Wizjonerka

Ta recenzja będzie trochę takim moim apelem do czytelników (nie wszystkich oczywiście – nie mam w zwyczaju wrzucać wszystkich do jednego wora!), żeby się ogarnęli. Ale najpierw o książce. Jak wiecie, czytam wszystko, a WHAT THE HELL Sandry Ewertowskiej już od dawno wyskakiwało mi dosłownie wszędzie. Vibe aniołów/demonów/diabłów mnie kręci, a dodatkowo Kasia Wycisk polecała (a mamy podobny gust), więc mówię – przeczytam. I to była dobra decyzja. ALE! No właśnie, ale… Nie znajdziecie tu łagodnej wersji piekła. Jego mieszkańcy nie tańczą wokół ogniska i nie smażą kiełbasek (aczkolwiek umieją w imprezki). Znajdziecie tu wizję piekła, jakiej nie powstydziłby się sam Szatan. Nie jest miło i fajnie. Jest okrutnie, brutalnie i obrzydliwie czyli dokładnie tak, jak być powinno. A kary, jakim poddawani są grzesznicy? I tak uważam, że Pan obchodzi się z niektórymi wybitnie łagodnie. Bohaterką jest upadła anielica – Aurum, która trafia do jednej z piekielnych krain. Tylko że nie do tej, do której planowała. Dlaczego? Co z tego wyniknie? I jaki plan ma wobec wszystkich mówiący wierszem Odyn? Jeśli lubicie wątki fantastyczne w książkach i czarny humor (NO ZŁOTO!!!), to koniecznie sięgnijcie po tę pozycję. I teraz mój mały apel: zawsze przed sięgnięciem po daną książkę, czytam sobie kilka najlepszych i najgorszych recenzji po to, żeby sprawdzić, czy faktycznie ja sama bym się do tych samych rzeczy przyczepiła… LUDZIE!!! Piszecie, że książka obrzydliwa, brutalna bla bla bla… ekskjuzmi? Strona 7 zawiera ostrzeżenia. Polecam przeczytać. One są po to, żeby was OSTRZEC, czego możecie się spodziewać. No ja nie wiem, czego się spodziewaliście po książce o piekle i demonach? Sesji w saunie?! Ja i tak uważam, że można było brutalniej. A że jest dużo spiny scen? Odważnych? Nie wiem czy słyszeliście o Sodomie i Gomorze? To sobie poczytajcie… 
Po drugie: już kilka razy trafiłam na opinie czytelników, że „polskie autorki to nie umieją w darki, bo się hamują, nie to co zagraniczne” PFFFFFFFF… ale jak już dostajecie mocną książkę polskiej autorki, to się bulwersujecie… Dla mnie 10/10. I to nie jest współpraca!

To Romeo & Julia, tylko akcja dzieje się w Stambule, on jest synem prezydenta gangu motocyklowego, a ona córką bossa tureckiej mafii. Teoretycznie, nie powinni nawet na siebie patrzeć. Ale teoria, teorią... Dla niej to pierwsza miłość, a dla niego obsesja... i plany na to, jak wykorzystać jej zaufanie. Jest mrocznie, jest zaskakująco, a zakończenie powoduje, że natychmiastowo chce się sięgnąć po drugi tom.

„Panthoms game” @b.a.feder.autor to książka, która totalnie mnie wciągnęła. Od pierwszych stron czuć napięcie, a każda kolejna scena sprawia, że coraz bardziej chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej. Historia Hailey i Sonny’ego pokazuje, jak łatwo można wpaść w spiralę manipulacji, kiedy w grę wchodzą pieniądze, desperacja i tajemnice. Najbardziej podobało mi się to, że nic nie jest tu oczywiste – bohaterowie nie są idealni, a decyzje, które podejmują, często mają poważne konsekwencje. Momentami miałam wrażenie, że sama jestem częścią tej gry i próbuję zgadnąć, kto naprawdę pociąga za sznurki. Akcja jest szybka, klimat mroczny, a zakończenie… zostawia z ogromnym niedosytem. I właśnie dlatego już nie mogę doczekać się kolejnej części! 🔥

"Grzechy nie są grzechami, dopóki nie chcemy zgrzeszyć" Chyba każdy z nas zna bajkę o Śnieżce i siedmiu krasnoludkach. To teraz pora na wersję dla niegrzecznych dziewczynek (naprawdę niegrzecznych😈). Mamy Śnieżkę, która jest księżniczką Życiodajnych. Mamy złą macochę, która jest królową Wygnanych. I mamy królestwo Braterskich, w którym mieszka Damon wraz z sześcioma kuzynami, nazywanych siedmioma grzechami głównymi. Kiedy ojciec Śnieżki ginie w wypadku samochodowym a ona sama w jego wyniku zostaje niewidoma, władzę przejmuje macocha. Lilly przeżywa koszmar we własnym domu, jednak kiedy dowiaduje się, iż ma poślubić prawdziwego potwora, postanawia uciec. Niepełnosprawność doprowadza ją do sąsiedniego mocarstwa a tam pod opiekę bierze ją Damon z kuzynami. Co mogę powiedzieć z całą pewnością, takiej historii Śnieżki nie znacie. Jest piekielnie gorąco a Panowie nie na darmo zwani są grzechami. Kiedy Lilly do nich trafia musi podjąć decyzję, którą Panowie zamierzają uszanować. Historia opowiada o nienawiści i chęci zemsty. O pożądaniu i zaspokajaniu go na własnych warunkach. Jest to historia piekielnie gorąca i na pewno trzeba podejść do niej z otwartym umysłem i wyzbyć się uprzedzeń. Pojawiają się intrygi, chęć rządów za wszelką cenę i brak poszanowania dla drugiej osoby. Ale z drugiej strony akceptacja, brak ocen i pełen szacunek. Cała historia to ogień 🥵😈 A Damon, cóż, nawet mnie przechodziły ciarki jak wyobraziłam sobie dźwięk jego głosu i zapach. Jednak nie jestem w stanie pojąć jednej rzeczy. Relacji między Lilly i Damonem a w tym samym czasie relacji między Lilly i pozostałymi Grzechami. Nie wiem czy mnie zrozumiecie, ale uważam, że jeśli czuje się, że spotkało się tego jedynego (i tą jedyną), to dla mnie nie ma szans na eksperymenty. Być może moje myślenie nie jest standardowe, ale inaczej nie potrafię.

Polubiłam tę historię przede wszystkim za jej klimat. Brutalny świat mafii, intrygi, zagrożenie czające się niemal na każdej stronie, to wszystko tworzy gęstą, duszną atmosferę. Romans nie jest tu słodki ani bezpieczny, raczej balansuje na granicy obsesji i potrzeby bliskości. Nie będę się czepiała kilku literówek biorąc pod uwagę treść, która jest interesująca. Emocje, napięcie i mroczny klimat w pełni to rekompensują. Schemat „ona niewinna – on bezwzględny” jest może dobrze znany, ale historia potrafi zaskoczyć emocjonalnie i utrzymać czytelnika w napięciu do samego końca. Dla fanów mrocznych romansów będzie to idealna lektura.

Hmm. Nie wiem za bardzo co mam myśleć o tej książce 🤔 Ogolnie podziwiam autorkę za to, że potrafiła na 527 stronach(ebook) zmieścić tak na dobrą sprawę tylko jedną dobę, i to w taki sposób, że ani sie tego nie zauważa ani fabuła sie nie wlecze. Serio! Brawo! Cała historia nie była zła. Jednka Harlow tak strasznie mnie irytowała 😬 że psuła mi całą przyjemność z czytania. No i jak dla mnie autorka za mało uwagi poświęciła na traumy Harlow. Polecała z nimi tak po łebkach co mnie rozczarowało z deka.

Przyznam, że dawno nie czytałam takiej książki... Dobrej, mocnej, emocjonalnej... Jest to książka z gatunku romansu mafijnego, jednak jest przesycona tyloma emocjami, które zmieniają się tak często, ze człowiekowi się one udzielają... No bo jak inaczej, niż słowem mocne, określić fakt, że ojciec wydaje Córkę za mąż za najgorszego i najokrutniejszego w mafijnym świecie bossa... Jakim innym słowem opisać przemoc, która dotknęła Sofię z rąk jej ojca i jego ludzi... Jak inaczej określić wszystko co jest wbrew woli Sofii? "W otchłani kłamstw" jest książka, która jednak daje trochę nadziei, bo jak to zwykle w tych książkach bywa główny bohater (a więc ten najokrutniejszy Boss a zarazem Mąż, którego Ona nie chciała) zmienia się i z miłości robi różne DOBRE rzeczy... Książka pokazuje też jak wielką moc ma miłość i wybaczenie....ale o tym przekonacie się sami... @kinia_beginska_autor czekam z niecierpliwością na kolejną część i dalsze losy bohaterów... @skazani.na.czytanie dziękuję za możliwość udziału w tym bt... To była dobra i naprawdę mocna przygoda, w klimatach, które na prawdę lubię 😉 #booktour #wotchlaniklamst #kingabeginska #mafia #romansmafijny

Akcja drugiego tomu zazębia się z końcówką Ognistego Dotyku, więc niemal od razu zostajemy wciągnięci w wir wydarzeń. A jednak fabuła na początku rozwija się powoli. Lea została oszukana, zdradzona, porwana… i teraz musi odetchnąć. Uporać się z sytuacją, w której się znalazła. Zrozumieć własne uczucia i podjąć decyzję co do dalszej przyszłości. Potrzebowałam dłuższej chwili na wkręcenie się w książkę. Momentami miałam wrażenie, że dreptamy w miejscu, czekamy, aż zakochani się dogadają. Lea musiała się uporać z emocjami. Nithe również wydawał się zagubiony, ale odbiór jego postaci bardzo ułatwiło wprowadzenie rozdziałów pisanych z jego perspektywy. W tym tomie poznaliśmy bliżej Silvę i Shagara, a ci dwaj panowie okazali się niezwykle interesującymi postaciami. Silva potrafi skraść niejedno czytelnicze serce. Natomiast Shagar, mimo że początkowo był antagonistą, później okazał się ogromnym wsparciem. Ale to, co zrobił na końcu… oj, będzie sobie pluć chłop w brodę! Chyba że wcześniej Nithe go dopadnie. Drugą część książki czytało się lekko, a akcja nabrała tempa. Nie brakowało też chwil romantycznych i stopniowego rozwoju relacji Lei i Nithego. A ponieważ nie lubię spoilerów… dodam jedynie, że końcówka może Was zaskoczyć. Jestem ciekawa, jak autorka poprowadzi kolejny tom.

RECENZJA Dawno nie pisałam recenzji ale jak to bywa zapominamy sobie aż nasz organizm się zbuntuje pokaże nam, że t on rządzi. Mam wiec problem z czytaniem i pisaniem jak kiedyś i to organizm decyduje. A jak to jest z przerwą i wypadnięciem z rytmu wrócić na właściwe tory ciężko. Książkę przeczytałam już dawno ale nie szło zebrane się, by napisać recenzję.  Aguila to drugi tom serii. Tytułowa bohaterka to siostra  znanej już nam  Aythyi. Aguila podczas finałowej walki w poprzednim tomie zmienia zdanie opowiada się po stronie przeciwnika, co przyczynia się do ich zwycięstwa. Po walce ma wybór albo przystępuje do nich abo poniesie konsekwencje. Już w czasie walki wiedział, że jej ojciec Kruk to zły wybór i to jest dla niej szansa się od niego uwolnić. Kolejne wydarzenia sprawiają, że będzie musiała zrozumieć wiele rzeczy, ponieść wiele konsekwencji wychowania twardą ręką oraz pokonać wątpliwości. Czy zaufa innym? Co wydarzy się po bitwie i jakie konsekwencje ta bitwa przyniosła? Dziewczyna ma dużo pytań, wątpliwości i przede wszystkim musi nauczyć się wielu nowych rzeczy w tym współdziałania.  Książka jest napisana wielotorowo. Nie mamy tu tylko historii Aquili a bardziej skupiona jest na historii każdego z bohaterów, którzy mają jakieś znaczenia a poznaliśmy ich w pierwszym tomie. Jest niejako opowieścią po bitwie. Już od początku jest zupełnie inna, rozpala wyobraźnię, zmysły, emocje Wraz z pojawiającymi się wątkami mamy ochotę na więcej Jest też pena mroku i czegoś, czego sami nie umiemy do końca wyjaśnić. Głowna bohaterka to kobieta z pazurem, która nie pyta a bierze co chce musi się jednak nauczyć znaleźć odpowiednią strategię, by to zdobyć. Do tej pory wykorzystywała moc i broń a teraz musi wykorzystać spryt i swój charakter.  Fabuła jest genialna, wręcz mamy taką dynamikę, że można się trochę pogubić. Dochodzą nowi bohaterowie i starzy ale z rozwinięciem ich roli. Są nowe wątki, nowe tajemnice, nowe atrakcje a całość nabiera powoi klarowności. Książka zaskakuje też wieloma aspektami, nie raz podnosi ciśnienie znienacka. Do tego są tu scenki nie tylko erotyczne ale i drastyczne co sprawia ze nie jest dla czytelników  młodszych i o mniej mocnych nerwach. Mocną stroną książki jest jej dynamika, wielowątkowość ale jeśli spodziewacie się historii głównie oczami Aquila to możecie się srogo zawiść. Jej wątek jest w zasadzie podobnie rozwinięty co innych bohaterów.  Zakończenie jak zawsze jest zaskakujące, dynamiczne, pełne pytań  brakujących odpowiedzi. Do tego mamy nowe zaskakujące wątki i tajemnice, które czekają na rozwiązanie. Jednym słowem to lektora wymagająca skupienia  od czytelników. Jest jeszcze coś jeszcze, co mnie osobiści zaintrygowało i nie dawało spokoju przez całą książkę. To nie nie wątki, to nie nowe intrygi, to nie o zgrozo główna bohaterka tej części a ktoś, kto od momentu gdy pojawił się jej wątek siedzi mi w głowie. Najprościej wyjaśniając  mogę powiedzieć tylko ARDEA

„Houdini” to wciągający thriller psychologiczny, w którym napięcie narasta z każdą stroną. Pełna zwrotów akcji historia prowadzi nas przez mroczną grę manipulacji, gdzie nic nie jest tym, czym się wydaje. April Baldwin przypadkowo staje się świadkiem tajemniczego, zamaskowanego mężczyzny, który wyrzuca do wody podejrzane przedmioty. Następnego dnia w mediach pojawiają się informacje o okaleczonych zwłokach młodej dziewczyny. Wkrótce ginie kolejna, a April zaczyna otrzymywać od Houdiniego niepokojące listy. Strach zaczyna być jej codziennością, a napięcie narasta. W tym samym czasie w jej życiu pojawia się Anthony – mężczyzna, który może być kimś więcej niż przyjacielem, ale obecność tajemniczego stalkera komplikuje wszystko. Kto kryje się pod maską Houdiniego? Czy April znajdzie sposób, by przetrwać i odkryć prawdę? Ta książka to połączenie thrillera psychologicznego i dark romansu, w którym napięcie i emocje mieszają się z zakazanym, niebezpiecznym uczuciem. Na duży plus zasługuje brak romantyzwania stalkera. Idealna lektura dla tych, którzy lubią mroczne historie z nutą niepewności i zakazanej fascynacji.

Moja opinia :) Po wielu opisach i zachętach, które przewijały się na bookmediach, postanowiłam sięgnąć po książkę „Jego zemsta”. Książki z motywem mafijnym są moimi ulubionymi, więc z chęcią zabrałam się za czytanie. To historia Antoniego i Sofii, oboje pochodzą z mafijnych rodzin, oboje są uparci i zawzięci oraz zbyt dumni by zrezygnować ze swoich racji. Książka od pierwszych stron jest pełna emocji, intryg i wciąga czytelnika w brutalny świat mafii. Bohaterowie świetnie przedstawieni, wszystkie wątki dobrze ze sobą połączone, co sprawiało, że bardzo przyjemnie się czytało i całość była spójna i zrozumiała. Tu nienawiść i zemsta grały pierwsze skrzypce, ale czy prawdziwemu uczuci można się oprzeć? Momentami było gorąco, sceny były dość brutalne. Między bohaterami, pomimo spięć i walki o przetrwanie, budzi się namiętność, która rozpala nie tylko serce Sofii, ale sprawia, że Antonio po raz pierwszy w życiu, czuje coś więcej niż nienawiść. Uwielbiacie historie z wątkiem mafijnym? To zdecydowanie musicie sięgnąć tę książkę, na pewno was zaskoczy i nie pozwoli się nudzić.

Historia, która od samego początku szybko wciąga w swój świat. Fabuła rozkręca się praktycznie od pierwszych stron i od razu dostajemy dużo wydarzeń, emocji i napięcia między bohaterami. Klimat wilczej watahy, klątwy i przeznaczenia sprawia, że książkę czyta się naprawdę przyjemnie, ale... Mam jednak wrażenie, że tempo momentami jest aż za szybkie. Jedna scena goni kolejną. Z jednej strony sprawia to, że książkę czyta się bardzo dynamicznie, ale z drugiej pozostawia niedosyt. Niektóre wątki aż proszą się o rozwinięcie, a relacje czy wydarzenia mogłyby dostać trochę więcej przestrzeni. Największym rozczarowaniem okazała się dla mnie długość książki. Przy tylu elementach fabularnych książka moim zdaniem jest po prostu za krótka. Wiele wątków zostało potraktowanych dość skrótowo, przez co momentami miałam poczucie, że wszystko dzieje się zbyt szybko i nie wybrzmiewa tak mocno, jak mogłoby. Mimo tego polecam tę książkę fanom romantasy i historii o wilkołakach. Ma ciekawy pomysł, klimat i bohaterów, którzy potrafią zainteresować czytelnika. Gdyby historia była trochę dłuższa i bardziej rozbudowana, mogłaby zrobić jeszcze większe wrażenie.

5/5 ⭐ Tryjon - Melissa Darwood [ Współpraca reklamowa @melissadarwood @aswiatczak ] "Wędrówka jest ciężka, gdy nie wiesz, dokąd zmierzasz. Ważne jednak , z kim idziesz, a nie dokąd podążasz" Zastanawiacie się czasem, co czeka nas po śmieci? Mila już nie musi, po kolejnej utracie świadomości, budzi się w Tryjonie, krainie, w której śmierć jest częścią życia, teraz musi zadbać, by nie zostać zesłana na wieczne potępienie. Od pierwszych stron towarzyszy nam niemałe zamieszanie, główna bohaterka - Mila, miewa utraty świadomości, podczas których chwilowo traci kontrolę nad swoim życiem. Im dalej w historię, tym większe stają się dziury w jej pamięci. W końcu trafiamy na przesłuchanie w Tryjonie, na którym Mila musi wytłumaczyć się z morder$twa i samobøjatwa. Jak do tego doszło? Tego nie wie nikt, łącznie z główną zainteresowaną. Mroczny klimat Tryjonu pochłania nas bez opamiętania. Jest brutalnie, chwilami strasznie, jednak to, co najbardziej boli to przeszłość Mili i jej "przyjaciół". To jedna z tych książek, które zostają w głowie na bardzo długo, bo uderzają prosto w serce. Droga, którą Mila ma do pokonania, nie tylko w zaświatach, ale również w swojej głowie, jest niesamowicie trudna i wyboista. Na szczęście, pojawiają się na niej ludzie, którzy są w stanie jej pomóc. Nie chce sypać spojlerami, bo tę historię trzeba po prostu poznać. Relacja między głównymi bohaterami jest niesamowicie rozczulająca. Niezachwiana wiara i poświęcenie Zacharego oraz jego walka o Milę cóż, łamie serce, jednocześnie będąc porządnym plastrem. Za każdym razem, kiedy mam okazję poznać nowego autora, czytaniu towarzyszy wyjątkowa ekscytacja. Tu dodatkowo doszła też kwestia baardzo intrygującego opisu. O twórczości Melissy słyszałam wiele dobrego, więc nie ukrywam, że miałam ogromne oczekiwania. Zostały one spełnione w 100%. Otrzymałam wszystko, czego oczekiwałam, a nawet więcej, teraz z jeszcze większą ochotą zabiorę się za Luonto ❤️. 4,5/5 ⭐ Luonto – Melissa Darwood [Współpraca reklamowa @melissadarwood @aswiatczak] „– Po co mi to mówisz, skoro i tak nigdy nie będziemy razem? – burknęła z wyrzutem. – A po co oddychasz, skoro i tak kiedyś umrzesz?” Ludzkość nie ma umiaru w czerpaniu z dobrodziejstw natury. Zgarnia dla siebie coraz więcej terenów, niszczy lasy, buduje elektrownie. Zmiany te mają ogromny wpływ na środowisko — sprawy posunęły się za daleko. Matka Natura musi interweniować. Po trzęsieniu ziemi Chloris trafia do krainy, która żyje w zgodzie z prawami natury. Poznaje tam dziwne istoty — Homanili, pół ludzi, pół zwierzęta, które połączone w pary mają zapewnić przetrwanie konkretnych gatunków. Dziewczyna szybko odnajduje nić porozumienia z mieszkańcami Luonto i zaczyna czuć się przy nich swobodniej niż w domu. Czy zdecyduje się z nimi zostać i stać się częścią planu Matki Natury? Jestem pod ogromnym wrażeniem zarówno pomysłu na fabułę, jak i jej realizacji. Przyznam, że na początku myślałam, iż klimat będzie trzymał się jednego toru — historii o „złych ludziach” bez opamiętania niszczących dzieło Matki Natury i jej działaniach mających przywrócić porządek. Sądziłam, że gdy trafimy do Luonto, to już tam zostaniemy. Nie spodziewałam się takiego zwrotu akcji, a już z pewnością TAKIEGO zakończenia (dziękujmy autorce za epilog ❤️). To jedna z tych książek (podobnie zresztą jak Tryjon), które po zakończeniu zostają w głowie na długo. To nie jest łatwa lektura — ma ona za zadanie zostawić nas z refleksją na temat naszego postępowania oraz działań względem planety, na której żyjemy. Przecież w prawdziwym życiu nikt nie przygotuje dla nas Arki, która zapewni nam bezpieczeństwo, gdy doszczętnie zniszczymy Ziemię. Styl pisania Melissy jest bardzo przyjemny i wciągający. Nie brakuje tu humoru, przekomarzanek między bohaterami, ale też masy życiowych przemyśleń. Nie spodziewałam się, że „romans ekologiczny” może tak wciągnąć — a jednak ❤️.

Kto będzie miał odwagę i przyzna się, że ogląda filmy…dla dorosłych ? Tak, mam na myśli te gdzie aktorzy występują nago i są bardzo kreatywni korzystając z tego stanu. “Niewielu było ludzi złych od urodzenia. Większość wkraczała na tę ścieżkę z określonego powodu, często była na nią spychana wbrew własnej woli.” Moje pytanie na wstępie ma duży związek z treścią książki “Nevio” z serii Psychole naszej szalonej Agnieszki. Branża pornograficzna działa z powodzeniem od dawna i choć nie każdy ma odwagę przyznać się, że zagląda na pewne strony, to… większość z nas to robi. W sekrecie, wstydząc się, bo to jednak bardzo intymna kwestia. Ale daje nam okazję by pobudzić wyobraźnię w łóżku, czy dać nam szansę na rozwinięcie naszych fantazji erotycznych, a może nawet perwersyjnych zapędów. No właśnie! Co jest fantazją erotyczną, a co już perwersją, czy nawet wynaturzeniem w tej dziedzinie ? Gdzie jest granica pomiędzy zdrową seksualnością, a zboczeniem ? Jak ją wyznaczyć? Nevio, młody, seksowny, niesamowicie przystojny Włoch, który ma obłęd w oczach i jest wybitnie niebezpieczny, dał nam już się nieco poznać w “Nikolaju”. Można go było tam polubić, a można było też uznać, za chaos w ludzkiej postaci i się do niego zniechęcić. Mnie zaciekawił. Nie miałam pewności czego się po nim spodziewać i bezdyskusyjnie mnie w tej książce zaskoczył. Ta książka promowana jest jako “najmocniejszy dark romans na polskim rynku”. A biorąc pod uwagę wcześniejsze książki Agi, bałam się, bo… cholera…jeszcze mocniejszy niż tamte? To było ryzykowne nawet dla mnie. Ja naprawdę z każdą kolejną książką tej kobiety, przesuwam swoje granice i balansuje na krawędzi zdrowia psychicznego. Spadłam z niej tym razem? Mam wrażenie, że wciąż spadam, bo do dna mam jeszcze chyba kawałek. Nevio trafia do dość wyjątkowego studia nagraniowego, gdzie tworzone są filmy na zamówienie, dla tych istot, które z pewnością dawno przekroczyły wspomnianą wyżej granicę i nie bawią się w perwersje. To zwyrole na całego. Nikt normalny nie chciałby czegoś takiego oglądać i nawet nasz bohater poczuł niesmak przeglądając co nie co. W takim razie kto tworzy takie scenariusze i realizuje zamówienia? Domyślcie się… Wśród potencjalnych “aktorek” zauważa ją - Nel - kobietę o oczach, które prześladują go od lat. Dla niej ten jeden szczegół może okazać się albo wybawieniem albo wyrokiem. Jak sądzicie ? Która opcja okaże się prawdziwa? Ja już nie byłam pewna. Agnieszka jest nieprzewidywalna i w pewnej chwili doszłam do wniosku, że czas przygotować się na szczęśliwe zakończenie - Nevio spotkał swojego anioła i może w końcu zawróci ze złej ścieżki? To kolejny bohater, który został niesamowicie skrzywdzony i zamiast postawić sobie za punkt honoru, że zrobi wszystko by nikt nie doznał takiej potworności jakiej sam doświadczył, stał się bestią w ludzkiej skórze. Ale przy niej ta bestia jakby zasypiała, nie dopuszczał jej do głosu aż sam siebie nie poznawał. Tylko przy niej… I Nel miała świadomość, że w jej łaski próbuje się wkupić osoba zdolna do najgorszych potworności. Dlatego nie ma zamiaru mu zaufać… Rozsądek nie ma zwykle związku z uczuciami. I gdy już byłam pewna, że ta dwójka będzie żyła długo i szczęśliwie, autorka przypomniała, że : “Tak, to nie był słodki romans, ale brutalna rzeczywistość, a za pustymi ścianami jego świata mogła znaleźć tylko ciemność.” Osłabiła moją czujność, zabawiła się moją nadzieją i zaprezentowała to co obiecała - najmroczniejszą odsłonę dark romansu. Sceny, które przerażały każdym kolejnym słowem. Powiedzieć, że mną wstrząsnęły to zdecydowanie za mało. Świadomość do czego zdolni są inni, co potrafi podniecać i jak bardzo obojętne jest cierpienie, które to powoduje… Tu można zapomnieć, że to tylko fikcja literacka. Tu czuć cierpienie ofiar, czuć gasnącą nadzieję i chęć by po prostu umrzeć, by to piekło się skończyło. A nawet w chwili gdy to piszę trzęsie mnie na myśl o tym wszystkim co zostało w tej krótkiej, aczkolwiek treściwej książce, opisane. Nadzieja umiera ostatnia. Miałam ją wręcz do ostatniej strony. I choć miałam wrażenie, że już nic mnie nie doprowadzi do takiego stanu, bo Agnieszka mnie uodporniła na totalnie wszystko to teraz mam wrażenie, że uderzyłam o mur, że ta granica, której nie jestem w stanie przekroczyć pojawiła się gdy już naprawdę się jej nie spodziewałam. I muszę dojść do siebie. Nie wiem ile to potrwa… Chwytając za tę książkę bierzecie pod uwagę, że może emocjonalnie Was zniszczyć bez grama litości. Nie bagatelizujcie ostrzeżeń bo nawet określenie “dark” jest według mnie delikatne w tym przypadku. Ta książka powinna być definicją mroku i brutalności. Czytajcie tylko i wyłącznie gdy czujecie się na siłach stawić czoła temu co naprawdę najgorsze. A ja mimo wszystko dziękuję Aguś. Ty nigdy nie rzucasz słów na wiatr. I chyba nigdy nie przestanę się bać Twoich książek równie mocno jak je kocham.

Zacznę od tego, że wiek to tylko liczby, a miłość oraz bratnią dusze możemy poznać w niespodziewanym momencie naszego życia i może być ona młodsza od nas albo starsza i dla mnie to jest normalne znam to z własnego doświadczenia. Mamy tutaj młodą dziewczynę Fallon, która poznała właśnie przez przypadek Liama o 16 lat starszego od niej i od tego momentu zaczyna się ich układ, a mianowicie ma mu dotrzymywać towarzystwa nie tylko w kwestiach erotycznych, ale po prostu żeby była, a on jej za to towarzystwo płaci, czyli ma zostać jej takim Sugar Daddy. Dla niej to jest szansa na utrzymanie siebie podczas studiów i w opłatach. Jednakże wszystko się zmienia kiedy dziewczyna poznaje chłopaka z którym chciałaby spróbować ułożyć sobie trwały związek, ale wszystko się obraca o 360° kiedy na jaw wychodzą nowe fakty. Bardzo fajnie czytało mi się tą książke w większej części była zabawna więc powieść idealnie sprawdzi się na poprawę nastroju jeżeli by taki wystąpił. Jest to powieść typu tych lekkich, kocykowych z kubkiem gorącej herbatki. Tematycznie występuje tutaj różnica wieku, miłość oraz relacja rodzinna, gdzie Fallon nie ma dobrych kontaktów z rodzicami. Kiełkująca miłość tutaj przedstawiona bardzo mi się spodobała. Początek nie zapowiadał wogóle jej, ale z każdym kolejnym rozdziałem zaczynała się rodzić przez wydarzenia, które miały tutaj miejsce aż rozkwitła. Jest to moja pierwsza książka autorki nie wiedziałam czego mam się spodziewać, ale mnie pozytywnie zaskoczyła. Książke czyta się z przyjemnością oraz bardzo szybko. Polecam!

" Pomieszczenie wydawało się ogromne. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że na samym jego środku znajdował się stół, na którym leżały zakrwawione zwłoki..." CZEŚĆ! Święta, święta i po świętach 😉. Zastanawiam się dlaczego o tej książce jest tak cicho. Już dawno nie czytałam tak dobrej książki, która zawładnęła mną totalnie, nie mogłam się oderwać, nic tu nie było na wyrost wszystkie wątki stworzyły iście makabryczny obraz w który aż trudno uwierzyć. Duszny klimat, nierozwiązane zaginięcia, świat studentów, tajemniczy Pan X, który pozostaje ciągle nieuchwytny, polowanie na ludzi, handel organami, makabryczne znaleziska i to co potęguje w tej książce grozę to kanibalizm. To książka o mrocznej stronie człowieka, który byle tylko zaspokoić swoje fascynacje zamienia się w potwora, a przy tym doskonale się maskuje i przez długi czas wodzi wszystkich za nos i sieje zniszczenie. Zakończenie mega zaskakujące i to mnie cieszy, że nie skończyło się na jednej części i będzie ciąg dalszy, którego jestem niezmiernie ciekawa, mam nadzieję, że wyrwie mnie z kapci.

Pani Aneta Sołopa przedstawiła nam w swojej książce historię Ani, ambitnej, pracowitej kobiety. Ze względu na stan zdrowia mamy nasza bohaterka musi wrócić do rodzinnego domu, gdzie ponownie staje przed człowiekiem, który ją skrzywdził. Jednak jej mąż Rafał zrobi wszystko aby Ania mu wybaczyła i dała szansę ich małżeństwu. W Warszawie Ania zostawia narzeczonego i jej aktualne poukładane życie, tutaj na Mazurach ma rodzinny dom, hotel i męża, którego nienawidzi i jedyne czego od niego chce, to rozwód. Książka jest emocjonalnym rollercoasterem, mamy miłosny trójkąt, zdradę, drugą szansę , ból i miłość. Jak zakończy się ta historia. Jak zachowa się nasza bohaterka, co podpowie jej serce. Przeczytajcie

„Tylko na papierze” Katarzyny Dołgań to jedna z tych książek, które czyta się spokojnie, ale długo nosi w sobie. To opowieść o emocjach, relacjach i o tym, jak bardzo to, co zapisane, może różnić się od tego, co naprawdę przeżywane. Urzekł mnie kameralny klimat i delikatny styl autorki — bez przesady, bez nadmiaru słów, za to z dużą uważnością na detale. To nie jest historia pełna akcji, raczej książka do zatrzymania się i refleksji. Jeśli lubicie literaturę skupioną na wnętrzu bohaterów i cichych emocjach, „Tylko na papierze” może Was poruszyć. Dla mnie to była bardzo osobista lektura, która zostawiła po sobie więcej pytań niż odpowiedzi — i chyba właśnie za to ją polubiłam.

~ **Bezwzględnie Twój** - **Jamie Applegate Hunter** ~ W dniu trzynastych urodzin Rennicka, następcy tronu Królestwa Gór, bogowie wyszeptali mu imię przeznaczonej: Amelia. Problem w tym, że Amelia była człowiekiem. Rennick, jako fae i dziedzic tronu, pozostawał magicznie związany ze swoim królestwem aż do dwudziestych piątych urodzin. Mimo bariery między ich światami więź przeznaczenia okazała się silniejsza niż każda magia. Chłopak zaczął więc wysyłać ukochanej anonimowe listy. Pół roku później trzynastoletnia Amelia dostała pierwszy dziwny list od kogoś, kto twierdził, że jest jej przeznaczony. Początkowo uznała to za żart. Jednak listy i prezenty przychodziły przez kolejne lata. Z czasem zakochała się w nieznajomym, który pisał do niej z niezwykłą wytrwałością. Była przekonana, że nigdy go nie spotka, bo królestwo fae od ludzkiego świata oddzielała nieprzekraczalna bariera. Wszystko zmieniło się w dniu jej dwudziestych piątych urodzin, gdy usłyszała znajome słowa: „Cześć, ukochana!”. Rennick wreszcie stanął przed nią, gotów przekroczyć każdą granicę dla miłości. Książkę przesłuchałam w formie audiobooka. Powieść zawiera motywy przeznaczenia i miłości, która potrafi pokonać każdą granicę. Fabuła jest lekka i dobrze poprowadzona, dzięki czemu książkę czyta się naprawdę szybko. Listy między bohaterami dodają opowieści uroku i budują napięcie aż do samego końca. Historia Rennicka i Amelii wzbudza wiele emocji i sprawia, że chce się od razu poznać dalszy ciąg. To idealna lektura dla osób, które lubią romantasy. Współpraca recenzencka @Editio Red

Szalona dziedziczka autorstwa Monika Skabara to książka, która nie tylko wciąga — ona wręcz pochłania czytelnika bez reszty. Już od pierwszych stron czuć gęstą, duszną atmosferę tajemnicy, która oplata fabułę i nie pozwala się od niej oderwać. Autorka mistrzowsko dawkuje napięcie — każdy rozdział odkrywa tylko fragment prawdy, zostawiając czytelnika z rosnącą ciekawością i niepokojem. To historia, która bawi się emocjami, zaskakuje i momentami wręcz nie daje złapać oddechu. Największą siłą tej powieści są bohaterowie — pełni sprzeczności, skrywający sekrety, niezwykle autentyczni. Ich decyzje nie są oczywiste, a relacje między nimi dodają fabule głębi i realizmu. Dzięki temu czytelnik nie tylko śledzi wydarzenia, ale naprawdę je przeżywa. Nie sposób też nie wspomnieć o klimacie — lekko mrocznym, intrygującym, momentami wręcz hipnotyzującym. Opisy działają na wyobraźnię tak intensywnie, że bez trudu można poczuć się częścią tej historii. To jedna z tych książek, które czyta się „jeszcze tylko jeden rozdział”… aż nagle okazuje się, że to środek nocy. Jeśli szukasz historii pełnej emocji, sekretów i napięcia, ta powieść zdecydowanie spełni oczekiwania — a nawet je przewyższy.