Wyspa X

Książka kupiła mnie już na wstępie podjętym fascynującym tematem: główna bohaterka ma silną synestezję, widzi kolory i kształty dźwięków, liter i liczb. Autorka świetnie porusza się w świecie emocji swoich bohaterów, nawet kiedy główna bohaterka zaczyna zachowywać się wkurzająco wobec innych ludzi, to w jakiś sposób ją rozumiem i wiem, jak to jest, być czymś tak zaabsorbowanym, że już brakuje psychicznych zasobów do zajmowania się czymkolwiek innym. Był też wzrusz i cierpiałam razem z bohaterką, kiedy zdarzyło się coś bardzo smutnego. Wendy Mass to świetna autorka, polecam jej książki wszystkim dzieciakom w wieku od ok. 10 lat wzwyż (tak mi się wydaje), wciągają i mają fajne przesłanie. Dorosłym też polecam w ramach czegoś lekkiego i przyjemnego na odpoczynek. :)

Cała książka jest naprawdę fajna. Szybko się ją czyta, bohaterowie nie denerwują, historia jest dobrze poprowadzona. Co prawda znalazłam kilka elementów, które niezbyt zgadzały się z filmami, ale nie jest to jakoś szczególnie przeszkadzające. Jedyne co mnie irytowało to to, że wszyscy z Auradonu byli tacy dobrzy i szczęśliwi, ale nikt nie przejmował się, że Wyspa to de facto wysypisko śmieci. Więcej na temat tej i innych przeczytanych przeze mnie książek zapraszam na moje konto na Instagramie - higuchis_secret_library

Po zobaczeniu okładki czułam że to będzie głupia i nudna książka. Jednak sama fabuła była spoko ale była inna w porównaniu do książek które czytam na co dzień. Fajna odmiana bo akcja dzieje się w Polsce. Chcę jeszcze dodać taka ocena wynika z tego że czasem słownictwo i niektóre zachowania były irytujące (ale nie były to przekleństwa, alkohol itp.)

Bardzo fajna trylogia przygodowa. Wszystkie części trzymały w napięciu. Były interesujące i intrygujące. Wielu rzeczy się szczerze nie spodziewałam i jestem naprawdę miło zaskoczona po przeczytaniu wszystkich części. Nie ma za dużo rysunków, przez co przyjemnie się czyta, a same grafiki są wykonane bardzo fajnie. Autorzy mieli bardzo rozbudowaną wyobraźnię. Z wielką chęcią dałabym te książki komuś, dla rozbudzenia wyobraźni i dla zaprzyjaźnienia się z książkami na początek. Dalej tkwię w przekonaniu, że to nie literatura dla dzieci, a dla młodzieży już jak najbardziej. Dużo akcji, a sam zamysł dzieła bardzo przypadł mi do gustu i według mnie naprawdę dobra trylogia na początek książkowej przygody.

Książka, którą warto przeczytać. Z perspektywy ofiary i prześladowcy. Często za dobrym życiem kryją się demony. Wyglądają spod łóżek w postaci wyglądu, sytuacji czy rodziny. Ofiara jest "gruba". Prześladowczyni ma przemocowego ojca. Jeśli chodzi o mnie, książka na początku była trudna do czytania, jednak z każdą stroną coraz bardziej angażowałam się w losy bohaterów. Dobre dla osób które są w takich sytuacjach. Dla ich rodziców. Dla ich znajomych. Dobre ku przestrodze.

Książkę czytało się całkiem szybko i przyjemnie. Tematy, które porusza są bardzo istotne. Jednak po kilku dniach od przeczytania, mam wrażenie, że zaczynam zapominać o tej książce. A chyba nie o to chodzi... Dodatkowo, trochę mało prawdopodobne wydawało mi się, że główna bohaterka zachowuje się aż tak dojrzale.

Naprawdę fajna książka. Motyw był dla mnie dość absurdalny, ale cała akcja była ciekawa i naprawdę zabawna, czasem też dramatyczna. Dostarczała wiele emocji. Podoba mi się że narratorem w książce nie jest jedną osoba, tylko grupa ludzi, którzy wszyscy są głównymi bohaterami. Naprawdę polecam.

Dom milczy, ale ściany szepczą. Cienie przeszłości nie śpią, a skrzypiące podłogi pamiętają więcej, niż chciałaby Billie. „Szklane dzieci” to opowieść, która nie krzyczy – ona tka lęk cienką nicią między słowami. To książka, gdzie dzieciństwo styka się z niedopowiedzeniem, a tajemnica sączy się przez szczeliny okien jak zimne światło księżyca. Kristina Ohlsson pisze jak ktoś, kto zna milczenie duchów i wie, że największy strach rodzi się nie w ciemnościach – lecz w tym, co pozornie zwyczajne. To nie horror, to szept. I zostaje długo po ostatniej stronie.

Przypadkowo wypożyczyłam ją z biblioteki i po przeczytaniu kilku opinii doszłam do wniosku, że nie będzie mi się podobać. Jestem jednak pod jej wielkim wrażeniem. Pisanie książki w formie dziennika z tagami pozwalało odczuwać emocje bohaterki, która mierzyła się z wieloma swoimi nastoletnimi sprawami, ale również kwestiami zdrowia i relacji rodzinnych, szczególnie z matką. Podobał mi się opis tego, jak dziewczyna przeżywała zachowanie mamy i to, że przez 3/4 książki była mowa o tajemnicy. Niestety na okładce jest spoiler i wiedziałam czym będzie ta tajemnica, co jest jednak sporym minusem.

Tym razem akcja dzieje się pomiędzy pierwszym a drugim filmem i wszystko byłoby pięknie, gdyby nie to, że Ben sobie na luzie gada z wróżką. No przecież każdy wie, że ludzie wróżek nie rozumieją (to znaczy takich jak Dzwoneczek). Jestem niezmiernie oburzona. Ze wszystkich niedociągnięć akurat tego znieść nie mogę. A tak na serio to zdecydowanie lektura bardziej dla dzieci i ja trochę nie mogłam przez tę książkę przebrnąć, mimo że czyta się ją wyjątkowo szybko. Poza tym bardzo uwierało mnie, że "Powrót na wyspę potępionych" nie przybliża nam czegoś dokładnego tylko zwyczajnie coś się dzieje, by się działo i nie ma żadnych konkretnych następstw. Przykładowo "Wyspa potępionych" opowiadała o początkach przyjaźni Mal, Evie, Jaya i Carlosa i kontynuacją tego jest film, a w drugim tomie akcja niespecjalnie łączy się z filmami, na przykład z powrotem Mal na wyspę po "wypaleniu zawodowym" (zawód: dziewczyna króla oblegana przez paparazzi).

Epickie Dałam tej książce aż 10 gwiazdek bo uważam ją za arcydzieło. Odrazu polubiłam Liv, a Mia zachwyciła mnie równie mocno. Książkę poleciła mi moja bibliotekarka i bardzo jej za to dziękuję. Dodatkowo podoba mi się oryginalny złoczyńca: Anabel. Coraz więcej jest książek z złoczyńcami typu: „Zdobęde wladzę nad światem!” A Anabel to psychopatka próbująca przyzwać demona w dość.... Zaskakujący sposób. Nie mam się do czego przyczepić ❤️

Zielone martensy Joanny Jagiełło to książka, która ma już swoje lata. Ukazała się (z inną okładką i w innym wydawnictwie) w 2016 roku, a to znaczy, że jej ówcześni docelowi odbiorcy sami są już dorośli. Ale choć rzeczywistość od tamtego czasu nieco się zmieniła, kluczowe problemy, nad którymi pochyla się autorka, pozostają wciąż aktualne. Mamy w tej książce trzy pierwszoosobowe narracje, pozwalające nam nie tylko poznać kluczowe dla fabuły postaci, ale też poniekąd wniknąć w ich myśli i emocje, poznając historię nie z boku, a od środka, tak, jak widzą ją Otylia, Feliks i jego młodsza siostra Wika. Autorka zajęła się szeroko dyskutowanym w tamtym czasie problemem tzw. eurosierot, czyli dzieci, których rodzice wyruszyli za pracą na Zachód, pozostawiając potomstwo pod opieką - przede wszystkim - babć. Feliks i Wika są właśnie takimi eurosierotami, które próbują ukrywać w szkole nieobecność mamy, a jednocześnie zmagają się z całą masą trudnych emocji związanych z tym faktem. Jagiełło nie piętnuje w tej książce matki, zdając sobie sprawę, że o jej wyjeździe zdecydowały skomplikowane okoliczności, jednak oddaje głos przede wszystkim dzieciom. Tym samym daje im prawo do przeżywania niekomfortowych emocji związanych z tęsknotą i poczuciem porzucenia, pojawiającym się naturalnie mimo tego, że młodzi bohaterowie na pewnej płaszczyźnie przecież rozumieją, jak bardzo potrzebują zarobionych przez mamę pieniędzy. Jednocześnie Jagiełło wprowadza perspektywę Opty, która została osierocona przez mamę, za którą tęskni tak samo jak Feliks i Wika za swoją. A wprowadzając tę paralelę uzmysławia, jak bardzo podobne w emocjach są te dwa rodzaje sieroctwa. Młodzi bohaterowie mają też całkiem zwyczajne problemy. Opta i Feliks są raczej pariasami w swojej szkole, ignorowani lub traktowani jak obiekt do kpin, a w rodzącej się między nimi przyjaźni i poczuciu wspólnoty doświadczeń odnajdują siłę, by mierzyć się z codziennością. Wika, młodsza, nieco rozpieszczona siostra Feliksa, za wszelką cenę chce się dopasować do rówieśników. Nie radzi sobie ze wstydem, więc ucieka w kłamstwo, które zostaje zdemaskowane i wykpione, a dziewczynka przekonuje się, że nie może liczyć na osoby, które miała za przyjaciółki. Jej burzliwa relacja ze starszym bratem, pełna niezrozumienia i wzajemnych pretensji, okazuje się najtrwalszą i najbardziej wartościową z tych, jakie udało jej się nawiązać. Ta książka kipi od emocji, trudnych i wymagających przepracowania, a jednocześnie daje młodym czytelnikom okazję do spojrzenia na własne perspektywy nieco z boku. Daje też nadzieję, że nawet największy outsider ma szansę nie tylko na przyjaźń, ale i pierwszą miłość, której początki z dużą dozą subtelności przedstawiła autorka. Książka ukazała się w ramach serii Plus minus 16, ale z powodzeniem można zaproponować ją lubiącym obyczajowe historie 12-, 13-latkom. A choć temat eurosieroctwa nie jest tak szeroko dyskutowany jak w czasie jej powstania, nadal poruszone w powieści problemy młodzieży nie straciły na aktualności.

Książka przeleżała na półce długi czas, a gdy ją przypadkiem odkurzyłam, to wchłonęłam w całości. Bardzo mądra treść, pokazująca wartość drugiego człowieka, którego spotykamy na swojej drodze. Ciekawa i niecodzienna narracja. Naprawdę warto, polecam zarówno młodemu jak i dojrzałemu czytelnikowi.

O osamotnionej nastolatce, która próbuje odnaleźć swoją drogę, mimo że życie ciągle rzucało jej kłody pod nogi. Bohaterka jest zbudowana trochę jako przeciwieństwo typowej bohaterki literatury młodzieżowej - niezbyt urodziwa, ze sporą nadwagą, bez szczególnych talentów i czarującej osobowości, za to obdarzona dużą inteligencją i ironicznym poczuciem humoru. W ramach ucieczki przed nieciekawą sytuacją rodzinną i bardzo toksyczną matką, nieco przypadkiem wplątuje się w wolontariat, zawiązuje nowe przyjaźnie i uczy się, że nie musi być idealna. Wychodziła z tego niezła, nawet niebanalna książka młodzieżowa z wieloma naprawdę dobrymi i przejmującymi scenami. A potem stało się coś dziwnego. Pod koniec wszystko się trochę fabularnie rozjechało, pozaczynane wątki zostały porzucone, a miejscami zaczęło wręcz pachnieć groteską i tanią sensacją. Przy okazji, w ramach dociskania śruby dramatycznej do oporu, zrobiono też bardzo czarny PR miejskim ośrodkom pomocy społecznej. Mam wrażenie, jakby na samą końcówkę trochę zabrakło pomysłu.

Z początku książka niesamowicie mnie denerwowała. Stała na regale dobre kilka lat kompletnie nie rusza i żałuje, że nie przeczytałam jej kiedyś. Teraz (mając 17 lat) książka jest dla mnie zbyt dziecinna, może po prostu nie moje poczucie humoru? Na pewno byłaby lepsza dla młodszych odbiorców. (Chociaż niektóre sytuacje wydają mi się dość krzywdzące i niepoprawne). Podsumowując, fajna ale dla dzieci.

Oh... Wspaniała książka... Zdecydowanie po opisie i okładce nie spodziewałam się czegoś takiego. Ma się rozumieć zostałam pozytywnie zaskoczona (i to jak!). Przede wszystkim muszę podkreślić że do przeczytania tej książki nie trzeba znać tych wspomnianych w opisie ani innych w książce. Autorka świetnie i krótko opisała ich treść a główna bohaterka także wcale wszystkich nie znała. Zdecydowanie ułatwia to czytanie. Dalej, zdecydowanie po przeczytaniu połowy książki nie można znać zakończenia a ja nawet gdy dotarłam do prawie samego końca nie spodziewałam się jak autorka zakończy książkę. Zdecydowanie na plus. Akcja także była świetna, gdy akurat Amy nie była w książkach odkrywała tajemnice rodowe lub przeżywała miłosne przygody. Świat przedstawiony, to... ah... miód malina. Muszę przyznać, że w trakcie czytania marzyłam by też móc tak spacerować po książkach:) Choć całe działanie literackiego świata miało kilka dziur zdecydowanie trzymało się kupy (mało powiedziane:) i było genialnym miejscem. A tajemnicza wyspa rodzinna z gigantyczną biblioteką, czuć było klimacik.... Romans. (Dalej totalny spoiler jak coś) Och, autorka zdecydowanie dawkowała fragmenty Amy z Willem a wtedy tylko jeszcze bardziej wyczekiwałam co będzie dalej. A zakończenie? Totalnie się nie spodziewałam. Proszę sobie wyobrazić że dalej wychwalam plusy "Strażniczki książek" a ja zakończę tak: POLECAM! Uwielbiam! ♡♡♡♡♡♡♡♡

Srebrny chłopiec Historia opowiada o losach dziesięcioletniego chłopca, którego rodzice prowadzą restaurację w Szkocji. Niestety interes nie idzie tak jak by chcieli, na domiar złego ktoś zaczyna podkradać jedzenie z kuchni. Rodzice Aladdina zastanawiają się nad poważnymi zmianami. Chłopiec jest załamany sytuacją, na domiar złego cały czas widuje młodego chłopca w krótkich spodenkach w okolicach restauracji. Jest pewny, że to on podkrada jedzenie, ale czy ma racje? A co jeżeli do tego wszystkiego dodamy jeszcze zaginione srebro? Książka to lektura dla dzieci, ale czytało mi się ją bardzo miło. W prawdzie to drugi tom serii, ale wogóle tego nie czułam. Wspaniale mi się ją poznawało i przeżywało przygodę razem z dziećmi. Jednak zakończenie wydawało mi się zbyt proste. Znaczy ja wiem, że w żeczywistości taka sytuacja właśnie tak by się zakończyła, ale chyba od książek wymagam czegoś więcej. Tak samo postać tajemniczego chłopca, mimo że była bardzo ciekawa, mam wrażenie że było jej bardzo mało. Myślałam, że będzie odgrywała większą rolę w książce, a mam wrażenie że była tylko minimalnym dodatkiem. Nie licząc tych rzeczy książkę czytało się bardzo miło i napewno sięgnę po inne tomy.

Dzięki miłemu zaskoczeniu przy poprzednim tomie, ten poszedł mi dosyć sprawnie. Przyjemna i ciekawa przygodówka, chociaż znowu byłam zaskoczona i nadal twierdzę, że ta książka nie za bardzo pasuje do przypisanego gatunku, bo naprawdę się wciągnęłam, a jestem starszym czytelnikiem. Były momenty trzymające w napięciu i szokujące końcówki rozdziałów, co tylko zachęcało do dalszego czytania. Jestem ciekawa co takiego, wydarzy się w następnej części i jak bohaterowie poradzą sobie z konsekwencjami wydarzeń tego tomu.

Kolejna część tej książki i znów bardzo mnie zachwyciła. Historia Penny jest bardzo wciągająca, ale ma też wiele wartości zawartych w sobie. Jedyne co to ja byłam fanką PenNoah więc trochę zawiodła mnie końcówka, ale kolejna część już mnie usatysfakcjonowała.😉 Polecam

Księga druga silver również mi się bardzo podobała i ponieważ momentami bywa mroczna tajemnicza zwłaszcza że nadal nie wiem i nie mogę zgadnąć kim jest tajemnicza blogerka, ale książka bywa momentami zabawna na przykład wtedy jak Henry i liv walczą z Arturem w śnie siostry Liv w która Artur próbuje zabić by liv cierpiała a kiedy oni biją się z nim w śnie w to Grayson włamuje się do jego domu i daje mu pysk przez w co on się budzi i znika z snów i tak liv i przyjaciele uratowali pod kontroli Mię w która manipulowała w śnie przez Artura chciała się zabić lunatyków uwielbiam księgi Snu Kerstin Gier w których świat jest cudownie przestawiony oraz bohaterowie już nie mogę się doczekać możliwego sojuszu Anabel z Liv i chłopakami z przeciwko Arturowi który próbuje świeżo po wyjściu z wariantkowa moja droga Anabel w która jest moja ulubieńcą lubiłam bardzo monety w których ona się pojawiała albo Artur albo Artur, Anabel, liv , Grayson i Henry uwielbiam ich i już zabieram się za trzeci tom bo serio bardzo mnie interesuje kto jest tą tajemniczą blogerką chociaż mi się zdaje że w to nie jedna osoba ale w to kilka osób ale w to moje zdanie tylko trudno jest stwierdzić kto może pisać blog na początku obstawiałam Florence lub Persefonem a teraz i Emili zaczęłam podejrzewać w którą Artur zaprosił do świata świadomych snów by pewnie zranić Graysona zobaczymy poza tym sam Artur donosił świeże plotki blogerce mówiąc że każdy dostał e-mail na których może wysyłać najnowsze ploteczki więc w tej blog może pisać każdy i ciężko wyłapać kto jest blogerką ale moim zdaniem w to nie jedna osoba jak już wspominałam tylko parę osób może największe plotkary szkole no cóż poczytamy i zobaczymy.