Witaj, mroku

Zachęcona nieciekawym opisem, ale wysoką średnią ocen, z pewnymi obawami sięgnęłam po tę pozycję. Niepotrzebnie. Historia niesztampowa o determinacji matki, która poświęciła absolutnie wszystko dla swojego dziecka. O sile miłości, niedoskonałej, która toruje sobie drogę do serca cierpiącej kobiety, wbrew jej woli. Książka z potężnym ładunkiem emocjonalnym, w niektórym momentach wywołującym tak silny ból serca, że trudno się czyta. Ale warto.

Powieść napisana prostym językiem i pełna akcji. Czyta się ją nie po to, by analizować kolejne decyzje podejmowane przez bohaterów (często banalne i przewidywalne), ale po to, żeby poprawić sobie humor:) Ma w sobie coś, co spowodowało, że przeczytałam ją trzy razy :) Jedna z moich ulubionych babskich książek.

To pierwszy raz, jak czytam książkę tej autorki, kto wie, może jeszcze kiedyś znów się spotkamy. W opinii zabrakło jednej gwiazdki, może dlatego, że spodziewałam się innego zakończenia, bardziej niezwykłego. A ono okazało się troszeczkę naciągane i .. zwyczajne. Jest świetna dziennikarka Nicky, której matka jest medium i kontaktuje się z duchami zmarłych. Jest też policjant Joe, który widuje jednego ducha, ale nie wierzy w ich istnienie. Jest też zbrodnia, która nagle łączy się okropnym morderstwem sprzed 15 lat. Zapowiada się bardzo ciekawie. Nicky i Joe to świetnie skonstruowane osobowości, których spotkania i rozmowy za bardzo przeżywałam ;-) Pośród nich kręci się niebanalna rodzinka, która wszędzie wciska swoje "3 grosze". No i są duchy - które ja osobiście bardzo lubię ... w książkach. Nicky chciała zrobić program telewizyjny o starej zbrodni, a pojawiła się nowa. Joe chciał ją bliżej poznać, a jednocześnie wolał by mieszkała gdzie indziej i nie narażała swojego życia. Matka chciała nawiązać kontakty z duchami, ale nie zawsze wyszło dobrze. Każdy chciał czegoś innego, a mimo to razem im się udało złapać zabójcę. Szkoda tylko, że wątek duchów nagle się urwał i nie poznałam zakończenia niektórych historii. Mimo to, dziewczyny przeczytajcie.

Chciałabym bardzo wiele napisać o tej książce, bo jest tego warta, ale jednocześnie nie mogę tego zrobić, nie zdradzając zbyt wielu szczegółów. A zdradzenie ich pozbawiłoby zapewne całej przyjemności czytania. "Zazdrość" opiera się bowiem mocno na tajemnicy i elemencie zaskoczenia. I najlepsze podczas czytania jest właśnie odkrywanie tego co istotne warstwa po warstwie. Już na samym wstępie zostajemy wrzuceni w powieść w powieści. Fragment pisany przez tajemniczego autora jest emocjonujący i intrygujący. Nie wiemy jeszcze jaki będzie miał wpływ na rzeczywistych bohaterów powieści, nawet ich jeszcze nie znamy, ale już wiemy, że powiązanie będzie. Kiedy Maris znajduje na swoim biurku fragment tejże powieści i zapoznaje się z nim jest zaintrygowana i postanawia znaleźć jej autora, choć pozornie nie jest to łatwe. Jako wydawca czuje, że trafiło w jej ręce coś cennego, jako czytelnik, chce poznać ciąg dalszy tej historii. A my, jako czytelnicy niejako dwóch powieści, chcemy tego samego. I pozwólcie, że nie napiszę nic więcej. Tylko tyle, że odkrywanie i rozsupływanie całej intrygi przysporzyło mi wielu emocji. I nawet jeśli niekiedy pewne fakty kojarzyłam nieco szybciej niż Maris, to wynikało to tylko z tego, że pani Brown dostarczyła mi jako czytelnikowi, nieco więcej wskazówek, niż swojej bohaterce ;) Jednakże nic, a nic nie przeszkadzało mi to w dalszej lekturze. Emocji było aż nadto do samego końca. A po drodze było jeszcze piękne uczucie, które rozwijało się w niełatwych okolicznościach. Dla mnie jest to jedna z najlepszych powieści autorki, a jako, że wszystkie praktycznie oceniam wysoko, więc to wyróżnienie mówi samo za siebie :) Polecam gorąco :)

"Winna" to wspaniała książka,którą przeczytałam w jeden dzień.Wciąga na maksa od samego początku.Może zbyt przewidywalna ale i tak warto po nią sięgnąć.Autorka doskonale połączyła historie miłosną z wątkiem kryminalnym,że chciało się ją chłonąć.Po przeczytaniu tej książki jedna myśl przychodzi mi na myśl..Nie licz na to,że przeszłość o Tobie zapomni,w najmniej niespodziewanym momencie zapuka do drzwi i przypomni o sobie.Polecam

Sandra Brown to jedna z niewielu autorek, której wszystkie książki przeczytałam od dechy do dechy. Żałuję,że nikt nie pokusił się o nakręcenie ekranizacji kilku jej powieści. Spodziewacie się zwykłego romansu z bzdurną, kryminalnopodobną otoczką? To zawiedziecie się srogo. Książka pędzi, akcja nie zatrzymuje się, wątki mnożą się i łączą. Romans- jest, jako tło. Super lektura.

Jakie to było dobre! Zdaję sobie sprawę, że ta książka nie jest mistrzostwem świata ani pod względem warsztatowym ani fabularnym, ale Boże! Wciągnęła mnie jak żadna inna historia w tym roku. Bohaterowie naturalni, prawdziwi, wyraziści. Wątki rozbudowane, poplątane i w końcu znakomicie wyprostowane. Nawet słodki happy end mnie nie zraził. Czytajcie, czytajcie, czytajcie!

Cztery dni po ślubie Abigail Browning, która jest detektywem do spraw wydziału zabójstw przeżywa wielki dramat,straszną tragedię; jej mąż zostaje zastrzelony na skalistym wybrzeżu wyspy Mount Desert. Czy był on jedyną przypadkową ofiarą przemocy, czy też ktoś chciał jego śmierci. To pytanie zadaje sobie Abigail od ponad siedmiu lat, prześladuje ją. Pewnego dnia otrzymuje anonimowy telefon, zamierza wrócić na wyspę, żeby znaleźć zabójcę swego męża.Czy ten telefon okaże się tym tylko kolejnym fałszywym tropem, czy uda się w końcu udowodnić, że Chrisa zamordowano z prawdziwą premedytacją? Przyjaciel rodziny Owen Garrison, ma ciągle te wyrzuty sumienia, że odnalazł zbyt późno Chrisa, by go ocalić i uratować. Abigail pomaga teraz rozwikłać tę zagadkę tajemniczego zabójstwa kto zabił Chrisa, kto ukrywa się za tym? Historia bardzo przerażająca, życiowa, ciekawie skonstruowana. Dobra fabuła, trzyma w napięciu, szybka akcja i wątek kryminalny też jest. Główna bohaterka Abigail to znakomita Pani detektyw zajmująca się sprawami zabójstw świetnie poradziła sobie z rozwiązaniem zabójstwa swojego męża od razu ją polubiłam jest miłą, życzliwą osobą da się lubić. Powieść Kryminalna napisana w bardzo dobrym stylu,zachwyciła i przeszła moje najśmielsze oczekiwania nie wiedziałam, że tak doskonała będzie ta powieść w bibliotece stała na półce i mnie skusiła do przeczytania nie rozczarowała mnie, a natomiast zaskoczyła,wzruszyła. Ten kryminał zaciekawił mnie,a okładka zaintrygowała więc postanowiłam dać jej szansę. Czytałam z zainteresowaniem, wciąga i to bardzo wzbudza ogrom emocji,dużą dawkę grozy. "Zbrodnia na klifie" jest powieścią kryminalną naprawdę wciągającą,mocną...rewelacja po prostu.

http://zacisze-ksiazkowe.blogspot.com/2018/07/zagubieni-sharon-sala.html Strata kogoś najbliższego boli bardzo. Uważam, że nie ma nic gorszego na świecie niż śmierć bliskich. Jeszcze gorzej jak giną na Twoich oczach, bezradność sprawia, że czujemy się naprawdę źle. Bohater książki znajduje się właśnie w takiej sytuacji- stracił wszystko co dla Niego najcenniejsze w jednej chwili, nie ma już ochoty żyć, nie zdołał nawet pożegnać się ze swoją ukochaną żoną i malutkim synkiem. Jednak wiele okoliczności sprawia, że wyrusza w pieszą wędrówkę i napotyka na swej drodze Ally- kobietę która mimo obaw wyciąga do Niego pomocną dłoń. Lektura porywająca już od pierwszej strony. Nie jest to zwykły romans, pełno tam bólu, goryczy i wzruszenia. Wątek kryminalny dodaje tylko szczypty pikanterii całej książce. Sprawia, że nie chcemy odkładać jej na bok, musimy doczytać do końca. Książka jest bardzo poruszająca. Daję nadzieję i wiarę, że choćby nie wiadomo jak było w życiu źle to nie można się poddawać- jeszcze tyle dobrego może Nas w życiu spotkać. Pokazuje również jak relacje międzyludzkie są człowiekowi potrzebne. Bardzo wzruszyła mnie ta pozycja czytelnicza dlatego też polecam każdemu!

Najpierw, niestety, przeczytałem drugi tom serii, teraz dopiero - ten. Taki niezapowiedziany spoiler :) Parę kiksów dało się wychwycić, np na okładce jest literówka w nazwisku Chloe Larson (tam: Garson), coś tam w tłumaczeniu nie pykło; "naświetliłem cały film" - mówi technik kryminalistyczny mając na myśli coś przeciwnego, że wyrobił całą rolkę w aparacie na klisze, raz "szafując forsą na prawo i lewo" (ja bym przetłumaczył: szastając). Bardzo nie podobało mi się spolszczenie: "pigułka ekstazy" - jakby chodziło o jakąś inną wywołującą ekstazę, różną od ecstasy. Co do treści: (jedna z bohaterek, o gwałcie): "W tym kraju spotyka to co czwartą studentkę zamieszkującą w akademiku": - co proszę? To chyba był sarkazm w wypowiedzi postaci, bo jak nie,. to - litości... Ogólnie co do książki - bardzo mi się podobała.

Dobra, ale czytałam lepsze thrillery. Główny wątek - seryjnego mordercy, fanatyka religijnego - ciekawy, chociaż dosyć oklepany - co rusz na takie trafiam :) Narrację w pierwszej osobie na ogół sobie cenię, chociaż niekiedy była irytująca, zwłaszcza kiedy pojawił się wątek miłosny, a już opisana scena erotyczna przyprawiła mnie o niemałą konsternację. Wstawki psychologiczne jak najbardziej na tak, lubię takie rzeczy, a narratorka była naprawdę mistrzynią analizy, chociaż fakt, że nie wpadła na to, kto jest sprawcą, trochę podważa prawdziwość tego stwierdzenia. Wielki plus za krótkie rozdziały i doskonale dobraną okładkę (częste nawiązania w treści właśnie do motyli). Można przeczytać :)

Bardzo lekki, wciągający kryminał z wątkiem romansu, czyli coś dla ciała i dla ducha. Czyta się szybko i przyjemnie, więc zachęcam do lektury. Skye Kellerman od kilku lat prowadzi fundację, która stara się pomagać ofiarom przestępstw. Decyzję o założeniu tej organizacji podjęła pod wpływem tragicznych wydarzeń, których była ofiarą. Została zaatakowana nożem we własnym łóżku. Na szczęście była na tyle świadoma i potrafiła się bronić. Kilka razy dźgnęła nożyczkami oprawcę. Dr Oliver Burke był znanym stomatologiem, dobrym mężem Jane i przykładnym ojcem. Dzień, w którym został uwięziony za próbę morderstwa i gwałtu, stał się dla całej rodziny katastrofalny. Nigdy nie uwierzyli w jego winę, ale sytuacja finansowa bardzo się zmieniła. Musieli opuścić dotychczasowy dom, na który nie było stać Jane. Znajomi się odsunęli, problemów nie było końca. Pomagał jej starszy brat męża-Noah, w którego ramionach szukała pocieszenia. Detektyw David Willis był bardzo zaangażowany w sprawę aresztowania Olivera. Próbował znaleźć obciążające go dowody w sprawie śmierci trzech kobiet. Wizja przedwczesnego wypuszczenia przestępcy, tym bardziej go motywowała. Był przekonany,że jest winny stawianym mu zarzutom. Obawiał się reakcji Skye na informację o wypuszczeniu bandyty na wolność. Nie była zadowolona z obrotu sprawy także Jane, która z przerażeniem obserwowała odejście Noaha. Oliver zdawał sobie sprawę, że będzie obserwowany przez otoczenie. Potrafił genialnie się maskować i skutecznie kłamać. Jego celem była Skye, którą obwiniał o całe zło, które go spotkało. Nie zdaje sobie sprawy, że będzie miał do czynienia z wprawiona w boju kobietą, która dla własnego bezpieczeństwa potrafi zabić.

Babski kryminał Nie, od razu uprzedzam, że nie będzie żadnej krytyki negatywnej, że niby jak babskie to do niczego. Wiem, że wielu czytelników uważa tzw. literaturę kobieca za coś mniej wartościowego. Tym razem tak nie będzie. Chociaż na coś takiego się zapowiadało…. Książka baby czyli Jodi Campton „Trzydziesta ósma godzina” tylna okładka zapowiada jako rasowy kryminał. Kobieta i rasowy kryminał? Czemu tak…. Czemu nie… Bohaterka to też baba czyli detektyw Sara Pribek, jest również narratorem. Takie dwa w jednym. Jej najlepsza przyjaciółka policjantką jest również. Jedyny znaczący facet w powieści to mąż Sary – Shiloh. Ale długo na stronicach go nie ma, bo ginie. Znaczy się nie umiera, ale ślad po nim ginie. Oczywiście żona go poszukuje jako żona i jako policjantka. Treść powieści wydaje się być zatem bardzo banalna. Ale… i owych „ale” w sensie pozytywnym jest moim zdaniem bardzo dużo. Ubrać banalną treść w ciekawy strój to już jest sztuka. A taką tu właśnie mamy. Po pierwsze – narratorka. Opowiada całą historię z własnego punktu widzenia, jak na narratora w pierwszej osobie przystało. Jest jak wiadomo babą i czyni to z babskiego punktu widzenia. Męża kocha, co czyni jej opowieść jeszcze bardziej subiektywną. Z babskiego punktu widzenia wszystko jest nieco inne. Oczywiście są chwile, kiedy Sara zachowuje się jak rasowa policjantka, bo fachowcem w swej dziedzinie jest. Połączenie obu „funkcji” daje mieszankę, może nie wybuchową, ale na pewno interesującą. Po drugie – rzeczywistość przedstawiona (to taki termin szkolny, wszak belfrem się było). Książka zawiera wiele elementów powieści obyczajowej. Nasza bohaterka trafia w różne środowiska, rozmawia z różnymi ludźmi. Tu świat nie jest ani biały, ani czarny, ot tak jak w życiu – najczęściej szary. Ma on swoje tajemnice, nierozwiązane zagadki, które kryminałem nie pachną, a jednak mają wielki wpływ na życie całych rodzin. I po trzecie – połączenie różnych gatunków tematycznych. Wiadomo, kryminał to opowieść, w której musi być trup. Wiadomo, powieść obyczajowa – pozornie zwyczajne życie. Ale mamy również gatunek sensacyjny – dużo się dzieje, nie zawsze musi być umarły. I oczywiście thriller - jest strasznie. Książka Jodi łączy wszystkie owe gatunki, co czyni ją w miarę atrakcyjną. Można się od niej oderwać i wrócić do czytania następnego dnia. Nie czyni czytelnika niewolnikiem. Jest jednak na tyle ciekawa, że trzeba ją dokończyć, bez narzekania na treść. „Trzydziesta….” jest pierwszą powieścią pani Compton. Debiut jak najbardziej udany. Jeśli wpadną mi w ręce kolejne jest książki, na pewno przeczytam.

Książka kupiona przypadkiem, wycofana ze zbiorów bibliotecznych, z pewnością nie jest nowością na rynku ale czym starszy kryminał tym bardziej potrafi zaskoczyć. Wpadła w moje ręce przypadkiem. Nie spodziewałam się rewelacji jednak ze strony na stronę, mocniej mnie wciągała. Karen Rose opisuje z niesamowitą precyzją każdy szczegół. A morderca wykreowany przez nią to prima sort. Doskonały portret zabójcy. Również główna bohaterka to osoba z którą można śmiało się identyfikować. Jak mówi o niej sama Karen Rose - być może nie zbyt tutejsza, z mentalnością nie na te czasy, jednak coś do tej kobiety ciągnie i to nie tylko czytelników ale już na pewno pewnego detektywa. Mężczyzn takich jak on w dzisiejszych czasach nie ma wielu więc może warto spotkać takiego chociaż w książce. Zachęcam do czytania. Lektura wam nie zajmie dużo czasu bo można ją przeczytać dosłownie w jeden wieczór z zapartym tchem. Oby więcej takich pozycji!

,,- Co to znaczy „mógłby"? - Przecież wiesz. Nie mogę cię mieć. - Z powodu swojej dramatycznej przeszłości? Susannah, jesteś mądrą kobietą, a powiedziałaś najgłupszą, najbardziej nielogiczną rzecz, jaką w życiu słyszałem." Po raz trzeci spotkamy się w tej części z Susannah i tym razem Suze nie może już milczeć,gdy cała sprawa zaczyna się łączyć z nią i przeszłością, którą chciałaby zapomnieć.Czy Suze przerwie milczenie? Luke dostaje sprawę w której porwane zostały nastolatki,niestety poszukiwania nadal trwają,a Luke obawia się,że nie dotrze na czas Kiedy dokładnie przeszukują bunkier o którym było w tomie drugim okazuje się,że każda przetrzymywana miała na sobie odciśnięty znak,taki sam jak posiada na biodrze Suze,a to nie może być przypadek.Susannah czuje się odpowiedzialna za dziewczynę, którą uratowała tego samego dnia,gdy jej brat wraz Alex omal nie zginęli.Jednak,gdy Suze odwiedza dziewczynę,której uratowała życie dowiaduje się tylko,że jej imię zaczyna się na literę M i widzi, że jest w nienajlepszym stanie,a ponieważ wie,że jest świadkiem ważnym dla śledztwa i ufa Suze prawniczka jest pewna,że uda się jej dotrzeć do niej by wyznała co pamięta,gdy była przetrzymywana w bunkrze,które było miejscem strasznego okrucieństwa. Czy Suze dotrze do dziewczyny nim stanie się jej krzywda? Wracamy do Susannah wiedzieliśmy,że zdjęcia wzbudziły w niej wiele nieprzyjemnych emocji,w drugiej części dowiadujemy się,że była na zdjęciach,które robił jej brat,a teraz Susannah opowiada o dacie 19 stycznia,która wryła się w jej głowę,przez to,że tego dnia została skrzywdzona w niewielkim odstępie czasu,tylko za drugim razem zginęła jej przyjaciółka Darcy.Bardzo dużo się dzieje,wręcz droga trupami się ściele,bo Rocky i Bobby działają i zamierzają za wszelką cenę wykonać swój plan w całości,tak im się przynajmniej wydaje,bo jak się okazuje ktoś jeszcze pociąga za sznurki i mając wtyczkę w policji jest dumny z siebie,że wszystko sprytnie wymyślił.Jest pewien,że skoro ktoś od niego działa w szpitalu i w policji to już wygrał i będzie bezkarny,ale Bobby,Rocky i inni zaczynają popełniać błędy,a mistrz nie może sobie na to pozwolić na takie błędy,nie skoro wie jak wyprać komuś mózg przecież wszystko mogą odwalić za niego,a on będzie tylko obserwował tylko ich poczytania,no chyba,że może przy okazji postraszyć Susannah,żeby zaczęła się bać,żeby wiedziała,że nie jest bezpieczna,gdy on pragnie ją dopaść. Tu się tyle dzieje,że jak akcja się rozkręca to okazuje się,że nikt bez powodu nie ginie🤔 autorka wszystko tak zaplanowała,że każdy kto ginie jest winny, przewieziony pastor,Bailey,oraz Monica,bo tak ma imię dziewczyna,nie mogą czuć się bezpieczni w szpitalu,gdy ktoś bardzo nie chce,żeby zaczęli mówić,a szczególnie Monica, która wiele bardzo istotnych informacji i może pogrążyć cały plan,bo gdy Booby dowiaduje się,że Monica przeżyła postanawia ją raz na zawsze uciszyć oczywiście nie sama,ale z pewną pomocą, ponieważ wie wiele rzeczy,które zmuszą innych do działania za nią,ale musi przecież pilnować Rocky,która zaczyna chrzanić całą akcję.Dowiadujemy się jak w całą sprawę są zamieszane Rocky i Bobby i czym było jej dekorowanie wnętrz,a między Luke'iem i Suze rodzi się uczucie tylko jak w poprzednich dwóch tomach zbrodnia była na równi z romansem tak tutaj czytelnik może nie nadążyć za akcją,która trwa i ledwo autorka daje czytelnikowi czas na złapanie oddechu,a romansu tu jest naprawdę niewiele,bardziej Suze i Luke skupiają się na dotarciu i uwolnieniu dziewczyn,które porwano,a że Luke staje się przy okazji powiernikiem Suze to nawet lepiej,że nawet po tym co usłyszał,nadal jest nią zainteresowany🥺 Ta część mnie zasmuciła bo jak się okazało Susannah bardzo cierpi,czuje się chora z powodu tego,że nie potrafi normalnie funkcjonować po tym jak została zgwałcona💔i chociaż przyciąga ją Luke czuje się go niegodna, a przecież to nie jest wina,że stała się jej krzywda,ale Luke zamierza jej udowodnić,że go interesuje nawet,gdy ona czuje, że to źle,bo kto by chciał ją taką zniszczoną💔,ale Suze przerywa milczenie o tym co ją gryzie,a nawet chce pomóc Luke'owi w śledztwie dotyczącym handlu żywym towarem.Do końca czytałam z takim zaciekawieniem,że nie mogłam jej odłożyć.Polecam,ale trzeba książki w odpowiedniej kolejności, ponieważ kolejność ma znaczenie,a autorka tym razem także zaskoczyła mnie pozytywnie w tym tomie.Dziennik odkrył bardzo wiele😯,nie powiem dlaczego Bobby tak się uwzięła na Suze 🙈ale nie rozumiem co takiego musi zrobić dziecko,że rodzice zamiast je chronić,to traktują je jak niechcianego intruza matka,która zamiast bronić zrzuca winę na dziecko 😔,ojciec,który nie powinien nazywać się ojcem,wobec tego co robi😔,brat,który powinien się troszczyć o rodzeństwo,a zamiast tego robi mu z życia piekło 💔. No i oczywiście autorka pokazuje skutki zaufania dzieci,gdy wchodzą do wirtualnego świata co się staje przyczyną ich kłopotów.Nikomu nie można ufać,nigdy nie wiesz, kim jest osoba po drugiej stronie,a ta osoba może być kimś innym niż się podaje.

Catherine Coulter miała świetny pomysł na fabułę książki. Akcja jest wartka i wciągająca. I wszystkie luki na koniec zostają wyjaśnione. Jedyne co odczuwam jako lekki minus, to nadmierno przesłodzenie niektórych bohaterów oraz sytuacji. Chociaż może to zwiększa emocjonalne zaangażowanie czytelnika/słuchacza? Słuchałam lektora Mirosława Utta – dobry jest.

Opinia nastoletniej mnie: Niezwykle interesująca książka. Detektyw Quinn ma do wyboru zbyt wiele podejrzanych, a w jednej z nich się zakochuje. Czy dawniej odrzucona Shannon będzie potrafiła pokochać na nowo? Czy to nie ona pomogła umrzeć Larze? Quinn stoi na skraju wyboru, który zadecyduje czy ważniejsza jest dla niego sprawiedliwość czy miłość.

Gdy zaczęłam czytać to od razu skojarzyłam, że czytałam już tę powieść kilka lub nawet kilkanaście lat temu. Książka ma już swoje lata ale intryga nadal jest aktualna. Ale, jako że bardzo lubię zagłębiać się w książki autorstwa Lisy Jackson to postanowiłam odświeżyć sobie ową opowieść. Sam tytuł już informuje nas, że fabuła oparta jest na bardzo starym i równie częstym motywie zemsty. Zemsta ta była podtrzymywana i podsycana przez kilka lat a mściciel sukcesywnie realizował swój plan. A osób, na których chciał się zemścić miał kila na swojej liście. Akcja rozwija się a każdą odwróconą stroną książki. Napięcie rośnie również wprost proporcjonalnie do liczby przeczytanych stron. Atmosfera tajemniczości i strachu trzyma czytelnika w napięciu do ostatniej strony i nie pozwala książki odłożyć. Polubiłam Shannon, natomiast postacie jej braci mnie nie uwiodły. Trochę podnieśli mi poziom adrenaliny. Powieść czyta się szybko, lekko i przyjemnie. Ja sięgam po kolejną pozycję autorki.

Rewelacyjna powieść! Nie sądziłam, że tak świetnie można połączyć thriller z romansem. Podobały mi się krótkie opisy ofiar, przez co było mi ich szkoda, kiedy morderca je zabijał. Nie mogłam oderwać się od tej książki, była ciekawa od początku do końca, no i uważam, że pomysł całkiem oryginalny. Polecam każdemu!