Winnie w kosmosie

Dlaczego sięgnęłam po tę książkę? Czym mnie do siebie przyciągnęła? Zaintrygował mnie tytuł "Kura Adela. Jak kura zgubiła pióra". No właśnie, jak? Chciałam się tego dowiedzieć. Ale nie tylko ja. Moja mała córeczka również chciała poznać odpowiedź. Zasiadłyśmy więc razem na kanapie i rozpoczęłyśmy lekturę. W środku znalazłyśmy trzy historie o tytułowej kurce.   Pierwsza z nich opowiada o niespodziewanym gościu. Adela podejrzewała, że odwiedził ją skunks. Obawiała się, że pozostawi po sobie nieprzyjemny zapach w jej ukochanym domku, dlatego też robiła wszystko, aby odwlec moment otwarcia drzwi i wpuszczenia przybysza do środka. Nawet sobie nie wyobrażacie, jakie wymówki stosowała! Podejrzewam, że nawet ja nie byłabym w stanie wymyślić tylu powodów, przez które nie mogę w danym momencie przyjąć gościa. W końcu jednak zmuszona była stawić czoła temu, kto czekał cierpliwie za drzwiami. Czy jej obawy były słuszne?  Kolejna opowieść rozpoczyna się z chwilą, w której Adela w tygodniku "Co piszczy w kurniku" znajduje ogłoszenie o domku na kurzej nodze. Zamieszczono tam informację, że jeśli jest się prawdziwą damą, powinno się posiadać taki domek. Adela uznała, że to ogłoszenie skierowane jest do niej, dlatego czym prędzej zamówiła domek. A kiedy tylko otrzymała od dostawcy przesyłkę, zabrała się za budowę domku. Szkoda tylko, że nie doczytała informacji oznaczonej gwiazdką, która zamieszczona była na samym dole reklamy. Może gdyby to zrobiła, nie byłaby zaskoczona, że po zakończonej pracy pojawił się u niej gość, który wprowadził się do jej nowego domku. Kto i dlaczego to zrobił? Ostatnia historia to przygotowania Adeli do nadchodzącej pory deszczowej. Kurka odkryła, że jej parasol ma dziury i dziurki. Nie zmartwiła się tym faktem. Postanowiła pójść do sklepu parasolnika, aby zakupić nowy kolorowy parasol. Niestety sprzedawca nie miał takiego, o jakim marzyła Adela. Niezrażona kurka kupiła osiem parasoli, każdy w innym kolorze. Przyniosła je do domu i rozpoczęła pracę. Z każdego z nich wycinała różne kształty i przyszywała do czarnego parasola. Czy udało jej się na czas stworzyć wymarzony parasol? Jak wyglądał? Czy zdołał ochronić ją przed deszczem? Książka skierowana jest głównie do dzieci, które rozpoczynają samodzielną naukę czytania. Już na okładce znajdujemy informację, że historie napisane są bardzo dużymi literami. Ma to ułatwić dzieciom lekturę. Dodatkowo przybliżane są młodemu czytelnikowi literki B, D oraz P. W każdej historii wyszczególnione zostały wyrazy rozpoczynające się na te litery. Pomiędzy historyjkami znajduje się jeszcze dodatek, w którym Adela opowiada o poszczególnych literkach. Bardzo fajnie zostało to pomyślane.  Szkoda tylko, że wraz z córką nie znalazłyśmy odpowiedzi na pytanie, dlaczego kura Adela straciła pióra. Wszystkie historyjki przeczytałyśmy bardzo uważnie i niestety nigdzie nie doszukałyśmy się rozwiązania tej zagadki. Być może znajduje się ono w innej książce z serii o Adeli. Będzie trzeba zatem po nie sięgnąć, aby przekonać się, czy mamy rację. "Kura Adela. Jak kura zgubiła pióra" to książka bardzo sympatyczna, ciekawa i mądra. Ilustracje wykonane przez Zenona Wiewiurkę (to nie błąd, tak brzmi nazwisko ilustratora) są kolorowe, miłe dla oka, ciepłe. Z pewnością spodobają się każdemu dziecku. Książka będzie idealną lekturą dla dzieci w wieku przedszkolnym oraz pomoże starszym maluchom rozpocząć naukę samodzielnego czytania. Polecam! Moja ocena: 5/6 recenzja z mego bloga: http://magicznyswiatksiazek.blogspot.com/2013/06/244-kura-adela-jak-kura-zgubia-piora.html

8,5 W mojej ocenie świetna książka dla dzieci i dorosłych, krótkie zabawne historyjki o psotnych zwierzakach, rymowane wierszyki są ze sobą luźno powiązane, jest zachowana pewna powtarzalność w ich psotności co może niektórym się nudzić i dawać poczucie że każdy wierszyk jest o tym samym. Nie ma tu większych morałów ale za to jest świetna zabawa językiem.

Mówiłam kiedyś, że jak tylko znajdę kolejną książkę że Złotej Serii od pani Gelner, to MUSZĘ przeczytać. :D Halloween było już dawno temu, śnieg za oknem widać doskonale, ale to nie stało na przeszkodzie, żeby poznać kilka rymowanych (kocham rymowanki!) historyjek o duszkach, stworkach i potworkach. Polecam serdecznie, wcale nie są straszne.

Czytałam pierwsze wydanie, z Prószyńskiego, będąc dzieckiem i byłam zachwycona. Toteż kiedy zobaczyłam książeczki z tej serii, kupiłam dla bratanicy. Oczywiście, sama też mogłam dzięki temu do niej wrócić i utwierdzić się w przekonaniu, że jest to bardzo dobra książka dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym.

"Zima której nie było" to świetna, wesoła i przede wszystkim pełna ciepła historia o.. Zimie. Jak tylko ją zobaczyłam musiałam kupić, bo jest.. Taka prawdziwa no! Od razu mi się skojarzyła z naszą polską, od paru lat raczej kiepską zimą. Książka Idealne oddaje nasze nastawienie na zbliżającą się zimę i narzekanie na zaś 🤪 I koniec końców pojazuje cudowne szaleństwo jakie ogarnia ludzi gdy jednak w końcu spadnie ten (nie)wyczekiwany śnieg 😂 __ Jak zima nadchodzi to wiadomo, wszyscy marudzą, że zimno, że odśnieżać będzie trzeba, że ślisko, że ciemno. A jak będzie śnieg to ojoj soli nasypią i buty się zniszczą. A jak nie będzie to też źle bo szaro 🤪 Takie to u nas w Polsce problemy. Nie inaczej jest w rodzinie Małej oraz w jej miasteczku. __ Mała jest mała. Nie do końca zdaje sobie sprawę czym jest zima ale jak się zbliża to widzi, że wszyscy na nią narzekają. Że będzie zimno, ciemno, że będzie trzeba ubierać gryzące rajstopy i odśnieżać. Jednak gdy Mała znajduje w pudle z zimowymi rzeczami śniegowce nie marzy o niczym innym jak tylko o założeniu ich i spotkaniu się z zimą. Jednak ta nie nadchodzi.. Jest mokro i ogólnie jesiennie. W końcu tata urządza zimę w domu - nawet sztuczny śnieg jest! I choć jest super, to niestety zimowe buty stoją w kącie.. Przychodzi wiosna, potem lato i jesień.. I następna zima, a z nią.. Zgadnijcie sami co 😁 Podpowiem, że wszyscy zwariowali tak samo, jak u nas ludzie kilka dni temu, gdy zabrakło sanek w sklepie 😂 i tak jak nam, tak i w tej historii, nikomu nie przeszkadzało, że zimno i trzeba odśnieżać. Za to wszyscy, duzi i mali, pognali rzucać śnieżkami i ślizgać się z pagórków 🙃 a Mała? W końcu ubrała śniegowce! __ To opowieść dla całej rodziny, każdy będzie ją czytał z uśmiechem na ustach. Podoba mi się ukazanie, że nawet jak tej zimy nie ma, to można ją sobie samemu stworzyć 😁 i też będzie super! Wystarczy trochę wyobraźni! __ Książka chwyciła mnie za serce wydaniem i minimalistycznymi ilustracjami 😍 idealnie oddają zimowy klimat historii! __ https://www.instagram.com/kocie_bajki

Kolejna część przygód czarownicy Winnie. Tym razem nasza bohaterka wraz ze swoim kotem Wilburem odwiedzają muzeum, które jest jednym z ich ulubionych miejsc. Uwielbiają oglądać szkielety dinozaurów, a Winnie marzy o tym, żeby móc zobaczyć kiedyś prawdziwego dinozaura. Więc kiedy w muzeum zostaje ogłoszony konkurs, wiążący się właśnie z dinozaurami, Winnie uznaje to za szansę, aby za pomocą czarów spróbować spełnić wreszcie swoje marzenie. Ta seria jest naprawdę urocza. Rysunki zawierają dużo szczegółów, więc za każdym razem można odkryć coś innego i niezwykłego. A historyjki są zapadające w pamięć. Dzieciaki uwielbiają czarownicę, a zwłaszcza kota Wilbura. Przygoda naszych bohaterów z dinozaurami również się spodobała.

„– Pamiętaj, żeby nie odchodzić od stada – powiedziała mama. – I nigdy nie zapominaj o tym, jak bardzo cię kocham.” Te dwie rzeczy mama bardzo często powtarzała małemu słonikowi. Dziś przypomniała mu jeszcze, że po deszczu wyrosną niezapominajki – kwiaty, które pomagają słoniom pamiętać. Monty był bardzo zaaferowany tą informacją i ogromnie ucieszył się, kiedy zobaczył coś niebieskiego pod pobliskim drzewem. Maluch wziął „niezapominajkę”, by pochwalić się mamie znaleziskiem, ale ku jego zdziwieniu mamy nigdzie nie było. Stada też nie. Monty rusza przed siebie. Spotyka kolejno flamingi, surykatki i termity. Wszyscy przestrzegają go, by szybko znalazł schronienie, bo zbliża się deszcz. Razem z kroplami deszczu płyną też łzy słonika. Zgubił się i bardzo się boi. Pamięta jednak słowa mamy, jej zapewnienie o miłości, co dodaje mu sił i pozwala szukać stada. Nagle do jego uszu dobiega znajomy głoś. Ktoś woła go po imieniu! Monty unosi głowę i widzi ukochaną mamę. „Niezapominajek” to urocza historia, która ma być przestrogą dla dzieci – nigdy nie oddalaj się od rodziców. Słonik został skuszony przez „niezapominajkę”, przez chęć odnalezienia czegoś, co było bardzo ważne i pożądane. Monty szybko znalazł mamę, bo w głębi serca miał jej zapewnienia o rodzicielskiej miłości. Tak więc Drodzy Rodzicie, mówicie często swoim Pociechom, jak bardzo je kochacie. :) Kogo nie skusi temat, zachęcam do wypożyczenia tej książki i chociaż przekartkowania jej, gdyż ilustracje w „Niezapominajku” są przepiękne. :)

Czy Wasze dzieci miały kiedyś marzenie, by zostać maszynistą? Czy dopadła Was ich fascynacja pociągami?🤔 Moje dzieciaki może nigdy nie były nimi wybitnie zafascynowane, ale jeździć pociągami wprost uwielbiają. Czego ja chyba nie do końca potrafię zrozumieć, biorąc pod uwagę, że spędziłam w nich niemal pół swojego dorosłego życia. To jednak nic, bo w książkach dla dzieci lubię to, że przedstawiona w nich historia nie ma absolutnie żadnych ograniczeń. Niedźwiedź w pociągu? Dlaczego nie! Pociąg w środku lasu? A co w tym dziwnego? Gorzej, jeśli ten pociąg ruszy ze wspomnianym niedźwiedziem w lokomotywie, a znalezienie hamulca bezpieczeństwa okaże się wyzwaniem, które przerasta nawet Pana Brumma🤯. Ale, znając już wcześniejsze poczynania naszego bohatera, wychodzenie zwycięsko z każdych tarapatów to jego niezawodny znak rozpoznawczy. „Pan Brumm jedzie pociągiem” to kolejna część z serii, którą bardzo lubimy i która zawsze trafia w nasz gust. Chyba nawet nie mam się do czego przyczepić: wielkoformatowe ilustracje są przepełnione dowcipnymi detalami, z których zaśmiewają się moje maluchy, a każda przygoda jest spójna, zabawna i naprawdę zwariowana. Bo kto nie lubi takich opowieści?

Kto by pomyślał, że pod tak prostym tytułem może kryć się długie i wciągające opowiadanie? Musimy przyznać, że byłyśmy bardzo ciekawe, co też wewnątrz książki może się kryć. I dlatego, gdy tylko trafiła ona w nasze ręce od razu przystąpiłyśmy do lektury. Ta część z serii "Tato..." była przez nas długo oczekiwana. Razem z naszymi brzdącami znamy już kilka poprzednich części z przygodami Taty Różyczko i jego maluchów, więc już nie mogłyśmy doczekać się kolejnej. I wreszcie są. Książki z tymi sympatycznymi bohaterami nasze dzieci wprost uwielbiają, zatem i tym razem słuchały ich przygód jak zaczarowane. A tym razem rodzinka Różyczków w bardzo nietypowy sposób weszła w posiadanie domku letniskowego. Oczywiście jak to zazwyczaj bywa, rzeczywistość nieco odbiegała od opisu i zdjęć zamieszczonych w internecie, ale nikogo to nie zniechęcało. Pan Różyczko szybko zabrał się za dostosowywanie budynku do swoich potrzeb, a maluchy były naprawdę zachwycone nowym miejscem. Wszystko tu było inne i jak to zwykle bywa w książkach z tej serii - bardzo dziwne. Ale dzięki temu również bardzo zabawne dla naszych maluchów. A kiedy jeszcze wyszła na jaw sprawa z tytułową studnią! Wtedy to dopiero cała przygoda nabrała rumieńców! Nie będziemy Wam oczywiście zdradzać wszystkich szczegółów, ale sądzę, że to co już zdążyłyśmy zdradzić zachęci was do tej lektury :) Musimy jeszcze dać, że ponownie nie zawiodłyśmy się i dzieło Markusa Malajuoma zostało dopracowane w każdym szczególe. Historia przedstawiona w książce jest ciekawa i zabawna. Nasze dzieciaki uśmiały się podczas słuchania, a my także z ogromną przyjemnością zagłębiałyśmy się w treść opowiadania. Ale to nie wszystko. Przecież te książki to również zbiór fantastycznych i wesołych ilustracji, które nasze dzieci z wielkim zapałem zawsze studiują i naprawdę trudno je oderwać od książki. Ilustracje rysowane są w zabawny sposób, mają mnóstwo szczegółów i świetnie dopełniają treść opowiadania. My jak zwykle jesteśmy bardzo zadowolone, a uśmiechy na twarzach naszych dzieciaczków potwierdzają, że jest to super książeczka dla kilkulatków. A premiera? Już dziś! Zatem biegnijcie do księgarni - naprawdę warto!

"O KRÓLEWNIE KTÓRA CHCIAŁA JEŹDZIĆ KOPARKĄ" JANUSZ WILCZYŃSKI Królewna Monika marzy o żółtej koparce, nic innego nie zaprząta jej myśli, jak tylko wymarzony wielki sprzęt budowlany. Rodzice nie chcą się na to zgodzić, bo królewnie nie przystoi jeździć koparką, kto to widział? Co powiedzą dworzanie i poddani? Monika jednak nie ustaje w dążeniu do celu, na konkursie wokalnym śpiewa piosenkę rockową o swoim marzeniu, maluje jej obraz na ścianach pokoju. Rodzice wciąż są nieugięci. Czy małej królewnie uda się spełnić pragnienie? Przeczytajcie! "O królewnie która chciała jeździć koparką" słyszałam już jakiś czas temu, ale kupiłam ją całkiem niedawno. Krótka, kwadratowa książeczka w biało-żółto-czarnej kolorystyce, z rysunkowymi ilustracjami wygląda bardzo przyjaźnie, cóż chcieć więcej? Przyjrzyjmy się zatem treści. Monika jest królewną łamiącą stereotypy, nie liczącą się z opinią społeczną, nie robi na niej wrażenia strach rodziców przed opinią królestwa, na konkursie zamiast spokojnej i grzecznej piosenki o słowiku, śpiewa rockowy utwór o wymarzonej koparce. Jej występ został nawet wyśmiany przez inne księżniczki. Niechęć królewskiej pary do zakupu koparki wpędza dziewczynkę w końcu w depresję i apatię, choć jej samopoczucie nie zostało wprost nazwane w taki sposób. Koniec końców rodzice decydują się kupić Monice wymarzoną koparkę, której obsługi dziewczynka uczy się pod okiem fachowca. To, co poza samą postacią głównej bohaterki spodobało mi się w książce, to dalsza część historii: królewna, która wcześniej została nawet wyśmiana za swoje niestandardowe upodobania, ratuje królestwo przed powodzią właśnie dzięki koparce i umiejętnościom posługiwania się nią. Nie przepadam za zakończeniami bajek w stylu "znalazła męża, mieli gromadkę dzieci i żyli długo i szczęśliwie", ale w tej książeczce również mąż jest niestandardową i łamiącą stereotypy toksycznej męskości postacią: szyje suknie damom dworu. Nie może się obejść również bez opinii Nadzi. Jej najbardziej spodobał się kot, który zgubił królewską koronę i niczym się nie martwił, i oczywiście KOPARKA! 2 albo 3 lata temu, kiedy w końcu doczekałyśmy się budowy kanalizacji, Nadzia miała okazję wejść i spędzić chwilę na małej, żółtej koparce, a bajka przywołała jej wspomnienia. Najbardziej mnie samą ucieszyło to, że i postać Moniki i księcia przyjęła naturalnie, bo nie ma nic dziwnego w księżniczce obsługującej koparkę ani księciu krawcu. Czy polecam? Oczywiście! Dla osób chcących wychowywać swoje dzieci bez toksycznych stereotypów, pokazać różnorodność bajkowych postaci, dla małych miłośniczek nietypowych księżniczek. Książka odpowiednia jest dla dzieci w wieku ok 4+. Komu nie polecam? Tradycjonalistom, dla których tradycyjne role płciowe są najważniejszą wartością, ale takich czytelników i czytelniczek raczej nie mam, prawda? :)

Ewa Kozyra-Pawlak to autorka opowieści o zającu Grajku, a także o sile prawdziwej przyjaźni. Paweł Pawlak z kolei stał się autorem ilustracji zawartych w opowieści. Pewnego dnia zająć Grajek zauważył, że przecieka mu dach. Postanowił więc szybko udać się do swoich przyjaciół po radę. Był bowiem pewien, że z pewnością mu pomogą. W końcu po to miał przyjaciół, aby mógł liczyć na nich w każdej sytuacji… Książka trafiła do naszej rodzinnej biblioteczki już kilka miesięcy temu. Wówczas przeczytałam ją na szybko, a dziś postanowiłam opisać ją dokładniej, gdyż moim zdaniem jest to bardzo ważna opowieść o prawdziwych przyjaciołach, na których zawsze możemy polegać. Autorka postanowiła skupić się w swojej opowieści na przyjaźni, ale tej prawdziwej, a nie udawanej, na pokaz. Każdy z nas powinien mieć w życiu takie bliskie osoby, na których pomoc może liczyć bezinteresownie. Nie zawsze jednak jest to możliwe, aby taką znajomość długo utrzymać bez wzajemnego fałszu. Wydaje mi się jednak, że jeśli obie strony będą tego chciały będzie to mogło się udać. Dodatkowym atutem tej książeczki są ilustracje. Bardzo naturalne, zwyczajne, kolorowe rysunki jeszcze bardziej uatrakcyjniają tą ważną opowieść. Dodatkowo czcionka jest duża, fabuła ciekawa, a tekst napisany jest różnymi kolorami, przez co bajka staje się jeszcze bardziej ciekawa i interesująca dla czytelnika. ,,Piękna i mądra bajka o troskach zająca Grajka” to ciekawa pozycja, która spodoba się zwłaszcza miłośnikom zwierząt, a także tym, którzy wierzą, że prawdziwa przyjaźń nadal istnieje. Lektura tej książki nie zajmuje wiele czasu, a być może dzięki niej zrozumiemy, jak wiele tracimy, nie posiadając żadnych bliskich osób. Moja ocena: 5/6

Miał być miły, spokojny dzień, bez nieprzyjemnych niespodzianek, za to z pysznym śniadaniem i leżeniem na hamaku. Lecz gdy pan Brumm podszedł do kalendarza i sprawdził jaka jest data zrozumiał, że nic nie będzie z tego planu. Zapomniał o swoich urodzinach i o tym, że zaprosił gości. Nic nie przygotował. Nie ma czym poczęstować gości, nie przyozdobił mieszkania, nie zaplanował zabaw i gier. Jest zmuszony improwizować, więc zabiera kolegów do sadu. Co z tego wyniknie i dlaczego najlepsze urodziny są z sianem, wyjaśni lektura. Zabawna, zaskakująca, z mnóstwem bohaterów drugoplanowych, czyli pan Brumm w najlepszej formie. Przyjemnych kilka chwil, zarówno dla lektora, jak i dla małego słuchacza. Polecam

„Łódeczka” z powodów całkowicie dla mnie tajemniczych stała się absolutnym numerem jeden mojego dziecka. Nie mówię tego dlatego, żeby jej coś brakowało, o nie, nawet wprost przeciwnie. Ale jakaś taka chłopięca jest. Holowniki, żaglówki, kuter, motorówka – czy to są klimaty małej dziewczynki? Mam jeszcze jedna teorię… Książeczka tchnie spokojem, barwy jakie w niej użyto są stonowane, miejscami ponure, kojarzące się z morzem ale i spokojem, stabilizacją, powagą. Głównym bohaterem jest oczywiście łódeczka, która niechcący zaspokaja ciekawość bycia samodzielną. Naraża się tym na niebezpieczeństwo ale i odkrywa siebie, ryzykowna sytuacja pomaga jej zajrzeć w zakamarki własnego ja, które dotychczas błędnie pojmowała. Bezkres, morze, niby jej środowisko, a wcale nie jest tak bezpieczne i znane, a pobratymcy nie tak przyjaźnie nastawieni jak sądziła. Historyjka króciutka, a jednak jest się nawet dlaczego wzruszyć, zaś przesłanie warto zapamiętać: znajdźmy własną przystań, bądźmy sobą i róbmy, co podpowiada nam serce. Dużo jak na książeczkę dla małych dzieci, prawda? Jednakże uwiodła serce małej księżniczki i w związku z tym polecam ją z serca.

Dla dzieci 3+ Ta książka jest urocza. Uwielbiam ja czytać sobie lub dziecku ;-) Ilustarcje sa proste, ale przecudne ;-) Idealnie oddają treść. Prosta historia opowiedziana wierszem. Rymy wpadają w ucho. Super! W dodatku o emocjach. Ważne! Zgrabnie przetłumaczone! Ta część najbardziej przypadła nam do gustu, bo tu przekład udał sie tłumaczce najlepiej.

Szczerze? No taka sobie. Zaczyna się bardzo frapująco i niemal jak w horrorze! Oto mała dziewczynka jedzie z rodzicami w góry i cóż to? Kiedy budzi się po drzemce w samochodzie wokół widać ZĘBY POTWORA! Po chwili orientujemy się co to za zęby, ale dla młodszych dzieciaków nie musi to być oczywiste. Myślę, że moje pociechy mogły być troszkę za małe na te wszystkie dywagacje o bakteriach w buzi potwora, chociaż muszę przyznać że jest to dobrze ujęte: bo jak dzieci coś sobie wymyślą to idą na całość w swoich fantazjach. Ilustracje są zabawne, ale jakoś mi nie pasują do klimatu, ale de gustibus... Podsumowując pomysł jest ciekawy, raczej dla starszaków albo dzieci szkolnych. Duży plus, że polskie.

Genialna książka dla małych i dużych. Idealna do tego aby wspólnie spędzić z dzieciakami czas!! Niby zwykłe zwierzaki i "tylko" zwierzaki. Dodatkowo na każdej stronie te same...jednak z małą różnicą. I właśnie ta mała różnica sprawia, że dzieciaki są oczarowane. W momencie kiedy było u nas bumm na ten tytuł potrafiliśmy z 10 razy pod rząd przeglądać "Kto się schował?" A jak się trafili dziadkowie w odwiedziny to i oni musieli swoją rundkę z książką zrobić:D CUDO!

Mała rezolutna Lola naprawdę nie czuje się dobrze. Teraz, gdy leży w łóżku bez większych starań skutecznie odpędza starszego brata Charliego od jego "męskich" zainteresowań i wymaga całkowitej opieki nad sobą. Charlie musi się wykazać pomysłowością i cierpliwością, żeby młodsza siostra nie marudziła, i dobrze mu się to udaje.

Piękna, artystyczna książka dla dzieci i dorosłych, kochających koty. Twarda oprawa. Format większy. Wielkie litery , pisane różnym stylem. Czcionka czarna lub biała w zależności od tła. Napisała i zilustrowała Ewa Kozyra-Pawlak. Z daleka rozpozna się jej kolaże ze ścinków materiałów i innych dodatków. Znamy już państwa Pawlaków od strony atlasów zwierząt. I tym razem kto kocha koty i kunszt sztuki nie zawiedzie się. Specjalnie podkreślam, że jeżeli komuś obojętne są koty i tylko tak sobie nabędzie książeczkę jako pierwszą lepszą dla dziecka , to niech tego nie robi. Na pięknie artystycznym i na kotach trzeba się poznać i kochać bezgranicznie jedno i drugie. Pełno humoru dodatkowo w tej historyjce. Cudowne arcydzieło. Opowieść prawdziwa, udokumentowana na końcu kolorowymi zdjęciami. Kot naprawdę istnieje , a przy tym również inne zwierzątka. Psów i innych kotów też jest cała chmara. Ile serca autorka włożyła w te wycinanki z materiałów! Sama opowieść jest prosta, ale wiadomo o co chodzi dla kociarza. Dowcipnie pokazano królestwo kota, gdzie je, bawi się, poluje, śpi. Czuje się władcą i zarządcą domu. Jest ważny dla ,,swych poddanych’’. Uśmiejecie się. Zapatrzycie w te wszystkie cudeńka i zatopicie bez granic , w tym co Pani Ewa przygotowała. Cudo! Polecam!

nasz-zaczytany-swiat.blogspot.com Elmer to jeden z najbardziej znanych bajkowych słoni na całym świecie. Ten sympatyczny zwierzak przyciąga jak magnes wielbicieli pięknych opowieści dla dzieci. Historie z jego udziałem są wyjątkowe, wartościowe i co najważniejsze podobają się małym czytelnikom. Zapraszam do zapoznania się z Wielką Księgą Przygód Elmera, która jest prawdziwą gratką dla fanów słonia w kratkę :-) Duży format, z piękną, kolorową okładką od razu zachęca do rozpoczęcia czytania. W środku znajdziemy cztery bajki z przygodami Elmera, które są bardzo ciekawe. Kilka słów na temat każdej z nich: ELMER i Wilbur Wilbut to kuzyn Elmera, który lubi psikusy i jest doskonałym brzuchomówcą. Pewnego dnia gdzieś się zapodział :-) Po wielu poszukiwaniach słoń odnalazł się... na drzewie. I tu pojawił się problem :-) Bo jak słoń ma stamtąd zejść? Ale na wszystko jest sposób i wspólnymi siłami można zdziałać wiele :-) ELMER i zagubiony miś Jedno małe słoniątko zgubiło ukochanego misia. Elmer postanowił pożyczyc mu swoją przytulankę i pomóc malcowi. Słoń w kratkę szukał przytulanki wszędzie i pytał o nią wszystkie napotkane zwierzęta. Po jakimś czasie usłyszał wołanie misia o pomoc... Ale czy na pewno to miś go wołał? :-) ELMER i dziadek Eldo Elmer odwiedził swojego dziadka Eldo i podarował mu zebrane owoce. Nasz bohater zaczął wspominać wspólnie spędzany czas. Ale jego dziadek twierdził, że nic nie pamięta. Słonie wybrały się więc na wspólny spacer i świetnie się bawili, robiąc rzeczy, które kiedyś sprawiały im przyjemność. Może słonie wcale nie są takie zapominalskie ;-) ELMER i tęcza Elmer schował się z innymi słoniami w jaskini przed burzą. Po chwili ich oczom ukazała się tęcza bez kolorów, Elmer chciał jej oddać swoje barwy, więc szukał z innymi zwierzętami jej końca. Gdy udało się mu go znaleźć udało się odzyskać barwy bez straty swoich. Jak to możliwe, przeczytajcie sami. Dla mnie to ulubiona bajka z całej księgi :-) Wielka Księga Przygód to świetnie wydana i napisana książka dla dzieci w różnym wieku. Mamy w niej sympatycznego bohatera, piękne ilustracje i wartościowy przekaz. Dodatkowo na końcu znajdziemy obrazek do kolorowania. Czego chcieć więcej? :-)

Elmer to niezwykły słoń. Nie tylko dlatego, że jest w bajecznie kolorową kratkę, ale przede wszystkim dlatego, że swoim optymizmem, mądrością, humorem i pozytywnym nastawieniem podbił serca dzieci na całym świecie. Seria książek, o tym niesamowitym słoniu liczy sobie ponad dwadzieścia tytułów i została przetłumaczona na kilkadziesiąt różnych języków. Dzięki Wydawnictwu Papilon możemy cieszyć się nią także w Polsce. Tym razem na polanie pojawia się Nieznajomy i według przyjaciół Elmera zachowuje się dosyć dziwnie, podskakuje i upada. Elmer postanawia sam się przekonać co oznacza to dziwne zachowanie. Na polanie zwierzęta spotykają Kangura, który stara się ćwiczyć w tajemnicy skoki przed wielkim konkursem skoków, ale niestety brak mu wiary we własne możliwości. I uważa, że umie jedynie podskakiwać (a robi to naprawdę spektakularnie), gdy jednak myśli o tym by oddać skok - przewraca się i upada. Ale zaraz, zaraz! Czy skok i podskok to, nie to samo? Tylko jak przekonać o tym Kangura? Jeśli jesteście ciekawi czy Elmerowi i przyjaciołom udało się pomóc Kangurowi i czy wygrał ten wymarzony konkurs, koniecznie sięgnijcie po tę niesamowicie kolorową książkę. Pssst. Nie jest to nowość wydawnicza, więc bez problemu powinniście znaleźć nie tylko na księgarskich półkach, ale także w bibliotece. Polecam, to bardzo sympatyczna książeczka, która dla młodszych dzieci może być po prostu ciepłą i kolorową opowiastką o miłym słoniu, a dla starszych przedszkolaków świetnym przyczynkiem do rozmowy o poczuciu własnej wartości, pokonywaniu ograniczeń i o tym, że te ograniczenia często są w naszej głowie. A także o tolerancji i akceptacji innych, tych "nieznajomych" - bo może okazać się, że spotkanie z nimi będzie początkiem pięknej przyjaźni.