i zapaść w pamięci. Nic więcej na ten temat nie napiszę, bo naprawdę warto samemu odkryć znaczenie tego tytułu. Warto na koniec jeszcze wspomnieć o "Star Man". Niby kolejna historyjka o zemście, ale ciekawie napisana, z interesującym obrazem antagonisty i osoby wymierzającej sprawiedliwość. Tymczasem tytułowe "Garbate szczęście" oraz ie wspomniany wcześniej "Powrót do Czarciej łapy", jakoś nie wzbudziły mojego zainteresowanie. Ot przygodny jakich Hex miał już sporo i niczym szczególnym się nie wyróżniały. Mimo wszystko album jako całość określam mianem "Dobry", zatem warto na niego wydać te kilkadziesiąt złotych, szczególnie jeśli lubi się tytułowego bohatera.

To ciągle ten sam Drapak. Zabawny, inteligentny komiks ze świetnym wyczuciem współczesnej kreski, która trafi do dzieciaków wychowanych w drugiej dekadzie 21 wieku i z bohaterem, który trafi do każdego chłopaka zafascynowanego superheroes, ale w wersji idealnej dla 8-10 latka. Mój syn jest zachwycony, mimo że czasem muszę mu jeszcze niektóre żarty czy aluzje tłumaczyć (ma 7 lat). Prawda jest taka, że ja też się przy tym świetnie bawię.

Koniec potyczki Dziennikarza (plus dwie asystentki) vs Prezydent Stanów Zjednoczonych wypada całkiem satysfakcjonująco. Troszkę zbyt bardzo finalnie akcja zmieniła się w dramat społeczno-polityczny - a mnie najbardziej w tej historii poza kreską i samym Pająkiem przekonywał dziwaczny, prześmiewczy i kolorowy obraz Miasta przyszłości który wyolbrzymia wszystkie wady współczesnej ameryki do totalnego ekstremum. Znakomicie jednak wypadają plansze-felietony, wycinki z rubryki prowadzonej przez głównego bohatera, które kapitalnie oddają klimat całości tej opowieści. Stanowią znakomitą formę posłowia, która jest różnorodna i przede wszystkim graficzna a nie tylko spisana.

Lubię takie antologie. Lubię klimaty TM-Semic, lubię takie retro, które ma duszę. Nawet taki archaizm jak Widmowy Przybysz. Historyjki z Supermanem to perełki. Klimat tych czasów dzieciństwa z zeszytami Supka miażdży. Ja takie rzeczy aprobuję. To jest dokładnie ta sama magia co Epici Spidermana.

Ten magazyn, to rzecz niemal tak kultowa jak moonwalk Jacksona, jak włosy Violetty Villas, jak pulp fiction! Pamiętam to podniecenie, z którym wybiegałem do kiosku sprawdzić, czy kolejny numer już się ukazał, a czas oczekiwania mógł być naprawdę długi. Nie śmiem nawet oceniać poszczególnych numerów, dla mnie to zawsze będzie całość, mimo spadku jakości po kilkunastu numerach. W środku historie ze świetną i świeżą fabułą, czasem wręcz genialną kreską i sposobem kadrowania. Zawsze z humorem, który potrafił rozbawić do łez (kultowe wnętrze okładki pierwszego Produktu). Do moich ulubionych zadań podczas lektury należało zawsze poszukiwanie nazw zespołów, na kadrach np. Osiedla Swoboda, których sam wówczas słuchałem. Mega rzecz! Szkoda, że tak rzadko pojawia się coś takiego. Z drugiej jednak strony, Produkt wypromował całą rzeszę młodych komiksiarzy - Śledzia, autorów KRL'a, WilQ'a, Likwidatora i wielu innych.

Komiks polecony na targach przez Wydawcę przeczekał u mnie na półce ponad rok, bo sądziłam, że to klasyczna marynistyczna opowieść, do której nie było mi śpieszno... Jednak, choć historia ma wiele wspólnego z morzem i żeglugą, to niesie z sobą znacznie więcej. Jest to opowieść wielowątkowa, poetycka, przygodowa, tajemnicza, uniwersalna i z piękną kreską. Warto!