Wszystko, tylko nie...

Przede wszystkim bardzo nietypowa fabuła, w dodatku wiele zdarzeń pokazanych z punktu widzenia różnych osób. Książka jest podzielona na poszczególne dni -cała fabuła to w zasadzie 8 dni. Ale tak naprawdę nie chodzi o wydarzenia i rozwiązanie zagadki - bardziej chodzi o uczestniczących w tych zdarzeniach ludzi. Przede wszystkim o dwoje rodzeństwa: Ginger i J.J. oraz ich ciotkę Lily. Bardzo fajnie pokazane są ich przemyślenia i rozważania na temat głównego wątku fabuły, ale też ich wspomnień z dzieciństwa. I chociaż to się autorowi udaje, to jednocześnie to samo przeszkadza - bo opisuje rozmyślania zbyt wielu osób w tej książce. Gdzieś w jednej trzeciej książki przestałam nadążać za kolejnymi bohaterami i pozostałam skupiona na trzech głównych bohaterach, a reszty nawet nie starałam się zapamiętać. Za dużo, za dużo!

Kontynuacja „Pod Słońcem Toskanii” nie obfituje w nowe nadzwyczajne zwroty akcji w życiu bohaterki. Frances Mayes żyje dalej i ma się dobrze. „Bella Toskania” to ciekawa powieść, skrojona perfekcyjnie pod wakacyjne słońce z kieliszkiem dobrego wina w ręku. Autorka ponownie zaprowadza nas w zakamarki Toskańskiej wsi odsłaniając życie codzienne, elementy historii i typowe dla siebie spojrzenie dla tutejszych obyczajów i zachowań. Nie jest to lektura, którą powinniśmy czytać szybko. Największą przyjemność czerpałem z wolnego chłonienia każdej strony. Dzięki temu „Bella Toskania” daje możliwość do osobistych rozważań. Pokazuje też, że mimo codziennego biegu możemy na chwilę przenieść się do spokojnej i czarującej krainy zwanej „Toskania”.

RECENZJA W 5 ZDANIACH: Zastanawiałem się długo, co mi ta książka przypomina, i w końcu się udało: to takie "Przygody Mikołajka..." dla dorosłych. Jest myśl przewodnia, wspaniałe tło Toskanii, jedzenie, wino kobiety i śpiew, i co chwilę nowe perypetie głównego bohatera. Książka lekka i przyjemna, w sam raz do poduszki, kiedy to na spokojnie można przeczytać 1-2 rozdziały i iść spać. Najbardziej podobało mi się poczucie humoru autora — nie raz i nie dwa prychnąłem pod nosem. Aż ludzie w tramwaju dziwnie się patrzyli. Ogólnie — świetnie relaksujące czytadełko, aż człowiek chce rzucić to wszystko i przeprowadzić się do Toskanii!

Historia doskonała pod adaptację i przystosowanie na srebrny ekran. Młody, inteligentny fotograf, pracujący dla snobistycznych nowojorskich magazynów, krąży między Nowym Jorkiem a Lazurowym Wybrzeżem, Paryżem, Wyspami Bahama i arystokratyczną Anglią, gdzie fotografuje stare, eleganckie siedziby. W trakcie jednego ze zleceń wpada na trop przekrętu. Na marginesie, pisarz jest mocno zafascynowany Prowansją, i dzieli się swoją pasją z czytelnikami z humorem i wielką radością życia. Niby Biblioteka konesera 😁

Ta ksiazka mnie oczarowala.Przesympatyczna opowiesc o Esme,Pogu,Louisie,Charlim,babci Mac i dziadku Henrym.O Domu w Chmurach,slepej kozie,kulawym osle,psie Brownie i neurotycznych osach.Ale najwspanialszy jest chleb,chleb na zakwasie.Wiem,o czym mowie,bo mialam to szczescie,szczescie jedzenia takiego chleba w dziecinstwie.Naprawde nie sposob zapomniec jego smaku i zapachu....Nie brakuje rowniez dramatow,milosci i przyjazni.Naprawde piekna historia.Polecam!!!La bellissima storia di vita di Esme è la sua casa tra le nuvole.........

Niestety- Książka i film(wspaniałe role Crowea-Cotillard) to nie te same bajki. Zdaję sobie sprawę, że jest to serwis dla miłośników książek ale wielu wielu z nas-ogląda film i potem szuka książki(albo odwrotnie kwestia gustu)by na podstawie książki sprawdzić jak pracuje nasza wyobrażnia. W tym wypadku 1-0 dla filmu.

Rzut oka na tekst zamieszczony na skrzydełkach i już pierwsze zaskoczenie. Spodziewałem się opowieści o kobiecie, która radykalnie zmieniła życie, odcinając się jednocześnie od zewnętrznych oznak sukcesu rządzących środowiskiem, w którym wcześniej przyszło jej żyć i z którego chciała się wyrwać. Tymczasem: jest kobietą sukcesu: pracuje nad nową powieścią, sprzedaje wina w Anglii, Szwajcarii i Japonii, wynajmuje domy wczasowiczom, a Anglicy realizują o niej filmy dokumentalne. Ci, którzy liczą na książkę o niewielkiej winnicy, gdzie zatrzymał się świat, w której rządzi naturalny rytm, a kolejne dni wypełnia spokój i harmonia, mogą doznać zawodu. Tym polecam "Lawendowe pole" Joanny Posoch. Pomysł na książkę jest nieco banalny. Homo urbanus zmęczony zgiełkiem miasta ucieka na prowincję poszukując innego życia. Trudno zliczyć powieści osadzone w tym klimacie. Jako że żadnej nie czytałem (z wyjątkiem wspomnianego wyżej "Lawendowego pola") skusiłem się na "W dojrzewającym słońcu". Sam tytuł niespecjalnie pasuje mi do tej książki. Sugeruje (a może tylko mi się tak wydaje?) sielsko-anielską rzeczywistość, w której czas płynie tylko sobie znanymi drogami, opóźniając się znacznie w stosunku do reszty świata. Przed rozpoczęciem lektury zastanawiałem się, czy Patricia Atkinson będzie potrafiła mnie zaskoczyć. Nie bawi mnie czytanie pozycji, których fabuła jest do bólu przewidywalna i jeszcze przed skończeniem książki mam o niej wyrobione zdanie. Cieszę się, że tym razem było inaczej. W pewnym momencie miałem ochotę przerwać lekturę i już do niej nie wracać. Wydawało mi się, że skoro do tej pory nic mnie nie urzekło to nie ma sensu męczyć się przez kolejne trzysta stron. Mimo to zdecydowałem się skończyć "W dojrzewającym słońcu". W tym przypadku właściwie ostatnie kilkadziesiąt stron zaważyło na całościowej ocenie książki. Wróćmy jednak na początek. Patricia Atkinson po porzuceniu pracy w jednym z angielskich banków osiedla się na południu Francji, gdzie kupuje winnicę. Nie ma zielonego pojęcia o uprawie winorośli, a co więcej nie zna nawet podstaw francuskiego! W dodatku prawie wszystkim musi zajmować się sama (jej mąż pracuje w Anglii, zresztą później dochodzi do rozstania). Radzi sobie dzięki nieocenionej pomocy sąsiadów. Lokalna społeczność szybko przyjmuje ją do siebie. Gdy łamie nogę nie może kompletnie nic zrobić winnicy. Kiedy leży w łóżku okoliczni mieszkańcy wykonują wszystkie pracy przy winorośli. Gdyby nie oni to tamtego lata nie autorka nie mogłaby liczyć z pewnością nawet na jedną butelkę wina. Wydaje się, że przemiana życia Patrici Atkinson i stworzenie przez nią winnicy są tylko tłem do pokazania czegoś więcej - bezinteresownej pomocy, życzliwości, ofiarności i otwartości na potrzeby innych. Zdecydowanie zawodzi natomiast przedstawienie scenerii. Liczyłem na wyczerpujące opisy przyrody. Południowa Francja, poza winnicami, kojarzy mi się z polami lawendy po horyzont, ciepłolubnymi roślinami i rozsianymi średniowiecznymi zamkami. Na moment zapomniałem, że autorka jest właścicielką nie rodzinnego gospodarstwa, ale poważnego przedsięwzięcia, a winogrona to najbardziej pryskane owoce na terenie Unii Europejskiej. Boujema powtarza procedurę mniej więcej co dziesięć dni, choć dolne liście wciąż jeszcze są niebieskawe po ostatnim oprysku. Gwoli sprawiedliwości dodam, że znajdziemy nieliczne, aczkolwiek bardzo plastyczne opisy przyrody: wzdłuż ściany domu rośnie glicynia, wspinająca się na drzewo limonki. Właśnie kwitnie - olśniewająco bladoliliowa na tle dwóch różowych tamaryszków w głębi. ich aromaty się mieszają: pieprzowy tamaryszka i odurzający, piżmowy glicynii. I dalej: przyszła wiosna. Glicynia na dziedzińcu znowu odcina się oślepiającym bladym fioletem od ciemnoróżowych koron tamaryszków. Rosną pod nimi muguets, konwalie. Ich odurzający aromat miesza się z piżmowym zapachem bukszpanowego żywopłotu i pieprzową wonią tamaryszku. Drobne ptaki śmigają wokół, pochłonięte życiem, budową gniazd i śpiewem. Obok momentów radosnych (które mimo wszystko dominują w powieści) nie brakuje tragicznych. Jednym z najbardziej oddanych pracowników autorki był młody Edge. Przyznam, że irytowało mnie cytowanie jego grafomańskich wierszy. Nie rozumiałem celu tego zabiegu. Traktowały one o banalnych czynnościach ze zwyczajnego życiu dwudziestoparolatka. Przedostatni rozdział kończy gwałtownie historię tej znajomości. Patricia Atkinson zamiast opisywać postępy choroby, która go dopadła ograniczyła się do zacytowania listów, przez co czytelnik przyjmuje to jeszcze bardziej emocjonalnie niż gdyby otrzymał informację o tragedii w toku narracji. W czasie lektury mój stosunek do "W dojrzewającym słońcu" zmieniał się. Najpierw czułem się zawiedziony. Później przekonałem się, że mój zawód bardzo dobrze świadczy o książce. Gdyby autorka spełniła moje oczekiwania, jakkolwiek to nie świadczy o moim guście, to czytelnicy otrzymaliby sielską, rustykalną, może trochę naiwną i wyidealizowaną opowieść o urokach życia na prowincji. Tymczasem na miejscu dawnych, tradycyjnych winnic pojawiła się ich nowoczesna forma. Nie sztuką jest opowiadać o odwiecznych wartościach, które powinny przyświecać człowiekowi w scenerii, w której wszystko wygląda tak jakby czas zatrzymał się. Wtedy wydaje się to niejako naturalne. Dużo trudniej jest przedstawić to samo w świecie, który nieustannie zmienia się. W moim mniemaniu autorce udało się stworzyć niebanalną opowieść łączącą elementy z przeszłości (w sferze materialnej ilustrują je w powieści stary kościół i zamek zamieszkany przez dwojga staruszków) z otoczeniem, które ma coraz mniej wspólnego ze światem naszych antenatów. [Recenzja pochodzi z bloga: librimagistri.blogspot.com]

Wywody autora dotyczą przeżyć nazbieranych przez lata związanych nie tylko z Toskanią, jak głosi tytuł książki, ale miejscami, w których żył. To wspomnienia odległych czasów, gdy człowiek z człowiekiem bytował po sąsiedzku, a co za tym idzie mógł liczyć na kolektywne rozwiązywanie problemów, opiekowanie się dziećmi czy spotkania towarzyskie niemalże każdego dnia jako formą codziennego pozdrowienia przeradzającego się w dłuższe pogawędki. To nostalgia za tamtymi chwilami i takimi miejscami, jak choćby Toskania, gdzie człowiek czuje się dobrze sam ze sobą, nie goni za dobrobytem, ale cieszy się smakiem chwili, ma poczucie bezpieczeństwa i życia w zgodzie z naturą. Momentami można poczuć ogromny żal, że odbieramy naszym dzieciom coś tak cennego, jak swobodne życie, bez zapatrywań w notoryczną pogoń za dobrami, które tylko przywiązują nas do biurek, firm, zakładów wciąż wymagających poświęcania swojego czasu na rzecz produkcji, a potem konsumpcji produktów. Ciągle, więcej i więcej doprowadzając do frustracji, nerwic, depresji. Ferenc Máté przeciwstawia świat wielkomiejski temu z prowincji. NIe pisze tylko o Toskanii, ale o każdym regionie świata, gdzie przemysł nie zawładnął jeszcze na tyle sercami mieszkańców by ci się poddali i zmienili swój sposób życia i patrzenia na wszystko w sposób mechaniczny. Sposób pisania nie jest może specjalnie porywający, ale za sprawą anegdot, odwołań do rzeczywistości sprzed lat i przykładów z dnia dzisiejszego to cenna lektura. Pokazuje jak świat się zmieniał przez 60lat i do jakiego smutnego etapu dotarliśmy, pomimo rozwoju myśli technicznej, przemysłowej, naukowej stajemy się coraz ubożsi duchowo, mentalnie. Kiedyś miało się na uwadze jednostkę, dziś traci ona swoją wartość w anonimowej rzeszy mieszkańców dużych aglomeracji. Im nas więcej tym bardziej stajemy się samotni. Jednak nigdzie nie jest powiedziane, że nie możemy stworzyć swojej własnej Toskanii, czyli przestrzeni nam przyjaznej. Co prawda, nie dla każdego życie na wsi, bo niektórzy będą się tam "dusić" myśląc zapewne, że nie wykorzystują swojej szansy na "bogate" życie w mieście wśród wielu dóbr, jak i spalin, nieżyczliwości i stresów. Dobrze jednak mieć świadomość, że istnieje alternatywa.

Zwykle nieufnie podchodzę do książek, które opowiadają o tym jak to kobietom cudzoziemkom wychodzi życie na obczyźnie. Co tu dużo gadać – do tej pory żadnej takiej książki nie udało mi skończyć. Już po kilku stronach opisów, jak to panie remontowały dom, uczyły się gotować, itp.- pasowałam. Przepisów na potrawy to ja szukam w książkach kucharskich, a remontuję,co umiem, od reszty są fachowcy. Tym razem przeczytałam "Extra virgin" i jej kontynuację "W krainie oliwek" dosyć szybko, pewnie dlatego, że bawiły mnie opisy przeróżnych faux pas, jakie może popełnić nieświadomy turysta. No bo skąd niby można wiedzieć, że obiad w liguryjskiej gospodzie należy zamówić dzień wcześniej, że wypicie trzech kaw dziennie grozi poważną chorobą, jeśli nie śmiercią (aż się dziwię czasem, że ja jeszcze żyję ;-)), co znaczy „wino z winogron” i do czego może służyć wapno (a raczej do czego wapna nie używać, bo to byłoby łatwiej wymienić)? Minusem książek jest dla mnie leniwa akcja, sporo opisów potraw (jednak nie jest z tymi opisami najgorzej, skoro ja – totalna przeciwniczka takich opisów, przez nie przebrnęłam), no i przede wszystkim długość książek. Moim zdaniem spokojnie można było wyciąć sporo wątków i napisać jedną, a nie dwie książki, ale na długie, zimne wieczory, albo do kuchni to dobra lektura. W sam raz, żeby się wyciszyć, odpocząć i nie na tyle frapująca, żeby czytając np w kuchni, przypalić swój obiad.

Książka w sam raz na jesień, można się rozmarzyć i przenieść we Włoskie klimaty. Trochę szokujące jest podejście do życia w stylu południowym i to że na wszystko jest czas. Najlepsza częścią było poznanie Pana Rysia i Wiesia, bez nich dwóch to jak bez ręki i nadali trochę humorystyczny wydźwięk.

Świetna powieść. Emocjonalna, opisująca życie w Toskanii, w prostych warunkach, wśród przyrody. Opisuje zwyczaje Toskańczyków, mówi trochę o ich tradycji i o życiu w zgodzie z porami roku. Opowiada o relacjach między ludźmi i o wchodzeniu w społeczeństwo wiejskiej ludności. Można się zakochać. A do tego po każdym rozdziale są umieszczone apetyczne, włoskie przepisy.

Czytałam książki obcokrajowców, którzy kupili domy w Toskanii. Przeczytałam zapiski Pani Małgorzaty i cieszę się, że Autorka nie pozostawiła ich tylko w formie bloga, gdyż wówczas ominęłaby mnie przyjemność ich przeczytania. Autorka opisując swoje życie w Toskanii i pracę na plebanii "przemyca" wiedzę o sztuce i architekturze, ukazuje "urokliwość" miejsc.

Druga część serii o Toskanii. Znacznie lepsza niż pierwsza - pisana zgrabniejszym językiem, upstrzona ręcznie rysowanymi mapkami po Toskanii, w prezencie dostaniemy też kilka ciekawych przepisów. Przyznam, że się wciągnęłam i aż chciałabym więcej. Brakuje mi większej ilości zdjęć samej plebanii i głównych bohaterów, skoro przede wszystkim jest ta książka. Sporo można dowiedzieć się o Włoszech i Toskanii "od środka", polecam zainteresowanym.

Bardzo ciekawa pozycja...ukazuje pogmatwane losy poszczególnych bohaterów, ich zmaganie się z życiem, próby zbudowania własnego szczęścia...sylwetki wyraziste i trochę pogubione; ludzi, których ścieżki zaczynają się splatać ze sobą....a to wszystko okraszone klimatem Irlandii, opowieściami o sztuce wytwarzania sera...bo w tej książce procedura wytwarzania sera jest wielką sztuką:):):)

Ta książka to opowieść Ultima o swoim życiu,który opowiada o swojej rodzinie,wojnie i jak przeżył te ciężkie chwile. Opowiada całą historię Dariowi Castagno. Ta książka jest smutna w większości,ale warto ją przeczytać. Uczy lekcji historii,po części. Polecam.

Niemiec żeni się z pół-Włoszką pół-Niemką. I tu zaczyna się ciąg przezabawnych ZDARZEŃ oraz ZDERZEŃ z inną kulturą, obyczajowością. Główną postacią jest teść Włoch od lat mieszkający w Niemczech, na szczęście dla Weilera przyjmuje go bardzo serdecznie w rodzinie i traktuje jak syna. Od trudnych początków znajomości, poznania dwóch rodzin i wesela, przechodzimy do urlopu z Włochami, dokładnego opisu wesela włoskiej kuzynki, przysługi dla teścia aż do kluczowej historii, Jest nią opowieść życia Antonia - teścia - który koniecznie pragnie podzielić się z nią z nowym zięciem.Potem jeszcze Boże Narodzenie we Włoszech i kolejne wakacje. Punkt widzenia Niemca na wszystko co Włosi wyprawiają, jak się zachowują, jak żyją jest fenomenalny. Trafiony w punkt. Świetnie zbudowana biografia teścia, który tak naprawdę nigdzie nie jest u siebie. W Niemczech mieszka i przejął niektóre nawyki niemieckie, natomiast czuje, że już nie pasuje do Włoch, nie rozumie ich. Warto przeczytać książkę. Idealna na odreagowanie. Wątki poukładanego, perfekcyjnego Niemca z dynamicznymi, głośnymi Włochami - CUDOWNE!

Ach! Raz na jakiś czas wsiąkam w książkę bezkompromisowo, nie jestem w stanie się od niej oderwać i tak zaczęłam czytać "Kuchnię..." wczorajszym popołudniem i dzisiaj ukończyłam tę smakowitą lekturę. Cóż mogę więcej powiedzieć? Ta książka to okrycie kołderką w zimowy wieczór, rozgrzewające kakao, zapach smażonego czosnku zalany pomidorami z puszki. Na kartkach znajduje się wszystko, czego zabiegany człowiek potrzebuje: można rozgościć się w kuchni sześćdziesięcio-, a może i siedemdziesięcioletniej Franceski, która wróciła z dwutygodniowego wyjazdu do córki ze słonecznej Florydy do zaśnieżonego miasteczka Nowej Anglii Providence. Uwielbia odwiedzać lokalną bibliotekę, ale trochę przykrzy jej się w domu, je posiłki w samotności, a jak wiemy, włoski temperament zagrzewa do celebrowania posiłków hucznie przy stole, w gronie rodzinnym. Pewnego popołudnia odnajduje drobne ogłoszenie w gazecie i jej życie zaczyna nabierać kolorów...

Czytanie tej książki jest niebezpieczne bo można co chwile robić się głodnym od tych wszystkich przepisów. A tak na poważnie to książka jako romans nie powala, historia miłości głównych bohaterów nie jest jakoś specjalnie ciekawa, jak dla mnie ta książka mogła by być krótką książką kulinarną.

Po serii zaczytywania się w powieściach wiktoriańskich szczerze przyznam, że potrzebowałam chwili, by przestawić się na powieść współczesną. Sama książka wciąga choć widać niedociągnięcia i urywane historie które ze spokojem możnaby pociągnąć dalej. Niemniej jednak Stojałowska potrafi oczarować piękna Toskania i jej tajemniczymi domostwami ;) co jest największym atutem tej historii? Zdecydowanie jej ZWYCZAJNOŚĆ ;)

Mam ochotę od razu się spakować i jechać do Włoch. Odnaleźć Daria i poprosić o natychmiastową wycieczkę po Chianti. Opisy przyrody, obyczajów i smaków doskonałe. Lekki styl sprawia, że lektura jest niezwykle przyjemna i wciągająca. Anegdoty o Amerykanach ... sama nie wiem, czy bardziej śmieszne czy straszne, zwłaszcza, że nie tylko ten naród może się pochwalić ignorantami i gburami. Polecam, zwłaszcza jeśli planujecie wakacje we Włoszech!