Wolniewicz. Zdanie własne

książka, która z pewnością wywołuje mieszane uczucia. Z jednej strony, Korwin-Mikke dzieli się swoimi doświadczeniami i refleksjami na temat ojcostwa, co może być interesujące i inspirujące dla niektórych czytelników. Jego kontrowersyjne i niekonwencjonalne poglądy mogą stanowić odświeżający kontrast do bardziej typowych poradników. Z drugiej strony, jego rady i opinie są często skrajne i mogą być trudne do zaakceptowania dla osób o bardziej umiarkowanych poglądach. Styl pisania autora jest bezpośredni i prowokacyjny, co nie każdemu przypadnie do gustu. Książka jest więc ciekawą, ale nieco kontrowersyjną lekturą, która z pewnością nie trafi do wszystkich.

Amunicja dla argumentów przeciwko lewej stronie. Polecam do czytania przy drinku ! Panie Januszu podziwiam Pana za wytrwałość. W znanym wszystkim cyklu początku i końca, czytając Pana zbiór artykułów, sam już nie wiem na którym etapie jesteśmy. Szczyt rozwoju ? Upadek ?

Definicja Polaka: Jestem Polakiem - to znaczy, że należę do narodu polskiego... czuję swą ścisłą łączność z całą Polską: z dzisiejszą, która bądź cierpi prześladowanie ( po Targowicy, Tuskowica )... wszystko co polskie jest moje: niczego się wyrzec nie mogę !!! R.D. 1903 r. Autor jest obok J. Piłsudskiego i I. Paderewskiego nazywany OJCEM POLSKIEJ NIEPODLEGŁOŚCI !!! Pomimo to niewiele jest w historii Polski osób na których temat pojawiło się tyle kłamstw i fałszywych informacji. Najczęściej bazujących na stereotypach, niewiedzy, ale przede wszystkim na złej woli ! W czasach PRL -u książka była zakazana przez cenzurę. Ja czytałem ją wydaną w drugim obiegu. " Myśli nowoczesnego Polaka " są arcydziełem polskiej myśli politycznej. To najważniejsze z dzieł politycznych Dmowskiego oprócz pogłębionej oceny sytuacji politycznej Polski oraz charakteru narodowego Polaków zawiera podstawową wykładnię zasad, jakimi powinien kierować się ruch narodowy i cały naród w dążeniu do odzyskania i zachowania państwowej suwerenności i tożsamości narodowej. Książka definiuje polskość jako odpowiedzialność, łączność z całą historią oraz obowiązek budowania silnego państwa. Podkreśla, że polskość to nie tylko emocje ale świadome działanie, praca nad słabościami narodu i priorytet interesu narodu. Uważa, że naród musi stać się nowoczesny, zorganizowany i zdolny do konkurencji międzynarodowej !!! Jeśli masz trochę oleju w głowie zrozumiesz dlaczego i przez kogo, poglądy autora i on sam były, są i będą zwalczane !!! POLECAM !!!

„Trutka na papuleona”* Spodziewałem się wątków socjologicznych, niestety to tylko publicystyka. Dużo celnych uwag pod adresem demokracji, ale też dużo tu erystyki, manipulacji i walenia w usypanego przez siebie chochoła. „(…) tu należy szukać antydemokratycznej postawy Platona, ucznia Sokratesa, oraz Arystotelesa (…)”. – Platon sprzeciwiał się rządom wielu, i rzeczywiście jego ideałem był król-filozof, ale zarówno w Państwie jak i w Prawach spotykamy się z „radą starszych/mędrców”. Co najważniejsze, najgorszym sposobem sprawowania władzy obok demokracji była monowładza tyrana. Arystoteles z kolei wymieniał 3 sposoby rządzenia Polis i 3 ich zwyrodnienia. O ile negatywnie odnosił się do demokracji, czyli rządu motłochu, to jej właściwą wersją była Politea, czyli rząd cnotliwych obywateli. Jako najlepszy ustrój Arystoteles wskazywał arystokrację, czyli rządy najzacniejszych (cnotliwych i zasłużonych) – nie mylić z jej wypaczeniem, oligarchią, czyli rządami zdemoralizowanych bogaczy. „Trzecią kwestią jest fakt, że monarchia nie cierpi zwykle na manię wielkości tak jak przeciętny człowiek, który po zrobieniu błyskotliwej kariery i początkowym gigantycznym sukcesie uważa się za geniusza namaszczonego przez Boga”. – Duby smalone. Greccy tyrani, rzymscy cesarze-bogowie, brudas król Słońce, król Ryszard II Plantagenet, król Henryk VI Lancaster, Karol VI, Mikołaj I, Iwan IV Groźny, można tak długo. Jeśli ktoś czyta prawicową publicystykę, to zetknął się z 80% zawartości tej książeczki. Czytając poszczególne bon moty, w umyśle słychać głos Korwin Mikkego – podejrzewam, że czytał tę książeczkę przed snem zamiast Biblii. Gdyby nie katolicka ortodoksja Kuehnelt-Leddihna, można by śmiało nazwać go Austriackim Korwinem: „Podjąłem się dokonania analizy demokracji z pozycji teisty, liberała i racjonalisty” + „Określał się jako „skrajnie prawicowy katolicki arcyliberał” – liberał w stylu A. de Tocqeuville’a czy lorda Actona i zwolennik rządu minimum”. --------- „O brytyjskim parlamencie powiedziano niegdyś, że może ustanowić i zrobić wszystko z jednym jedynym wyjątkiem: nie przemieni mężczyzny w kobietę”. – To grubo byś się dziś zdziwił XD „Współczesny człowiek to skrzyżowanie papugi z kameleonem”. *Czyli „papuleon”. „Miejscowy motłoch, który żądał śmierci Chrystusa, składał się w większości z Ioudaioi, Judejczyków, podczas gdy większość Apostołów i uczniów Chrystusa pochodziła z Galilei. (I tak na przykład Piotr nazywał siebie Izraelitą i Hebrajczykiem z rodu Beniamina). Oczywiście, również Galilejczycy byli Izraelitami, ale średniowieczny Kościół (nie znający greki) pomijał różnicę między „Żydami” (tzn. Izraelitami) a Judejczykami, co przyczyniło się do narastania nienawiści do tej nacji”. „Demokracja ma sens jedynie w bardzo małych krajach (lub jednostkach politycznych), kraje średniej wielkości powinny być rządzone przez arystokrację, a duże przez monarchię”. Rousseau „Indywiduum (to znaczy coś, czego nie można podzielić) to najmniejsza jednostka kolektywu. Słowo „osoba pochodzi natomiast od etruskiego phersŭ, maska, czyli niewymiennej roli aktora. Stąd też osoba jest „wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju””. „Carl Gustav Jung powiedział wyraźnie, że niereligijni ludzie „powyżej czterdziestki” mogą mieć problemy psychiczne. Leszek Kołakowski w czasie wystąpienia w austriackim programie radiowym podkreślił, że kultura pozbawiona religii jest po prostu „nieludzka””.

Książka jest bardzo dobra. Jednak trzeba wziąć pewne poprawki. Autor ewidentnie nie lubi bohatera swojej biografii. Jednak sprawę zna bardzo dobrze, zajmuje się nią wiele lat, i ma jasno określony pogląd bardzo wartościowa praca pod względem sposobu interpretowania ostatnich 50 lat historii Polski. Książka zawiera bardzo dużo cytatów co trochę utrudnia narracje, stad tak niska ocena.

Witam. Nawet jeśli się nie zgadzamy z poglądami autora to warto poświęcić chwilę czasu na tę książkę. Mamy to do siebie że co chwilę zwalamy jednych z piedestału by innych na nich posadowić. Dmowski powinien być pamiętany jako jeden z ojców niepodległości, podobnie jak inni którzy tę wolność wywalczyli. Mam wątpliwości czy można przenosić idee programowe jakiejkolwiek partii\ruchu z przeszłości na teraźniejszość, tak jak błędem jest oceniać jednostki z dalekiej przeszłości przez pryzmat zdarzeń które powstały po ich śmierci. To chyba jest lekkie nadużycie. Jestem ciekaw jak ocenię myśli p. Rafała przy kolejnym przeczytaniu książki. Pozdr. P.

Prawdziwa historia przemian w polskiej polityce. Rzetelnie i bez owijania w bawełnę. Momentami lekko chaotycznie i z licznymi dygresjami. Warto przeczytać, aby usystematyzować sobie swoją wiedzę o tamtych czasach. Mainstream tego nie mówił, Ziemkiewicz nie boi się wyjść przed szereg i pokazać czarno na białym.

Wywiad Tomasza Sommera ze Stanisławem Michalkiewiczem z 2013-tego roku (jeszcze z czasów rządów PO) to z jednej strony cenna rzecz dla miłośnika twórczości tego felietonisty, a z drugiej to coś w stylu szybkiego skoku na kasę. To miło, że mamy szansę dowiedzieć się trochę więcej na temat życia i twórczości pana redaktora, bowiem jeśli chodzi o życie osobiste, jest on dla swoich wielbicieli osobą raczej skrytą. W książce nie uraczymy bardziej osobistych detali. Jeśli już, to raczej tych związanych ze szkołą i życiem zawodowym, poglądami, polityką, etc. Od dawna uważam, że te książki, które są wywiadami rzekami oraz zbiory opublikowanych felietonów to właśnie coś w stylu łatwego skoku na kasę. Z drugiej strony trudno odmówić takim wydawnictwom sensu istnienia. Dopóki coś jest wartościowe i znajduje odbiorców... Cóż, wszystko byłoby świetnie, oceniłbym książkę wysoko, ale są pewne zgrzyty. Książka ma niezwykle dużo błędów edytorskich, jak na profesjonalne wydawnictwo. Pomimo sporej ilości zdjęć, wydana jest raczej skromnie, żeby nie rzecz brzydko. Cóż to wszystko jednak znaczy, jeśli po jej lekturze jestem szczęśliwy, że miałem okazję dowiedzieć się więcej o jednym z najbłyskotliwszych polskich felietonistów? Nienajlepiej świadczy o Tomaszu Sommerze (którego skądinąd bardzo cenię) jako pomysłodawcy książki, a który to tenże wywiad przeprowadził, jeśli wiele razy jego pytania są nietrafione, innym razem zdaje się nie rozumieć swojego rozmówcy, a w kilku miejscach wtrąca swoje własne tezy, a najgorsze, że pomimo jednoznacznej odpowiedzi, irytująco drąży temat. Trudno byłoby mi to wszystko wytłumaczyć, więc napiszę skrótem - redaktor naczelny "Najwyższego Czasu!" nie wykonał swojej pracy najlepiej i o ile błędy redaktorskie można usprawiedliwiać kosztami wydawniczymi, o tyle koledzy z redakcji powinni w takim wywiadzie rzecze zostać odebranymi przez czytelników jak idealnie dobrani rozmówcy, a takiego wrażenia nie odniosłem. Muszę też przyznać, że jak na wywiad rzekę, to taki wywiad mógłby się równie dobrze ukazać jako wywiad internetowy, nakręcony kamerą, wówczas nie byłoby żadnych negatywnych komentarzy dotyczących niewłaściwych, nieciekawych i nietrafionych pytań, ani tego, że czegoś jest za mało, a czegoś za dużo. Książki oceniamy jednak innym kryterium, stąd moja surowa ocena.

Potężny Pan Profesor, niczym tytan-mściciel dysponujący wielkim żelaznym młotem, rozgniata zamaszystymi ciosami wrogów-miernoty. Tak można tę książkę podsumować zdaniem jednym. Dzieło to esej nt. tego, jak dusze socjalistyczna i liberalna są wobec siebie bliźniaczo bliskie. *Uwaga Profesora, że współcześni "edukatorzy" chętniej nauczą używania kondoma, niż poznania Irydiona, to był tak mocny fragment, tak brutalny w swej wulgarności i trafiający w cel, że aż oniemiałem* Mimo ogólnej słuszności zastanowiłbym się jednak, na ile mierność nowoczesnych liberałów i socjalistów wynika z tego, że są akurat liberałami i socjalistami, a na ile wynika z tego, że są ludźmi żyjącymi w epoce ideologii; po XIX-wiecznej sytuacji, w której ludzkie dusze - przynajmniej w niektórych aspektach - zostały jakoś skrzywione i upodlone. Dziwi, że tak odważny i bluźnierczy (z punktu widzenia nowoczesnej liberalnej demokracji) autor mógł być przez tyle lat europosłem PiS, czyli partii - mimo wszystko - zanurzonej głęboko w nowoczesności, raczej klasyczno-liberalnej niż konserwatywnej. A prof. Legutko to konserwatysta, który chyba świetnie odnalazłby się w towarzystwie de Maistre'a i Schmitta.

Jestem po przeczytaniu książki i obejrzeniu "Nocnej zmiany". Do pana Jana Olszewskiego, ma pan rację prawda broni się sama bo po obejrzeniu filmu widać, kto się broni na siłę. Może pan wyjść na ulicę i spojrzeć ludziom w oczy. Po tym czego się dowiedziałam kompletnie przestałam wierzyć w rząd, choć są "ludzie dobrej woli". Nie wiem na kogo będę kiedyś głosować ale z całą pewnością wiem na kogo nigdy nie zagłosuję. A śmierć czasem przychodzi niespodziewanie i żadne pieniądze wtedy nie pomogą za przykład podam Jana Kulczyka. A po śmierci przeszłość nie znika nie wspomnę o politykach "wierzących".

Treść tej książki jest znakomita - stanowi opis przemian postrzegania wartości w świecie zachodnim, opatrzony niezbędnymi źródłami. Nie ogranicza się do przedstawienia trosk związancyh ze światopoglądem konserwatywnym, bo prof. de Mattei opisuje np. Święte Cesarstwo Rzymskie i Święte Przymierze jako przykłady zachodnich, międzynarodowych systemów stojących na straży porządku między krajami, takich jak późniejsza Liga Narodów albo dzisiejsza ONZ. Z drugiej strony dobrze, że ta książka jest krótka, bo naukowy język profesora niestety nie porywa. W dziele stricte naukowym nie byłoby to oczywiście nic złego, ale jednak de Mattei stara się czytelników zarazić swoim punktem widzenia, a do tego sama faktografia nie wystarczy. Jak niestety wiemy po licznych demagogach jakich nosiła historia, to wzbudzane emocje są na tym polu dużo ważniejsze.

Książka “Resortowe dzieci. Media” przedstawia tezę, że wielu znanych dziennikarzy i ludzi mediów w Polsce wywodzi się ze środowisk powiązanych z aparatem PRL. Przytaczane są dokumenty i biogramy potwierdzające ciągłość dawnych wpływów w III RP. Lekturę ciężko się czyta, dużo nazwisk i różnych faktów, ale warto było dowiedzieć się o ludziach, którzy zasiadali w mediach, rządzili Polską.

Gdyby każdy na etapie edukacji przeczytał "Drogę do zniewolenia", świat byłby lepszym miejscem. Książka jest niezwykle aktualna, bo tendencje kolektywistyczne są wciąż żywe. W XXI wieku pojawiły się jednak nowe, niejednokrotnie bardziej zawoalowane formy ograniczania wolności, związane na przykład z rozwojem technologii – jak zwykle pod hasłami bezpieczeństwa. Choć wolność gospodarcza wydaje się być mniej zagrożona niż na początku XX wieku czy w czasach zimnej wojny, wciąż dostrzegam potężne siły, zwłaszcza w kręgach tzw. intelektualistów, promujące pogardę dla wolności i tendencje centralistyczne. Lektura ta jest dla mnie znakomitym uzupełnieniem dystopii Orwella czy powieści Ayn Rand. To esencja politycznego liberalizmu. Książka jest tym bardziej wartościowa, że Hayek wychodzi z pozycji utylitaryzmu. Znakomicie wykazuje, do czego prowadzi realizacja socjalizmu w praktyce: do uprzywilejowania jednych grup interesu kosztem drugich, a finalnie do zniesienia wolności osobistej i podporządkowania życia jednostki celom, które są jej obce. Istotne jest też wyczulenie autora na subtelne zmiany klimatu intelektualnego i manipulacje językiem. Niestety, dostrzegam te mechanizmy również dzisiaj. Czy mowa inkluzywna wprowadzana dekretem nie staje się w istocie nową formą wykluczenia i zniewolenia? Zostaną ze mną słowa końcowe: "Skoro pierwsza próba stworzenia świata wolnych ludzi nie powiodła się, musimy wciąż podejmować próby. Zasada przewodnia, że polityka na rzecz wolności jednostki stanowi jedyną naprawdę postępową postać polityki, pozostaje równie prawdziwa dzisiaj, jak była nią w XIX wieku".

Dr hab. S. Cenckiewicz jest niewątpliwie jednym z najlepszych historyków (jeszcze) młodego pokolenia. Badawczej skrupulatności i dociekliwości nie można mu odmówić. Bazuje na bogatym materiale źródłowym, poddanym naukowej krytyce. Ponieważ tematyka tej książki jest wybitnie specyficzna, mogę się jedynie zgodzić, że problem wywiadu wojskowego po '89 r., nie został należycie rozwiązany. Służby specjalne mające rodowód komunistyczny nadal nadają ton polskiemu życiu politycznemu i gospodarczemu. Tutaj, niestety, wchodzimy na grząski grunt sporów politycznych, kto za to odpowiada. S. Cenckiewicz z ramienia PiS zasiadał w Komisji ds. Likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych od lipca do października 2006 r(wspomina o tym w tej publikacji, która jest pokłosiem pracy w niej). Czy i w jakim stopniu ta komisja oczyściła Polskę trudno ocenić, ponieważ wyniki jej prac w większości zostały utajnione. Jako ciekawostkę mogę wspomnieć sytuację z grudnia '22 r., akurat gdy zacząłem czytać tą publikację. Wypadł wtedy taki przysłowiowy "trup z szafy". Okazało się, że zasiadający w niej Tomasz Lichocki (powinienem napisać Tomasz L.) został aresztowany pod zarzutem szpiegostwa na rzecz Rosji. Sytuacja ta spowodowała wojnę twitterową między S. Cenckiewiczem a Radosławem Sikorskim (ówczesnym ministrem obrony z ramienia PiS), kto odpowiadał za weryfikację i dopuszczenie tego pana do prac w komisji (wiadomo, w Polsce nikt za nic nie odpowiada, państwo z dykty). Panowie na twiterze obkładali się dokumentami (tymi, którymi mogli) sugerującymi niewinność każdego z nich. Przyglądałem się temu piąte przez dziesiąte. Dla mnie jest oczywiste, że ktoś, kto powinien sprawdzić teczki i zna się na tej materii, jak je należy analizować nie dopełnił obowiązku (w to miejsce należy wpisać imię i nazwisko):__________________. Dlaczego? Do tej pory nie wiadomo i dlatego ta sytuacja sprzed lat pokazuje, że nawet bardzo dobry historyk, jakim jest S. Cenckiewicz może się potknąć i dopaść go po latach. Może ktoś z PiS-u zasugerował mu, że czasami nie warto drążyć temat. Ma on bowiem pewną wadę, zbyt bezkrytyczne zapatrzenie w A. Macierewicza czy braci Kaczyńskich.

Przeczytałem nowe rozszerzone wydanie z 2025 roku, dzięki czemu został podsumowany także pontyfikat papieża Franciszka. Został i on krytycznie oceniony, za niepotrzebne zbliżanie się do pojednania z islamem, religią wojny. Niestety autor nie ma dobrych wiadomości dla chrześcijan, których masowo ubywa, tak jak i kapłanów. Pokazuje różnice między oboma religiami, jak wiele jest absurdów w religii islamu. Pozostaje żyć nadzieją, że jeszcze chrześcijaństwo odżyje i że tytułowy dżihad nie doprowadzi nie doprowadzi do samozagłady Zachodu jaki był znany przez wieki.

Swietna pozycja. Przykre jest to, ze mimo ze zostala napisana ponad cweirc wieku temu, nic sie nie zmienilo. "Przedsiebiortwo holokaust" ma sie dobrze a nawet dziala coraz prezniej. Niektorzy, sa zbyt potezni, zeby im zaszkodzic. Zwlaszcza, ze w obecnych czasach teoretycznej wolnosci slowa nie wszystkich mozna krytykowac, nawet jesli ma sie powody i argumenty (a moze zwlaszcza jesli sie je ma?). Taka wazna i naprawde ciekawa ksiazka a pratycznie nieznana. W Polsce nie mozna kupic w zadniej ksiegarni. Wprawdzie ksiazka zostala bardzo pozytywnie przyjeta wsrod zydowskich ofiar holokaustu, ale to nie pomoglo. Kariera autora legla w gruzach. Smutne.

Ciekawy wywiad z arcyciekawym człowiekiem. Poruszanych tematów jest sporo - można powiedzieć, że czytając poznajemy świat wg Brauna - nie zawsze to świat przyjemny, ale za to zawsze ważne miejsce w nim zajmuje prawda, piękno. Zainspirować się po lekturze można na wiele sposobów: także literacko i filmowo.

Ta książka jest doskonałym przykładem na to, że Stanisława Michalkiewicza równie dobrze się czyta, jak i słucha. Nie traci on nic ze swojego ciętego, a jednocześnie barwnego języka. Sama publikacja stanowi znakomite przedstawienie idei konserwatywno-liberalnych, a zarazem zwraca uwagę na to, czym jest prawdziwy liberalizm w swoim pierwotnym, semantycznym znaczeniu – wolny od współczesnych zniekształceń, które sprawiają, że wielu konserwatystów i katolików odnosi się do niego z niechęcią. Polecam każdemu zapoznanie się z ideami przedstawionymi w tej książce i symboliczne „odebranie” liberalizmu tym, którzy go dziś wypaczyli. Jedynym minusem tej publikacji może być fakt, że dla osób, które regularnie słuchają pana Stanisława, wiele z zawartych tu myśli może wydać się wtórna – choć to właśnie w tej książce zostały one pierwotnie sformułowane.

Ta encyklika została opublikowana 134 lata temu, dokładnie 15 maja 1891 roku; właśnie minęła kolejna rocznica. Była wynikiem nastania negacji dotychczasowych wartości i norm moralnych. Papież zauważył wśród społeczeństwa wzmożenie się wysiłków w walce z nauką Kościoła. W części pierwszej oznajmił, że socjalizm jest fałszywym rozwiązaniem. W drugim akapicie czwartego punktu: "Jeśli więc ktoś, ograniczywszy swe wydatki, poczynił oszczędności i chcąc zabezpieczyć te oszczędności nabył ziemię, wówczas ta ziemia nie jest czym innym jak zapłatą za pracę, tylko w nowej postaci, i dlatego tak nabyta ziemia pozostać winna w jego mocy, jak zapracowana przez niego zapłata". W części drugiej pokazał rolę społeczną państwa, w tym jego interwencje; w punkcie dwudziestym szóstym: "W świetle tych zasad kierownicy państw winni naprzód rozwinąć ogólną i powszechną działalność za pośrednictwem systemu praw i urządzeń, to jest starać się, aby sam ustrój i zarząd państwa sprzyjał dobrobytowi, tak powszechnemu jak jednostkowemu". W części trzeciej, traktującej o organizacjach, między innymi ostrzegał przed złym działaniem masonerii działającej pod płaszczykiem dobra. W moim odczuciu "Rerum novarum" mimo swojej starości okazało się dziełkiem nadal godnym uwagi czytelniczej.

To jest najlepsza, najciekawsza książka dotycząca ludobójstwa w Katyniu!. Józef Mackiewicz nie miał dostępu do dokumentów które ujawniono za czasów Borysa Jelcyna czy też innych pozyskanych przez polskich historyków z sowieckich archiwów (kiedy to jeszcze było możliwe). Mimo to wnioski wysuwane przez Mackiewicza porażają swoją trafnością i logiką. Mackiewicz zachowuje się jak rasowy detektyw, posiadający dodatkowo tę umiejętność, że poznał i rozszyfrował zagadnienie komunizmu i władzy sowietów od podszewki. To wszystko o czym pisał pokazywało koszmarną i tragiczną wiedzę na temat tego najbardziej zbrodniczego ustroju. Czytając tę i inne książki tego autora o bolszewizmie można pomyśleć, że Mackiewicz czytał opracowania które zostały wydane kilkanaście czy kilkadziesiąt lat po jego śmierci.Rzeczowość plus talent literacki Mackiewicza powodują, że książkę czyta się bardzo dobrze. On naprawdę uważał, że jedynie prawda jest ciekawa. I tak pisał. Polecam.