Wizyta

Gdy główny bohater jest samotnym, nie potrafiącym podjąć decyzji i kręcącym się wkoło nudziarzem, książka nie może być dobra. Mam wrażenie, że autor pisze o Rosji z perspektywy dalekiego obserwatora. Mimo opisów architektury, parków, pomników i kawiarni. Spostrzeżenia polityczne płytkie i sztampowe. Grupa rewolucjonistów mimo wysiłków pisarza raczej śmieszna i żałosna niż ciekawa. Dużym pozytywem jest postać babci. Rozśmiesza, wzrusza, smuci. Wywołuje całą gamę uczuć u czytającego. Zakończenie przewidywalne i smutne.

To psychologiczna podróż w głąb ludzkiej psychiki, która choć prosta w języku, zaskakuje głębią i porusza. Spodziewałam się innej lektury, a otrzymałam coś naprawdę wartościowego! Poznajemy Oli, która budzi się na łodzi Maca, nie pamiętając, jak się tam znalazła. To spotkanie zapoczątkowuje jej przygodę z morzem i przyjaźń, która staje się dla niej kotwicą. Lata później Oli podejmuje pracę na jachcie z pięcioma mężczyznami - co jest przepisem na katastrofę... Konsekwencje tego rejsu są dla niej druzgocące. I mimo prostego języka (tak charakterystycznego do książek Movy), autorka w niezwykle wrażliwy sposób przedstawia jej traumę, która, choć momentami wydaje się filmowa i nieco nierealna, nie umniejsza wartości całej powieści. Autorka doskonale oddaje narastającą traumę bohaterki. Z niepokojem obserwujemy, jak Oli mierzy się z całym wachlarzem skomplikowanych emocji, które zrozumieją ofiary podobnych doświadczeń. Moje serce krwawiło razem z Oli. To bolesna, ale niezwykle ważna historia, która pokazuje, jak mgliste i skomplikowane mogą być odczucia osoby po traumie. Niewątpliwym plusem jest właśnie ta kreacja rozpadu psychiki i walki o odzyskanie siebie. Niestety, są tu pewne niedociągnięcia. Jak wspomniałam, niektóre sceny wydawały mi się momentami trochę nierealne, wręcz filmowe. Dodatkowo zakończenie (choć otwarte na interpretację) pozostawiło mnie z większą liczbą pytań niż odpowiedzi, co dla mnie było nieco frustrujące, ale z czasem doszłam do wniosku, że nie wyszło to tak najgorzej, jak z początku zakładałam… Dajcie jej szansę.

książka jest przewidywalna, prosta i idealna pod ekranizację, której wykonanie wszyscy mogliby krytykować - coś wspaniałego. wyobrażam sobie sceny z koszmarnym montażem ze zbyt dużą ilością przejść (np. przyśpieszona nauka tańca) i to właśnie jest piękne. po przeczytaniu opisu spodziewałam się długich i głębokich rozmów między Dannym a Willem, nieświadomym tego, że rozmawia z ojcem. jednak okazało się, że to coś zupełnie innego. to najzwyklejsza i najprostsza rozrywka, po jaką można sięgnąć, ale w żadnym wypadku to nie jest to minus. książka nie udaje, że jest inaczej - zdaje sobie sprawę ze swojej absurdalności. to komedia, którą czyta się z uśmiechem na ustach (co w moim odczuciu jest ogromnym plusem, bo zazwyczaj wszystko czytam z kamienną twarzą). historia dla wielu może być zbyt banalna, ale gwarantuję, że każdy dobrze spędzi przy niej czas, jeśli tylko nie nastawi się na wielką, odkrywczą i "zmieniającą życie" opowieść. teraz chętnie sięgam po nią drugi raz, a wyjątkowo rzadko decyduję się na reready. mimo iż czuć, że to pierwsza książka autora, to przykro mi, że nie ma na swoim koncie więcej książek, bo zdecydowanie potrzebuję więcej takich pozycji.

Blythe jest szczęśliwa z Foxem i myśli, że znają się na wylot. On robi karierę jako architekt, ona bez sukcesów pisze opowiadania. Gdy Blythe zachodzi w ciążę jest najszczęśliwsza na świecie, jednak macierzyństwo nie jest takie, jakie się jej wydawało. Ma wrażenie, że dziecko przy niej jest niespokojne i jej nienawidzi, a przecież nie tak miało być...Rady, które słyszy też jej nie pomagają. Gdy jej córka zaczyna mieć przejawy agresywnego, a nawet okrutnego zachowania wobec innych (z wyjątkiem ojca), Blythe zaczyna się jej bać i rozpaczliwie chce być ponownie w ciąży, aby dostać jescze jedną szansę na bycie matką. Inną matką niż do tej pory była...I z innym dzieckiem... Lubię książki, które pokazują macierzyństwo nie tylko od tej kolorowej strony. Tutaj dodatkowo mamy przemianę rodziny, bo intuicja matki i jej spostrzeżenia są ignorowane, co ma pośredni wpływ na funkcjonowanie tej rodziny. No właśnie - ale ile w tym, co się z tą rodziną dzieje jest "zasługą" traum przeszłości, a ile z tego, co się dzieje ma przyczynę w teraźniejszości? Czy można mieć dosyć macierzyństwa i chcieć po prostu uciec, tymbardziej jeśli dziecko jest problematyczne? Czy matka czuje, że z jej dzieckiem jest coś nie tak? Czy wszystkie sytuacje, gdy dziecko wydaje się być okrutne dzieją się naprawdę czy może pod naciskiem otoczenia tylko jej się wydaje? I czy to, że dziecko jej mówi, że jej nie kocha to pokłosie złego wychowania czy nieświadomego odtrącenia dziecka z wcześniejszych lat?  Polecam :)

Powieść Jennifer Croft zbudowana z krótkich obrazów, pokazujących relacje dwóch sióstr Amy i Zoe. Ich silna siostrzana więź kruszeje gdy najmłodsza z sióstr zaczyna zmagać się z chorobą nowotworową. Amy i Zoe zaczynają rozdzielać tajemnice, pierwsze doświadczenia związane z dojrzewaniem. Beztroskie kadry dzieciństwa przysłaniają silne emocje, poczucie winy, niezrozumienia. Historię uzupełniają zdjęcia i podpisy, które są jakby listem do siostry, próbą odbudowania wspólnego tajnego języka, który stworzyły jako dzieci. To także opowieść o słowach, ich tłumaczeniu, szukaniu dla nich najlepszych znaczeń i definicji. W ”Odeszło zostało” nie porwie nas fabuła, ale opowieść o siostrzanej więzi, gubieniu się w sobie i ponownym odszukiwaniu. Cień choroby, ciągła obawa o siostrę, zbyt szybkie wejście w świat dorosłych, samotność - to jedne z głównych kadrów, które budują świat Amy. Takich książek potrzebujemy aby odkryć w nas to, co może być tak trudno przetłumaczyć, znaleźć określenie, słowa na opisanie doświadczenia, które wciąż się w nas tli. Ważna książka. I dla samego wiersza Jewgienija Jewtuszenki, warto ją poznać. „W dzieciństwie chciałam, żebyśmy były ośmiornicami, bo wtedy nie potrzebowałybyśmy słów” s. 153. Tłum. Robert Sudół

Bardzo mi się podobała. Nie można jej traktować jako typowy kryminał, bo wtedy może mocno rozczarować. Akcja toczy się dwutorowo - współcześnie, po wypadku bohaterki oraz przeplatana jest wspomnieniami i wydarzeniami sprzed 10 lat. Przez podobieństwo zdarzeń „demony” budzą się ze snu, odżywają wątpliwości i pytania. Autor wchodzi w głowy bohaterów i próbuje pokazać czytelnikowi co myśleli, myślą teraz i dlaczego postępują tak, a nie inaczej.

To jedna z tych książek, która ma w sobie dwie zależności. Jeśli się ją "w sobie zrozumie"( nie na zasadzie jak rozumie ją ogół czytelników, tylko co ona mówi o nas samych), to jest to bardzo dobrze napisana historia, w której można się zanużyć i trwać dłuższy czas. Jeśli się jej "w sobie" nie zrozumie, jeśli się z nią nie utożsamimy, jest to książka niezrozumiała i wyda się złą, niepotrzebną, oplecioną grafomanią. Spróbujcie się w nią zanurzyć w całości i nie starajcie się wynurzać z tej historii zbyt wcześnie. A co do adaptacji filmowej, to moimi zdaniem, film, to całkiem inna opowieść.

Fiński pisarz - Antti Tuomainen - gościł już w mojej biblioteczce i było to dziwne spotkane. Teraz nadszedł czas na fińską pisarkę. Selja Ahava to już nagradzana pisarka. Jej proza jest dość minimalistyczna zarówno w objętości jak i w środkach stylistycznych, a jednak zapada w pamięć. Narratorem większej części jest mała dziewczynka, której matka ginie zabita przez przypadkowo oderwaną bryłę lodu z samolotu. To tłumaczy prostotę języka. I to zdumienie i niezrozumienie świata, a czasem ciekawe spostrzeżenia i rozumowanie dostępne jedyne dzieciom, które nieraz tak zaskakuje dorosłych. Książka opowiada o trzech różnych, ale powiązanych ze sobą osobowo historiach o ludziach, którym "coś spadło z nieba". Czasem oznacza to nadmiar szczęścia, który staje się zgryzotą (wygrana na loterii), czasem śmierć, czasem igranie ze śmiercią. Jest to studium przypadkowości i próby pogodzenia się z tym, że niektóre rzeczy się po prostu wydarzają. Na wiele rzeczy w życiu nie mamy jednak wpływu i pozostaje nam się z nimi pogodzić. Wydaje mi się, że wprowadzenie dziecięcego narratora i jego sposobu myślenia dobrze przysłużyło się tej książce. Drugie moje spotkanie z literaturą fińską zaliczam do bardziej udanych, choć w dalszym ciągu jest to dla mnie specyficzna literatura.

Porównywanie tej książki do Sally Rooney to już banał, ale niezaprzeczalnie nasuwało mi się ono w trakcie lektury. Oczywiście, że główna bohaterka była niewiarygodnie irytująca. Wydawało mi się, że absolutnie się z nią nie utożsamiałam. Postanowiłam jednak wyzbyć się uprzedzeń i popatrzeć na to, co Dolan Naoise chce nam, czytelnikom opowiedzieć. Nie należę do tego pokolenia, co Ava, Julian i Edith. Nie pracowałam nigdy na drugim końcu świata. Co najwyżej na drugim końcu Polski. Ale czy kiedy miałam 20 lat nie towarzyszył mi strach w relacjach? Oczywiście, że tak. Czy nie starałam się pokazać jako osoba, której aż tak bardzo nie zależy na bliskości z drugą osobą i chciałam być spostrzegana jako silniejsza emocjonalnie, niż jestem? Oczywiście, że tak. Czy za ironią, cynizmem, złośliwościami nie ukrywałam swojej niskiej samooceny? Też tak. Może robiłam to trochę inaczej, może nie tak swobodnie podchodziłam do sfery seksu. Ale na pewno ponadnormatywny intelektualizm był moją bronią, ochroną przed zranieniem. To historia o strachu opakowanym w cynizm. Z psychologicznego punktu widzenia to świetne case study na temat całej gamy mechanizmów obronnych. Nie bez znaczenia jest też tło społeczno-polityczne - kwestie Brexitu, walki irlandzkich kobiet o prawo do aborcji, konsekwencje posiadania takiego, a nie innego statusu materialnego, powidoki kolonializmu, tożsamość płciowa. Może jest tego aż za dużo. Biorę jednak pod uwagę fakt, że to debiut Dolan Naoise i jest we mnie przekonanie, że w miarę dojrzewania może to być ciekawa pisarka.

Atmosfera: 10/10 - duszna, klaustrofobiczna, przesiąknięta lękiem i wilgocią Tempo: powolne, budujące napięcie, gwałtownie przyspieszające Styl autorki: Sensoryczny i gęsty – używa fizycznych metafor do opisu emocji; język jest mięsisty, niemal dotykalny Tematyka: trauma, dorastanie, tożsamość, toksyczna bliskość - opowieść o tym, jak ból z przeszłości deformuje postrzeganie rzeczywistości i niszczy indywidualność Gatunek: Współczesny gotyk – wykorzystanie klasycznych motywów horroru (nawiedzony dom, izolacja) w nowoczesnym, psychologicznym wydaniu Zakończenie: szokujące, wymagające przemyślenia, wywracające całą narrację do góry nogami Poziom trudności: Średni – krótka forma, ale wymagająca emocjonalnie i interpretacyjnie Daisy Johnson, najmłodsza w historii autorka nominowana do nagrody Man Booker Prize, przyzwyczaiła już czytelników do prozy gęstej, niepokojącej i głęboko zakorzenionej w mrokach ludzkiej psychiki. Jej „Siostry” to powieść, która z pozoru wpisuje się w ramy klasycznego thrillera psychologicznego, jednak w rzeczywistości jest czymś znacznie więcej – to na wskroś nowoczesna, gotycka opowieść o destrukcyjnej sile siostrzanej miłości i zacieraniu się granic własnego „ja”. Fabuła zawiązuje się wokół nagłej ucieczki. Nastoletnie siostry, July i September, wraz z borykającą się z ciężką depresją matką Sheelą, opuszczają Oksford i zaszywają się w Settle House – starym, podupadającym i odciętym od świata domu na wrzosowiskach North Yorkshire. Powodem tej izolacji jest niedopowiedziany incydent ze szkoły, który kładzie się cieniem na ich obecnym życiu. Settle House nie jest tu jedynie tłem – jest pełnoprawnym bohaterem powieści. Budynek ten stoi na skraju, tuż przy morzu, które w powieści jest niemal fizycznie obecne. Woda w „Siostrach” nie kojarzy się z wakacyjnym spokojem; jest mętna, słona i niszczycielska. Z jednej strony symbolizuje traumę, która bezlitośnie „zalewa” bohaterki, z drugiej – jest jedynym żywiołem zdolnym do zmycia grzechów przeszłości. Szum fal zagłusza myśli, a wilgoć wdzierająca się do domu obrazuje rozkład psychiczny rodziny. To właśnie woda staje się ostatecznym sędzią w tej historii, oferując rozwiązanie, które jest tyleż tragiczne, co oczyszczające. Trzeszczący, pełen przeciągów i insektów Settle House doskonale rezonuje z psychicznym rozpadem bohaterek. Wszechobecna wilgoć wdzierająca się do domu niemal dosłownie obrazuje ten proces. Nieustanny szum dal zagłusza myśli dziewcząt, czyniąc ich zamknięcie na ograniczonej przestrzeni jeszcze bardziej dusznym i potęgującym toksyczność relacji. Johnson mistrzowsko buduje napięcie nie poprzez nagłe zwroty akcji, ale poprzez potęgowanie poczucia osaczenia. Osią powieści jest dynamika między tytułowymi siostrami, urodzonymi w odstępie zaledwie dziesięciu miesięcy. September to ta starsza, dominująca, brutalna, a jednocześnie chorobliwie opiekuńcza. July, z której perspektywy głównie poznajemy historię, jest uległa, wycofana i całkowicie zależna od siostry. Dziewczęta dzielą wszystko: myśli, język, a nawet fizyczne odczucia. Johnson z chirurgiczną precyzją, a zarazem poetycką wrażliwością, portretuje stan symbiozy, który zamiast dawać poczucie bezpieczeństwa, staje się więzieniem. Autorka stawia fundamentalne pytania o to, gdzie kończy się miłość, a zaczyna pożeranie drugiego człowieka. W relacji July i September nie ma miejsca na indywidualność, każda próba wyodrębnienia własnej tożsamości poprzez July jest natychmiast pacyfikowana przez zaborczą September. Proza Johnson jest niezwykle zmysłowa i wisceralna. Język powieści jest gęsty od metafor związanych z ciałem, dojrzewaniem i rozkładem. To sprawia, że lektura „Sióstr” jest doświadczeniem niemal fizycznym – duszna atmosfera Settle House i lepkość relacji bohaterek osadzają się na skórze czytelnika. Autorka umiejętnie żongluje motywami znanymi z literatury grozy – nawiedzony dom, izolacja, niepokojące odgłosy, jednak cały horror w „Siostrach” pochodzi z wnętrza bohaterek. To nie duchy nawiedzają dom w Yorkshire, ale nieprzepracowana trauma, poczucie winy i narastające szaleństwo. „Siostry” to nie jest krótka książka, którą czyta się dla relaksu. To mroczne, duszne i głęboko poruszające studium współzależności i rozpadu więzi rodzinnych z świetnie zarysowanym wątkiem nieobecnej emocjonalnie matki. To obciążająca emocjonalnie powieść o tym, że najbezpieczniejsze schronienie może stać się najmroczniejszym więzieniem. Daisy Johnson po raz kolejny udowodnia, że ma niezwykły talent do obnażania najciemniejszych zakamarków ludzkiej natury, posługując się przy tym oszczędnym, ale boleśnie trafnym językiem. Finałowy twist, choć wyczuwalny dla uważnych czytelników, nie jest tanią sztuczką, lecz naturalną konsekwencją psychologicznego labiryntu, w który autorka nas wciąga. Johnson stworzyła literaturę, która nie daje o sobie zapomnieć długo po odłożeniu książki na półkę.

Powieść Wytske Versteeg zatytułowana „Kwarantanna” to duszny, psychologiczny thriller, który mimo obiecującego punktu wyjścia, pozostawia czytelnika z poczuciem egzystencjalnego niedosytu. Autorka konstruuje historię wokół Marii, kobiety, której życie zostaje nagle zamknięte w ciasnych ramach izolacji. Choć tytułowa kwarantanna może kojarzyć się z globalnymi wydarzeniami ostatnich lat, Versteeg wykorzystuje ją raczej jako metaforę wewnętrznego uwięzienia, traumy i rozpadu międzyludzkich więzi. Książka zasługuje na ocenę 6/10 – to rzetelna proza, która jednak nie ustrzegła się pewnych fabularnych pułapek. Największą zaletą utworu jest bez wątpienia atmosfera. Versteeg po mistrzowsku buduje napięcie poprzez klaustrofobiczne opisy i oszczędny język, który idealnie oddaje stan ducha bohaterki. Czytelnik niemal fizycznie odczuwa ciężar ciszy panującej w domu Marii oraz narastającą paranoję. Autorka świetnie radzi sobie z analizą lęku – pokazuje, jak odosobnienie potrafi wydobyć z człowieka najmroczniejsze wspomnienia i zmusić go do konfrontacji z przeszłością, od której nie ma już ucieczki. [Wizualizacja: Minimalistyczne wnętrze nowoczesnego domu, przez okno widać zamglony ogród, co podkreśla izolację bohaterki] Dlaczego jednak tylko szóstka? Problemem „Kwarantanny” jest jej nierówne tempo. Momentami introspekcja bohaterki staje się zbyt monotonna, a pewne motywy psychologiczne są powtarzane tak często, że tracą swoją pierwotną siłę rażenia. Narracja, choć stylowo nienaganna, bywa chłodna i zdystansowana, co utrudnia pełne zaangażowanie emocjonalne w losy Marii. Zakończenie, choć logiczne, może wydać się niektórym odbiorcom zbyt mało satysfakcjonujące w stosunku do budowanego przez całą książkę napięcia. Podsumowanie lektury Klimat: Gęsty, niepokojący, niemal sterylny w swej formie. Tematyka: Samotność, odpowiedzialność i granice psychicznej wytrzymałości. Styl: Literacki minimalizm skupiony na detalach i niuansach emocjonalnych. To lektura dla tych, którzy cenią w literaturze bardziej studium przypadku niż wartką akcję. „Kwarantanna” to ciekawe, choć momentami nużące spojrzenie na to, co dzieje się z ludzkim umysłem, gdy jedynym towarzystwem staje się własny cień.

Bardzo mocna, konkretna, czasami wręcz oschła i zupełnie nienastawiona na płytką zabawę z emocjami, pozbawiona zbędnych ozdobników, skupiona na istocie rzeczy, ale nie nadmiernie uporządkowana, do tego niespieszna, przemycająca wiele ciekawych spostrzeżeń, głęboko zapadająca w pamięć, uczciwa i dziwnie piękna proza. Ci, którzy szukają tu soczystych kawałków o seryjnych mordercach będą zawiedzeni tak samo, jak ci, którzy spodziewają się ckliwych i przepełnionych widowiskową rozpaczą wspomnień na temat zamordowanej przed laty ciotki. Reszta powinna z tej lektury wynieść dużo więcej niż ewentualnie zakładała.

Każde opowiadanie mi się podobało, bo każde miało w sobie to coś, co zmuszało do tego, by się chwilę zastanowić. Najwięcej głowiłam się (interpretowałam po swojemu) nad pierwszym, ale to dobrze, bo ta książeczka jest na tyle krótka ale też i wartościowa, że żal by ją było połknąć i zapomnieć. Podoba mi się taki sposób przestawiania sytuacji i świata, jaki zaserwowała tu Autorka.

To książka, która uderza swoją brutalnością, ale nie w oczywisty sposób. Nie epatuje przemocą dla samego efektu. Raczej pokazuje ją jako coś znormalizowanego, codziennego, wręcz obojętnego. I to właśnie jest w niej najbardziej przerażające. Największe wrażenie zrobiło na mnie to, jak łatwo świat przedstawiony tej powieści usprawiedliwia niewyobrażalne rzeczy. Jak szybko człowiek jest w stanie dostosować się do nowych zasad, jeśli tylko zostaną one odpowiednio nazwane i uporządkowane. To nie jest historia o kanibalizmie. To historia o odczłowieczeniu. O tym, jak cienka jest granica między "człowiekiem" a "towarem". I chyba właśnie dlatego ta książka zostawiła po sobie taki ciężar. Bo nie straszy tym, co nierealne, tylko tym, co... aż za bardzo możliwe.

Lubię reportaże i książki opisujące prawdziwe zbrodnie, wydarzenia. Ta książka niestety trochę mnie wymęczyła. To opis żmudnych przesłuchań głównego podejrzanego w sprawie zaginięcia sióstr Lyon, trwających prawie dwa lata. I tak samo jak śledczy mieli dość wałkowania w kółko praktycznie tego samego, tak samo ja też w wielu momentach odpadałam. Jeśli Autor chciał pokazać jak trudne jest dochodzenie do prawdy i wyciąganie zeznań, to udało mu się to w stu procentach.

Trochę mnie rozczarowała ta pozycja, dobrze, że to debiut, późniejsze książki Bohman są zdecydowanie lepiej dopracowane. Co jest na plus? Charakterystyczny oszczędny styl autorki, z niedopowiedzeniami, momentami narastającego niepokoju, wyjątkowo pięknymi opisami przyrody, interesującymi odniesieniami do sztuki (prerafaelici), doprawiony symboliką i pozostawiający nas z uczuciem niedosytu. Co nie zagrało: mocno spłycona siostrzana relacja (z motywem nielojalności) i irytująco zbanalizowana relacja erotyczna (sceny i przemyślenia żenująco niedojrzałe). Pod koniec lepiej podany wątek odpowiedzialności i traktowania kobiet (toksyczny, destrukcyjny związek). Bazując na tych dwóch ostatnich motywach, doprawionych przyrodą i sztuką, można było stworzyć naprawdę interesującą książkę. Historia była dobra. Ale nie wyszły jej na korzyść nieudane sceny rodem z romansów niskiej jakości (pomijając antypatię głównej bohaterki). Wspomniane sytuacje należało pozostawić niedopowiedziane, zyskałyby na uroku. Spłycone i zbanalizowane dostarczają niepotrzebnego zgrzytu. Całość się broni, ale nie będzie to moja ulubiona książka autorki.

Mimo wsparcia, szerokiej akceptacji i ogromnego poszanowania dla wiecznie niezadowolonych, antypatycznych i odrzucających bohaterek, które do granic możliwości rozstrząsają najmniejsze szczegóły swojego życia, odnoszą i porównują je z dziełami kultury, to trzymający je formalnym kręgosłupem sztywny podział na trzy kraje nie przemówił do mnie. Zgrzytnął tylko sztampowością.

Prawie siedem lat temu przeczytałam "Przedawnienie", 1. część cyklu z Tomasem Volfem. Fragment "Południcy" był na końcu książki. Liczyłam, że sięgnę po nią, ale specjalnie nie zabiegałam o to. Dopiero niedawno moja biblioteka zakupiła dwie następne części. Moja sympatia dla Volfa nie osłabła, tu poznajemy go, gdy zaczyna pracę w policji. Wyjaśnia się też, dlaczego trafił do archiwum. Pierwsze śledztwo prowadził razem z Evą Cerną, też nowicjuszką. Szło im nawet nieźle z ustalaniem sprawcy zabójstw na Osiedlu Wschód, ale brak szybkich rezultatów skłonił "górę" do sięgnięcia po fachowe siły ze stolicy. Nasi dzielni detektywi poszli w odstawkę. Jak to przyjęli? Czytajcie Czeskie Krymi, to dobra rozrywka na zimowy czas:) Biorę się za część trzecią.

Dla mnie, czytającej thrillery tylko sporadycznie, ta historia była porażająca. Choć muszę przyznać, że początek bardziej wpisuje się w nurt obyczajówek i nie buduje zbytnio napięcia. Poznajemy byłą gwiazdę telewizyjną i jej przyjaciółki, które wybierają się do tajemniczej osady, aby na łonie natury rozprawić się ze swoimi demonami. Kiedy dochodzi do tajemniczego zniknięcia jednej z nich i pojawienia się zakrwawionego noża, wówczas zaczynają wychodzić na jaw przeróżne tajemnice każdego z uczestników tej wyprawy. Autorka sprytnie podsuwa nam kolejne możliwości rozwiązania zagadki, kluczy, wyciąga fakty z dawnego życia bohaterów - tak, że w końcu obwiniałam kolejno każdego. Tymczasem finał zweryfikował wszystkie moje nietrafione domysły i poprowadził fabułę tam, gdzie się tego w ogóle nie spodziewałam.

Rzetelne i obiektywne recenzje kampanii społecznej www.wypiszwyczytaj.pl Ocena wynika ze średniej z analizowanych kryteriów: poprawność językowa (ortografia, interpunkcja, korekta, redakcja); warsztat pisarski (styl, stosowanie pisarskich zabiegów); fabuła; dialogi; postaci; przekaz, wartości; ilustracje; wydanie (okładka, papier, warstwa techniczna, wydruk); notka biograficzna o autorze; stosunek jakości do ceny z okładki; uwagi dodatkowe (poprawność faktów, odczucia). Średnia z tych kryteriów daje 3,78 w skali 1-5. Wrażenia dodatkowe: Bohater wyrusza w podróż - ponad sto kolejnych stacji kolejowych rozpoczyna coraz to nowe historie (jedne dłuższe, jedne krótsze). Bohaterem jest sam autor, który przez cztery lata podróżował pociągiem by spisać swoje myśli, historie napotkanych pasażerów i w tym wszystkim przeplatać też swoje życie. Książkę czyta się tak szybko jak mija się coraz to kolejne stacje kolejowe.