Wyścig tajemnic

Książka kończy się na zakończeniu kariery Shaqa. Czyta się lekko, bardzo przyjemnie. To jeden z moich ulubionych koszykarzy z młodości i lektura tylko to potwierdziła. Pozytywny człowiek, z poczuciem humoru i z ludzkimi słabościami. Dobra pozycja dla fana koszykówki.

Tak, brałem urlop bo jedzie Tour de France żeby oglądać jak pojedzie Lance, no i co!? No i wydało się to, o co podejrzewali go już od dawna. Oszukał nas kibiców, za to spotkała go zasłużona kara. Wypada podziekować autorowi-dziennikarzowi za odwagę upór i wytrwałość w dążeniu do zdemaskowania oszusta. Zeznania kolegów Armstronga posłużyły za nić, która raz pociągnięta, spruła legendę jak tani sweter- cytat z książki który został mi w pamięci.

Super książka dla fanów piłki nożnej. Super się czyta. Ja skończyłem w dwa dni ale tylko dlatego że przeszkodziła praca. I owszem widać że opisuje to człowiek który jest "narcyzem" choć potrafi czasem przyznać się do błędów, że postąpił jak idiota - choć to rzadkość. Ale przecież to Ibra 😁☝️ Biorę się za "Adrenalinę" bo ja czytam ją w 2025 a w tej książce jesteśmy dopiero w połowie jego kariery. Mam wrażenie że przerwano mi opowieść w połowie, więc nie mogę się doczekać cd. Ogromnie polecam 👍👍👍

Mimo, że nienawidzę Manchesteru United, a samego Fergusona także nie darzę sympatią to zdecydowałam się przeczytać tę biografię. Jest napisana solidnie i obiektywnie. Przedstawia dobre i złe strony tego wielkiego trenera. I to od jego najmłodszych lat. Lektura warta przeczytania i potrafiąca zainteresować nawet kibiców innych klubów.

Ciekawa autobiografia trenera, od którego odwrócili się w pewnym momencie prawie wszyscy. Doskonale ukazuje, jak rozkapryszeni i beznadziejni potrafią być piłkarze oderwani od finansowej rzeczywistości. Domenech spowiada się, głównie z ostatnich lat prowadzenia kadry Francji, kiedy to piłkarze zbuntowali się przeciwko niemu w RPA.

Można być zaskoczonym, że Merson będąc człowiekiem uzależnionym od alkoholu, hazardu i narkotyków był w stanie grać w piłkę na całkiem niezłym poziomie. Futbol był dla niego jedynym sensem i jedyną rzeczą jaką potrafił robić, strach pomyśleć co by się stało z tym człowiekiem, gdyby piłka nie była obecna w jego życiu. Ciekawa jest jego historia zawodnicza. Nie jestem przekonany jednak, czy można ją traktować jako "przestrogę" dla młodych piłkarzy. Merson zbyt dobrze się bawi wspominając swoje wybryki, choć czasem widać też szczerą refleksję i żal za przewiny. Jest to ostatecznie dość wyjątkowa biografii sportowa, większość z nich to życiorysy oddanych swojej dyscyplinie profesjonalistów, ta to w połowie wspomnienia piłkarza, w połowie ćpuna i alkoholika.

Ta ksiazka to hold dla kariery Sir Alexa i napisana jest w formie piesni chwalebnej. Wiadomo, Ferguson to nie Lemmy z Motorhead, ale kurde od tej ilosci cukru bijacego z kazdego zdania az bola zeby. Kazdy ruch, kazda wypowiedz i kazda decyzja (nawet rozbicie glowy Beckhama w szatni tym nieszczesnym butem) to bylo czyste zloto. W takim samym tonie sa wszystkie wypowiedzi pilkarzy i osob zwiazanych z klubem, a wiadomo jak interesujace sa takie opinie w stylu pomeczowych konferencji - wszystkie sa takie same i w co drugim zdaniu musi sie znalezc slowo FANTASTYCZNIE. Zabraklo mi tu tez przedstawienia Sir Alexa jako zwyklego czlowieka. Autorzy wspominaja o jego surowym ojcu, ktory niewatpliwie mial plyw na to, jakim bohater tej ksiazki stal sie czlowiekiem, ale to zaledwie interesujaca kropla w morzu wikipediowych faktow o kolejnych rywalach i wynikach spotkan. Te ostatnie swoja droga, tez moznaby ubarwic, opsisujac poszczegolne akcje, zeby troche poczuc tego boiska. Ale mimo to nie jest to ksiazka tragiczna. To wciaz fajna opcja zeby przesledzic zycie klubu od poczatku lat 90 i przypomniec sobie jacy pilkarze biegali po Old Trafford przez te wszystkie lata. Najbardziej podobaly mi sie poczatkowe rozdzialy, az do sezonu 98/99 bo wtedy wlasnie jako gowniarz dumnie paradowalem po podstawowce w szaliku United i koszulkach Beckhama, Yorke'a czy Giggsa. Potem bylo juz gorzej, bo forma tej biografii stala sie juz nudna, tresc powtarzalna, a koncowka to juz bylo zwykle znuzenie i parcie do przodu, byle skonczyc. W tym przypadku chyba lepiej jest po prostu obejrzec jakis dokument na YT, przynajmniej mozna poogldac bramki.

Jedna z najlepszych autobiografii związanych z piłką nożną, jakie czytałem. Fascynująca postać, która przez tyle lat pracy na najwyższym poziomie musiała przeżyć wiele interesujących i niespodziewanych momentów. Na szczęście umiejętnie podzielił się nimi z czytelnikami. Jako fan Spurs czytałem z zaciekawieniem wszystkie rozdziały i jeszcze bardziej doceniłem Harry'ego Redknappa.

Szczerze współczuję wszystkim fanom Manchesteru United, którzy sięgną po tę książkę. Lektura autobiografii legendarnego Sir Aleksa wskazuje czarno na białym, że zastąpienie tego formatu postaci było po prostu niemożliwe. Widzimy to zresztą do dziś - dekada, która minęła już od odejścia SAF-a naznaczona była chaosem - na boisku, na ławce trenerskiej, w szatni i gabinetach. A końca nie widać... Wracając do książki, jest to miejscami dość chaotyczny strumień świadomości Fergusona poświęcony w głównej mierze losom United już w XXI wieku, co mnie akurat odpowiadało. Dobrze, że trener zdobył się na kilka słów o praktycznie każdym zawodniku, który przewinął się w tym czasie przez Old Trafford. SAF nie kreuje się na nieomylnego, przyznaje się do kilku błędów, niektórych decyzji broni, oddaje też honor swoim rywalom - słowem, ciekawa pozycja o ciekawym człowieku - nie tylko dla fanów Czerwonych Diabłów.

Ronnie ,,Osa” O’Sullivan, legenda snookera, dziedzictwa i kultury sportu w ogóle. Jeden z największych snookerzystów w dziejach, mistrz dziedziny, która mimo iż uważana często za zbyt bierną, od blisko dekady staje się w naszych polskich, rodzimych stronach, coraz popularniejsza. Kto chociaż raz oglądał cokolwiek na kanałach telewizyjnych takich jak: Eurosport bądź Eurosport 2, czy zagranicą słynne na Wyspach Brytyjskich, Sky, i ma do czynienia z tymi programami, które te stacje realizują, ten na pewno wie o czym mowa. Transmitowane na jej ,,obszarze” snookerowe rozgrywki (ostatnimi czasy bardzo, ale to bardzo często), na pewno zwróciły uwagę niejednego entuzjasty sportu. Bo jest to królewska, iście dostojna dyscyplina, okraszona wykwintną grą, która jakby nie patrzeć, mimo iż jest pochodną billarda, z billardem nie ma nic wspólnego. A powiedzieć, że wygląda na zbyt dziwną i specyficzną, to zdecydowanie za mało. Historie pewnych snookerzystów, tuz tych rozgrywek - a o jednym z nich w dalszej części deliberacji będzie mowa - ich niezwykłe osobowości, doświadczenia, rozpoznawalność, wszystko to prosto i wyraźnie mówi nam, że warto odłożyć niektóre klasyczne dyscypliny, choć na chwilę, i zainteresować się właśnie Snookerem. I pierwsze, co się rzuca w oczy, gdy pierwszy raz włączymy dowolny snookerowy pojedynek, to sama jego fizyczność: niezwykłe jest to, że panowie i panie ubrani są w eleganckie stroje wyjściowe, stojąc przy specjalnym stole, czy jakkolwiek się przy nim poruszając, uderzając na przemian w trybie meczowego pojedynku specjalnym kijem w bile, które mają wpaść do sześciu otworów w odpowiedniej regulaminowej kolejności. Snookerowy stół ma odpowiednie wymiary, a gra dość skomplikowane reguły; sami zawodnicy nie mają łatwo: mogą oni wykonywać czynności dostosowane do regulaminu gry. Sama mechanika relacji w tej rozgrywce, na linii zawodnik-kij-bila: sposób wyprowadzania kija, kąty uderzenia, rodzaje uderzeń etc., to już czysta bajka; piszę o tym z punktu widzenia widza, a nie profesjonalisty (komentatora, dziennikarza, czy byłego zawodnika) – kogoś, kto spędził wiele godzin przed ekranem telewizora, śledząc wydarzenia z któregoś z kanałów Eurosportu, oglądając niejedno zmaganie danej dwójki graczy, i wiele się w ten sposób o Snookerze dowiadując. Dlatego też, to krótkie ,,smagnięcie” treścią wielu informacji o tej dziedzinie wykwintnego i dystyngowanego sportu, stanowi jedynie część małego wstępu – a właściwie to drobną wzmiankę do wstępu – tego czym, dlaczego i jak jest ,,Snooker”. ,,Osa”, w zgodnej opinii wielu fachowców, to jeden z najbardziej utalentowanych Snookerzystów w historii tej dyscypliny. Zawodowcem został w wieku 16 lat, a rok później, cóż, jak na taki geniusz przystało: Ronald Antonio O’Sullivan wygrywa swój pierwszy profesjonalny turniej snookerowy. Umysł zainteresowanego Snookerem laika staje w płomieniach, wręcz pęcznieje z niedowierzania, gdy wpatruje się w tablicę osiągnięć Ronniego: sześciokrotny mistrz świata, autor najszybszego maksymalnego brejka (wbite 147 punktów z najwyższego rozstawienia), którego zaliczył w 5 minut i 20 sekund! Poza tym to rzeźnik w zaliczeniach tego rodzaju brejków tudzież wbić: ma on ich na koncie 15. Naprawdę to dopiero początek jego osiągnięć, nie wspominając o tytułach rankingowych, które ,,wpadły" na jego konto: wygranych turniejach, w których większość odznaczała się określonym prestiżem i wagą – Ronnie ma na koncie 37 takowych wiktorii, co jest astronomicznym wynikiem w historii zawodniczych osiągnięć tej dyscypliny. O'Sullivan to swego rodzaju indywiduum. Z perspektywy nieznającego go fana Snookera, widzącego jego całego jedynie wśród telewizyjnych kamer podczas transmisji zmagań na Eurosporcie, czy innej stacji sportowej, ,,Osa” wygląda na człowieka skromnego, na swój sposób skoncentrowanego, poświęcającego się swej snookerowej pasji całym sercem; niekiedy przejawia on cechy showmana, a nie raz introwertyka skupionego tylko na grze przy stole. Obserwując zmagania ,,Osy” podczas niejednego spotkania (ranga meczu nie ma znaczenia), przypatrując się mowie jego ciała, nie sposób nie wspomnieć o tym, że Ronnie grą niewerbalną, specyficznymi oznakami i przyruchami rąk, barków, twarzy etc., zdarza się zdradza oznaki znudzenia tudzież rozgoryczenia snookerowym spotkaniem – tak, jakby miejscami był gdzie indziej, jakby to, co dzieje się na stole obecnie i wokół niego nie miało już żadnego znaczenia: bez spolaryzowania swoich umiejętności tu i teraz, tak aby pokazać się z jak najlepszej strony i wygrać dany mecz. Bo przecież snooker to jego życie, czyż nie? I tu natrafiamy na pewien problem: złożoność ,,niematerialnego Ja” O’Sullivana. Tego typu cechy przejawiające to, jak złożoną osobą Ronnie jest, są wskazówką do tego, że jest to obsesyjny perfekcjonista mający swoje wady – bo przecież nikt nie jest nieomylny, ani idealny jak wzór olimpijskiego bóstwa. Dlatego też, same gesty, mowa ciała Ronniego, ta niedająca się zapomnieć aparycja jego osoby: obgryzanie paznokcie i wargi, tiki na twarzy, i wiele, wiele innych oznak ,,rozstrojenia” koncentracji i skupienia podczas meczów (o czym wspominałem nieco wyżej), którą trzeba mieć – wszystko to, co zaobserwowałem podczas godzin śledzenia meczów z jego udziałem, nakłoniło mnie do bliższego poznania tego sportowca. Tak naprawdę, dowiedzieć się o Ronniem można tyle ile pozwolą na to media: telewizja, internet, wywiady udzielane prasie etc. O dorwaniu co nieco faktów zakulisowego życia angielskiej gwiazdy snookera, raczej należy zapomnieć, zwłaszcza jeśli polegamy tylko i wyłącznie na łatwych telewizyjno-internetowych informacjach. Co innego w tym względzie stanowi autobiografia w formie książki, spisana przez O’Sullivana we współpracą z Simonem Hattenstone’em, ze skromnym podtytułem "Running", którą to niniejszym omawiam i recenzuję. I bez żadnych wylewności, cukierkowania i przejaskrawiania tematu, dodam przede wszystkim: nie ma to jak prawdziwe, szczere słowa – jeśli rzeczywiście taki jest dany sportowiec, czy osoba publiczna, pisząca o sobie w dziele biograficznym – wydane nie w celu zarobkowym, ale w celu ukazania historii bez ogródek, z całego bardziej przekichanego, cierpkiego lub nie swojego życia, życia profesjonalisty sportu, która to ma dotrzeć do wszystkich ty u których oglądanie zawodnika w zmaganiach swojej rozgrywki sportowej to za mało. Autobiografia to najbardziej intymne poznanie, zbliżenie do sportowca, którego podziwiamy – jeśli nie możemy ścisnąć temu komuś ręki, zamienić z nim kilka słów, pobyć z nią/nim choćby jeden wieczór. Tego typu publikacją jest książka, nad której specyfiką postanowiłem ,,się pochylić”, pisząc małe recenzenckie ,,co nieco” w tym względzie. W Polsce "Autobiografia mistrza snookera" została wydana za pośrednictwem firmy SQN. Omawiać w niniejszej deliberacji wszystkiego o tej pozycja nie można: ani o każdej drobnej zasłudze O’Sullivana w tej grze, ani o jego wszystkich prywatnych demonach narkotykowo-alkoholowo-rodzinnych go gnębiących, ani o tym, od deski do deski: czym jest sam Snooker. Pierwsze istotne coś, co pozycja ta wykłada nam dlaczego ,,Osa” jest po prostu geniuszem, i tym bardziej należy go z perspektywy tej najsłynniejszej królewskiej modyfikacji billarda doceniać, to to, jak rozbudowaną i skomplikowaną ma on osobowość, ile elementów z jego życia złożyło się na to, że został snookerzystą klasy światowej, ba!, galaktycznej – w końcu 6 tytułów mistrza świata w tej introwertycznej i trudnej dyscyplinie sportu same się nie zdobędą, czyż nie? ,,Osa" to człowiek odważny, nie żyjący w cieniu własnych lęków, lecz przezwyciężający własne słabości: Ronnie, gdy był całkowicie dorosły, na pewnym etapie swojej kariery sportowej nie bał się sięgnąć po pomoc psychologa, Steve’a Petersa, który, jak sam Ronnie przyznaje, uratował jego miłość do snookera, a także szacunek do samego siebie, tak, że mógł połączyć tą pasję, jak i swój zawód, z powinnościami rodzinnymi (Ronnie Jr. był dla niego oczkiem w głowie; rozpad małżeństwa, tyrady sądowe, alimenty, ojciec za kratkami, który trafił tam za głupi błąd, do którego nie mógł przyznać się przed własnym synem, genialnym snookerzystą ,,Osą” O’Sullivanem, i wiele, wiele innych). I za to, za wiele innych zasług, cech, naturalności - w 2012 roku postanowił pracować jak wolontariusz w wiejskim gospodarstwie w Hainault; miał to być odpoczynek po zdobytym tytule Mistrza Świata, jak i dobry czas na refleksję i poukładanie sobie tego i owego w głowie - powinien należeć się szacunek angielskiemu zawodnikowi snookera. Nie zapominajmy o jednym: to ktoś do szaleństwa zakochany w bieganiu, zakochany w sportowej rutynie, pokazujący, że atleta – nieważne jaką dziedzinę by prezentował – jest ulepiony z tej samej gliny co ,,zwykły śmiertelnik”. Że sportowiec (tym bardziej Snookerzysta) swą kategorią zmagań sportowych, które uprawia, i które podziwia świat tak samo kocha, jak i nienawidzi. Sullivan nie zatyka sobie ust, nie siedzi skulony pod stołem. Nie boi się mówić, że snooker wyniszcza psychicznie, że tłumi emocje i nie pozwala na większą interakcję między zawodnikami; że z zamkniętą na cztery spusty jadaczką przy potężnym stole, o napiętym równo rozłożonym suknie, snookerzyści, potrafią tak godzinami trwać, grać, snuć się jak zombie i nie wypowiedzieć żadnego słowa. W swej autobiografii ,,Osa" zachowuje się naturalnie; to, jak opisał siebie, sprawia, że staje się on jednym z moich sportowych idoli, za którego determinacją będę starał się podążać w mym sportowym życiu. Zawodnik pokazuje, że nie boi się przeciętności; nie obawia się sławy, ani jej braku. Kocha bieganie – to ten sport, samo zerwanie z nałogiem, pogodzenie się jako tako z żoną, również pomoc psychoterapeuty, wzorowanie się na sportowych idolach, jak Haile Gebrselassie, Tiger Woods, Roger Federer, Ray Reardon (który nauczył ,,Osę” wydobycia z kunsztu technicznego snookera wszystkiego, co się da, w tym stabilizacji gry, nowych psychologicznych umiejętności i intuicji – w końcu przewidywanie ruchów przeciwnika w Snookerze jest nader ważne) sprawiły, że Ronnie jest tym kim jest obecnie, że dotrwał do sześciu tytułów mistrzowskich, że właśnie nie zważa na nic, mknie przed siebie, kochając życie i wciąż biegając, zmierzając tym samym po kolejne siódme trofeum Mistrza Świata w Snookerze.

Zaskoczony jestem tak wysoką oceną książki. "Dream Team" był dla mnie bardzo... amerykański. Nie oglądam na co dzień NBA, nie interesuję się koszykówką, a podczas lektury odniosłem wrażenie, że to nie jest pozycja dla laików. Cały czas wydawało mi się, że tylko ktoś, kto interesuje się koszykówką i śledzi na co dzień NBA, będzie dobrze się bawił zapoznając się z kolejnymi stronami. Jednak najbardziej irytujący był dla mnie fakt, że książka cały czas trąciła amerykańskim patosem i poczuciem, że USA to najlepsze miejsce na świecie. I generalnie są we wszystkim najlepsi. Oczywiście było trochę interesujących anegdot i historii, ale całość była jednak dość nużąca.

Jeśli ktoś śledzi świat piłki, to nie znajdzie tu wiele zaskoczeń. Tym bardziej, że sporo tych historii to mniej więcej lata 2005-2014, więc gdy to piszę, mają one kilkanaście lat. Z jednej strony podczas lektury stajemy się malutką częścią najbogatszej ligi świata, ale z drugiej dowiadujemy się, że wcale nie najlepszy piłkarz tej ligi z wcale nie największych klubów żył jak arabski szejk i nie widział w tym nic niesprawiedliwego. Te tłumaczenia bywały irytujące, choć ciekawe. Najwyższych szczytów piłkarskich tak naprawdę nie dotknął, nie licząc imprezowania z graczami Barcelony. Myślałem, że dowiem się o tym świecie więcej, ale może po prostu ten świat nie jest tak głęboki, jak myślałem.

To książka przede wszystkim dla fanów Arsenalu. W rewelacyjny sposób przedstawia całą organizację tego klubu i to jak go zmienił Arsen Wenger. Autorzy nie skupiają się przy tym tylko na kwestiach czysto sportowych, a więc związanych bezpośrednio z pierwszym składem, lecz pokazują również otoczenie ekonomiczne, jak zapadają najważniejsze decyzje i kto na nie ma realny wpływ. Dlaczego prowadzona jest taka, a nie inna polityka w kwestiach transferowych, szkoleniowych itp. Jednak pozycja ta jest godna uwagi również i dla fanów innych zespołów, gdyż wiele wnosi do wiedzy na temat funkcjonowania nowoczesnego klubu piłkarskiego i Premiership jako całości. Pokazane jest to wszystko bez stronniczości i w bardzo przystępny sposób. Warto przeczytać.

Czy opisane historie z życia piłkarzy w książce mnie zaskoczyły? Oczywiście nie. Przepych pieniędzy w tej dyscyplinie sportu jest już znany od lat. I to było największym minusem opisanym w tej książce. Cała otoczka wokół piłki nożnej, ludzie z którymi lepiej nie mieć do czynienia tutaj oczywiście się pojawiają. Na plus opis kryminalny. Spora ilość osób zamieszana w samobójstwo piłkarza, zmylania czytelnika przed rozwiązaniem zagadki opisana w sposób ciekawy i fajny do czytania.

[...] "Kiedy myślę o Dennisie, przychodzą mi do głowy określenia: lojalny, inteligentny, doskonale przystosowany. Był prawdopodobnie najbardziej swobodnym graczem, jakiego trenowałem. Prawdziwy zwycięzca!" Chuck Daily ᎷᏆᎷᏫ ᎳᏚᏃᎽᏚᎢᏦᏫ ᏢᎪNᏆᎬ ᎡᏫᎠᎷᎪN NᎪᎫᏞᎬᏢᏚᏃᎬᏀᏫ ! Dzisiaj kończy 63 lata. Niezaprzeczalnie i bez cienia wątpliwości Dennis Rodman to najbarwniejsza postać w historii sportu EVER!. Drugiego takiego nie znajdziecie. Pod tą kontrowersyjną osobowością, która stała się jego znakiem rozpoznawczym, kryje się jeszcze bardziej kontrowersyjna postać. To jak gra na uczuciach, łapiąca za serce, wywołująca współczucie, a za chwilę wychodzi jego brak odpowiedzialności i naiwność. Wydaje się, że Dennis doskonale potrafi wcielić się w rolę plotkarskiego dziennikarstwa, by osiągnąć swój cel. ROZGŁOS... Nie wiem, czy komukolwiek jest to potrzebne do szczęścia, bo tutaj nie dowiesz się niczego więcej ponad to co już wiesz. Dlatego nie odradzam, ale też nie polecam 😉 Jeżeli będziecie mieć możliwość to 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 𝐙𝐀 𝐓𝐎 𝐅𝐈𝐋𝐌 𝐃𝐎𝐊𝐔𝐌𝐄𝐍𝐓𝐀𝐋𝐍𝐘 𝐏𝐓. "𝐄𝐊𝐒𝐂𝐄𝐍𝐓𝐑𝐘𝐂𝐙𝐍𝐘 𝐃𝐄𝐍𝐍𝐈𝐒 𝐑𝐎𝐃𝐌𝐀𝐍" / Dennis Rodman: For Better or Worse z serii filmów 30 for 30. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : Dennis Rodman Siedem razy zdobył tytuł najlepiej zbierającego zawodnika i został włączony do Koszykarskiej Galerii Sław im. Naismitha. W swojej czternastoletniej karierze wywalczył pięć mistrzowskich pierścieni NBA (w roku 1989 i 1990 z Detroit Pistons, a w latach 1996–1998 z Chicago Bulls). Dwukrotnie został wybrany Obrońcą Roku (1990, 1991). Rozegrał ponad 900 spotkań w lidze NBA ze średnią liczbą punktów na mecz wynoszącą 7, a zbiórek 13. Jack Isenhour Ukończył West Point i został odznaczony jako weteran wojny w Wietnamie. Jako student Akademii Wojskowej grał w pierwszym składzie drużyny Boba Knighta. Po opuszczeniu armii zdobył tytuł magistra komunikacji społecznej na Uniwersytecie Tennessee, a później rozpoczął karierę dziennikarza telewizyjnego. Mieszka w Charlotte w Karolinie Północnej.

Flashback do lat 90, kiedy byłem nastolatkiem i kupowałem magazyn o koszykówce, a tam dużo artykułów o MJ23. Talent i Tytan Pracy, wymagający i trudny dla innych. Książka ma prawie 1000 stron i mam wrażenie, że można byłoby rozwinąć niektóre wątki bardziej. Zdecydowanie pozycja dla fanów koszykówki i sportu, ale i dla ludzi szukających inspiracji w autobiografiach. Polecam.

Jeśli, tak jak ja, spędzałeś w latach dziewięćdziesiątych noce na oglądaniu finałów NBA komentowanych przez Łabędzia i Szaranowicza ta książka jest lekturą obowiązkową. A jeśli nie, to również polecam, ponieważ pokazuje, jak ważny jest odpowiedni dyrygent, aby wydobyć jak najwięcej z zespołu. Ponieważ to, jak zarządzał zespołami Phil, mogłoby być tematem niejednego wykładu z team building'u :)

Dziwnie patrzy się na pierwszy tom autobiografii Rooneya mając świadomość, że jego kariera sportowa powoli zmierza do końca. Gwiazda Evertonu i Manchesteru United, piłkarz który pobił rekord ilości goli w reprezentacji Anglii należący do Roberta Charltona. Cóż, wtedy zapewne nie przewidywał, jak trwale jego nazwisko zapisze się w historii futbolu. Być może był to zbyt wczesny moment na podsumowanie kariery? Z drugiej strony gracz niepokorny, konfliktowy, z trudem trzymający nerwy na wodzy, sprawiający sporo problemów na boisku i poza nim. Może dlatego trudno uważać go za sympatyczny wzór do naśladowania czy uwielbienia, pomimo jego niepodważalnych sukcesów. W książce jego sylwetka jest kreowana jako osoba, która zdaje sobie sprawę ze swoich mankamentów czy słabości, nie stara się ich ukryć (może za wyjątkiem problemów małżeńskich). I chyba dlatego ta pozycja z oferty wydawnictwa SQN wydaje się bardziej interesująca od rzeszy pozostałych biografii, stanowiących najczęściej zbiór pochwał pod adresem konkretnego zawodnika. Inna rzecz, że na rynku wydawniczym brakuje w sumie książek sportowych, które byłyby liniowym podsumowaniem przebiegu kariery piłkarskiej opatrzonym stosownym załącznikiem ze statystykami.

Anonimowy angielski agent piłkarski opowiada o kulisach swojej pracy i środowiska, do którego trafił. Sam w pewnym momencie mówi, że wszystkie przytoczone w książce historie mogą być równie dobrze prawdziwe, jak i zmyślone - i ciężko nie odnieść wrażenia, że prawda jest tu dość bezczelnie naciągana. Mimo tego - oraz ciągłego narzekania - czyta się tę książkę całkiem nieźle. Dobra rzecz dla ludzi, którzy chcieliby się bardziej zagłębić w brudny świat agentów piłkarskich.

Książka raczej dla ludzi lubiących piłkę nożną. Dużo ciekawostek z różnych piłkarskich epok oraz wspomnień legendarnych momentów w kontekście emocji z nimi związanych. Na pierwszym planie liga angielska, są też odniesienia do innych rozgrywek. Nietypowa, dość frywolna forma. Przez to czasami gubiłem się między przejściami od jednego wydarzenia do drugiego. Na plus krótkie rozdziały dzięki czemu mogłem ją czytać w 10-15minutowych interwałach.