Winston Spencer Churchill

Solidna, popularyzatorska biografia. Osoby szukające szczegółowych informacji czy analiz raczej powinni sięgnąć po specjalistyczną literaturę naukową, ale dla laika, jak wstęp do tematyki godne polecenia. Plusem jest to, że autor jest specjalistą historii XIX wiecznych Niemiec, a książka posiada szeroką bazę źródłową oraz dużą bibliografię. Nie jest to niestety reguła wśród pozycji popularno- naukowych.

"Ocena jego osiągnięć i talentu politycznego jest podobnie trudna, jak w wypadku mistrza, który umarł w połowie wykonywanego dzieła". Ze względu na ustawiczny brak czasu, przymierzanie się do biografii ostatniego Jagiellona zajęło mi ponad rok. Pomimo niezawsze ciekawego ciągnięcia akcji przez autora, jest to jedna z lepszych książek historycznych jakie przyszło mi czytać. Wszystkie aspekty życia i panowania Zygmunta Augusta są jasno podzielone i omówione. Stanisław Cynarski podjął się bardzo trudnego zadania oceny ostatniego króla "co nosił kołpak jagiełłowy" - postaci tragicznej nie tylko jako władca ale również jako mężczyzna. Autor książki ocenia go zdecydowanie pozytywnie, nie omieszkając w wytykaniu mu pewnych błędów. Jeżeli chodzi o mnie to uwielbiam Zygmunta II Augusta ze względu na cechę monarszą, którą bardzo cenię - dalekowzroczność. Dążył do uporządkowania państwa w sojuszu ze średnią szlachtą ale tylko do czasu, kiedy dawało mu to widoki na zwiększenie władzy królewskiej (poważnym błędem króla było późne przystąpienie do ruchu egzekucyjnego). Dostrzegał tendencje absolutystyczne w krajch ościennych i rozumiał ich wyższość nad polskim systemem ustrojowym. Zręczny polityk (patrz: Inflanty, unia z Litwą), sumienny i pracowity władca, dziś pewnie nazwalibyśmy go mężem stanu. Choć w sumie nie jestem tego taki pewien: większość Polaków lubi przecież ludzi uległych, pozbawionych ambicji i wielkich celów. To samo było u schyłku życia króla Augusta i tuż po nim. Jednak "następne pokolenia przyznały mu to, czego odmawiali mu współcześni", a z jego śmiercią zakończył się złoty wiek Rzeczypospolitej.

Książka nierówna. Miejscami pasjonująca gdy autor pochyla się nad Frycem człowiekiem z jego charakterem, przywarami i słabościami, a w wielu przynudza np. gdy opisuje przebiegi bitew wojen śląskich czy wojny siedmioletniej czy poruszając pobieżnie tematy bardzo ogólne np. kultura i oświata w Prusach w dobie FW. Miejscami wydaje się że książka nie jest pisana przez jednego autora. Przeszkadzał mi też urzędowo niechętny stosunek autora do swojego protagonisty jak i ogólnie państwa pruskiego oraz narodu niemieckiego.

Niskie oceny tej książki na lubimyczytac.pl zupełnie nie współgrają z jej zawartością. Magdziarz pisze ze znawstwem i pasją, żwawo prowadząc czytelnika przez prawie 80 lat życia "króla Słońce". Układ książki jest po staroświecku chronologiczny, a wielka polityka wymieszana z anegdotami i romansami. Autor wymaga jednak od czytelnika naprawdę dobrej orientacji w historii Europy XVII/XVIII wieku. Lektura momentami przypomina też książkę telefoniczną - samych d'Estrees występuje tu bodajże czterech, nie mówiąc o rzeszach nie zawsze spokrewnionych Le Tellierów i Colbertów... Właśnie po to na końcu książki mamy indeks nazwisk. Bez niego naprawdę można się czasem pogubić w skomplikowanych stopniach zależności, ale czyż taki właśnie nie był dwór w Wersalu dla kogoś z zewnątrz? Z pozoru chaotycznym zbiorem niewidzialnych hierarchii, więzi, koterii i sił? Moim skromnym zdaniem Magdziarz wzorowo odmalował erę "króla Słońce", jego dążenia i panowanie. Oparł się na bogatej bibliografii, sięgając po wiele materiałów źródłowych. Być może brakuje tu rozdziałów o gospodarce, czy kulturze, które są tylko wspominane mimochodem, ale jak na 325 stron bitego tekstu zmieścił naprawdę mnóstwo postaci i wydarzeń. Polecam, choć raczej pasjonatom historii, a nie fanom powieści o muszkieterach.

Biografia Hermanna Göringa – jednej z kluczowych postaci III Rzeszy. Myślę, że rzetelna, choć nie jestem historykiem i nie potrafię wyłapać nieścisłości. Opowieść poparta dokumentami i wypowiedziami świadków. Wyłania się portret polityka, ale człowieka pełnego sprzeczności: ambitnego, brutalnego, ale też próżnego i uzależnionego od morfiny, "mecenasa" sztuki. Czyta się dobrze, wartko.

W drugiej części swojego dyptyku, Ludwik Stomma interpretuje na nowo, i umieszcza w interesujących kontekstach, wiekopomne wydarzenia z historii, które... cóż, zdaniem autora - w zarówno w doraźnym, jak i długofalowym wymiarze - wcale takimi znaczącymi i ważkimi nie były. O ich nowożytnej popularności i tytułowym "przecenianiu" zdaje się przesądzać ich nośność narracyjna i tego aspektu, wskazując na tropy popkulturowe, Stomma nie pomija. Ponownie, ciekawe i świeże podejście do "uświęconych tradycją" wydarzeń historycznych w esejach, które czyta się znakomicie! Polecam gorąco!

Caryca Katarzyna II była wielką postacią, bez względu na Polaków stosunek do niej (romans? z Poniatowskim, udział w rozbiorach). Pan Władysław Andrzej Serczyk jest mi dobrze znany, gdyż podczas studiów na wydziale historii, często zdarzało mi się sięgać po pozycje przez niego napisane. Książka, którą dostajemy do rąk wydaje się być dziełem kompletnym, choć może nie do końca. Pokazuje nam losy władczyni, która nie będąc Rosjanką, musiała, w całkiem dla niej obcym środowisku i językowo i kulturowo, odnaleźć się w miarę szybko, żeby nie zostać pożartą przez czyhające na nią zewsząd harpie. Udało się to jej pod każdym względem, więc jej siła charakteru, bezkompromisowość w działaniu jest niezaprzeczalna. To, że dla nas jej działania nie były korzystne, to już inna historia... Autor bazuje na źródłach historycznych mniej lub bardziej dla współczesnych odbiorców przystępnych, pisząc dzieło ponadczasowe, które czyta się z ogromną przyjemnością, momentami niczym powieść sensacyjną. Forma, treść i język w moim odczuciu są jak najbardziej poprawne, a informacje, z którymi zostajemy zapoznani, chwilami szokują. Autor stara się być obiektywny w swojej ocenie i neutralny, pomimo ciążących na nim faktów z panowaniem carycy związanych. Myślę, że jest to dobra lektura zarówno dla zainteresowanych tematem, jak i dla zupełnych laików. Dowiadujemy się z niej kim była i z czym musiała się zmagać Zofia Fryderyka Augusta. Jak wiele dobrego i złego w swoim 30-letnim władaniu Rosją zrobiła. Polecam

Książkę czyta się bardzo przyjemnie. Nie przytłacza ilością faktów historycznych i dat. Polecam wszystkim, którzy nie znają postaci Mannerheima. Dla mnie szczególnie intersująca była pierwsza część opisująca, mało znane wydarzenia do wybuchu I wojny światowej. Skomplikowane relacje rodzinne, momentami niełatwą karierę wojskową w armii rosyjskiej, a przed wszystkim niezwykle barwną wyprawę szpiegowską do Chin. Natomiast drugi lepiej znany okres życia marszałka: uzyskanie niepodległości przez Finlandię, wojna zimowa, wojna kontynuacyjna i wojna lapońska opisane były dla mnie rozczarowująco lapidarnie. Po prostu w tym przypadku moja orientacja w temacie była większa. Tak więc, jeśli ma to być Twój pierwszy kontakt z historią życia Mannerheima, to gorąco polecam lekturę. Natomiast jeśli masz ochotę poszerzyć swoją wiedzę o wybitnym Finie oraz znasz podstawowe informacje o wojnach fińskich z 1 poł. XX w. to rozejrzyj się za inną książką.

Książka przerosła moje oczekiwania. Czytanie biografii Aleksandra Wielkiego dostarczyło mi dużo frajdy. Autor nie jest stronniczy: z jednej strony pokazuje geniusz Aleksandra, z drugiej jego okrucieństwo i narastającą paranoję. Duża porcja wiedzy historycznej napisana w przystępny i wciągający sposób. Zdecydowanie polecam!

Biografia napisana przystępnym językiem, obfitująca w liczne odniesienia do źródeł. Choć historia Dymitra Samozwańca brzmi jak fabuła filmowej produkcji, zdarzyła się naprawdę. Ten niezwykły okres rosyjskich dziejów do dziś budzi wiele kontrowersji i spekulacji. Wiele pytań dotyczących losów Dymitra Iwanowicza pozostanie bez odpowiedzi.

Pisana w czasach Demokracji Ludowej trąci komunistyczną terminologią i lekko zniekształconą wizją historii, jednakże nie są to momenty w tej książce częste. Jeśli ktoś potrafi oddzielić ziarno od plew to ta biografia Churchilla jest warta polecenia. Czuć jednak pewien niedosyt, ale to ze względu na to iż temat nie został wyczerpany. Mało w niej np. opisów życia prywatnego Churchilla po wyjściu z wieku młodzieńczego. Nie jest to praca wybitna, ale też niegodna, aby postawić ją na półce razem z pracami "poniżej krytyki".

Kompetentna, a przy tym bardzo dobrze napisana biografia króla Szwecji Gustawa II Adolfa, najwybitniejszego chyba władcy w dziejach tego kraju, wielkiego wodza i reformatora sztuki wojennej, zręcznego polityka, który uczynił Szwecję mocarstwem, a zarazem położył w niej podwaliny nowoczesnego państwa i społeczeństwa. W skali międzynarodowej odgrywał natomiast przez kilka lat decydującą rolę w polityce ogólnoeuropejskiej. Przystępnie napisana, przyjemna w lekturze kopalnia wiedzy o ludziach i epoce pierwszych dekad XVII stulecia. Autor porusza kwestie polityczne (w których czuje się najlepiej), militarne (tutaj już mniej szczegółów czysto batalistycznych, ale relacja na bardzo przyzwoitym poziomie), społeczne i gospodarcze. Nie pomija też szczegółów anegdotycznych, dotyczących osobistego życia Gustawa Adolfa: utrąconej przez matkę króla gorącej, młodzieńczej miłości, następnie komicznych niekiedy starań o rękę margrabianki brandenburskiej, a wreszcie nie do końca udanego małżeństwa z piękną i urokliwą, ale niezbyt inteligentną, neurotyczną i obsesyjnie w małżonku zakochaną Marią Eleonorą z Hohenzollernów. Pewne drobne niedostatki to: po pierwsze zbyt ogólnikowy opis śmierci króla na polu bitwy pod Lützen (w innych opracowaniach dostępnych w języku polskim, np. R. Brzeziński, Lützen 1632, Kraków 2008, można znaleźć opisy bardziej dokładne i różniące się w szczegółach od wersji podanej przez Z. Anusika), po drugie przerwanie narracji natychmiast po śmierci Gustawa Adolfa i brak jakichkolwiek informacji o dalszych losach samej Szwecji oraz zdobyczy szwedzkich w Niemczech, po trzecie sposób przedstawienia, a zwłaszcza ocena polskiej polityki Gustawa Adolfa. Autor poświęca temu zagadnieniu dużo miejsca, najzupełniej słusznie, gdyż kwestie te muszą szczególnie zainteresować polskiego czytelnika, sam król przywiązywał do spraw polskich bardzo wielką wagę, wreszcie zagadnienia te znamy w Polsce głównie z naszego punktu widzenia, Z. Anusik przedstawia szwedzki. Gustaw Adolf z przyczyn osobistych (odziedziczony spór dynastyczny z bliskimi krewnymi ze starszej, „polskiej” linii Wazów), religijnych (ogólnoeuropejski konflikt protestantów z katolikami), politycznych (walka o panowanie nad wybrzeżami Bałtyku) przez cały właściwie okres swego panowania traktował stosunki z Polską w sposób priorytetowy. Rzeczpospolitej nie cierpiał wręcz obsesyjnie i uważał za głównego wroga Szwecji (czego wyrazem było nieustanne doszukiwanie się spisków inspirowanych przez przybywających z Polski agentów, prawda, że Zygmunt III Waza istotnie takowych wysyłał). Przyznać trzeba, że król Szwecji mógł mieć powody do wrogiej niechęci i stałego kierowania ostrza swojej polityki właśnie przeciwko Rzeczpospolitej. Zadał też państwu polsko-litewskiemu szereg ciężkich ciosów, wygrał kolejno kilka wojen, opanował na trwałe lub poddał długoletniej okupacji ważne miasta i prowincje, znacząco ograniczył dochody polskiego handlu bałtyckiego. Prawda, że w kontekście przyszłego upadku Rzeczpospolitej ciosy te okazały się nie mieć większego znaczenia, w swoim czasie, czyli w pierwszej połowie XVII w., Gustaw Adolf był jednak z pewnością najgroźniejszym wrogiem państwa polsko-litewskiego. W tym kontekście podsumowanie jego polityki polskiej przez Autora jako zakończonej niepowodzeniem musi dziwić. Pomimo kilku porażek, którymi lubimy się chlubić (bitwa morska pod Oliwą, bitwa pod Trzcianą), Gustaw Adolf okazał się zwycięzcą zarówno na polu militarnym, jak i dyplomatycznym. Końcowe „niepowodzenie”, czyli nieudane starania o elekcję na tron polski w 1632 r. nie zmieniają w niczym ogólnego obrazu. Król podjął te starania jako manewr polityczny i zasłonę dymną, doskonale zdając sobie sprawę z braku realnych szans powodzenia. Bo też istotnie jego kandydatura takowych szans nie miała. Nie zmieniły też zasadniczego bilansu zmagań. Pomimo tych kilku uwag krytycznych uważam biografię pióra Z. Anusika za bardzo udaną i godną polecenia.

Właściwie nie chcę pisać o tej książce, tylko o całej serii "Biografii Sławnych Ludzi " ( 10 gwiazdek dla serii ) wydawanych już od 1976 r. przez PIW, co czyni ją najstarszą serią biograficzną w Polsce. Ze względu na różnorodny wybór znanych postaci, czyni ją interesującą dla każdego czytelnika. Każdy może sobie wybrać historyczną osobę, która go interesuje. Nie muszę dodawać, że niektóre życiorysy powinno się znać. Najczęściej napisane bardzo ciekawie, przez kompetentnych autorów i przystępne w czytaniu. Dlaczego wybrałem akurat tę biografię? Bez powodu. Na półce stoi cały ich rząd. Więcej napisałem przy ocenie książki " Mahomet " z tej serii. Serię POLECAM !!!

Namiary na tę pozycję otrzymałem od mojego wykładowcy na liście zalecanych lektur do przeczytania na zaliczenie semestru. Na tej podstawie podszedłem do niej z pewnymi oczekiwaniami, których niestety nie potrafiła ona zaspokoić. Oczekiwałem solidnego opracowania historycznego, do którego będę mógł się odwoływać przy zaliczaniu egzaminu i niestety w tej materii było średnio. "Napoleon" V. Cronina nie jest opracowaniem historycznym, do jakiego przywykłem i, co więcej, nawet do bycia nim nie aspiruje. Książka ta jest biografią, której autor postawił sobie za cel raczej przedstawienie Pierwszego Konsula, a potem Cesarza Francuzów, jako człowieka z krwi i kości. Stąd raczy nas ogromną ilością szczegółów z życia codziennego, najpierw rodziców Napoleona, a potem jego samego. Kampanie i kariera polityczna pozostają gdzieś na uboczu, a w centralnym punkcie stawiane są takie zagadnienia jak relacje Bonapartego z najbliższymi, jego romanse, zwyczaje, ulubione lektury, sposób spędzania dnia, osobiste poglądy i reakcje na historyczne wydarzenia. Z tego postawionego sobie celu Cronin wywiązuje się wcale dobrze. Każdy z nas ma gdzieś w głębi siebie zacięcie do "podglądactwa" i ta książka pozwala się w tej materii spełnić. Takie podejście do spisania dziejów Napoleona sprawia, że książkę czyta się lekko i z przyjemnością.

Nie można zrozumieć Rosji bez Iwana IV. Iwan Groźny rządził swoimi poddanymi twardą krwawą ręką i knutem dokładnie w tym samym czasie, kiedy na tronie angielskim siedziała Elżbieta I, a na Wawelu - Zygmunt August. To najbardziej sadystyczny car, winien śmierci nawet własnego syna, którego praktycznie zatłukł na śmierć. Podobno nie był zdrowy psychicznie. Czy można się dziwić, że był ulubionym carem Stalina?

John Man to człowiek który rzucił mi się w oczy podczas seansu "Świata oczami Cunk", ale to poważny historyk. Jego książka o Attyli jest pełna informacji o Hunach, ich genezie i podbojach, a także o samym wodzu, który podbił Cesarstwo Rzymskie i doprowadził je do upadku.

Subiektywny przegląd tyranów 2 połowy XX wieku. Czasem nie wiadomo czy się śmiać czy płakać. Krótkie kilkustronicowe informacje ukazujące ciekawsze fragmenty życiorysów dyktatorów okoliczności dojścia do władzy a także końca ich dyktatur. Przystępny format kilka fotek. Dla przypomnienia.

Biografia, która zawiera ogrom informacji na temat życia cesarza Francuzów. Świetnie się czyta, pomijając wszystkie wstawki marksistowsko-leninowskie. Dlaczego Manfred gloryfikował Moskwę i dowódcę Michaił Kutuzowa? Wystarczy popatrzeć na rok wydania. Władze komunistyczne nie pozwoliłyby na to, żeby książki bez wstawki ''nasi przyjaciele sowieci'' były wydane. Nie mniej polecam, wystarczy pominąć złote przemyślenia Engelsa i Marksa, a dowiemy się wiele o ostatnim wielkim dowódcy Europy.

Cierpi na natłok informacji w działach poświęconych innemu tematowi. Ciężko jest przypisywać Ludwikowi XVI pozytywne cechy, lecz Baszkiewicz - na szczęście - nie popada w skrajną antypatię i stara się nie demonizować sylwetki Burbona w sposób tendencyjny.

Bez wątpienia jest to poważna praca naukowa a nie literatura popularnonaukowa. Zwłaszcza drogę Hitlera do władzy Bullock niezwykle drobiazgowo opisuje. Mozolnie mi się tę część czytało. Tym bardziej, że autor obficie cytuje fragmenty "Mein Kampf", co nie ułatwia lektury, chociaż dobitnie pokazuje, że Hitler miał rozdęte do granic możliwości ego, a to co miał do powiedzenia to grafomański bełkot. Sięgnąłem po tę xiążkę aby naocznie się przekonać jak bardzo Hitler i Putin są podobni w sposobie postrzegania świata. No, są i to bardzo, ale w sumie spodziewałem się tego. Dużo większym zaskoczeniem było odnalezienie pewnych podobieństw między Hitlerem a polską scena polityczną. "Miał on szczególne wyobrażenie o świecie, a każdy fakt winien był pasować do tego wyimaginowanego obrazu. Świat musiał być takim, jakim on chciał go widzieć, ale w gruncie rzeczy był to obraz całkiem innego świata" - tak Guderian napisał o "zwykłym żołnierzu" Hitlerze, ale opis ten świetnie pasuje też do "szeregowego posła" Kaczyńskiego. Otóż Kaczyński, tak samo jak Hitler, posługuje się pogardliwymi opisami oponentów, odbierając im prawo do bycia niemieckimi (Hitler) czy polskimi (Kaczyński) patriotami tylko dlatego, ze się z nim nie zgadzają. Każdy kto się z nimi nie zgadzał okazywał się, według nich, sługusem obcego żywiołu. U Hitlera byli to Żydzi i Francuzi, u Kaczyńskiego Niemcy i Unia Europejska. Łączy ich też wspólna niechęć do sądów - bo mogą wydawać wyroki inne niż by chcieli i do niezależnych mediów - bo mogą prezentować inny niż ich obraz świata. Zresztą dlatego obaj uważają, że media należy mieć pod kontrola Państwa, czyli swoją. Po przejęciu władzy Hitler ogłosił, że Niemcy "odzyskały honor" a Szydło, czyli marionetka Kaczyńskiego obwieściła, że "Polacy wstali z kolan". Hitler otaczał się miernotami intelektualnymi, bo byli to osobnicy niezagrażający mu wewnątrz partii ale wierni i gotowi do agresywnych zachowań, które były mu na rękę. Teraz rozumiem, czemu Kaczyński toleruje na przykład Bąkiewicza lub Tarczyńskiego. Po dojściu do władzy wszyscy oni dostali ciche przyzwolenie na napchanie sobie kieszeni synekurami. Dlatego Obajtek zrobił sobie zęby płacąc kartą firmową Orlenu. Dlatego program "willa+" itd. Również inni polscy politycy czerpią z doświadczeń Hitlera. Braun też koncentruje się na jednym wrogu, który odpowiada za wszystko. Mityczny "żydowski eurokołchoz" czyli worek do którego można wrzucić absolutnie wszystko. Fizyczna agresja w zachowaniach w parlamencie to kolejny wspólny mianownik Hitlera i Brauna. Obaj też, mimo pogardliwego stosunku do demokracji chętnie korzystali z jej dobrodziejstw gdy było im to na rękę. Braun pluje na Unię ale chętnie przytula unijne apanaże. Inaczej z dorobku Hitlera korzysta Mentzen. On koncentruje się na nowoczesnych sposobach dotarcia do mas. Hitler zapoczątkował latanie samolotami i nagrywanie przemówień na płyty, a Mentzen jeżdżenie hulajnogą i rolki na Instagramie czy Tik Toku. Hitler powiedział, że "zawsze trudniej jest walczyć z wiarą niż z wiedzą" oraz "siłą napędową [...] nigdy nie było jakieś naukowe poznanie [...] ale zawsze fanatyzm". Ta polska fałszywa prawica dobrze pamięta te słowa Hitlera