Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie

Name: Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie
Rating: 4,6 (200 reviews)
Author: Krystian Nowak
ISBN: 9788324048090

Krystian Nowak

4,6 / 10

200 ocen

69 opinii

Flow books

Wydawnictwo: Flow books literatura piękna

288 str.

Kategoria:: literatura piękna
Format:: papier
Data wydania:: 2018-07-02
Data 1. wyd. pol.:: 2018-07-02
Liczba stron:: 288
Czas czytania: 4 godz. 48 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788324048090

Krystek jest prężnym copywriterem, który trzaska masę ambitnych prodżektów. Tak można by go opisać na Fejsie. Jednak tak naprawdę Krystian jest kulturoznawcą, który żyje z pisania ogłoszeń klepanych aut dla komisu samochodowego i marzy o wydaniu swojej powieści. Stara się trzymać fason, popijając latte, i nie odstawać od standardów lewackich znajomych.

Kiedy udziela pierwszego wywiadu jako literat, jego życie nabiera tempa, a on sam wpada w wir niecodziennych zdarzeń. Szasta lajkami, płaci swoim fejmem. Toczy filozoficzne dyskusje z kotami. Wpada na znanych ludzi w metrze i ucina sobie z nimi surrealistyczne pogawędki, choć już od dawna są martwi.

Krystian to bohater na miarę naszych czasów, w których ważne są filtry na Instagramie, a miłości poszukuje się za pomocą geolokalizacji.

Pełna czarnego humoru i sarkazmu powieść o millenialsach robiących kariery inne, niż im obiecywano. O rozczarowaniu i próbie radzenia sobie z rzeczywistością znacznie mniej nasyconą, niż ta na Insta.

Średnia ocen

4,6 / 10

69 opinii 200 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie w ulubionej księgarni i Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,7

Lazar Nelio Biedermann

7,8

Zamknięte w lodzie Izabela Janiszewska

8,2

Święto Karkonoszy Sławek Gortych

8,8

Po stronie piekła Katarzyna Majewska-Ziemba

7,7

Dziewczyna z jeziora Joanna Parasiewicz

8,2

Miłość i odwaga Aneta Krasińska

8,0

Księgarnia na tyłach kresu Amy Sparkes

więcej

Opinia społeczności i

Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie

Zawsze staram się wyciągnąć z każdej książki, nawet naprawdę słabej, jakieś pozytywy i nie zniechęcać całkowicie do jej przeczytania, ale w przypadku powieści pod tytułem „Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie”, nie mogę znaleźć dosłownie niczego. Pozycja ta miała ociekać sarkazmem i czarnym humorem, ale dla mnie cała ta pisanina była jednym wielkim, absurdalnym bełkotem. Nawet ciężko stwierdzić, o czym właściwie jest. Główny bohater – Krystian, naśmiewa się z polskiej mentalności, polityków, weganów, wegetarianów, hipsterów, studiów humanistycznych i innych tematów modnych w dwudziestym pierwszym wieku. Rozmawia ze zmarłymi pisarzami, w Starbucksie żąda alkoholu, słyszy, co mają do powiedzenia jego koty i ogólnie rzecz biorąc, jest całkiem nieźle szurnięty. Jest copywriterem piszącym ogłoszenia dotyczące samochodów i szczerze nienawidzi swojej pracy. Nie robi nic, by zmienić swoje życie, a jedynie naśmiewa się z wszystkiego, co go otacza. Cóż, książka nie jest ani zabawna, ani wciągająca, ani ciekawa. To absurdalna powieść o niczym. Autor przeskakuje z tematu na temat, cytuje wszystkie mu znane internetowe memy i na siłę próbuje być śmieszny. Nie mam nic przeciwko sarkazmowi, ale w zdrowych ilościach i z sensem, tymczasem w pozycji tej nie można znaleźć ani jednego sensownego zdania, o dialogach już nawet nie wspominając. Możemy za to między innymi dowiedzieć się, że kaczki są gwałcicielami i nekrofilami. W niektórych mementach ta paplanina staje się wręcz niesmaczna. Z całą pewnością „Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie” zajmie pierwsze miejsce na liście najgorszych książek, spośród przeczytanych przez mnie w tym roku. Krystian Nowak prawdopodobnie książkę wymyślał na poczekaniu, brakuje w niej jakiegoś zarysu, sytuacje oraz bohaterowie są tak oderwani od rzeczywistości, że aż męczący. Raczej nie warto szukać w tej pozycji żadnego sensu. O ile początek daje nadzieję na ciekawe rozwinięcie, o tyle z każdą stroną jest coraz gorzej. Jeśli miałabym bohatera do czegoś porównać, to porównałabym go do ratlerka – głośno szczeka na wszystkich i wszystko, a jak się tupnie nogą, ucieka. Wydaje mi się, że zarówno w przypadku autora, jak i głównej postaci, „jestem pisarzem”, jest zwrotem niewłaściwym. Największym absurdem były dla mnie linki do YouTuba w przypisach. Czy ktoś w ogóle próbował wklepywać w przeglądarkę te wszystkie literki cyferki? Niestety nie polecam.

Zgłoś

1356 1066

Oceny książki Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie

Średnia ocen

4,6 / 10

200 ocen

Twoja ocena

0 / 10

5 ocen

3 ocen

5 ocen

19 ocen

33 ocen

42 ocen

29 ocen

30 ocen

18 ocen

16 ocen

Opinia

Kasiaka7

30.07.2025

7 / 10

Na półkach:

Ta książka wywołała u mnie mieszane uczucia. Z jednej strony są momenty naprawdę świetne, inteligentne, zabawne, trafne. Z drugiej trafiają się fragmenty, które sprawiają wrażenie pisanych na siłę, albo zwyczajnie słabych. Widać tu wyraźną inspirację stylem Josepha Hellera szczególnie jego specyficznym, absurdalnym humorem. Problem w tym, że nie zawsze działa to na korzyść książki ponieważ czasami autor zbyt mocno stara się być zabawny i kopiuje humor Hellera.
Mimo to „Wszyscy ludzie…” to całkiem udana, lekka lektura, dobra na lato, do poczytania między jednym a drugim obowiązkiem. Dla fanów czarnego humoru, groteski i nonsensu może być strzałem w dziesiątkę. Nie jest to książka, która odmieni życie, ale może dostarczyć kilku (albo kilkunastu) naprawdę dobrych, absurdalnych uśmiechów.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

426 użytkowników ma tytuł Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie na półkach głównych

Przeczytane 253
Chcę przeczytać 173

111 użytkowników ma tytuł Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie na półkach dodatkowych

Posiadam 82
2018 11
2019 6
Literatura polska 3
2021 3
2020 2
W kolejce 2
Polska 2

Inne książki autora

Więcej

6,3

Kacheksja Krystian Nowak

6,3

Kebabistan Krystian Nowak

więcej

Czytelnicy Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie przeczytali również

Dziewczyna z tatuażem na lędźwiach

Amy Schumer

Lubię Amy. Książka w miarę wyważona, są momenty bardzo poważne i bardzo niepoważne, jak to w życiu, szczególnie w życiu komika. W zeszłym roku oglądałam „Życie Beth”, jest to serial, jak się dowiedziałam po przeczytaniu jej autobiografii mocno inspirowany jej życiem. Polecam fanom jej twórczości.

czytambolubie97

ocenił na 6 8 miesięcy temu

Dietoland

Sarai Walker

Kolejna książka kupiona w Biedronce za 9.99. Czekała parę lat na półce, zanim ją przeczytałam. Trafiła w mój gust czytelniczy, nie jest płaska, lecz wielowymiarowa. Liczne wątki są fantastycznie i płynnie połączone. Dla mnie okazała się bardzo dobrym wyborem na wieczorną lekturę.

Bravo26

ocenił na 7 1 rok temu

Nowy rozdział

Robert Biedroń

Książka całkiem odmienna od poprzedniej "Pod Prąd", nie jest to coś złego, jednak nie ukrywam, że "Pod Prąd" było lepszą propozycją. Tam mamy wywiad, tutaj jest całość napisana z punktu widzenia Pana Roberta, jego analizy, spostrzeżenia. Kiedy przeczyta się obie książki to można zauważyć dużo powtórek. Analizy są ciekawe, jego dokonania jako prezydenta Słupska, które chciałby wprowadzić w całym kraju. Polska jaką chciałby widzieć. Na koniec mamy wizję Polski i jak ją uzyskać. W wielu aspektach jest to ledwie zarys, niektóre pomysły ciekawe, z niektórymi się zgadzam, jednak wiadomo, każdy z nas jest inny i potrzebuje czego innego do pełnego szczęścia. Mimo wszystko pod koniec książki zadałam sobie pytanie po co ta książka powstała? W jakim celu i niestety nie znalazłam odpowiedzi. Nie jest to w żadnym stopniu manifestacja, jedynie kolejne słowa kolejnego polityka który chciałby coś zmienić ale będzie ignorowany jak wielu. Książka nie wnosi wiele, choć jest dobrze napisana to nie polecałabym jej.

Erikss

ocenił na 7 10 miesięcy temu

Maszkaron

Patrycja Pustkowiak

Proza polska i to taka na najwyższym poziomie. Uwielbiam czytać polskich autorów i odkrywać na swoich półkach takie perełki. Mamy Mariannę bohaterkę tej książki. Treść jest podzielona na trzy części i mniejsze rozdziały. Najbardziej nie trafiła do mnie II część i obsesja głównej bohaterki w stosunku do pewnej wykładowczyni Alicji (tylko nie taka obsesja jakbyście myśleli). W pierwszej części poznajemy Mariannę, ale gdy nie może złapać oddechu to nawet ja jej kibicowałam. Całe życie myśli, że jest tytułowym maszkaronem. Czyli, że jest brzydka, nie zasługuje na to, żeby być kochaną. Rodzice raczej też się do tego przczynili. Koniecznie musicie przeczytać bo uważam, że książka nigdy się nie zestarzeje. Zawsze znajdzie się taka Maranna, która będzie niedostateczna, brzydka, nie zasługująca na nic ! Polecam

rteclaw

ocenił na 8 2 miesiące temu

Miłość made in China

Dorian Malovic

Kraje azjatyckie naprawdę mnie intrygują, więc jeżeli mam okazję przeczytać książki, które mogą przybliżyć mi ich kulturę, to od razu skorzystam z niej skorzystam. Tym razem trafiło na Chiny oraz na to, jak Chińczycy traktują tam kwestie miłości oraz małżeństwa, czyli tematy niezwykle nam bliskie i interesujące. Już od samego początku byłam pozytywnie zaskoczona tym, jak Dorian Malovic postanowił opowiedzieć czytelnikom o Chinach. Zamiast suchych faktów, mamy historie ludzi, których spotkał na swojej drodze. Sam często odgrywał pewne role, żeby "od wewnątrz" zbadać pewne kwestie, co może być postrzegane jako zachowanie szare moralnie, albo po prostu czystą praktykę dziennikarską. I muszę przyznać, że ten sposób przedstawienia społeczeństwa chińskiego bardzo mi się spodobał. Jeżeli chodzi o Chiny, to nie możemy liczyć na żadne statystyki, bo takowych po prostu nie ma. Każdy rozdział lekko się czyta i przy tym dostajemy bardzo dosadny obraz panującej rzeczywistości. A jaki to obraz? Powiedziałabym, że bardzo pesymistyczny. Mamy tu bardzo materialistyczne podeście do instytucji małżeństwa oraz wszechobecną presję rodziny. Jeżeli ktoś uważa, że w Polsce te kwestie są częste, to proszę sobie wyobrazić, że w Chinach to osiąga poziom wręcz ekstremalny. Do tego wręcz szokujące podejście do aborcji, która wręcz zastępuje środki antykoncepcyjne. Osoby, które spotkał na swojej drodze autor, często kryją się pod innymi nazwiskami, bo otwarte przyznanie się do swoich przemyśleń mogłoby doprowadzić do poważnych konsekwencji. A biorąc pod uwagę często Zaledwie ułamek tych opowieści można uznać za pokrzepiający, bo z większości wręcz wypływa rozżalenie na to, na co nie ma się większego wpływu. Dostajemy wstrząsający obraz Kraju Jednego Dziecka, które przypiera do muru swoich obywateli. Szczególnie jest trudno kobietą, której nie traktuje się za równą mężczyznom jednostkę. To lektura, o której nie zapomnę. Usłyszałam głosy ludzi o zupełnie innej mentalności, którą można zrozumieć, ale to nie oznacza, że jest ona mniej szokująca. Nie wiem, czy w ogóle można w kontekście tej książki mówić o miłości, bo jej tu po prostu nie ma. I to jest w tym wszystkim najbardziej uderzające.

Chodząca-Parodia

oceniła na 8 1 miesiąc temu

Łowca. Sprawa Trynkiewicza

Ewa Żarska

już od dawna chciałem dowiedzieć się czegoś więcej nt. seryjnego mordercy Mariusza Trynkiewicza. postać ta fascynuje mnie od późnych lat 80, kiedy to w komunistycznym dzienniku telewizyjnym usłyszałem o zabójstwie trzech nastolatków. Trynkiewicz był nauczycielem, osobą godną zaufania, a ja byłem rówieśnikiem tych chłopców i te zdarzenia odcisnęły na mnie piętno za małolata. "łowca sprawa trynkiewicza" to książka, którą czyta się bardzo szybko i sprawnie. Ewa Żarska przedstawia w niej fakty z życia bestii w sposób bezpośredni i jasny. wysnuwa również hipotezę jakoby Trynkiewiczowi podczas zbrodni pomagali inni sprawcy oraz że on sam należał do satanistów.

Polubic_czytanie

ocenił na 6 2 miesiące temu

Pokochawszy. Miłość w języku

Jerzy Bralczyk Karolina Oponowicz Lucyna Kirwil

Profesor Bralczyk rozmawia z żoną o miłości. Omawiane są tutaj różne etapy, formy i aspekty miłości oraz sposobów jej wyrażania - zakochanie i pierwsze wyznanie uczuć, rytuały występujące w związkach, kłótnie, język czułości, rozstanie itp. Poszczególne zagadnienia przedstawiane są zarówno z psychologicznego, jak i językowego punktu widzenia - sporo tu ciekawostek na temat pochodzenia różnych słów i wyrażeń, odniesień do różnych dzieł kultury (literatury, filmu), a także do prywatnych doświadczeń autorów z ich długoletniego małżeństwa.

niedź

ocenił na 7 8 miesięcy temu

Dobre matki. Prawdziwa historia kobiet, które przeciwstawiły się najpotężniejszej mafii świata

Alex Perry

Wstrząsająca opowieść o ’ndranghetcie, mniej znanej siostrze cosa nostry i camorry, włoskim wymiarze sprawiedliwości i o tych, które zdecydowały się, ryzykując życie, opowiedzieć o przestępczej działalności swoich bliskich. I właściwie każda z tych trzech opowieści jest fascynująca. Tysiące sposobów na przestępcze wzbogacenie, od handlu narkotykami na przemysłową skalę, przemyt, wymuszenia, defraudacje krajowych i europejskich dotacji. Od brutalnych morderstw, życia w teoretycznie odciętych od prądu i wody pustostanach Mediolanu, piwnicach – bunkrach w kalabryjskich miasteczkach, po przestępstwa białych kołnierzyków i umowy potwierdzane uściskiem dłoni w apartamentach najdroższych hoteli. Jednocześnie opowieść o rodzinnych klanach, sukcesji stylu życia i miejsc do ściągania haraczy i sprzedaży narkotyków. A z drugiej strony o pracy włoskiego wymiaru sprawiedliwości. Często nieudolnego, ale mimo wszystko pełnego zdeterminowanych ludzi. I o ile każda z tych opowieści wciąga, to sposób w jaki są ze sobą splecione zaczyna w pewnym momencie męczyć. Mam wrażenie, że skupienie się na jednej bohaterce i zręczniejsze splecenie losów pozostałych dałoby lepszy efekt.

paszczak

ocenił na 6 5 miesięcy temu

Lissy

Luca D’Andrea

Jak dotąd nieodłącznym elementem książek tego autora były niezwykle obrazowo, a mimo to subtelnie przedstawiona sceneria Alp i specyficzny klimat górskich wiosek Południowego Tyrolu. Tutaj, chociaż miejsce akcji zasadniczo się nie zmieniło, całe piękno i atmosferę zastąpił mrok rodem z najbardziej brutalnych pozycji Kinga.

Kasia b

ocenił na 6 3 lata temu

Przebłysk. Dookoła świata, dookoła siebie

Robert Rient

Przyjemna książka, choć trochę nie rozumiem sensu wrzucania cytatów, które taka naprawdę nic do niej nie wnoszą. Czyta się jednak szybko i spokojnie, lektura jest niezbyt wymagająca oraz nieco inna od wszystkich książek podróżniczych, które wcześniej przeczytałam:)

Ana

oceniła na 7 2 lata temu

Pani Fletcher

Tom Perrotta

Tom Perrotta, autor znany z takich hitów jak Pozostawieni czy Wybory, ma niezwykły dar do prześwietlania amerykańskich przedmieść i wyciągania na światło dzienne skrywanych pod idealnie przystrzyżonymi trawnikami lęków oraz obsesji. W swojej powieści „Pani Fletcher” bierze na warsztat temat dojrzewania – jednak nie tylko tego nastoletniego, ale przede wszystkim tego, które dotyka dorosłych ludzi na życiowym zakręcie. Choć książka jest napisana z dużą dozą humoru i celnych obserwacji socjologicznych, ostatecznie pozostawia pewien niedosyt, co tłumaczy ocenę 6/10. Syndrom pustego gniazda w erze cyfrowej Główną bohaterką jest Eve Fletcher, rozwiedziona kobieta po czterdziestce, która właśnie odstawiła swojego jedynego syna, Brendana, do akademika. Moment, w którym dom nagle cichnie, staje się dla niej katalizatorem do redefinicji własnej tożsamości. Perrotta świetnie pokazuje, jak Eve – dotąd definiowana głównie przez rolę matki – zaczyna eksplorować swoją kobiecość i seksualność, często w sposób nieporadny, a nawet ryzykowny. Równolegle śledzimy losy Brendana, który na uczelni boleśnie przekonuje się, że bycie „królem liceum” nie gwarantuje sukcesu w świecie, gdzie normy społeczne i świadomość polityczna zmieniają się szybciej niż trendy na TikToku. Najmocniejszą stroną powieści jest satyra na współczesną kulturę. Perrotta z właściwą sobie lekkością kpi z poprawności politycznej, pornografizacji internetu i kryzysu męskości. Autor potrafi sprawić, że czytelnik śmieje się z absurdalnych sytuacji, by za chwilę poczuć ukłucie współczucia dla bohaterów, którzy są tragicznie zagubieni w nadmiarze wolności. To proza bardzo sprawna warsztatowo, pełna żywych dialogów i trafnych komentarzy na temat tego, jak technologia wpływa na nasze najbardziej intymne relacje. Mimo wielu błyskotliwych fragmentów, „Pani Fletcher” sprawia wrażenie powieści nieco powierzchownej. Wątki, które zapowiadały się na głęboką analizę psychologiczną, często kończą się zbyt szybko lub zostają rozwiązane w sposób mało satysfakcjonujący. Postać Brendana bywa momentami tak irytująca i jednowymiarowa w swoim uproszczonym postrzeganiu świata, że trudno z nim sympatyzować, co zaburza równowagę opowieści. Również finał powieści wydaje się nieco urwany, jakby autor nie do końca miał pomysł, jak domknąć proces transformacji swoich bohaterów. „Pani Fletcher” to solidna, inteligentna rozrywka, która idealnie nadaje się na wakacyjny wyjazd. To książka, która bawi i zmusza do refleksji nad tym, kim jesteśmy, gdy nikt na nas nie patrzy, ale brakuje jej tego emocjonalnego ciężaru, który uczyniłby ją lekturą niezapomnianą. Tom Perrotta stworzył lustro, w którym współczesna klasa średnia może się przejrzeć i trochę z siebie pośmiać, ale odbicie to jest momentami zbyt rozmazane. Porządne 6/10 – warto przeczytać, ale bez oczekiwania na literackie objawienie.

Muminka

oceniła na 6 17 dni temu

Patrick Melrose

Edward St Aubyn

Zadie Smith nazwała tą sporych rozmiarów lekturę pozycją na lato, która chwilami wciąga ale i czasami warto zrobić od niej sobie małą przerwę lub by poprostu pogapić się na horyzont. Jako za samą ostatecznie za lekturę zabrałam się niedawno na fali upałów mogę się ze słowami Smith jak najbardziej zgodzić. "Patrick Melrose" bywa czarujący i intrygujący, jak również odpychający oraz obrzydliwy. Wybuchową mieszanka od której nie da się oderwać, jak już w końcu się przełamie i za opasła lekturę zabierze. Cyniczna emocjonalna kolejka górska po anielsku gwarantowana.

Moniss

ocenił na 8 10 miesięcy temu

Zobacz, co zrobiłam

Sarah Schmidt

Niewyjaśnione zbrodnie sprzed lat rozpalają wyobraźnię współczesnych. W Anglii nadal robią wszystko aby poznać tożsamość seryjnego mordercy prostytutek zwanego Kubą Rozpruwaczem, nad Wisłą zastanawiamy się czy bohaterka jednego z najgłośniejszych procesów międzywojennej Polski zbiła córkę swojego pracodawcy, natomiast w Stanach Zjednoczonych nie milkną echa sprawy sprzed ponad stu lat, kiedy to Lizzie Borden została oskarżona o morderstwo swojego ojca i macochy. Dodajmy, że była to zbrodnia bardzo brutalna i krwawa, ofiary bowiem zmarły na wskutek licznych ran zadanych siekierą. Nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał choć do zdarzenia doszło w biały dzień. Śledczy z początku nie brali pod uwagę tego, iż sprawczynią może być młoda, delikatna kobieta. Jednak powoli odkrywane fakty, rzucające światło na stosunki jakie panowały w tej rodzinie, przemawiały za tym aby przyjrzeć się wnikliwie Lizzie Borden. Sarah Schmidt pokusiła się o własną interpretację wydarzeń sprzed lat. W książce "Zobacz, co zrobiłam" kreśli portrety członków rodziny: despotycznego ojca, uległej macochy i dwóch sióstr Emmy i Lizzy, które łączyło niezdrowe przywiązanie, podszyte wzajemnym żalami i pretensjami. Niezwykle ciekawie w tej opowieści jawi się szczególnie wątek relacji między siostrami, którą można nazwać chłodną miłością. Zresztą w ogóle dom Bordenów był miejscem emanującym emocjonalnym chłodem, gdzie nie okazywało się uczuć. W takim miejscu nietrudno poczuć się samotnym i odrzuconym. Pisarka świetnie uchwyciła tę atmosferę i krok po kroku prześledziła sprawę, która zaprowadziła Lizzy Borden na ławę oskarżonych. Jednak sam styl tej powieści, niezwykle chaotyczny i niespójny sprawił, iż była to bardzo wymagająca lektura. Gubiłam się w wątkach, traciłam koncentrację, nie wiedziałam z czyjej perspektywy opowiadana jest historia, bowiem narratorów było kilku. Niemniej autorce udało się mnie zaintrygować sprawą morderstwa sprzed lat i poszukać wiadomości na ten temat w innych źródłach. Pytanie kto zabił małżeństwo Bordenów oficjalnie nadal pozostaje bez odpowiedzi gdyż są uniewinnił kobietę od stawianych jej zarzutów a to tylko podsyca zainteresowanie tą sprawą. Jeśli lubicie takie zagadki, sięgnijcie po tę książkę. Audiobook (czytali Marta Wągrocka i Andrzej Hausner)

Jeżynka

oceniła na 6 2 lata temu

Odważna

Rose McGowan

Hollywood ..blisko czy daleko ? Wydaje się, że to świat dość odległy, a jednak kreuje naszą rzeczywistość. Fałszywą rzeczywistość. " Żyjemy w społeczeństwie, dla którego realne jest to, co obejrzane w telewizji. " ⭐Jak często widzisz w filmie kobietę, która jest do Ciebie podobna ? Z którą się utożsamiasz ? A jak często widzisz ideał do którego "musisz" dążyć ? ⭐Pomyślałaś/eś, że oglądając produkcje pewnych znanych twórców pozwalasz im zarabiać , podczas gdy każda taka produkcja jest okupiona cierpieniem i wykorzystywaniem kobiet? Boli, że w Hollywood wykorzystywanie i uprzedmiatawianie kobiet jest na porządku dziennym. Boli bezkarność, brak konsekwencji. Boli, że wszyscy widzą i wiedzą, ale nikt nie reaguje. Oficjalnie nie jest to pornobiznes , ale wartość kobiety w tym świecie zależy od wrażenia seksualnego jakie robi na mężczyznach. Horror Rose nie rozpoczął się jednak w Hollywood. Rozpoczął się dużo wcześniej, gdy od dziecka wychowywała się w sekcie ociekającej przemocą i seksizmem. Czas w sekcie odebrał jej dzieciństwo. Także później nie umiała nawiązać relacji z rówieśnikami, była "inna", "niedopasowana". Raz żyła u boku nieprzewidywalnego ojca , by za chwilę być przy matce wchodzącej w przemocowe związki. W wieku 13 lat trafiła na ulicę, a stamtąd prosto do Hollywood, ale jak można się już domyślić - nie była to ścieżka usłana różami. Po tej książce zastanawiam się jak wiele może znieść jeden człowiek ? Rose mimo przeżytych traum zbudowała poczucie własnej wartości, które nie jest uzależnione od innych, realizuje się zawodowo na własnych zasadach . Doświadczenie traum przekuła na coś dobrego - mówi głośno o rzeczach, które nie powinny się dziać , walczy o sprawiedliwość dla innych kobiet . Cały czas się zastanawiam co było jej zasobem, który pozwolił wyjść z tego życia nie bez szwanku, ale jednak w całości ? Nie znajduje odpowiedzi. Jeśli chcecie szerszej perspektywy - zapraszam do lektury 📖

lzyschowanedoszuflad

ocenił na 6 4 lata temu

Utoną we łzach swoich matek

Johannes Anyuru

Udane pochylenie się nad dystopijną wizją totalitarnego ustroju z ksenofobią i rasizmem u podstaw osadzonego w imigranckim El Dorado, jakim stara się być Szwecja. Spójnie poprowadzona fabuła, wyjaśnienia wiarygodne, na całe szczęście nie idą w stronę kosmicznego sci-fi, a są nieprzyjemnie przyziemne. Na plus także odczucia własne bohatera, który nie pozostaje obojętny na dość odklejoną na pierwszy rzut oka historię dziewczyny, o której wprost mówi, że jest chora, a jednak obawia się cząstki prawdy w koszmarnych wizjach. Mimo moich początkowych trudności, nawet styl nie raził w oczy. Był odważnie wyjątkowy, może lekko przekombinowany, ale na pewno konsekwentny. Autor na pewno zaciekawił mnie tą pozycją do przeczytania jego innych książek.

wielkiwezyr

ocenił na 6 2 lata temu

Całe lato bez Facebooka

Romain Puértolas

Agatha Crispies policjantka z Nowego Yorku zostaje dyscyplinarnie przeniesiona do… Nowego Yorku, ale w stanie Kolorado. Miasteczko liczy 150 mieszkańców i ma 198 rond. Poza zawrotami głowy na trasie, w miasteczku niewiele się dzieje, po przekroczeniu jego granic, magicznie ginie wifi i nie ma dostępu do facebooka. Agatha nie ma dużo do roboty, głównie je czekoladowe donaty i próbuje mieszkańców do czytania książek, z czego zdecydowanie lepiej wychodzi jej jedzenie pączków. Jednak pewnego dnia spokojnym miasteczkiem wstrząsa straszna zbrodnia, morderstwo dokonane ze szczególnym okrucieństwem. To jest moment, w którym Crispies może się wykazać a korpulentna policjantka zrobi wiele by wrócić do Nowego Yorku w stanie Nowy York i odzyskać swoje poprzednie życie oraz dostęp do facebooka oczywiście. Oj przeleżała ta książka u mnie na półce, "Całe lato bez facebooka" czekało na swój moment prawie dwa lata, a szkoda bo okazało się, że francuzi mają jednak poczucie humoru, co jest o tyle dziwne, że przypuszczałam, że francuski żart skończył się na "Mikołajku" i "Asterixie", parafrazując Obelixa: "Ale głupia ta Karolina", Romain Puértolas napisał zabawną powieść kryminalną, która wywołała na mojej twarzy uśmiech. Może nie tarzałam się ze śmiechu po plaży, może moje oba boki nie są naderwane, ale naprawdę dobrze się bawiłam i zarówno żarty, jak i sama fabuła kryminalna były trafione w punkt. "Zamówiła sok ze świeżych pomarańczy. Ponieważ go nie serwowano, zdecydowała się na dwa piwa, po których wypiła jeszcze trzy kieliszki czerwonego wina- ściśle trzymając się zaleceń swojej dietetyczki z Nowego Jorku w stanie Nowy Jork, której odebrano uprawnienia lekarskie z powodu pijaństwa" No mnie bawi. Przy okazji autor raczy czytelnika dużą dawką informacji z zakresu literatury, a dla mnie jako fanki książek było to jak dobry obiad po tym jak wyszłam z domu bez śniadania. Rozbrajające jest również to jak Romain bawi się nazwiskami bohaterów kryminału, Crispies, McDonald, Scholle to tylko przykłady, które w sytuacjach opisanych w książce robią robotę i wywołują parsknięcia pod nosem. Nie jest to lektura, którą przeczytam ponownie, bo nie będę w stanie w niej odkryć niczego więcej, ale dla każdego kto lubi lekko absurdalne poczucie humoru, ironie i abstrakcję będzie to lektura idealna.

Na_polce_z_ksiazkami

ocenił na 6 5 lat temu

Ulga

Natalia Fiedorczuk

Połowę pochłonęłam, czytałam z ochotą, z ciekawością. Po połowie odniosłam wrażenie, że autor się zmienił- trochę się wlekło, trochę dziwny klimat się zrobił. Zakończenie nie przynosi ulgi, zagmatwane sprawy się nie powyjaśniały a niektóre wręcz skomplikowały. Nie jest to książka po którą sięgnęłabym ponownie.

AgnieszkaCe

ocenił na 6 2 lata temu

Jutro należy do kotów

Bernard Werber

Na początek warto powiedzieć, że nie jest to „typowe” fantasy. Bardziej czytałam to jako literaturę piękną z elementami SF. Współczesna Francja trawiona zamachami terrorystycznymi. A w tym wszystkim dwa koty, z zupełnie różnym spojrzeniem na świat. Bastet – kotka, której misją jest komunikowanie się ze „swoją służącą” oraz Pitagoras – kot laboratoryjny, którego celem jest wiedza. Muszą oni odnaleźć się w świecie na krawędzi (nie jednego) kryzysu. Książka pisana z perspektywy pierwszoosobowego kociego narratora (a właściwie narratorki). Jest to historia świata i ludzi, tak jak widzą ją koty. A jednocześnie jest bardzo uniwersalna i nadspodziewanie „ludzka”. Pokazuje, że człowiek i zwierzę (nie tylko kot) mają więcej wspólnego niż nam się wydaje. Książka (nie tylko) dla miłośników kotów.

Sylwia Grzybek

ocenił na 7 1 rok temu

Ameryka w ogniu

Omar El Akkad

Momentami daleka byłam od zachwytu- przede wszystkim ze względu na nieco kulejące dialogi, ale po zakończeniu stwierdzam, że poleciłabym tę książkę przyjaciółce, gdyby lubowała się w postapokaliptycznych, nieco drastycznych klimatach. Uważam, że jest w tej historii nieco niewykorzystanego potencjału, być może brakuje mi kilku rozdziałów na przestrzeni całego utworu, być może nawet uważam niektóre wątki za niezamknięte wystarczająco, natomiast zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło. Nie było to zaskoczenie typu 'zbierałam szczękę z podłogi', a raczej wywołujące delikatne miłe uczucie w trzewiach. Dla reperacji mojego wizerunku rozjaśnię- pozytywnie zaskoczyło mnie która postać pojawiła się na ostatnich stronach. Nie będę jednak rozwodzić się już nad fabułą, bo to nie ona jest powodem tak wysokiej opinii z mojej strony. Urzekło mnie jak neutralnie ukazana jest cała rzeczywistość. Nie ma dobrych i złych- są jedynie ludzie zaangażowani w swoją sprawę. Na kilka różnych sposobów próbowałam przed chwilą podsumować istotę tego, kto w wojnie jest ofiarą, jednak nie potrafię tego zrobić tak akuratnie jak autor, choć prosta odpowiedź brzmi oczywiście: wszyscy. Aby zrozumieć te brednie które napisałam powyżej, o późnej już godzinie, zaraz po zamknięciu tylnej okładki, polecam przeczytać. Ja przeczytania nie pożałowałam.

Azmaevia

oceniła na 7 6 miesięcy temu

Immortaliści

Chloe Benjamin

„Immortaliści” autorstwa Chloe Benjamin to powieść, która stawia jedno z najtrudniejszych pytań, jakie może zadać sobie człowiek: czy wiedza o dacie własnej śmierci jest przekleństwem, czy wyzwoleniem? Moja ocena to mocne 7/10 – to ambitna, wielopokoleniowa saga, która choć momentami ociera się o melodramat, pozostaje niezwykle inteligentną refleksją nad przeznaczeniem, magią i siłą więzów rodzinnych. Punkt wyjścia jest intrygujący i niemal baśniowy. Czwórka rodzeństwa Goldów – Simon, Klara, Daniel i Varya – udaje się w 1969 roku do tajemniczej wróżbitki na nowojorskim Lower East Side. Kobieta przepowiada każdemu z nich dokładny dzień śmierci. Od tego momentu życie bohaterów zostaje nieodwołalnie naznaczone tą wiedzą. Czy ich losy potoczą się tak, jak zapisano w gwiazdach, czy może sama przepowiednia stanie się samospełniającą się klątwą? Benjamin dzieli książkę na cztery części, z których każda skupia się na innym dziecku, pozwalając nam obserwować, jak strach przed końcem kształtuje ich wybory życiowe. Największą zaletą powieści jest jej różnorodność tematyczna. Autorka z dużą sprawnością przeskakuje między różnymi światami: od tętniącej życiem sceny gejowskiej w San Francisco lat 80., przez blask i iluzję magii scenicznej w Las Vegas, aż po sterylne laboratoria naukowe badające długowieczność. Każde z rodzeństwa reaguje na przepowiednię inaczej – Simon rzuca się w wir życia bez hamulców, Klara szuka ucieczki w sztuce i ezoteryce, Daniel wybiera drogę stabilizacji i kontroli, a Varya oddaje się nauce, próbując oszukać biologię. To studium ludzkich charakterów jest fascynujące i zmusza czytelnika do zastanowienia się nad własną postawą wobec nieuchronności końca. Nota 7/10 wynika z faktu, że nie wszystkie części tej opowieści są równe. Historia Simona i Klary pulsuje emocjami i autentycznością, podczas gdy wątki Daniela i Varyi bywają nieco bardziej przewidywalne i momentami zbyt mocno nasycone dydaktyzmem. Benjamin czasami zbyt dosłownie traktuje motyw przepowiedni, co sprawia, że narracja traci na lekkości. Niemniej jednak, warsztat literacki autorki jest godny podziwu – potrafi ona pisać o sprawach ostatecznych z dużą empatią i bez zbędnego patosu. „Immortaliści” to książka, która zostaje w pamięci. To piękna, choć smutna opowieść o tym, że to nie długość życia, ale jego intensywność i jakość relacji z innymi definiują nasze człowieczeństwo. Chloe Benjamin stworzyła literacki eksperyment, który udowadnia, że niezależnie od tego, czy wierzymy w przeznaczenie, czy w przypadek, to miłość i strata są jedynymi stałymi w naszym krótkim bytowaniu na ziemi. Wyjątkowa lektura dla tych, którzy nie boją się konfrontacji z własną śmiertelnością.

Muminka

oceniła na 7 9 dni temu

Cytaty z książki Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie

(...) z nieodkrytego jeszcze najwyraźniej powodu nigdy to, co musi, nie jest tym, czego się chce, nawet jeśli wcześniej wydawało mu się inaczej.

Krystian Nowak Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie Zobacz więcej

Więcej