Witajcie w Nietypowie

Paul Pope stworzył komiks niezwykle ciekawy. Intrygująca, noirowa wręcz fabuła z dodatkiem science-fiction. Bardzo dobrze nakreślona i pokazana relacja między naszym antagonistą a swoją miłością, którą stracił lata temu. Niezwykle brudny, futurystyczny świat, w którym rodzi się powoli nadzieja na lepsze jutro. Bardzo mądra oraz wartościowa lektura. Cała recenzja: https://premieryksiazkowe.pl/heavy-liquid-czyli-futurystyczny-komiks-noir/

Wiedźma, przyzwany demon, zjawa porywająca samotnych spacerowiczów i jedno życzenie... Czy może być coś ciekawszego? Otóż tak, lepsze poprowadzenie rozpoczętych wątków. Nie wystarczy wrzucić do jednego worka fajne motywy, potrząsnąć i oczekiwać gotowego dzieła. Mimo tych niedociągnięć i niedopowiedzeń, oniryczność tej historii coś we mnie poruszyła. Przepadłam w pięknym stylu graficznym, zapisałam nawet kilka cytatów. Smutno mi przede wszystkim dlatego, że potencjał tej opowieści wystarczyłby na serię składającą się z kilku tomów.

EUROPEJSKIE SPOJRZENIE NA NOWY JORK RODEM Z LEGEND MIEJSKICH Świetny to komiks. Tak po prostu świetny. Niby oczywista treść, niby fabuła jak skrojona według szablonu, a jednak Jerome Charyn zdołał wycisnąć z niej coś wciągającego i fascynującego, a z pomocą ilustratora Francoisa Boucqa, przekuł to na dodatek w wyśmienity produkt finalny. Produkt łączący w sobie coś z opowieści obyczajowej rodem z artykułów i filmów „z życia wzięte”, sensacyjnego kina lat 80. i 90. XX wieku i nuty grozy w stylu legendy miejskiej, która dodaje całości pewnej pikanterii. Nowy Jork rok 1990. Azami, młoda policjantka azjatyckiego pochodzenia, chciałaby mieć dziecko, ale… Właśnie. Jest potężną, umięśnioną kobietą, a jej treningi i przyjmowane substancje uniemożliwiają posiadanie potomstwa. Los chce, że pewnego dnia znajduje porzucone dziecko. Szczęśliwe zakończenie? Raczej wręcz przeciwnie. To dopiero początek. Początek koszmaru i odkrywania tajemnic Nowego Jorku, które powinny zostać ukryte przed ludźmi i światłem dnia, bo mogą okazać się zbyt niebezpieczne… http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2022/06/kanibale-nowego-jorku-jerome-charyn.html

Lemire i Sorrentino, to jeden z moich ulubionych komiksowych duetów. Ukazało się już u nas kilka ich wspólnych dzieł, oczywiście o różnym poziomie, czasem w ramach uniwersum DC, czasem autorskich, ale jakoś ten scenarzysta i rysownik uzupełniają się sprawiając, że nawet dość przeciętne ich tytuły sprawiają mi sporo przyjemności. Tym razem sięgają po kosmiczne klimaty, w ramach alternatywnej historii zimnowojennego wyścigu w drodze poza Ziemię. I podają to w klimatach tajemniczości, spisku, zagadki, czegoś nadprzyrodzonego. To coś jak odcinek "Z archiwum X" albo "Strefy mroku". USA i ZSRR wysyłają w kosmos zwierzęta, psa, a później małpy, ale coś się dzieje, one znikają, a rządy ukrywają prawdziwy przebieg tych nieudanych prób. W efekcie zaprzestano dalszych prób lotów kosmicznych, programy zamknięto, a tajemniczy los zwierząt staje się ściśle strzeżoną tajemnicą. To punkt wyjścia, który jednak nie został poprowadzony tak jak zapewne wiele osób by oczekiwało, bo spisek, tajemnica, gra wywiadów itp. tutaj są tylko pretekstem do snucia historii stawiającej na oddanie hołdu zwierzęcym pionierom lotów kosmicznych, przywołania ich postaci, zagrania na emocjach. Lemire napisał trochę wzruszającą, emocjonalną opowieść. Porusza to jakieś dziecięce nuty o tym, żeby los Łajki potoczył się inaczej. Całkiem to fajne, ale żeby uniknąć rozczarowania nie można nastawiać się na jakąś ambitniejszą fabułę, bądź sensacyjną, bo typową rodem z science fiction. To tu jest, ale powierzchownie, w uproszczeniu. A do tego dostajemy typową luźną zabawę formą plansz i kadrów przez Sorrentino. Coś co serwował np. w "Gideon Falls", ale tutaj utrzymując swój poziom jest jednak jakby skromniejszy, trochę widać pośpiech. Ma się wrażenie, że tak jak scenariusz powstawał szybko i mógł być lepiej rozpisany, to i rysunki, miejscami zachwycają, miejscami pozostawiają obojętnym, bądź są zbyt oszczędne dla przyjętej koncepcji. Ale całościowo ta prosta w zasadzie historia zadziałała. Pewnie jakbym nie był takim fanem tego duetu i oceniłbym ten komiks trochę niżej, a tak jestem ukontentowany.

Ocena faktyczna to 7+. Piękne ilustracje, kolory i forma, bo nie jest to taki zupełnie standardowy komiks. Cieszę się, że go wypożyczyłem z toruńskiej Książnicy, bo sam bym pewnie nie kupił, a myślę że wart jest przeczytania (szczególnie, że szybko to idzie).

"Piękna" to alternatywna wersja bajki o Kopciuszku. Pewna biedna i brzydka dziewczyna, o wiele mówiącym imieniu "Flądra", zyskuje od wróżki dar. Od tej chwili inni będą widzieli ją jako piękną, choć w rzeczywistości pozostawać będzie szpetna. Konsekwencje rzuconego na dziewczynę czaru są ogromne. Mężczyźni szaleją na jej punkcie. Gotowi są zabijać i wydawać wszystkie pieniądze, a nawet toczyć wojny. Nasza główna bohaterka w końcu czuje się pożądana, czego wcześniej zazdrościła innym dziewczętom. Czy staje się bardziej empatyczna dzięki doswiadczeniu wcześniej życia w niedoli?  Wiele tu się dzieje, a bohaterowie obdarzeni są charakterystycznymi cechami. Jak to w baśniach. W miarę rozwoju akcji każdy z nich zmienia się i to radykalnie. A my zadajemy sobie pytania: czy piękno to jest coś obiektywnego, wynikającego z istoty osoby lub rzeczy? Czy może piękno jest sprawą czysto subiektywną i wynika z indywidualnego postrzegania i oceny? Czy piękno jest dobre? Czy piękno daje szczęście? Do czego może doprowadzić uleganie skłonnościom i chęć "posiadania" pięknej osoby lub rzeczy na wylacznosc? Niby dorośli ludzie mają te sprawy poukładane. Ale powrót do tych nastoletnich rozważań może nas poprowadzić do innych odpowiedzi. Rysunki tutaj są płaskie, czarno-białe z dodatkiem plam jednego koloru. Mają swój prosty, szlachetny styl. Kadry rysowane bardzo pewną ręką. Robią dobre wrażenie i pasują do bajkowej konwencji. To jest ciekawy komiks, ale jakiejś głębi tu nie odnalazłem. Warto zapoznać się z tą bajką dla dorosłych, bez nadmiernych oczekiwań.

Wydawało mi się, że jestem dość na bieżąco z różnymi wydawanymi w Polsce komiksami. A jednak Księżycowy jeleń mi jakoś umknął. Na szczęście ten niepozorny komiks niszowego wydawnictwa dostałam w prezencie urodzinowym i… od razu zwrócił moją uwagę. W tej minimalistycznej historii, w której prawie w ogóle nie ma tekstu śledzimy losy małego jelonka – kosmonauty oraz ścigającej go istoty. Możemy się jedynie domyślać, że dziwna istota chce zabrać jelonkowi chroniony przez niego artefakt. Nie znamy jednak motywu pościgu, ani czym ten artefakt jest. I oczywiście, że czytelnik jest po stronie uroczego uciekającego jelonka. 🦌 Nie wszystko oczywiste Jednak później okazuje się to, co się okazuje i czytelnik zmienia spojrzenie na ucieczkę oraz samych bohaterów. Nie będę spoilować, bo ten plot twist jest największą zaletą tego komiksu. I przyznaję, że autor ciekawie wykorzystuje tutaj urok jelonka oraz fakt, że ten ucieka przed kimś, kto chce mu najwyraźniej zrobić krzywdę. Księżycowy jeleń jest ładnie narysowany i choć jest to w sumie prosta oraz krótka historia, to jest ciekawa. Końcówka robi tu robotę. Poza tym minimalizm także robi wrażenie. W całym komiksie jest nie więcej niż dziesięć dymków z tekstami, ale to w sumie wystarcza żeby nakreślić przyczyny pościgu oraz większą historię. 🦌 Minimalizm pobudza wyobraźnię Wprawdzie szczegółów musimy się domyślić sami, ale to akurat wcale nie jest żaden minus, bo pozostawia pole do popisu wyobraźni i zadawania pytań. Np. dlaczego akurat księżycowy? I dlaczego antropomorficzny jelonek – dziecko? Czyżby właśnie dlatego, żeby zwabić czytelnika w pułapkę współczucia? Niby prosta historyjka, a jednak zadaje też kilka filozoficznych pytań. Np. autor zdaje się pytać o to, czy to co miło wygląda na pewno jest tym, czym się wydaje. Pozory lubią mylić. Zadaje też pytanie o wartość życia we wszechświecie. Czy za wszelką cenę można dążyć do ciszy? Samą ciszę zresztą też zapewne można rozpatrywać jako symbol, niekoniecznie wprost. Ale nie napisze już nic więcej, bo nie chcę psuć zabawy tym, którzy zdecydują się przeczytać tę historyjkę.

Wiedziałam, że Lemire nie bierze zakładników jeśli chodzi o pomysły na historie, ale takiego rozpoczęcia się nie spodziewałam. Komiks Sztuczna inteligencja zaczyna się od motywu grubego. Oj, wzbudził on we mnie dużo emocji. USS Montgomery to statek rodzin kolonistów uciekających z umierającej Ziemi. Na pokładzie oprócz ludzi jest też tytułowa sztuczna inteligencja, Valerie. Niestety, dorosłym przydarza się coś strasznego i dzieci zostają same. Czy Valerie uda się je obronić w obliczu nich samych i kolejnego zagrożenia? 🛰 Sztuczna inteligencja Rozważania dotyczące sztucznych inteligencji są bardzo ciekawe, szczególnie dzisiaj, w dobie szybkiego wzrostu i jej wzrastającej popularności w mainstreamie. Tyle że Lemire opisał taką prawdziwą AI, a nie dzisiejsze LLM, choć niewielu pewnie będzie w stanie to rozróżnić. W każdym razie u Lemiera Valerie i Victor to są oddzielne istoty, a ich ciałami są statki. Mogą autonomicznie sprzyjać ludziom lub mogą być też ich wrogami. Nawiasem mówiąc, polska wersja tytułu jest niby pasująca do treści, a jednak nie do końca. W oryginale tytuł brzmi “Sentient”, czyli dosłownie “czujący, odczuwający”. To od razu sugeruje, czym dla ocalałych dzieci ta sztuczna inteligencja stała się w obliczu potrzeby. 🛰 Krótko i soczyście Komiks Sztuczna inteligencja jest kolejnym przykładem na to, że historia nie musi być długa, żeby była dobra. Lemire umie w kreacje bohaterów, są wiarygodni, chociaż historia jest zbyt krótka na jakieś szczególnie rozbudowane charaktery. Otrzymujemy minimum, mimo to znamy motywacje ich zachowań i nie ma zgrzytów fabularnych. Nawet jeśli są to „tylko” dzieci. Bo to właśnie one są głównymi bohaterami tej opowieści. W ogóle, być może jestem nieco skrzywiona i odbieram tę historię lepiej niż powinnam, bo odkąd mam dziecko, to wszelkie historie o skrzywdzonych maluchach wchodzą mi inaczej. Ta

Historie zawarte w drugim tomie „Maski” są moim zdaniem bardzo nierówne. Pierwsze dwie nie przypadły mi do gustu, natomiast kolejne są dobre lub bardzo dobre. Pomiędzy poszczególnymi opowieściami nie ma większego związku, oczywiście poza Kellawayem i tytułową maską. Każda z nich opowiada perypetie innej osoby, która weszła w posiadanie tego nietypowego artefaktu. Pierwsza i ostatnia historia dotyczą zemsty, w międzyczasie z kołek są m.in. poszukiwania zaginionej siostry. Z całą pewnością w porównaniu do poprzedniego tomu jest bardziej widowiskowo, a równie krwawo i brutalnie. Polecam

Ciekawe komiksy są często wytworem niezwykłej wyobraźni autorów, lecz także świetnego researchu, czy chociażby inspiracji prawdziwymi zdarzeniami. Jednym ze świetnych przykładów historii, które oparte są na faktach jest opowieść o kobiecie, która stanęła w szranki z największymi mafiosami lat 30. ubiegłego wieku. Oto Queenie Matka chrzestna Harlemu. Na początek słów kilka o Harlemie, bez których trudniej będzie nam odnaleźć się w historii opowiadanej przez duet Aurelie Levy–Elizabeth Colomba. Dowiadujemy się z niego jak wygląda sytuacja ekonomiczna, społeczna i kulturowa Stanów Zjednoczonych, a przede wszystkim Harlemu, w którym rozgrywa się lwia część akcji komiksu. Queenie Matka chrzestna Harlemu zabiera nas do czasów końca prohibicji. Na pierwszych stronach komiksu wita nas poglądowa mapa większej części Nowego Jorku, gdzie rozgrywają się przedstawione tu wydarzenia. Dzięki niej zdajemy sobie sprawę co będzie stawką rozgrywki, która za chwilę się rozpocznie. Co ciekawe, całość opowieści prezentuje się w czarno-białych barwach, co wydaje się być idealnym wyborem autorek. Dość szybko poznajemy charakter głównej bohaterki. By równać się z bezwzględnymi mężczyznami musi mieć odpowiedni temperament. Przede wszystkim musi posiadać niezwykłą inteligencję, umiejętność przetrwania za wszelką cenę oraz dostrzegania większego obrazu toczącej się gry. I Stephanie St. Clair wszystkie te cechy posiada, ale i tak musi uważać na chcących pozbawić ją wpływów rywali. Queenie Matka chrzestna Harlemu – klimatyczna opowieść oparta na faktach Ciekawe, że w komiksie źli mężczyźni z mafii są do bólu źli i przekraczają granice, których zwyczajna osoba nigdy nie odważyłaby się przekroczyć. Uświadamia nam to w jakim położeniu znajduje się Queenie, która nie dość, że jest kobietą, to na dodatek czarnoskórą, co w tamtych czasach normalnie skazywałoby ją na samo dno hierarchii społecznej. Queenie Matka chrzestna Harlemu świetnie oddaje klimat 1933 r. Roztaczająca się na kartach komiksu atmosfera przypomina mi świetny serial, pt. Zakazane Imperium. Opowiadał on bowiem o podobnych kwestiach, choć bohater był mężczyzną. Jest tu odpowiednia ilość mroku i tajemnicy, a zarazem dramatu, a nawet akcji. Znajdziecie tutaj idealnie rozplanowaną historię. Oddając się lekturze odnosimy wrażenie, że autorki nie pominęły żadnego jej fragmentu. Każdy kadr komiksu, czy to zapchany dialogiem, czy przedstawiający dynamiczną akcję, czy zaznaczający tło historii jest na swoim miejscu. To samo tyczy się retrospekcji, które w pewnym czasie przerywają główny wątek, ale wcale nie wyprowadzają nas z równowagi. Oryginalni bohaterowie oraz piękne ilustracje Fakt, że nie od razu poznajemy pochodzenie i korzenie Queenie czyni odkrywanie kolejnych etapów historii roku 1933 o wiele ciekawszym. Czytamy i zastanawiamy się dlaczego myśli i postępuje w dany sposób? Czy w jej przeszłości miały miejsce jakieś traumatyczne wydarzenia, które popchnęły ją do nielegalnej działalności? Skąd wzięła się w Nowy Jorku? Pytania się mnożą i na większość z nich z czasem otrzymujemy satysfakcjonujące odpowiedzi. Rysunki w Queenie Matka chrzestna Harlemu są pełne życia, choć czarno-białe. Komiks przedstawia nie tylko silną i charyzmatyczną kobietę, lecz również bezwzględną i nie bojącą się postawić samemu „Lucky’emu” Lucianu królową mafii. Oprócz głównego wątku, skupiającego się na intrydze mającej pozbawić bohaterkę władzy, autorkom udało się przybliżyć nam afroamerykańską kulturę Harlemu. W ich opowieści znalazły się prawdziwe postaci tamtych czasów, np. Duke Ellington. Podsumowanie Jak zatem widzicie, mamy tu nie tylko wciągającą historię i barwnych bohaterów, ale także świetny klimat zainspirowany prawdziwymi wydarzeniami. To pozycja dla nieco starszego, dojrzałego czytelnika, która odkrywa przed nami świat na granicy dobra i zła. Fascynująca opowieść, która porusza, zaskakuje i nie zawodzi ani na moment.

Wspaniale zobrazowana klęska Dust Bowl oczami młodego fotografa z Nowego Jorku. Komiks autorstwa holenderskiej rysowniczki, która zręcznie posługuje się obrazem. Piasek wręcz wysypuje się z komiksu. Historia do głębi poruszająca. Przestroga dla przyszłych pokoleń.

Bardzo brutalna, czasem śmieszna, ale wszystko tutaj idealnie gra. Odnalazłem nawet niektóre sceny z filmu, który przy oryginale jest tylko niewinną igraszką. Kreska to moje ulubione lata 90 i najbardziej spodobały mi się przerysowane twarze i miny oraz sceny przywodzące na myśl gagi ze zwariowanych melodii.

Przyjemny komiks, którego fabuła zamyka się w jednym (masywnym) tomie. Liczyłam trochę na lepiej zarysowany świat, ale po chwili można "kupić" wizję autora. Jest to dosyć nietypowa wizja podboju kosmosu, ale to jest na plus. Niestety niektóre postacie mają dosyć płytkie charaktery. Mimo to bardzo polecam.

Bardzo lubię komiksy, w których autor decyduje się podjąć trud opowiedzenia fabuły bez tekstu, bez dialogów, opisów, jedynie samym obrazem. Stanislas Mousse okazał się genialny w takiej formie. Przedstawia opowieść fantasy, z klasyczną fabułą od zera do bohatera, historię młodego chłopca, którego z sielskiego życia w rodzinie pasterzy wyrwie okrutny los, a który wybierze drogę zemsty i dotrze nią aż na tron. Fabularnie to fajna, sprawna opowieść fantasy, ze znanymi motywami, bawiąca się lekko konwencją. Ale jak to jest narysowane. To mistrzostwo graficzne. Autor posługuje się prostą kreską, bajkowymi, kreskówkowymi i bardzo uproszczonymi postaciami, z kadrami ułożonymi na całych planszach, wyglądających jakby wyjętej z gry komputerowej z lat dziewięćdziesiątych, ale wykonane te plansze są drobiazgowo, gęsto od kreski, czasem łamane pojedynczymi elementami na całych planszach spowitych w czerń, bądź w pustce bieli kartki. I w ten sposób, samym rysunkiem, pełnym wydarzeń, walk, dramatów, tragedii, okrucieństwa, zwrotów akcji, rozbudowanymi elementami świata, miastami, krajobrazami, autor wyczarowuje całą opowieść, przejrzystą, trzymającą w napięciu, wciągającą, z tempem, z emocjami. Świetna rzecz. Brać czytać czy raczej oglądać, bo ten komiks to ciekawostka i perełka jednocześnie.

Lubię odjechane pomysły Remendera i jego jazdę po bandzie. Tutaj mamy prawdziwego antybohatera, którego nie da się lubić. To taki Frank Gallagher z Shameless w wykonaniu Williama H. Macy'ego. Gdyby kręcili ekranizację, Macy byłby idealnym kandydatem do tej roli. Ale mam szczerą nadzieję, że ekranizacj nie będzie, bo taka historia sprawdza się idealnie TYLKO i WYŁACZNIE w medium komiksowym.

Krzyś w poszukiwaniu dobrego komiksowego s-f. Oto komiks o płaczących androidach, uznany za jeden z lepszych komiksów s-f ostatnich lat. Mamy tu twarde SF z bardzo konkretnymi założeniami: ludzkość tworzy sztuczną inteligencję na swoje podobieństwo, wgrywa całą dostępną ludziom wiedzę, coby stworzyć androidy do opieki i towarzystwa dla ludzi starszych. Naukowcy pracujący nad tymi istotami wierzą jednak w ich większy potencjał i dają im możliwość wyjścia poza przeznaczoną im ścieżkę. Ale zaraz później historia przyspiesza, rozrasta się, skacze w przyszłość i demonstruje imponującą skalę i pomysłowość. Na początku imponują założenia komiksu i zaangażowanie w zbudowanie spójnej wizji świata, choć wybija z rytmu nadmiar dość naiwnie moralizatorskich komentarzy. Później komiks robi się ciut all over the place, poszatkowanie historii wybija, ale ostatecznie komiks zwycięża. Duże przeskoki w czasie pokazują ciekawą i niejednoznaczną wizję przyszłości, choć na pewno nie jest to wizja na wskroś optymistyczna. Ale punkt wyjścia związany ze sztuczną inteligencją z czasem okazuje się bardziej sposobem na pokazanie pewnych zmian i zjawisk, aniżeli motywem głównych rozważań. Jest momentami naprawdę ponuro i dystopijnie, ale w pewien romantyczny sposób. Jest to też (a może przede wszystkim) komiks o relacji dwóch androidów: Węgla i Krzemienia. O obietnicach i o konfrontacji własnych potrzeb z potrzebami innych. Jest to relacja bardzo wyrazista, silna, zmienna i fascynująca. Im dłużej mija czasu od lektury, tym głębiej ten komiks we mnie wchodzi. Pełno tu goryczy, rozczarowania i piękna. Będzie czytane ponownie. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Powiem bez ogródek, kupiłam to jedynie dla komiksu o Królewnie Śnieżce, bo nie dość, że ma NIESAMOWITĄ oprawę graficzną, przywodzącą na myśl te wszystkie wariacje w duchu wschodniosłowiańskim ilustracji do baśni braci Grimm, to w dodatku jest to komiksowa wersja mojego ulubionego opowiadania Neila Gaimana. Reszty historii nie przeczytałam, a teraz ta książka jest w jakimś kartonie, schowana, ale to nie znaczy, że kiedyś nie wrócę do niej. Bo wrócę. Tak samo, jak wracałam do zbioru "Dym i Lustra". Jedynie po to, by po raz kilkunasty przeczytać "Śnieg, jabłka, heban", nic więcej.

Motyw kobiet ukrywających się w przebraniach mężczyzn jest stary jak świat. Często przewijał się w twórczości Williama Szekspira czy w baśniach. Czy komiks Huberta i Zanzima jest w stanie dodać coś nowego do tego motywu? Akcja rozgrywa się w czasach renesansu we Włoszech. Młoda dziewczyna Bianca ma zostać wydana za mąż za bliżej jej nieznanego Giovanniego. Matka chrzestny ujawnia dziewczynie sekret – w jej rodzinie od pokoleń kobiety przekazują sobie tzw. „męską skórę”, czyli idealne przebrania pozwalające zamienić się w mężczyznę. Bianca postanawia więc przebrać się za młodzieńca, aby bliżej poznać swojego przyszłego męża. Głównym tematem komiksu jest pewna hipokryzja i różnica w traktowaniu mężczyzn i kobiet. Teoretycznie wszyscy we włoskim mieście są bardzo bogobojni, ale w rzeczywistości folgują sobie w zakazanych barach, a w rodzinie dochodzi do przemocy domowej. Na dodatek kobiety za te same przewinienia są karane o wiele surowiej niż mężczyźni. Dzięki przebieraniu się za Lorenza Bianca może to odczuć na własnej skórze. Przez to rozwija się jako postać i staje się bardzo niezależna. Należy przy tym pamiętać, że jest to baśń. Pewne uproszczenia mogą być irytujące jak chociażby Lorenzo, któremu niemal wszystko się udaje, ale jest to element konwencji. Przy tym też jest to dosyć ironiczna baśń, szczególnie jeśli weźmie się pod uwagę co tak naprawdę prowadzi tutaj do szczęśliwego zakończenia. Rysunki pozornie wydają się bardzo proste. Jednakże wraz z kolejnymi stronami można dojrzeć tutaj nawiązania do sztuki średniowiecznej czy renesansu. W pamięć zapadł mi kadr z kazaniem brata głównej bohaterki. Historia ta prawdopodobnie nie wnosi nic nowego do wyświechtanego motywu, ale jest bardzo sprawnie opowiedziana. Niestety przedstawione tu problemy są dalej zbyt aktualne i być może o pewnych sprawach trzeba przypominać, aby historia nie powtarzała się.

Świetnie się bawiłem - i choć stylistyka komiksu przywodzi na myśl kreskówki dla dzieci, to jest to fantastycznie zaplanowana humorystyczna historia dla wszystkich. No, może nie dla tych najmłodszych - bo Wrzaskun tnie i siecze na potęgę. Uwaga na spadające głowy przeciwników. Koniecznie sięgam po tom drugi!

Po komiksy sięgnąłem bardzo późno w moim czytelniczym życiu. Zawsze uważałem, że jest to medium, po które sięgają dzieciaki, którym szkoda czasu na poważne powieści. Że to głównie super-bohaterskie historie powielane setki razy w innych szatach graficznych. Jak to zwykle bywa, pod głównym nurtem, zawsze znajduje się coś więcej. Tak trafiłem na powieść graficzną „Potwory” Barry Windsor-Smith. Dokończona po 20 latach i wydana w 2021 powieść graficzna, mieści się na 370 stronach, co w nomenklaturze komiksowej uważane jest za historie o gigantycznych rozmiarach. Historia rozpoczyna się od Bobby Baileya, który nie mając żadnych perspektyw ani rodziny chce zapisać się do wojska. Sierżant McFarland, niewiele sobie myśląc, korzysta z okazji, że rekrut nie ma bliskich osób i zapisuje go do eksperymentalnego projektu „Prometeusz”. Od tego momentu historia zatacza coraz większe kręgi, narracyjnie zaczyna obejmować dzieciństwo Bobbiego, historię jego rodziców czy nawet młodość sierżanta McFarlanda. Polecam mój profil na Instagramie @kultura_ltd