Wraz, czyli bez. Opowiadania i listy z krainy nonsensu

Książka inna od wszystkich. Autorka opisuje układ mieszkania w Nowym Yorku, która dzieliła z pisarzem i byłym mężem Januszem Głowackim. Opisy poszczególnych pomieszczeń łączy ze wspomnieniami które towarzyszyły emigrantom okresu stanu wojennego. Dobra pozycja

Pan Krzysztof Daukszewicz, jak zwykle w znakomitej formie. Świetny obserwator sceny politycznej, potrafiący z niej żartować. Podglądacz zmieniających się zwyczajów, zachowań różnic między czasami odległymi o ok. 50 lat, a dniem dzisiejszym. Niektóre zachowania ludzi nie są wcale zbyt mocno przejaskrawione, ale przedstawione w dowcipny sposób. Polecam.

Książka jest bardziej historią, opowieścią o Oslo niżeli tradycyjnym przewodnikiem i to właśnie mocno doceniłam w tej książce. Autorka opowiada o mieście, swoich emocjach z nim związanych, o ciepłych miejscach i tych, które zawiewają chłodem. Dostajemy zarówno kąski architektoniczne, jak i artystyczne czy muzykalne ślady miasta. Można poczuć smak bułeczek cynamonowych czy zapach kawy, gdy mróz gra na norweskich nosach. Ukazuje Oslo od każdej strony - tej zielonej, zalesionej, pełnej parków, od wodnej, plażowej, pełnej pływających po fiordzie saun, ale nie oszczędza też niezbyt udane projekty miasta czy pomysły architektonicznych wizjonerów. Bardzo mnie się podobała ta książka, jest inna, czuć w niej coś więcej niż puste fakty na temat Oslo, jego budynków. Można liznąć zarówno historii, jak i problematyki ówczesnego miasta, jej gospodarki czy nawet treningu z księciem Norwegii. Autorka przedstawiła Oslo swoimi oczami, swoimi odczuciami na temat miasta zaraz po przyjeździe, jak i po kilku latach życia tam, czy to w pandemii czy przed. Do mnie absolutnie trafia klimat, forma i treść. Czułam się jak na dobrym, spokojnym i klimatycznym spacerze bądź zwiedzaniu z kimś znajomym. Osobiście polecam.

Wybitny aktor, zawsze profesjonalny, uczciwy i skromny, ale przede wszystkim skryty, chroniący prywatność. Czy to źle? Absolutnie nie. Taką niedzisiejszą postawą tylko zyskiwał w moich oczach. książka skupia się głównie na sferze zawodowej i publicznej życia aktora, co może rozczarować tych, którzy oczekują głębszego wglądu w jego życie prywatne

Zawsze lubiłem czytać a ta pasja naturalnie przełożyła się na moje zainteresowanie językiem polskim. Już w szkole czułem się w nim pewnie a dodatkowym impulsem były programy telewizyjne poświęcone poprawnej polszczyźnie, które oglądałem z dużym zaangażowaniem. To właśnie wtedy po raz pierwszy zetknąłem się z Janem Miodkiem – jego wiedza, erudycja i niezwykła umiejętność opowiadania o języku sprawiły, że szybko stał się dla mnie autorytetem. „Polszczyzna. 200 felietonów o języku” to książka, która w pełni oddaje charakter jego stylu. To swoista esencja Miodka – zbiór krótkich tekstów, które poruszają różnorodne zagadnienia językowe, od tych najbardziej oczywistych po zupełnie zaskakujące. Każdy felieton to osobna, zamknięta całość, dzięki czemu można czytać książkę fragmentami bez konieczności zachowywania ciągłości. Największym atutem tej publikacji jest sposób, w jaki autor przekazuje wiedzę. Nawet bardziej zawiłe kwestie językowe przedstawione są w prosty, przystępny i zachęcający sposób. Nie ma tu miejsca na nudę czy akademicką sztywność – zamiast tego dostajemy lekką, momentami wręcz gawędziarską narrację, która sprawia, że czytelnik chłonie kolejne ciekawostki z autentyczną przyjemnością. To książka dla każdego, kto choć trochę interesuje się językiem polskim – niezależnie od poziomu zaawansowania. Dla mnie była nie tylko powrotem do szkolnych fascynacji ale też potwierdzeniem, że o języku można mówić w sposób żywy, inspirujący i naprawdę ciekawy. Jeśli ktoś lubi uczyć się mimochodem a przy tym dobrze się bawić, ta pozycja będzie strzałem w dziesiątkę.

Autor wycisnął historię Kopernika jak cytrynę. Mało materiałów źródłowych spowodowało, że tło historyczne było tutaj zarysowane o wiele bardziej niż było za pewne to potrzebne, ale sprawne pióro spowodowało, że wszystko tutaj wydawało się potrzebne. Niestety autor ma tendencję do nakładania swoich przekonań na wizję Kopernika, ale przynajmniej ma tyle jaj, by do tego się przyznawać i nie starać się tutaj za bardzo ukrywać.

Czytało mi się te rozmowy przeprowadzone i zapisane przez autora, Pana Macieja Zdziarskiego, z zapartym tchem, każda inna, każda wyjątkowa. Ich bohaterami są ptaki, owszem, ale w równym stopniu osoby, ptaków miłośniczki i miłośnicy, którzy o nich opowiadają. Niektóre tak ptasie, jak i ludzkie historie nader przejmujące. To taka książka, przynajmniej dla mnie, po lekturze której ma się od razu ochotę zaciągnąć do tej bardzo różnorodnej, fascynującej rodziny ptasiarzy i ptasiarek, jeśli się nie obrażą na taką nomenklaturę. Nie bez znaczenia jest też to, że jeden z rozmówców, człowiek wyjątkowy, mi tę książkę polecił niejako w rewanżu za polecenie mu "Szkiców piórkiem" A. Bobkowskiego. Przepraszam za ten wątek osobisty, ale czytanie książek to w sumie bardzo osobista sprawa jest. Znajdą Państwo w tej książce odpowiedzi na wiele pytań, również takie, na które byłoby trudno wcześniej wpaść i sobie je w myślach zadać. Proszę zarezerwować na wszelki wypadek 2-3 godziny, bo to książka z rodzaju tych, które ma się ochotę pochłonąć w całości za jednym razem.

Aleksander Kaczorowski, jeden z najwybitniejszych polskich bohemistów, w swojej książce „Czechy. To nevymyslíš” nie próbuje tworzyć kolejnego przewodnika turystycznego po Pradze. Zamiast tego serwuje nam literacką i historyczną ucztę, która rozbija powierzchowne stereotypy o „wesołym Czechu z piwem w dłoni”. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce wyjść poza ramy czeskiego humoru i zrozumieć, co kryje się w duszy narodu, który – jak głosi tytuł – „sam by tego nie wymyślił”. Poza maskę Szwejka Autor od pierwszych stron rzuca wyzwanie polskiemu postrzeganiu Czechów. My, Polacy, często patrzymy na nich przez pryzmat Szwejka, Krecika czy lekkich komedii filmowych. Kaczorowski brutalnie, choć z wielką klasą, przypomina, że ta powierzchowna lekkość to często pancerz ochronny. Analizując losy takich postaci jak Bohumil Hrabal, Václav Havel czy Ota Pavel, autor pokazuje, że czeska kultura jest głęboko zakorzeniona w tragizmie, traumach historycznych i trudnych wyborach moralnych. Książka jest zbiorem esejów i szkiców, które układają się w fascynującą opowieść o narodzie, który musiał przetrwać między wielkimi mocarstwami, wybierając drogę przetrwania zamiast straceńczej walki. Kaczorowski z chirurgiczną precyzją analizuje momenty zwrotne w czeskiej historii – od porażki na Białej Górze, przez Monachium, aż po Praską Wiosnę i aksamitną rewolucję. Piwo, literatura i polityka Siłą tej książki jest jej wielowymiarowość. Autor płynnie przechodzi od anegdot o przesiadywaniu w gospoda (które w Czechach są centrami życia intelektualnego) do głębokich analiz literackich. Kaczorowski pokazuje, że czeskość to stan umysłu – specyficzne połączenie plebejskości z wysoką kulturą, ateizmu z głęboką potrzebą sensu oraz ironii, która pozwala oswoić nawet największy mrok. Szczególnie poruszające są fragmenty poświęcone Hrabalowi. Kaczorowski, będąc biografem wielkiego pisarza, potrafi nakreślić jego portret w sposób niemal intymny, pokazując, jak „małe życie” zwykłych ludzi staje się w czeskiej literaturze wielką metafizyką. Dlaczego warto? „Czechy. To nevymyslíš” to książka napisana z ogromną erudycją, ale pozbawiona akademickiego zadęcia. Styl Kaczorowskiego jest lekki, potoczysty i pełen intelektualnej pasji. To nie jest tylko opowieść o sąsiadach; to lustro, w którym my, Polacy, możemy przejrzeć nasze własne kompleksy, mity narodowe i podejście do historii. Autor nie boi się trudnych tematów, takich jak czeski kolaboracjonizm, stosunek do Niemców sudeckich czy specyficzna odmiana cynizmu. Jednocześnie robi to z ogromną empatią, dzięki czemu po lekturze Czechy stają się nam bliższe nie jako pocztówkowy kraj, ale jako naród z krwi i kości, zmagający się z tymi samymi demonami nowoczesności co reszta Europy.Podsumowując, książka Aleksandra Kaczorowskiego to błyskotliwy, wielowarstwowy portret narodu, który warto znać lepiej. To lektura, która bawi, uczy, a przede wszystkim – zmusza do myślenia.

Polecam każdemu, kto chce dowiedzieć się jak to jest żyć na dalekiej północy. Czyta się szybko i przyjemnie. Autor bardzo wygodnie i prosto przekazuje informacje o życiu Arktyki, nie szczędząc swojego czarnego humoru. Osobiście naprawdę przejęłam się losem waleni, fok i ptaków morskich, o jakich wspomina pan Wajrak. Czekam na kolejną część, która jest obiecana na początku tej książki. Minus jedynie jest taki, że autor wielokrotnie używa wulgaryzmów, które są naprawdę zbędne, często się powtarza lub wspomina o rzeczach nieistotnych. Mimo wszystko polecam miłośnikom przyrody i luźnej literatury popularnonaukowej.

Witam, jestem w trakcie lektury. Ale już teraz wiem, że, gdy znajoma skończy pisać swoją książkę, będę gotowy spojrzeć na nią - już inaczej - niż kiedyś. Dlaczego? Sam nie potrafię tak pisać, bo jeśli chodzi o reportaż, to znacznie lepiej mi wychodzi malowanie obrazem (zdjęcia), niż pisanie, a ta książka to kwintesencja tego jak należy odczytywać ten gatunek, jakim jest reportaż. Może nie zawsze ma on idealny smak, ale odpowiednio dobrze doprawiony jest jak najbardziej do strawienia. W dziele Mariusza Szczygła, można się rozgościć, bo jest miejsce dla każdego przy stole, i się rozsmakować Jego trafnymi spostrzeżeniami, okraszonymi tekstami z innych dzieł, stanowiących inspirację do dalszego odkrywania. Polecam serdecznie😉

Hanna Krall znana jest ,dzięki renomie swoich reportaży no i najbardziej znanej książce Zdążyć przed Panem Bogiem. W przypadku Szczegółów Znaczących otrzymujemy krótkie opowiesci reportaże w których Krall podejmuje tematy dotyczące pochodzenia i tożsamości,pamięci. W reportażach tych Krall jako reporterka przedstawia sytuację zwykłych ludzi poruszając ich problemy. W Szczegółach znaczących Krall przedstawia losy przyjaciół, ludzi znanych i mniej znanych,porusza tematy mocno osobiste dla niej jak cierpienia,wojny,zachowując przy tym dziennikarską rzetelność w swoim minimalistycznym stylu w którym każde słowo wszystko tłumaczy.

Kopalnia ciekawostek o najwybitniejszym filmie w historii kina. Chociaż mnie najbardziej pochłonęły mini biografie Maria Puzo oraz Francisa Coppoli, których geniusz przeplatał się z ślepym trafem, choć pierwsze przeważało u reżysera, a drugie u pisarza. Bardzo ciekawe były przygotowania do kręcenia filmu, masa trudności i przeszkód, lecz im bliżej końca książki, tym częściej wkradała się nuda. Mimo to pozycja obowiązkowa dla każdego miłośnika tego gangsterskiego fenomenu kulturowego. 8-

Do książki doprowadził mnie zeszłoroczny numer magazynu "Znak', który był poświęcony w dużej mierze właśnie Nowemu Jorkowi (834 (11/2024) serdecznie polecam ten numer zainteresowanym . Książka spełniła moje oczekiwania i bardzo mi się podobała. Autor przedstawia Nowy Jork jako reportażowy patchwork złożony z opowiadań nowojorczyków, których spotyka na swojej drodze. Każda z historii jest na swój sposób wyjątkowa, opisuje daną perspektywę, punkt widzenia na miasto. Całość, tworzy swego rodzaju kolorowy kolaż próbujący przedstawić nieuchwytny fenomen miasta które fascynuje, przyciąga, ale i obrzydza.. Bardzo ciekawy dobór postaci. Faktycznie, może tak jak piszą poprzednicy, niektóre z historii wydają się nierówne, jednak mnie się ta nierówność bardzo podobała. Mógł być to nawet celowy zabieg autora, mający na celu uwypuklenie, wręcz wskazanie na różnorodność charakterów, historii i doświadczeń. Książkę faktycznie czytało się świetnie do mniej więcej połowy. Potem niestety nie mogłam wpaść w rytm, po około 60% trudno mi ją było skończyć (z komentarzy wygląda na to, że nie tylko ja mierzyłam się z tym problemem.). Nie mniej jednak, całość bardzo mi się podobała! Polecam serdecznie, lektura obowiązkowa dla fanów Wielkiego Jabłka :)

Dobrissimo! Opera od kuchni jest książką nie tylko dla wielbicieli opery. Rozmowa Marzeny Rogalskiej z najwybitniejszą polską sopranistką Aleksandrą Kurzak jest rozmową pełną pasji, pełną smaków, pełną energii. Każdy tu znajdzie coś dla siebie- ja znalazłam anegdoty i ciekawostki z operowego świata, ale i przepisy sprawdzone przez naszą śpiewaczkę. Książka ma też piękną oprawę graficzną. Bez dwóch zdań - godna polecenia.

Rzadko tak mam, że biorę książkę, siadam i ją czytam do końca. Tutaj tak się udało wciągnąć ją w jeden wieczór. Pan Michał miał trudniejsze zadanie - musiał usiąść i książkę napisać. I nie było to zadanie najłatwiejsze, o czym wspomina, zwracając się do swojego wydawcy, pana Macieja. Czym jest książka Michała Kempy? Jak sam autor prosił, nie nazwę tego literaturą. To słowotok, opis myśli i sytuacji z okresu grudzień 2020-grudzien 2021 przeplatany z wspomnieniami z wcześniejszych lat. Znajdziemy tu wspomnienie o aferach z szczepionkowych, opis zagranicznych wakacji czy analizę wspólnych świąt z rodziną, czy wiele innych codziennych sytuacji, które we wciągający sposób opisuje pan Michał. "Ostatni rok lekkiego życia" to humorystyczne spojrzenie na okres kwarantanny covidowej w Polsce, w której widoczny jest także strach przed przyszłością (szczególnie w post-scriptum). Przemyślenia Kempy to głos pokolenia Instagrama, a jego odbiór rzeczywistości niejednokrotnie potrafił mnie rozśmieszyć. Książka jest intrygująca i szalona, znajdziemy tam przekreślone słowa i dużo innych zabiegów podkreślających zabawę literackimi formami. To zdecydowanie oryginalna lektura i świetny pomysł na jesienny wieczór 🍁

Ciekawa biografia człowieka, który mimo braku formalnego wykształcenia, metodą prób i błędów, znajdował rozwiązania problemów technicznych nurtujących XIX wieczny świat. Brakło mu jednak szczęścia w życiu osobistym, które nadrabiał bardzo mocnymi więziami z rodziną. Chichotem losu było, że mimo pacyfistycznej natury, jego wynalazki wykorzystywane były również w przemyśle zbrojeniowym. Końcowe rozdziały pokazują, jak trudne były losy przyszłej nagrody Nobla i jak wielkie kontrowersje początkowo ten pomysł budził.

Ksiażka kupiona na prezent. Nie do końca w moim klimacie, więc nie bardzo wiem jak ją ocenić. Entuzjaści takiej literatury powinni natomiast być zachwyceni. Jest to głównie rozmowa, przekomarzanie się Alicji Majewskiej z Włodzimierzem Korczem, dwiema niewątpliwie popularnymi osobami, przetykane aluzjami i pytaniami Artura Andrusa. Z racji tego, że każdy z nich słynie z poczucia humoru, praktycznie każda strona jest nim na wskroś przesiąknięta. Jest mnóstwo anegdotek, wspominek różnego rodzaju, pojawa się wiele znanych nazwisk i w sumie nie ma żadnych braków, a jednak uważam, że zdecydowanie lepiej byłoby posłuchać, aniżeli poczytać. Sympatyczna, niewymagająca, być może relaksująca pozycja.

Nie do końca tego się spodziewałam – ale nie mówię, że to źle. Spodziewałam się lekkiej książki o raczej humorystycznym wydźwięku. Może zwiodła mnie różowa okładka z kocimi grafikami. Tymczasem dostałam naprawdę solidne studium – od samych początków gatunku kota domowego, przez historię jego losów, nieodłącznie powiązanych z losami ludzi, aż po współczesność. Szczególne wrażenie robi niezwykle drobiazgowe zagłębienie się w sztukę oraz w literaturę. Uwaga dla wrażliwych – w książce jest mnóstwo opisów bardzo brutalnego obchodzenia się z kotami, od zaniedbań po tortury i masowe mordy. Zabrakło mi nieco współczesności – ten rozdział obejmuje zaledwie kilka stron i moim zdaniem pomija wiele ważnych zjawisk społecznych, kulturowych i pop-kulturowych, związanych z kotami. Brakuje m.in. kilku słów o sytuacji kotów w Japonii, Grecji czy Turcji, wśród licznych grafik nie ma ani jednego mema – a trudno zaprzeczyć, że to obecnie jedno z potężniejszych zjawisk medialno-rozrywkowych, a nawet informacyjnych. Nie zmienia to faktu, że książka jest ciekawa, aż do XIX w. niezwykle drobiazgowa i warta przeczytania, zwłaszcza dla kociarzy. Pojawia się też kilka poloniców, m.in. słynny wiersz Szymborskiej o osamotnionym kocie w pustym mieszkaniu. Z mojej strony polecajka, choć nie ekstremalnie żarliwa.

Nasz kraj oprócz oklepanych i znanych miejsc skrywa w sobie również te mniej typowe atrakcje. O kilku z nich już słyszałem (między innymi piramidy i Góra Sobótka i pogańskie obrzędy tam odprawiane), o zdecydowanej większości nie. Każda z pozycji skrywa większą lub mniejszą tajemnicę. Zdecydowanie warto to przeczytać, autor był w każdym z tych miejsc, książka jest ubogacona o sporo ciekawych fotografii. Kilka pozycji zapisałem sobie na swojej liście miejsc do zobaczenia, polecam!

Jeśli oglądaliście słynny film „Lista Schindlera”, prawdopodobnie pamiętacie scenę, kiedy wśród szarego tłumu „ewakuowanego” getta pojawiła się mała dziewczynka w czerwonym płaszczyku. Tak bardzo jej niewinność i kolor ubrania kontrastowały z okrucieństwem tego czarno-białego filmu. Tą dziewczynką była Roma Ligocka, a scena z filmu uruchomiła jej wspomnienia, które zaowocowały licznymi książkami opisującymi jej życie w getcie i traumę, jaką wojna powoduje w dziecku i jaka rzutuje na jego późniejszym życiu. Taką właśnie książką jest „Dziecko wojny”. Więcej na https://konfabula.pl/dziecko-wojny-nowa-ksiazka-romy-ligockiej/