Wojna Ireny

Książka w porządku,początek był bardzo obiecujący ale cała fabuła trochę za bardzo rozwleczona,jak na mój gust. Co do wątku historycznego drażnił mnie symetryzm w odniesieniu do ludobójstwa na Kresach. W żaden sposób nie można tu relatywizować,tak właśnie teraz próbują postępować władze ukraińskie. Mówią,że ok,mordowaliśmy,pozwolimy na ekshumacje jak wy przyznacie się, że robiliście to samo i nam też zadośćuczynicie. Nie jestem w stanie zaakceptować takiego podejścia.

'Dzieci getta' to pięć rozmów z ludźmi, którzy przeżyli II wojnę światową. Łączą ich jeszcze dwie rzeczy. Pierwsza to, że są Żydami, a druga że przebywali w gettach rozsianych po całej Polsce i cudem udało im się przeżyć. Są to trudne historie wojenne, dlatego, że dotyczą dzieci. Ci ludzie w dzieciństwie mieli niejako szczęście w nieszczęściu, dlatego, że przez część wojny i pobytu w getcie mieli przy sobie kogoś bliskiego dorosłego. Czasem zbieg okoliczności pozwolił im przeżyć. Rozmówcy pani Magdy Łucyan opowiadają o swojej rodzinie, o emocjach towarzyszących im podczas opisanych wydarzeń. Wspominają również ile rozumieli jako dzieci i jak to wpłynęło na ich późniejsze życie. Jak każda książka tego typu jest ciężka, bo dotyczy prawdziwych ludzi, ich przeżyć, emocji i uczuć. Dzięki uprzejmości bohaterów dowiadujemy się o wielu tragicznych szczegółach, które spotkały ich podczas wojny i pobytu w getcie. Poznajemy także przedwojenne i powojenne losy osób udzielających wywiadu. Każdy został poproszony o przesłanie na koniec swojej historii. Przesłanie to miało zawierać to co każdy chciałby przekazać naszemu pokoleniu. Jak każdy reportaż, także i ten warto polecić, dlatego, że rozmowy z tej serii przeprowadzone są z ostatnimi żyjącymi świadkami historii. Od takich ludzi warto uczyć się historii, bo znają wojnę z własnej perspektywy, zwykłego człowieka, którego dotknęła wielka polityka. Bardzo lubię czytać o przeżyciach ludzi, którzy na własnym przykładzie przeżyli różne wydarzenia historyczne, o których uczyłam się na lekcjach historii w szkole i o których dowiedziałam się z własnych poszukiwań. Szczerze polecam ten reportaż i "Prawdziwe historie' - serię, z której pochodzi.

Mała Inge dorasta w niemieckiej rodzinie w Prusach Wschodnich. Ma kochającą rodzinę i szczęśliwe dzieciństwo. Kiedy jest nastolatką zaczyna się II wojna światowa. Obywatele niemieccy wiodą normalne życie. Po skończeniu szkoły Inge wyjeżdża z Królewca aby się dalej kształcić w Berlinie. Tam przeżywa najlepsze dwa lata swej młodości i poznaje swoją wielką miłość. Kiedy okazuje się, że jest w ciąży ojciec chłopaka sprzeciwia się ich małżeństwu, gdyż rodzina Inge nie ma odpowiedniej pozycji w kręgach towarzyskich. Chłopak w tym samym czasie zostaje powołany do wojska i wysłany na front. Zrozpaczona Inge powraca do Królewca skąd niedługo będzie musiała uciekać przed armią czerwoną... Książka przedstawia autentyczne wydarzenia opisane z punktu widzenia niemieckiej ludności cywilnej. Opisuje rodzinne tajemnice, które Inge skrywała od lat i postanowiła się nimi podzielić u schyłku życia ze swoją wnuczką. Polecam gorąco lekturę tej książki.

Dalsze losy rodziny Zabierzyńskich. Choć Florentyna i Konstanty wraz ze swoimi czterema córkami cieszą się szczęściem oraz odzyskaną przez Polskę niepodległością, to niebawem agresja wojsk niemieckich na Rzeczpospolitą oraz okupacja burzą ich spokój i bezpieczeństwo. Zatroskani o przyszłość swoich córek Florentyna i Konstanty mimo toczącej się zawieruchy decydują się, by ich Wiktoria i Marysia mogły wziąć ślub ze swoimi ukochanymi. Zosia zaczyna spotykać się z niemieckim żołnierzem, zaś Wanda z powodu swojego wścibstwa i opryskliwości przysparza swojej rodzinie problemów. Niebawem do posiadłości Zabierzyńskich wprowadza się niemieckie małżeństwo. Pozwala im jednak zostać w dworku. Choć między dwoma rodzinami rodzi się przyjaźń, to krnąbrna i wścibska Seweryna nie kryje swojej niechęci do Mullerów. Na dodatek kobieta zdaje się nie przejmować wojną oraz cierpieniem niczemu niewinnych ludzi. Podobnie jak i pierwszy tom, także i "Cztery siostry" to powieść pełna emocji z wiernie odtworzonymi realiami historycznymi oraz wielowymiarowymi postaciami. Jednakże w porównaniu z pierwszym tomem cechuje ją bardziej mroczny, pełen niepokoju i lęku klimat. II wojna światowa zmusza Zabierzyńskich do walki o własne przetrwani i budzi u nich strach przed jutrem. Mimo to Florentyna i Konstanty starają się walczyć o swoje wartości i nie wyzbywają się swojego człowieczeństwa. Są zatroskani o przyszłość swoich pociech i liczą na to, że w ich życiu ponownie nastanie spokój. Reasumując. Jest to dobra powieść, którą warto się zainteresować.

Ciekawa i straszna opowieść o dzieciach z powstania warszawskiego- zarówno o tych biorących udział w powstaniu jak i małych zupełnie. Na koniec autorka pisze o wpływie tych przeżyć na dzieci i całą ludność Warszawy- powstańców i ludność cywilną. Którzy potracili najbliższych w rzezi Woli, Ochoty , stracili dorobek zycia. O wpływie na psychikę- PTSD- ZESPÓŁ STRESU POSTRAUMATYCZNEGO i traumach pokoleniowych. Nieufność do obcych,strach przed mundurem,ciemnością.Jedna okupacja skonczyła się, przyszła inna ze wschodu- gwałty, grabieże i inne krzywdy.ZAbrano nam bardzo duże terytorium - Wilno, Lwów. I przesiedlenia.

Rita Stevens ma dziewięć lat, a jej młodsza siostrzyczka Rosie zaledwie pięć, gdy ich matka, wdowa po lotniku, który zginął podczas II wojny światowej, postanawia się ponownie ożenić. Niestety, nowy mąż nie akceptuje pasierbic i szybko chce się ich pozbyć za wszelką cenę. Początkowo dziewczynki trafiają do babci lecz wskutek nieprzewidzianych wydarzeń zostają umieszczone w sierocińcu , a następnie wraz z innymi sierotami zostają odesłane do instytucji w odległej Australii. Książka „Skazane na poniewierkę” autorstwa Diney Costeloe to niezwykle emocjonalna powieść, która prowadzi nas przez traumy dzieciństwa, związane z brutalnością wojny oraz tragicznymi wyborami dorosłych. Narracja jest pełna głębi, a autorka umiejętnie kreśli portrety bohaterów, szczególnie sióstr, których silna i wzruszająca więź jest centralnym punktem opowieści. Rita, jako starsza siostra, staje się opiekunką dla małej Rosie, co ukazuje moc rodzeństwa w obliczu trudności. Poznajemy również realia sierocińców tamtych czasów, gdzie każde nieposłuszeństwo było surowo karane. Styl pisania Costeloe jest wyjątkowo przystępny. Jej opisy są barwne i sugestywne opisy, pozwalają nam przenieść się w czasie i przestrzeni, co sprawia, że historia staje się jeszcze bardziej angażująca. Autorka umiejętnie buduje napięcie, prowadząc nas przez kolejne etapy życia sióstr, które z każdą stroną przeżywają nowe wyzwania i rozczarowania. Przyznaję iż wielokrotnie nie mogłam zrozumieć postępowania matki dziewczynek czy innych postaci. Niejednokrotnie miałam ochotę potrząsnąć bohaterami by zobaczyli co wyprawiają. "Skazane na poniewierkę" to nie tylko historia o przetrwaniu, ale także o miłości, nadziei, odwadze ale i zawiedzonym zaufaniu, która chwyta za serce. Costeloe udowadnia, że nawet w najtrudniejszych warunkach, więzi rodzinne mogą być źródłem siły i wsparcia. Podsumowując, "Skazane na poniewierkę" to poruszająca lektura, która z pewnością nie pozostawi nikogo obojętnym. Diney Costeloe stworzyła opowieść, która porusza serca i zmusza do myślenia.

To moje drugie (i na razie niestety ostatnie) spotkanie z twórczością Janet Skeslien Charles, gdyż nie przetłumaczono więcej jej książek. Wydarzenia poprzednio czytanej „Bibliotekarki na froncie” rozgrywają się podczas I wojny światowej nazywanej Wielką Wojną. Tym razem pisarka umiejscowiła akcję swojej książki w okupowanym Paryżu podczas II wojny światowej. Równocześnie prowadzi wątek współczesny w latach 80-tych XX wieku w małym amerykańskim miasteczku. Oba te wątki łączy postać Odile - młodej Francuzki, pracownicy Amerykańskiej Biblioteki w Paryżu, która po wielu wojennych perypetiach zamieszkała w USA. Tam staje się przyjaciółką, nauczycielką i wzorem dla amerykańskiej nastolatki Lily. Opowieść jest oparta na prawdziwej historii paryskich bibliotekarzy, którzy walczyli o przetrwanie książek i bibliotek w czasie wojny. A swój bierny opór realizowali przez potajemne rozprowadzanie książek lub ukrywanie najbardziej drogocennych egzemplarzy. To powieść dla prawdziwych bibliofilów i wielbicieli historii w lżejszej odsłonie. Jedyny mój zarzut to postać Lily, która charakterologicznie jest w dużym stopniu kopią Odile. Tak jakby pisarka nie miała pomysłu na tę kreację. Poza tym świetnie się to czyta (czy w moim przypadku słucha).

"Zaginiona siostra" to emocjonalny rollercoaster, który zabiera nas w mroczną podróż w głąb rodzinnych sekretów. Tracy Buchanan z chirurgiczną precyzją kroi warstwy kłamstw, by odkryć prawdę, która boli. To lektura, od której nie sposób się oderwać, a jej zakończenie pozostawi cię z pytaniem: "Czy naprawdę znamy swoich najbliższych?".

Ile w sobie trzeba mieć miłości, aby stać się rodziną zastępczą dla obcego dziecka? Malwina ma go całe morze i wraz z mężem taką rodziną staje się dla Kacpra, którego wychowuje od urodzenia. Dziecko ma wiele deficytów, które utrudniają mu prawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie. Oprócz niepełnosprawności intelektualnej towarzyszy mu ADHD oraz to, co matkę zastępczą przeraża najbardziej - satysfakcja z krzywdzenia innych. Chłopiec jest trudnym dzieckiem i wymaga opieki 24h na dobę. Malwina przekłada jego dobro nad własne, pogarszają się jej relacje z własnymi dziećmi, które Kacpra się po prostu boją... Malwina staje przed dylematem - być nadal rodziną zastępczą dla Kacpra czy zrezygnować? Tego dowiedzieć chce się dziennikarka - Lila, która pisze artykuł na ten temat. Wątek Malwiny oparty na faktach... Historia tego dziecka jest po prostu nie do uwierzenia. Warto przeczytać, aby mieć obraz tego, z czym muszą mierzyć się rodziny zastępcze.

"Florentyna i Konstanty", to pierwsza część cyklu "Zakładnicy wolności" rozgrywającego się w latach 1916-1945 w Środzie Wielkopolskiej (wówczas nazywanej Środą) i jej okolicach. Nina Majewska-Brown ukazuje tutaj losy rodziny Zabierzyńskich, zamieszkujących usytuowany na obrzeżu dworek. Florentyna i Konstanty są młodym małżeństwem, które wychowuje wspólnie córkę Wiktorię. Niebawem kobieta ponownie zachodzi w ciążę, zaś Konstanty zaczyna angażować się w działalność powstańczą. Ich losy splatają się z historią odradzającej się Rzeczypospolitej. Choć małżonkowie mogą nawzajem na siebie liczyć i obdarzają siebie wsparciem, to jednocześnie między Florentyną, a jej wścibską i wyniosłą teściową cały czas dochodzi do spięć z powodu ciągłej ingerencji starszej z kobiet w relacje między młodymi. Książka Niny Majewskiej-Brown jest napisana pięknym, ale i pełnym emocji językiem o wzajemnym wsparciu, walce o wolność i wyznawane przez siebie wartości. Bohaterowie są wielowymiarowi, obdarzeni głębią oraz złożoną osobowością. Ponadto autorka wplata w treść swojej powieści fragmenty źródeł historycznych, artykułów prasowych, listów oraz przepisów kulinarnych. Warto przeczytać.

Mam mieszane uczucia. Wątki są ciekawe, nieoczywiste, byłam ciekawa zakończenia. Nie spodziewałam się takiego. Jednak irytowały mnie dwie rzeczy. Odniosłam wrażenie, że wiele opinii głównej bohaterki się powtarza. Są maglowane niemal w ten sam sposób. Jej podejrzenia, opisy sytuacji możliwych zdarzeń. Ponadto zazwyczaj w książkach mam potrzebę oderwania się od czytania i przemyślenia, co mogło się zadziać, kto co myśli, jakie mogły być zależności, kto co odczuwa. A tutaj autorka na tacy daje nam te przemyślenia. Nieustannie. Jakby wyręczała mnie z myślenia i analizowania zdarzeń. Dziwne, bo nigdy z takim odczuciem się nie spotkałam.

Biograficzne powieści o wielkich ikonach popkultury często wpadają w pułapkę nadmiernego hagiografizmu lub, przeciwnie, taniej sensacji. Michelle Marly w swojej książce Madame Piaf i pieśń o miłości na szczęście omija te rafy, serwując czytelnikom opowieść nasyconą zapachem powojennego Paryża, dymem tytoniowym i drżącym, gardłowym głosem „Wróbelka”. Moja ocena 7/10 odzwierciedla uznanie dla literackiego rzemiosła autorki, która z ogromną czułością, ale i niezbędnym dystansem, kreśli portret kobiety, dla której śpiew był jedyną formą przetrwania. Akcja powieści skupia się na kluczowym momencie w życiu Edith – roku 1944, kiedy to Paryż wyzwala się spod okupacji, a artystka staje przed trudnymi oskarżeniami o kolaborację. To właśnie ten dramatyczny rys nadaje książce głębi. Marly nie tworzy jedynie laurki; pokazuje Piaf jako postać skomplikowaną, targaną lękami, a jednocześnie posiadającą niebywałą intuicję artystyczną. Kluczowym wątkiem jest relacja Edith z młodym, wówczas nieznanym Yves’em Montandem. Autorka z wielką precyzją opisuje, jak Piaf, będąc już u szczytu sławy, staje się mentorką, kochanką i rzeźbiarką talentu Montanda, szlifując go na diament francuskiej piosenki. Styl Michelle Marly jest niezwykle plastyczny i zmysłowy. Czytelnik niemal słyszy stukot obcasów na bruku Montmartre i czuje napięcie panujące za kulisami legendarnych sal koncertowych. Opisy procesów twórczych – narodzin tekstów, które później stały się hymnami pokoleń – są najbardziej fascynującymi fragmentami książki. Marly udaje się uchwycić ten ulotny moment, w którym cierpienie prywatne zmienia się w uniwersalną sztukę. To właśnie ta „pieśń o miłości”, o której wspomina tytuł, jest główną bohaterką powieści, spajającą wszystkie wątki w jedną, emocjonalną całość. Dlaczego jednak nota zatrzymała się na siódemce? Mimo niezaprzeczalnego uroku, książka momentami popada w zbyt sentymentalne tony, które mogą nużyć czytelników szukających twardszej faktografii. Niektóre dialogi wydają się nieco zbyt „wyreżyserowane”, służąc bardziej ekspozycji faktów historycznych niż budowaniu naturalnej dynamiki między postaciami. Niemniej jednak, dla miłośników francuskiej piosenki i biografii beletryzowanych, jest to pozycja obowiązkowa. Wysoka ocena należy się za brak pruderii w opisywaniu trudnego charakteru Piaf i zero litości dla czytelnika w ukazywaniu ceny, jaką artystka płaciła za swoją pasję. Marly nie boi się pokazać Edith słabej, złośliwej czy zdesperowanej. To sprawia, że postać staje się ludzka, a jej triumfy na scenie smakują jeszcze wyraźniej. Madame Piaf i pieśń o miłości to rzetelnie skrojona, nastrojowa lektura, która pozwala choć na chwilę przenieść się do świata, gdzie miłość i ból brzmiały najpiękniej przy akompaniamencie akordeonu. To literacki hołd złożony kobiecie, która mimo drobnej postury, posiadała głos zdolny poruszyć fundamenty świata.

Bardzo mi się podobała. Ciekawie przeplatają się losy Zuzanny (czas wojny i późniejszego życia) i jej wnuka Artura (teraźniejszość). Artek po słuchaniu opowieści babci, zaczyna zmieniać i doceniać doceniać swoje życie. Dawno się tak często nie wzruszałam przy żadnej książce.

Ciekawy motyw ksiązki, jak zwykle bardzo fajnie poprowadzona narracja, dobrze uchwycone emocje bohaterów. To co mi trochę zgrzytnęło to zbyt banalny motyw sytuacji, kiedy prawda wychodzi na jaw (nie chcę zdradzać szczegółów), trochę za szybko też akcja się urywa, mogłaby być pociągnięta jeszcze chociaż z 1 miesiąc bo wyszło trochę zbyt cukierkowo.

Christiana Moreau „Czerwony kaszmir” Siła kobiet jest niezaprzeczalna. To ona jest motorem napędowym, szczególnie widoczna w ekstremalnych sytuacjach, to wtedy bowiem kobiety pokazują że stereotypowa „słaba płeć” nie istnieje. „Czerwony kaszmir” to utkana z siły, marzeń, determinacji historia o losach trzech przypadkowych kobiet, które połączy tytułowy kaszmir. Losy Alessandry, Bolormy i Xiao Li poznajemy w różnych momentach ich życia. To smutna, słodko-gorzka przejmująca proza o sile pasji, marzeń, o wytrwałości w ich życiu, które jak to ma w zwyczaju, torpeduje w najmniej oczekiwanym momencie. Wieloaspektowość zdarzeń i postępująca szybko akcja zabiera czytelnika przez odległe stepy Mongolii, aż po włoskie dzielnice. „Czerwony kaszmir” jest lekturą – ostrzeżeniem, że w pogoni za modą, udajemy że nie dostrzegamy oszustw, matactw, a także zwykłego wyzysku ludzi. Ile zła może przynieść nadmiernie rozbuchany konsumpcjonizm, ile nadziei jest w zwykłej pracy chałupniczej. Moreu pochyla się nad losem uciemiężonych ofiar kapitalizmu, którzy w poszukiwaniu lepszego życia pozwolili się oszukać i dać sobie wmówić, że wolność kiedy nadejdzie. Bolorma i Xiao Li, to przykłady silnych, niezłomnych kobiet, i mimo że ich życie nie jest usłane różami, to każda z nich swoją niezłomnością, uporem i wiarą w własne możliwości pokazuje że może być lepiej. Moreau zabierze nas w jakże sugestywnie opisany świat, i mimo iż książka nie jest obszerna ilościowo, nie wydaje się, by czegoś w niej zabrakło. Czasem mniej, znaczy lepiej, i tu to się doskonałe sprawdziło. „Czerwony kaszmir” subtelnie przypomina o tym co ważne, i jest ważnym głosem w współczesnym świecie. Mimo lekko naciąganego zakończenia, to i tak uważam, że po tę książkę warto sięgnąć. Polecam. 8/10

Książka jest niezła, ale bardzo męczyły mnie ciągłe powtórzenia. Naprzemiennie wałkowane były te same tematy i te same sprawy. Czasem ubrane w inne słowa czy zdania, ale jednak miałam wrażenie, że w kółko czytam o tym samym. Akcji też tu za bardzo nie było, słuchaliśmy tylko żalów głównych bohaterek. Myślałam, że na koniec zacznie się coś dziać, zapowiadało się całkiem całkiem, ale jednak zakończenie było może i fajne, ale pozbawione emocji.

Miałam pewne obawy, sięgając po „Tancereczkę” Joanny Parasiewicz, bo na okładce przeczytałam hasło „O miłości w czasach piekła...” i zobaczyłam baletnicę, obok której leży czapka oficera SS. Pomyślałam więc: oho, kolejny romans z holocaustem w tle. Na szczęście tak nie było. Może dlatego, że autorka to pasjonatka historii i kultury żydowskiej, więc stworzenie naiwnej opowiastki romantyzującej czasy III Rzeszy kłóciłoby się z jej wiedzą. Najprościej mówiąc jest to powieść o trójkącie uczuciowym, którego ramiona wyznaczają Frank Rauber- syn niemieckiego generała i oficer SS, Ingrid Stern- zdeklarowana nazistka i działaczka na rzecz czystości rasowej oraz Malka Freiman- żydowska dziewczyna i utalentowana baletnica, ukrywająca się po nocy kryształowej w berlińskim kabarecie jako Lulu. Akcja dzieje się w przededniu II wojny światowej w Berlinie. No właśnie- Berlin. Joanna Parasiewicz doskonale odmalowała realia życia w tym mieście wraz z dojściem nazistów do władzy i chwilę przed. Ponieważ każde z bohaterów pochodzi z innego środowiska, więc mamy okazję poznać problemy i warunki życia zarówno ubogiej klasy mieszczańskiej, jak i zamożnych żydowskich rzemieślników i niemieckiej arystokracji. Beznadzieja i brak perspektyw po I wojnie światowej i ogromny kryzys, będący wynikiem drastycznych reparacji wojennych nałożonych na Niemcy stworzyły podatny grunt dla rodzącego się nazizmu i antysemityzmu. Upokorzeni Niemcy z nadzieją oddali władzę w ręce Hitlera, który obiecał im przywrócenie godności i zaraz po objęciu urzędu zaczął wcielać swoje obietnice w życie. Nie dziwi więc fakt, że matka Ingrid jest wdzięczna państwu za to, że nareszcie może żyć bez obawy, że jej córka będzie głodna, a sama Ingrid dostaje od państwa szansę na sukces- dlatego kocha Wielką Rzeszę z wzajemnością. Z kolei Malka na własnej skórze odczuwa, że jest gorszym gatunkiem człowieka, musi się ukrywać, liczyć na innych, a jej wielki talent poniekąd marnuje się w prymitywnym przedstawieniu, oglądanym przez żołnierzy i ich kochanki. Malka nie ma jednak wyjścia- jeśli chce przeżyć to musi zawiesić baletki na kołku. Frank Rauber też jest ofiarą ideologii. To dobry i wrażliwy chłopak, utalentowany student Akademii Wojskowej, który jest dumą ojca. Zostaje zmuszony do założenia munduru i przyjęcia posady mechanika samochodów samego führera. Nie jest jednak zdeklarowanym nazistą, co zresztą konfliktuje go z ojcem. W domu Rauberów są jeszcze inni, którym polityka złamała życie- niepełnosprawny brat Franka, jego matka i wychowanka Annika. Dużo tu smutnych historii. Trochę byłam zaskoczona epilogiem i pomysłem na rozwiązanie tej historii, ale właściwie to podobała mi się scena finałowa. Pozostawia sporo do domysłu, nie jest oczywista, co daje pole dla wyobraźni. Na tle mnożących się ostatnio powieści z II wojną w tle ta wypada całkiem dobrze. Dobrze odtworzone realia społeczno- obyczajowe, ciekawa i nienaiwna fabuła i uniknięcie schematyzmu w kreowaniu postaci są niewątpliwym walorem „Tancereczki”. Dlatego chętnie sięgnę też po inną powieść tej autorki- kusi mnie „Mistyfikator”. Polecam.

"Muszą być jakieś granice. Zawsze to wiedział. Musi być lepszy od nich, musi przestrzegać zasad. Jedna dziewczyna, jedna noc. Będzie to robił, dopóki nie poczuje, że rachunki zostały wyrównane. Dopóki gniew nie zniknie. Gniew nie znika." Addie jest praktycznie tylko wychowywana przez swoją starszą siostrę Jessie. Matki nigdy nie poznała, a ojciec jest nieobecny. Jak pojawia się w domu to wszystko musi być na jego zasadach inaczej jest wielka awantura. Dzień w którym zmienia się wszystko, 7 lipiec 2005 r., powoduje, że Addie odkrywa tajemnice, które zmieniają jej życie. A w międzyczasie co roku, w lipcu, ginie jedna kobieta... a mordercą przesyła Addie w jej urodziny biżuterię należącą do zmarłych kobiet... jak to się wszystko łączy i jaki związek z tym ma rodzina Addie? To był naprawdę bardzo dobry thriller psychologiczny. Do samego końca nie wiedziałam jakie będzie rozwiązanie. Razem z główna bohaterką dowiadywałam się kolejnych elementów układanki, które miały znaczenie dla całej historii. Cała powieść była przedstawiona przede wszystkim oczami Addie, to ona, najpierw jako mała dziewczynka, potem nastolatka a na koniec młoda kobieta pozwoliła nam wejść do jej domu i rodziny, a także do jej głowy, by zrozumieć cały jej tok myślenia. To była bardzo ciekawa książka na wielu płaszczyznach. Koniec, całkowicie zaskakujący. Naprawdę żałuję że tak późno po nią sięgnęłam.

Bardzo fajna pozycja, chociaż czekała na mnie dosyć długo. Nie wiem, dlaczego, początkowo zraziło mnie połączenie słów "Dziecięcy kram" ze słodkim misiem na okładce z thrillerem, jakim miała być książka. Od samego początku wciągnęła mnie fabuła niezwykłej historii dziewczyny widzącej duchy. Nie ukrywam, że bardzo lubię taką tematykę i spodziewałam się czegoś w stylu zaklinaczki duchów. Dodatkowo niezwykłą była historia walki o codzienność samotnej matki jako głównej bohaterki. I od początku wiemy, że mamy do czynienia z osobą, która z niejednym problemem i zranieniem miała do czynienia i wiadome, że grozi jej coś złego, ale zwyczajnie nie ma lepszych alternatyw i łapie się okazji jaką jest tymczasowa praca w sklepiku z używanymi rzeczami dla dzieci. Bardzo szybko okazuje się, że mimo miłej fasady sklepik ten skrywa straszliwe sekrety.

"Sprawa Sary" jest to thriller psychologiczny w którym występują 2 strefy czasowe: teraz oraz rok 1993 w którym to znika 13-letnia dziewczynka. Witold w 1993 roku spędzał wakacje w Brzeźnicu. Tam poznał Sarę, która stała się dla niego bliską osobą. Małolaci wesoło spędzali wakacyjny czas nad jeziorem jednak pewnego dnia Sara znika bez śladu. Nie wiadomo co stało się z dziewczynką, nie odnaleziono jej ciała więc nikt nie wiem czy żyje czy jest martwa. Tak mijają lata. Dorosły już Witold jest dziennikarzem i postanawia odkryć prawdę o swojej dawnej sympatii. Czy to mu się uda? Czy odkryje prawdę o Sarze? Jedno jest pewne, młody Witold widział ją jako ostatni. Książka nawet ciekawa,chociaż brakowało mi tu jakiegoś dreszczyku emocji.